บทที่ 2.2

“ใช่ ตอนที่เจ้าเกิดมา เจ้ากุมบางอย่างเอาไว้ในมือ หินก้อนหนึ่งมีสีดำ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่สามารถแตะต้อง เว้นเพียงหลินกุ้ยเฟย ตอนที่นางกำลังพยายามยื้อแย่ง เจ้ากลับกลืนมันเข้าไป หินสีดำก้อนนั้นใหญ่มาก แต่เจ้ากลับกลืนเข้าไปได้ทั้งที่เจ้าเป็นเพียงเด็กทารก เพราะอย่างนี้หลินกุ้ยเฟยจึงคลุ้มคลั่ง และหาว่าเจ้าเป็น...”

“ปีศาจร้าย” เกาอู่เยี่ยเอ่ยเสียงเรียบ

“ตอนนั้นเรื่องทารกที่ตระกูลฟางนำมาสับเปลี่ยนถูกเปิดโปง ฮ่องเต้ทรงเล็งเห็นแล้วว่าเรื่องนี้ไม่อาจอยู่ในการควบคุม ตระกูลหลินไร้อิทธิพลที่จะคุ้มครองเจ้า ตระกูลฟางแข็งแกร่งจนแม้แต่ฮ่องเต้เองก็ทรงไม่แน่พระทัยว่าเจ้าจะปลอดภัยในวังหลวง”

เกาอู่เยี่ยนิ่งเงียบ เขามองราชโองการลับในมือนิ่ง ราชโองการลับที่เขียนรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้อย่างชัดเจน

รายละเอียดที่ว่าเกาอู่เยี่ยก็คือองค์ชายใหญ่แคว้นเทียนเฉา แต่เพราะอิทธิพลของตระกูลฟาง เด็กทารกที่ตระกูลฟางนำมาเพื่อสับเปลี่ยน กลับกลายเป็นตัวแทนของเขา เพราะในคืนนั้นฟางกุ้ยเฟยเองก็มีพระประสูติการองค์ชายเช่นกัน

“เขายังมีชีวิตอยู่ดีหรือไม่ขอรับ เด็กคนนั้น องค์ชายใหญ่ตัวปลอม”

“ยังมีชีวิตอยู่”

ฟังน้ำเสียงของบิดา เกาอู่เยี่ยก็ได้แต่ถอนหายใจ เขาพอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายมีชีวิตอยู่อย่างไรในตำหนักเย็น องค์ชายผู้ซึ่งมีข่าวลือว่าเป็นปีศาจ ทั้งยังเป็นสาเหตุให้มารดาและตระกูลหลินต้องพังพินาศ

“ลูกเยี่ย”

“ขอรับท่านพ่อ”

“พ่อดีใจที่เจ้าไม่ได้เติบโตในวังหลวง ดีใจที่แม้เจ้าจะรู้เรื่องนี้ แต่เจ้าก็ยังเป็นบุตรชายคนเดิมของตระกูลเกา”

“ข้าไม่อาจทำให้ท่านแม่เสียใจ นางเลี้ยงดูข้า มอบความรักให้ข้าไม่น้อยไปกว่าพี่ใหญ่ ทุกคนในจวนตระกูลเกาล้วนรักและหวังดีต่อข้า”

เกาจิ้นยิ้มออกมาจางๆ แม้ใจในจะหนักอึ้ง ฮ่องเต้ทรงมีพระประสงค์จะให้เขาพาบุตรชายคนนี้ไปเข้าเฝ้า แต่จนถึงตอนนี้เกาอู่เยี่ยก็ยังไม่ใจอ่อน

ที่สำคัญฮ่องเต้เองก็ดูเหมือนไม่ทรงมีพระประสงค์จะบีบบังคับ แต่ถึงอย่างนั้นในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ เขากลับอยากให้เกาอู่เยี่ยไปเข้าเฝ้าสักครั้ง

“ลูกเยี่ย”

“ท่านพ่อ หากอยากให้เข้าเข้าเฝ้า ข้ามีเรื่องหนึ่งแลกเปลี่ยน”

“อะไรหรือ”

“ข้าอยากพบเขาสักครั้ง องค์ชายใหญ่ซางหยาง เด็กคนนั้นที่ถูกจองจำแทนข้า”

เกาจิ้นมีท่าทางประหลาดใจไม่น้อย “เรื่องนี้...ให้พ่อลองหาทางดูก่อน หากฮ่องเต้ทรง...”

“ลูกไม่รีบขอรับ จนกว่าจะถึงวันออกเดินทางไปชายแดน ลูกจะรอคำตอบ”

“ได้” เกาจิ้นพยักหน้า “เช่นนั้นเรากลับออกไปข้างนอกกันเถิด แม่ของเจ้าคงกระวนกระวายแล้ว”

“ท่านแม่ตามหาลูกหรือขอรับ”

เกาอู่เยี่ยลุกขึ้นเก็บของกลับเข้าไปในหีบ จากนั้นจึงปิดเอาไว้เช่นเดิม คนทั้งสองหมุนกายเดินออกมา โดยไม่หันหลังกลับไปมองหีบใบนั้นอีก

สามวันถัดมาเกาอู่เยี่ยมาเยือนจวนตระกูลอัน ทำให้เจ้าบ้านรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก ที่สำคัญไปกว่านั้นในมือของเขายังมีตะกร้าลูกพลับเหลืองอร่ามน่ากินติดมือมาด้วย

“พี่อู่เยี่ย” อันซุ่ยเหลียนยิ้มกว้าง

นางเดินเร็วๆ เข้าไปหยุดตรงหน้าชายหนุ่ม ใบหน้าสดใสเงยขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นดวงตาก็จ้องตะกร้าลูกพลับเขม็ง “ของข้าหรือเจ้าคะ ของข้าใช่หรือไม่”

“ตัวตะกละน้อย ได้ยินว่าคราวก่อนที่ข้าส่งมากินหมดแล้ว ดังนั้นอย่าได้คิดซุกซนไปปีนต้นไม้ที่จวนอีกเล่า”

“เอ่อ”

เจ้าบ้านตระกูลอันกับฮูหยินถึงกับพูดไม่ออก พวกเขาเคยพบเกาอู่เยี่ยมาแล้วหลายครั้ง แต่ละครั้งก็หาได้สนิทสนมและพูดคุยกันมากนัก

ฟังจากบทสนทนาทั้งสองจึงกระจ่างว่าตะกร้าลูกพลับก่อนหน้านี้ ผู้ใดกันแน่ที่เป็นคนส่งมาให้อันซุ่ยเหลียน เห็นบุตรสาวของตนพูดคุยกับอีกฝ่ายอย่างคุ้นเคย สองสามีภรรยาก็อดที่จะหันไปมองหน้ากันไม่ได้

เด็กหนุ่มคนนี้แต่ไหนแต่ไรมาก็เหมือนเด็กธรรมดาทั่วไป เพียงแต่หลังจากกลับมาจากชายแดน ทั้งยังบาดเจ็บสาหัส เขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

จากที่สดใสยิ้มแย้ม กลับกลายเป็นเก็บเนื้อเก็บตัวมากขึ้น ไปมาหาสู่สหายน้อยยิ่งกว่าน้อย

วันนี้เกาอู่เยี่ยกลับมาเยือนจวนตระกูลอัน ทั้งยังมาโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า พวกเขาออกจะทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง