บทที่ 24   ลอบทำร้าย1

บทที่ 24   ลอบทำร้าย1

จวนตระกูลตวนมู่ยังคงเป็นไปอย่างเงียบง่าย ทุกคนดำเนินชีวิตตามปกติแต่คนในเรือนฝูหลงกลับต่างออกไป ตลอดระยะเวลานับ  10 วันที่อาศัยที่จวนตระกูลตวนมู่นอกจากรักษาตัวแล้ว  เขายังต้องสานสัมพันธ์กับบุตรทั้งสามและมารดาของบุตร  แต่ระยะหลังมานี้เหมือนว่าเม่ยเม่ยของเขาจะหลบหน้าหลบตาเขาเสียอย่างนั้น  

“เม่ยเม่ยหลบหน้าเปิ่นหวาง”  ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงรู้สึกกลัดกลุ้มที่ความสัมพันธ์ไม่คืบหน้า เพราะไม่เจอหน้าสตรีที่คะนึงหามาสักระยะแล้ว

“ว่าที่ชินหวางเฟยคงจะรู้สึกได้ว่าท่านอ๋องมีความรู้สึกพิเศษให้กับนาง จึงจงใจหลบเลี่ยงการพบเจอ”  เฟยเทียนวิเคราะห์ความเป็นไปได้ของสาเหตุ ซึ่งก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ   นอกจากเหตุผลนั้นก็เป็นสาเหตุมาจากความรู้สึกสับสนในใจของซูเม่ยเองด้วย

“แล้วเปิ่นหวางควรทำเช่นไร” เรื่องยกทัพจับศึกเขาไม่เคยพ่ายแพ้ แต่ยามนี้รู้สึกจนปัญญาเหลือเกิน

“อ่า  กระหม่อมเองก็ไม่อาจทราบได้พะยะค่ะ  แต่มีคนๆหนึ่งที่สามารถตอบท่านอ๋องได้” เฟยเทียนที่ขาดประสบการณ์ไม่อาจเอ่ยตอบเจ้านายของตนได้  แต่เขากลับนึกถึงบุคคลหนึ่งที่อาศัยอยู่ในเมืองหยาง

“ใคร”

เสียงจอแจของย่านการค้าในเมืองหยางที่เจริญรุ่งเรืองจนเทียบเท่าเมืองหลวงจากการเข้ามาครอบครองตลาดการเกษตรและโอสถของตระกูลตวนมู่  ซึ่งสร้างผลงานสำคัญให้กับเจ้าเมืองหยางอย่างหม่าเนี่ยนเจินเป็นอย่างมาก

ชั้นบนสุดของโรงเตี๊ยมไป๋หลงถูกเปิดขึ้นอีกคราเมื่อเจ้าของมาเยือนด้วยตนเอง  ห้องรับรองโอ่โถงถูกเปิดใช้งาน  บุรุษในชุดผ้าไหมเนื้อดียังคงนั่งจิบชาด้วยท่วงท่าสง่างามไม่เปลี่ยน  ส่วนบุรุษอีกผู้หนึ่งที่ถูกเชิญมามองสหายกึ่งเจ้านายด้วยแววตาค้นหา

“มองอันใดข้า” ชินอ๋องหนุ่มเมื่อเห็นแววตาสำรวจค้นหาจากสหายร่วมเรียนในวัยเยาว์ก็เอ่ยถามขึ้น

“กระหม่อม....” ชายที่นั่งตรงกันข้ามจะเอ่ยตอบคำถามนั้นก็ถูกขัดเสียก่อน 

“พูดปกติเถิด  วันนี้ข้ามาในฐานะสหายเท่านั้น”  ชินอ๋องหนิงเฉิงกล่าวแทรกขึ้นเพราะครานี้เขามาในฐานะสหายที่จะปรึกษาปัญหาส่วนตัวเท่านั้นจึงไม่อยากมากพิธีรีตอง

“อ่า  งั้นคำตอบในคำถามก็คือ...ข้ามองท่าน  มองว่าคนตรงหน้าใช่ท่านตัวจริงหรือไม่”

“....”  ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงถอนหายใจกับคำตอบของสหาย

“ใครใช้ให้ท่านมาถามคำถามแปลกๆ  ปรึกษาปัญหาเรื่องสตรีกับข้ากันเล่า  จะไม่ให้ข้าสงสัยได้เช่นไรว่าท่านใช่ตัวจริงหรือตัวปลอมกันแน่”

“หลี่ห่าวอู๋!!!!!”

“ฮ่าๆๆๆๆ  ข้าไม่ล้อท่านเล่นแล้ว  แต่สิ่งที่ท่านถามข้ามันค่อนข้างจะยากอยู่ไม่น้อยเพราะข้าไม่รู้ว่าสตรีที่ท่านถามถึงเป็นคนเช่นไร”

“เจ้ารู้จักนางดี” ชินอ๋องหนุ่มตอบกลับทันควัน  จนหลี่ห่าวอู๋ถึงกับหรี่ตาจ้องมองสหายอย่างสนใจ

“เช่นนั้น...นางเป็นใคร  เพราะสตรีที่ข้ารู้จักในเมืองหยางแห่งนี้มีไม่มากนักแทบจะนับนิ้วได้เลย”  หลี่ห่าวอู๋ไล่รายชื่อสตรีที่รู้จักและยกนิ้วขึ้นมานับก็พบว่ามีไม่ถึง  10 คนด้วยซ้ำไป

“ตวนมู่ซูเม่ย” ชินอ๋องตอบเสียงเรียบ  

“หา!!!!!!!” หลี่ห่าวอู๋ไม่คิดไม่ฝันว่าจะเป็นคุณหนูใหญ่ตวนมู่ที่มีความสามารถมากมายคนนั้น  เพราะนางมีบุตรแล้วนั่นเอง

“....” ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงมองสีหน้าอิหลักอิเหลื่อของสหายอย่างชอบใจ 

“จะเป็นนางได้เช่นไร  คุณหนูใหญ่ตวนมู่เพิ่งคลอดบุตรฝาแฝดไปไม่นาน  ท่านกับนาง....เป็นไปไม่ได้” แต่แล้วประโยคถัดมาของสหายสูงศักดิ์ก็ทำเอาเขาสำลักน้ำชา

“แล้วหาก...บุตรของนางเป็นบุตรของข้าเล่า”

คะ..แค่กๆๆๆ

“ท่านว่าอย่างไรนะ!!!”   หลี่ห่าวอู๋ที่สำลักน้ำชาจนหน้าดำหน้าแดง  ในท้ายที่สุดก็เจอเรื่องลับชวนให้หัวใจหยุดทำงาน

‘ท่านชายท่านหญิงในชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงแอบกำเนิดลับๆที่เมืองหยาง’ 

หลังจากฟังเรื่องราวความเป็นมาทั้งหมดจากคนสนิทของสหายที่อยู่กันครบทั้งสี่คนก็ทำให้เขาถึงกับกุมขมับกับความซับซ้อนของเรื่องราว แต่สำหรับกุนซือที่แท้จริงของกองทัพมังกรดำแห่งแคว้นซ่งแล้ว  เรื่องของสตรีย่อมต้องแก้ด้วยสตรี

“จากที่คุณชายเล่ามา  แม่นางคนนั้นกำลังสับสนกับสิ่งที่คุณชายกระทำและสับสนกับความรู้สึกของตนเองอยู่  ทางแก้ที่ดีที่สุดคือ...คุณชายต้องพูดความรู้สึกที่แท้จริงออกมาให้นางได้รับรู้ จะได้ไม่ต้องคาดเดากันไปมา” 

หลี่ห่าวอู๋เชิญกุนซือด้านสตรีมาจากหอหมื่นบุปผาที่ว่ากันว่ารู้จักสตรีทุกซอกทุกมุมไม่มีสิ่งใดเกี่ยวกับสตรีที่แม่เล้าหงจากหอหมื่นบุปผาไม่รู้

“ขอบคุณแม่เล้าหง  นี่เป็นสินน้ำใจเล็กๆน้อยๆเป็นค่าเครื่องประทินโฉมให้กับท่าน”  หลี่ห่าวอู๋มอบถุงเงินที่หนักไม่น้อยให้กับแม่เล้าที่ถูกเชิญตัวมาให้คำปรึกษถึงที่

“ท่านรองเจ้าเมืองช่างรู้ใจข้าเสียจริง” มาเล้าหงที่อายุยังไม่มาก แค่ 30 ต้นๆเท่านั้นแต่กลับแต่งหน้าหนาจนแทบไม่เห็นผิวหน้าที่แท้จริง  เมื่อได้รับรางวัลหนักอึ้งก็ยกพัดจีบขึ้นโบกอย่างอารมณ์ดีและลุกขึ้นทำความเครพลูกค้ากระเป๋าหนัก ก่อนจะหมุนตัวจากไป