บทที่ 24   ลอบทำร้าย2

บทที่ 24   ลอบทำร้าย2

“จากคำพูดของแม่เล้าหง  ก็มีความเป็นไปได้ค่อนข้างมากที่คุณหนูใหญ่ตวนมู่จะเริ่มมีความรู้สึกกับท่าน” 

“นางมีใจให้ข้า”  ชินอ๋องหนุ่มพึมพำออกมาด้วยสีหน้าที่อ่อนลงก่อนจะยกยิ้มเล็กน้อย  สิ่งที่อยู่ภายในอกของเขาเต้นถี่รัวจนตกยกมือขึ้นมากุมเอาไว้  ดวงตาคมเหม่อลอยมองออกจากทางหน้าต่างห้องรับรองไปจนไกลลิบอันเป็นที่ตั้งของจวนตระกูลตวนมู่ราวกับจะมองให้เห็นคนที่อยู่ภายในใจ

หลี่ห่าวอู๋และองครักษ์ทั้งสี่มองท่าทางของชินอ๋องที่ตกอยู่ในภวังค์แห่งรักอย่างสยดสยอง  ทั้งรอยยิ้มและแววตาของอ๋องหนุ่ม  ชวนให้พวกเขาขุนลุกขนพองไปทั้งตัว  แต่แล้ว......

ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก 

เสียงเคาะประตูดังขึ้น  ทำให้ทุกคนหันไปมอง ไม่เว้นแม้แต่บุรุษที่ตกอยู่ในภวังค์แห่งรักที่รู้สึกตัวขึ้นมาจากเสียงดังกล่าว  ก่อนที่ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงจะพยักหน้าให้หนึ่งในองครักษ์เป็นผู้เปิดประตู

แอด.....

ประตูถูกเปิดออก  ก่อนที่จะมีบุรุษในชุดหน่วยคุ้มกันเมืองเดินเข้ามา  หลี่ห่าวอู๋เมื่อเห็นตนที่เดินเข้ามาก็อดแปลกใจไม่ได้ 

‘หน่วยคุ้มกันของท่านเจ้าเมืองหม่าเนี่ยนเจิน’

“ท่านรองเจ้าเมือง  นายท่านถูกลอบโจมตีระหว่างเดินทางกลับจากเมืองหลวงขอรับ”  ชายที่แต่งกายเหมือนผ่านการต่อสู้มาอย่างหนักหน่วงเอ่ยรายงานต่อผู้ที่เขามาพบทันที

“มันเกิดอะไรขึ้น  แล้วท่านเจ้าเมืองปลอดภัยหรือไม่” หลี่ห่าวอู๋เห็นสภาพของคนที่มาพบก็พอจะคาดเดาได้ว่าต้องเกิดเรื่องทำนองนี้แต่ไม่ทราบว่าจะร้ายแรงเพียงใด

“นายท่านบาดเจ็บสาหัส มีบาดแผลฉกรรจ์หลายแห่ง ยามนี้ท่านหมอตงหยางกำลังทำการรักษาอยู่ขอรับ  แต่...”  ผู้คุ้มกันที่ถูกส่งมาแจ้งข่าวนี้ซึ่งเป็นคำสั่งสุดท้ายของท่านเจ้าเมืองก่อนจะสิ้นสติไป   ไม่อาจเอ่ยว่าเจ้านายของเขาอาจจะไม่อาจรักษาชีวิตไว้ได้

“แต่อันใด!!!!”  หลี่ห่าวอู๋ที่นับถือท่านเจ้าเมืองผู้นี้เสมือนญาติผู้ใหญ่ เมื่อเห็นท่าทีเศร้าสลดของผู้คุ้มกันก็ใจหายวูบทันที  แต่ก็ยังอยากฟังให้ชัดเจน

“คาดว่าจะหมดหนทางรักษาแล้วขอรับ”    สิ้นประโยคนั้นทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ  แต่มีผู้หนึ่งที่กล่าวขึ้นมา  ทุกคนเหมือนได้ค้นพบหนทางสว่างอีกครั้ง

“เฟยเทียน   แจ้งคุณหนูใหญ่ตวนมู่ให้เดินทางไปจวนเจ้าเมืองด่วน!!!   ไม่... เจ้าไม่ต้องไป ข้าจะไปเอง”  ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงคราแรกจะส่งองครักษ์คนสนิทที่เข้านอกออกในจวนตระกูลตวนมู่ได้   ก็เปลี่ยนใจอย่างรวดเร็ว 

‘โอกาสที่จะได้พบหน้าเม่ยเม่ยเช่นนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ’   หากเป็นเรื่องชีวิตคนนางไม่อาจหลบเลี่ยงเขาได้เป็นแน่  แม้จะเหมือนเอาชีวิตคนมาเป็นข้ออ้างหาผลประโยชน์ให้ตัวเองแต่ใครเขาจะสนกัน  หากได้ใกล้ชิดนางต่อให้ต้องโหดร้ายเช่นไรเขาย่อมยินดีทำ

ชินอ๋องหนุ่มควบม้าอย่างเร็วจนมองแทบไม่ทันโดยไม่คำนึงถึงบาดแผลที่เพิ่งหายมาหมาดๆ  จนองครักษ์ที่ตามมาห่างๆถึงกับโอดครวญกับความหาเรื่องเจ็บตัวของท่านอ๋อง

เมื่อถึงจวนตระกูลตวนมู่ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงก็พุ่งไปยังเรือนเหลียนฮวาทันที   คราแรกซูเม่ยก็ตกใจกับท่าทีเคร่งเครียดของชินอ๋อง  แต่เมื่อทราบเรื่องราวก็รีบหยิบกระเป๋าเครื่องมือการรักษาตามอ๋องหนุ่มไปทันที  แต่พอถึงหน้าจวนกลับพบม้ามีเพียงตัวเดียว  ด้วยความเร่งรีบไม่รู้ว่าเป็นความจงใจหรือไม่จงใจของท่านอ๋อง   ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงคว้าตัวซูเม่ยขึ้นม้าตัวเดียวกับเขา ก่อนจะควบออกไปอย่างรวดเร็ว 

ว้าย!!!!

ซูเม่ยร้องขึ้นด้วยความตกใจที่โดนบุรุษอุ้มขึ้นม้าและออกตัวโดยไม่ทันได้เตรียมความพร้อม   คนของจวนตระกูลตวนมู่เองก็เคลื่อนไหวตามไปเช่นกัน

แผ่นหลังบางแนบกับแผ่นอกกว้าง  ม้าวิ่งเร็วจนลมปะทะกับใบหน้าทำให้ร่างบางของซุกใบหน้าหลบแรงลม  ใบหน้าซุกเข้าหาอกกว้าง  จนนางได้ยินเสียงดังของหัวใจของคนที่กำลังขะมักเขม้นกับการบังคับม้า และกลิ่นกายที่นางรู้สึกคุ้นเคยเหมือนกับบุรุษผู้นั้น    ซูเม่ยมองเสี้ยวหน้าของบุรุษจากมุมล่างไล่จากปลายคางขึ้นไป 

‘เขาช่างรูปงาม  แต่ก็คล้ายกันเหลือเกิน’ 

ซูเม่ยสะบัดไล่ความคิดนั้นออกไป ก่อนจะมุ่งความสนใจไปที่การรักษาคนที่กำลังบาดเจ็บสาหัส  ไม่นานนักการเดินทางก็สิ้นสุดลง  จวนเจ้าเมืองปรากฏในครรลองสายตาของทั้งสอง

เมื่อม้าหยุดลงเอวบางก็โดนรวบอุ้มลงมายืนบนพื้น  ร่างเล็กของหญิงสาวรีบเดินเข้าไปในจวนทันที ตามด้วยชินอ๋องหนุ่มที่เดินตามไปไม่ห่าง 

“ท่านเจ้าเมืองเป็นเช่นไรบ้างท่านหมอตงหยาง”  ซูเม่ยมาถึงห้องรักษาคนเจ็บก็ไม่พูดพร่ำมากมาย  ถามอาการจากท่านหมอที่กำลังเฝ้าดูอาการทันที  ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นหมอที่คุ้นเคยกันดี

“คุณหนูใหญ่ตวนมู่” หลี่ห่าวอู๋กล่าวขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวที่เข้ามาพร้อมสหายสูงศักดิ์ของเขา  แต่แล้ว.....

“แม่นางตวนมู่ ท่านไม่ใช่หมอ  รบกวนท่านออกไปเถิด”  บุตรชายของท่านเจ้าเมืองเมื่อเห็นเป็นแม่นางน้อยจากตระกูลตวนมู่เข้ามายุ่มย่ามการรักษาของบิดาก็ออกปากไล่ทันทีโดยไม่ไต่ถามสิ่งใด    แม้แต่หลี่ห่าวอู๋พยายามจะดึงแขนเขาก็ไว้แล้วก็ตาม  และไม่ทันที่รองเจ้าเมืองหยางจะได้พูดสิ่งใด

“ป้ายหยกแพทย์โอสถขั้นสูงจากสำนักแพทย์โอสถกลาง”  หลี่ห่าวอู๋เมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าก็เอ่ยขึ้น   สร้างความตกตะลึงให้คนที่อยู่ในห้องรักษา  และฉีกหน้าคุณชายหม่าจนยับเยิน

ซูเม่ยไม่อยากต่อคำจึงยกป้ายหยกแสดงฐานะแพทย์โอสถขั้นสูงไปตรงหน้าคุณชายหม่าผู้เป็นบุตรชายของท่านเจ้าเมืองหยาง  ซึ่งป้ายหยกนี้นางขอให้สำนักแพทย์โอสถกลางทำขึ้นเพื่อปกปิดลำดับขั้นที่แท้จริงของนาง