บทที่ 23 การจากลา3

บทที่ 23  การจากลา3

แขนเล็กๆของบุตรชายทั้งสองต่างยกขึ้นชูไปมารอให้เขาอุ้ม  สร้างความประหลาดใจให้กับบรรดาพี่เลี้ยงไม่ได้  เพราะโดยปกติเด็กทั้งสามไม่เคยให้คนแปลกหน้าอุ้มแม้แต่คนเดียวโดยเฉพาะบุรุษ  แม้แต่เหล่าผู้คุ้มกันที่สนิทสนมกับคุณหนูใหญ่ก็ไม่เคยได้อุ้มเด็กน้อยเลย

“คุณชายน้อยไม่วุ่นวายกับแขกของท่านแม่นะเจ้าคะ  มาให้บ่าวอุ้มดีกว่าเจ้าค่ะ” พี่เลี้ยงพยายามตะล่อมคุณชายทั้งสองแต่ท่าทางจะไม่เป็นผลเพราะเด็กชายพร้อมใจกันสะบัดหน้าหนีไม่สนใจ

“ไม่เป็นไร  ระหว่างรอคุณหนูใหญ่ตวนมู่  ข้าก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว”  พูดจบแขนแกร่งก็กวาดเจ้าก้อนแป้งอีกสองมานั่งบนตักด้วย 

เสียงอ้อแอ้ของเด็กๆดังไปทั่วเรือนสลับกับเสียงหัวเราะด้วยความชอบอกชอบใจ   ปนกับเสียงห้ามปรามของเหล่าพี่เลี้ยง  ทำให้หญิงสาวเจ้าของเรือนที่เพิ่งกลับจากสะสางงานฉงนใจเล็กน้อยจึงเร่งฝีเท้ากลับเรือนให้เห็นกับตาว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

เมื่อมาถึงก็เห็นภาพที่นางถึงกับต้องกุมขมับ  ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงฉายาอ๋องปีศาจน้ำแข็ง   และใช่นางเพิ่งทราบเมื่อครู่ก่อนจะกลับเรือนมาว่าบุรุษที่นางเก็บมานั้นเป็นใคร   และชินอ๋องผู้นั้นกำลังนั่งอยู่บนพื้นหญ้าโดยมีเจ้าตัวน้อยทั้งสามของนางเกาะตามร่างกาย  เยว่ซินนั่งอยู่บนตักกว้าง  หยู่หลงอยู่บนไหล่ซ้าย  เทียนหยูอยู่บนไหล่ขวา  ก้อนแป้งทั้งสามของนางต่างชอบใจหัวเราะจนเห็นฟันเล็กๆที่งอกอออกมาได้ไม่นาน

“ฮะ...แฮ่มมมมม” ซูเม่ยกระแอมก่อนจะเดินเข้ามา  ทำให้เจ้าตัวแสบที่อยู่บนตัวชินอ๋องทยอยกันลงมา และคลานไปหามารดา

“พอมารดากลับมา  ท่านลุงเช่นข้าก็กลายเป็นหมาหัวเน่าเสียแล้ว”  เมื่อได้ยินเช่นนั้นเจ้าตัวกลมเยว่ซินก็คลานกลับมาหาท่านลุงด้วยความสงสาร ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมก่อนจะฉีกยิ้มให้คล้ายประจบประแจง  จนชินอ๋องหนุ่มราวกับโดนภาพนั้นตกจนฉายาน้ำแข็งของเขาถึงกับละลายจนใจเหลวไปหมด

ส่วนซูเม่ยเองที่มองท่าทีของบุตรสาวได้แต่ส่ายหัวไปมากับความเป็นไปของบุตรสาวที่นับวันจะแก่แดดขึ้นไปทุกที  จะหยุดให้ผลน้ำนมสวรรค์ก็โดนเจ้าตัวเล็กทั้งสามงอแงใส่จนไม่กล้าหยุดให้ มิเช่นนั้นเรือนนางคงได้แตกจริงๆ

“เจ้าตัวเล็กรบกวนคุณชายหยางแล้ว”  ซูเม่ยไม่เปิดโปงฐานะของเขายังคงตามน้ำไป  เพราะอยากทราบจุดประสงค์ที่แท้จริงของชินอ๋องผู้นี้ 

“ไม่เป็นอันใด  พวกเขา...น่ารักดี”ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงจิ้มแก้มกลมๆของบุตรสาว  โดยที่ไม่รู้เลยว่าท่าทางของเขาเปลี่ยนแปลงไปเพียงใด  ยามนี้คล้ายบุรุษอบอุ่นรักครอบครัวไปเสียแล้ว  หากน้องชายมาเห็นคงได้ล้อเขาไม่หยุดไปหลายวันหรืออาจจะหลายปี

ชินอ๋องหนิงเฉิงอุ้มบุตรสาวไว้ในอ้อมแขน  มองไปข้างๆกัน เขาพบภาพที่ต้องหลุดยิ้มออกมา  เมื่อมารดาของบุตรกำลังพยายามอุ้มเจ้าตัวอ้วนกลมทั้งสองอย่างทุลักทุเล  จนเขาอดใจไม่ไหวแย่งเจ้าตัวน้อยหยู่หลงมาอุ้มไว้เอง  เพราะเกรงว่าบุตรชายจะล้มทับมารดาจนหายใจไม่ออกไปเสียก่อน

ตอนนี้ทั้งสองแขนของชินอ๋องหนุ่มมีบุตรชายซ้าย  บุตรสาวขวา  และบุตรชายอีกคนอยู่ในอ้อมแขนของมารดา  ทำให้เกิดภาพครอบครัวที่อบอุ่น  จนเหล่าพี่เลี้ยงอดมองภาพนั้นไม่ได้ 

“ท่านป้าว่า...คุณชายน้อยหน้าตาละม้ายคล้ายคุณชายหยางหรือไม่”  พี่เลี้ยงวัยปักปิ่นคนหนึ่งเอ่ยจุดประกายความคิดของทุกคนขึ้น  จนทั้งหมดหันไปมองซ้ำ

“อืม  คล้ายกันอยู่หลายส่วนทีเดียว เอ้ย...อย่ามาชวนข้านินทาเจ้านายนะ  ทำงานๆๆๆ”  ว่าแล้วกลุ่มพี่เลี้ยงก็สลายตัวไปทำหน้าที่ของตนเอง เพราะโดนผู้อาวุโสที่สุดในกลุ่มไล่จนต้องหยุดความคิดเลอะเทอะนั้นไป

“คุณชายหยางมีเรื่องอันใด ถึงได้มาหาข้าที่เรือนเช่นนี้”  ซูเม่ยที่ยังคงอุ้มเทียนหยูโดยที่อีกสองคนถูกชินอ๋องแย่งไปอุ้มเสียเอง เมื่อเดินในสวนสักพักจึงเอ่ยถามขึ้น

“ข้าก็อยู่ที่นี่มาก็หลายวันแล้วนับเป็นคนคุ้นเคยกับเจ้าแล้วเรียกข้าว่า...พี่หนิงเฉิงเถิด จะได้ดูสนิทสนมมากยิ่งขึ้น”  ชินอ๋องหนุ่มพูดด้วยสีหน้าท่าทางไม่เปลี่ยนไม่คล้ายกำลังเกี้ยวพาสตรีทำให้ซูเม่ยพอจะวางใจลง 

“หากคุณ...เอ่อ...พี่หนิงเฉิงคิดเช่นนั้น  ท่านก็เรียกข้าว่าซูเม่ยเถิด”  ซูเม่ยที่ยังรู้สึกแปลกๆที่จะเรียกขาน จึงได้แต่อ้อมแอ้มเบาๆ 

“เม่ยเม่ย”  เสียงทุ้มนุ่มลึกดังขึ้น  ซูเม่ยก็หันไปตามเสียงเรียกนั้น  สายตาทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน  แสงที่ตกกระทบใบหน้าที่งดงามราวกับรูปสลักเทพธิดากลายเป็นภาพที่น่าหลงใหล ทั้งสองต่างเผลอไผลไปกับบรรยากาศ   ชินอ๋องหนุ่มตกอยู่ในภวังค์ราวกับถูกสะกด ดวงตาของนางช่างงดงามเหลือเกินราวกับดวงดารา  มือหนาค่อยๆเลื่อนขึ้นจะแตะแก้มของนวลนาง  แต่แล้ว.....

“แมะ แมะ แมะ”  ซูเม่ยหลุบตาลงเมื่อรู้สึกตัวด้วยเสียงเรียกจากหยู่หลง  นางแทบจะวางมือไม้ตัวเองไม่ถูกกับความรู้สึกเขินอายที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน

‘นี่ข้า...กำลังมีความรู้สึกอันใดกันแน่นะ  ใจถึงได้เต้นแรงเช่นนี้  คงไม่ได้ตกหลุมรักชินอ๋องผู้นี้ใช่หรือไม่’

เห้อ... ชินอ๋องหนิงเฉิงถอนหายใจเบาๆในใจด้วยความเสียดาย 

‘หากปรับความเข้าใจกับมารดาของบุตรสำเร็จ  คงต้องพาเจ้าแฝดไปฝากให้น้องชายช่วยเลี้ยงสักพัก”

วังหลวงแคว้นซ่ง

ฮัดชิ้ว....

“ฝ่าบาทให้กระหม่อมตามหมอหลวงดีหรือไม่พะยะค่ะ”   หลี่กงกงขันทีคนสนิทรีบเข้ามาไต่ถามฮ่องเต้หนุ่มทันทีที่ได้ยินเสียงที่อาจจะบ่งบอกอาการประชวร

“ไม่เป็นไรหลี่กงกง  คงมีใครนินทาเจิ้นมากกว่ากระมัง”