로그인ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน หน่วนหน่วน หยวนเปา หยวนเป่ย ต่างก็วิ่งตรงไปยังห้องนอนของตัวเองอย่างกระตือรือร้น ไม่นานนัก พวกเขาก็ปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมกับข้าวของพะรุงพะรัง ทั้งตุ๊กตาตัวโปรด ของเล่นชิ้นโปรด สมุดวาดรูป สมุดเขียน และดินสอสีสารพัดสีสัน แต่ละคนขนออกมาจากห้องของตัวเอง แล้วนำมากองรวมกันที่ห้อ
หน่วนหน่วน เห็นอุปกรณ์ไฟฟ้าในห้อง ก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ เธอจึงเดินเข้ามาใกล้ ๆ แล้วเตือนสองพ่อลูกด้วยความเป็นห่วง "คุณลุงคะ น้องอิงลั่ว ถ้าจะใช้กระทะไฟฟ้าหรือกาน้ำร้อน ห้ามใช้ช้อนที่ทำจากสเตนเลสหรือเหล็กลงไปสัมผัสโดยตรงเด็ดขาดนะคะ ให้ใช้กระบวยที่มีด้ามจับแบบนี้แทน ไม่อย่างนั้นไฟจะดูดเอาได้ ไฟดูดน
เธอเริ่มแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นและเป็นกันเองเซ่าเวินเงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวหนานด้วยความเกรงใจ เขาวางตะเกียบลงแล้วตอบด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ "ผม...ผมชื่อเซ่าเวินครับ นี่ลูกสาวของผม เซ่าอิงลั่ว พวกเราเป็นคนกว่างโจวครับ" เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาให้เสี่ยวหนานฟังด้วยความเจ็บ
ในระหว่างนั้น เสี่ยวเปากับอันเจ๋อ ก็ช่วยกันยกถาดอาหารที่แม่ตักให้มาวางไว้ที่โต๊ะ อาหารร้อน ๆ กลิ่นหอมฟุ้งเต็มโต๊ะไปหมด ส่วน เสี่ยวเป่ย ก็รีบไปหยิบน้ำอัดลมที่เพิ่งซื้อมาพร้อมกับนมอีก 4 กล่อง รวมถึงขนมปังที่แม่เตรียมไว้ให้เป็นขนมของพวกเขา เสี่ยวเป่ยก็แบ่งส่วนหนึ่งมาวางไว้ให้ด้วยพอหน่วนหน่วนพาสองพ่อลู
ห้าปีต่อมาห้าปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปัจจุบันคือปี ค.ศ. 1988 ซูจื่ออัน เรียนจบจากมหาวิทยาลัยชิงหัวมาได้สักพักใหญ่แล้ว ด้วยความรู้และความสามารถที่ร่ำเรียนมา เขาได้เข้ามาช่วยงานในโรงงานของพี่สาวอย่างเต็มตัว โรงงานแห่งใหม่ ของ ซูเสี่ยวหนาน กำลังเริ่มก่อสร้างบนที่ดินที่เธอซื้อสะสมไว้ ซึ่งตั้งอยู่ในทำเลที่
สายตาของพนักงานสาวมองผ่านเพียงแค่วูบเดียว ก็ทำให้กิริยาของพนักงานเปลี่ยนไปในทันใด เธอกะพริบตาถี่ รีบยกมือขึ้นประสานพร้อมโค้งตัวเล็กน้อย"เชิญคุณลูกค้าทางนี้เลยนะคะ ห้องพิเศษของเราพร้อมแล้วค่ะ!"พนักงานผายมืออย่างนอบน้อม แล้วเดินนำแขกกลุ่มใหญ่ผ่านโถงกลางร้านเข้าไปยังห้องส่วนตัวที่จัดไว้โดยเฉพาะสำหรับ
พ่อโจวตะโกนเสียงดังก้อง เมื่อเห็นชายคนหนึ่งลากตู้ออกมานอกอาคารโดยไม่ทันระวังไม้ที่อยู่หลังตู้บริเวณรอบอาคาร หญิงชายหลายคนกำลังใช้จอบถางหญ้าออกจนโล่งเตียน กอไผ่และต้นไม้เล็ก ๆ ที่ขึ้นรกเรื้อริมรั้วโรงเรียน มีเสียงฟันฉับ ๆ จนพื้นที่แถวนั้นโล่งโปร่งอากาศถ่ายเทได้สะดวกด้านบนหลังคาอาคารเรียนเก่า สือซาน
ในบ่ายวันนั้น "สวัสดีเถ้าแก่โจว! วันนี้พาภรรยามาด้วยเหรอครับ? มีอะไรให้พวกเรารับใช้บอกมาได้เลย!" เสียงของ เถ้าแก่ก้วน ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้างขวาง มือที่เปื้อนคราบน้ำมันเหล็กไม่ได้ลดทอนความยินดีในแววตาลงเลยแม้แต่น้อย เขารีบวางค้อนในมือลง ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาสองสามีภรรยา"นี่ภรรยาของผมเองครับ เสี่
ทั้งสี่ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญาแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน มาตรา 48 วรรค 2 ศาลประชาชนจึงมีคำสั่งลงโทษจำคุกตลอดชีวิต พร้อม ริบทรัพย์สินทั้งหมดให้ตกเป็นของรัฐ และให้ประกาศชื่อ-นามสกุลลงในทะเบียนดำของศาลประชาชนอย่างเป็นทางการพอทุกคนในร้านได้ฟังก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา เดิมทีก็ไม่มีใครอยากให้เรื่องราวลุก
หลังจากมิสเตอร์หยูกับลูกน้องเร่งขนสินค้าชุดแรกและรีบเดินทางไปรับของที่อื่นต่อ ก็ถึงเวลาที่คนในร้านและครอบครัวของเสี่ยวหนานได้ลิ้มลองบะหมี่ปูคลุกซอสที่ยังเหลืออยู่ ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าอร่อยล้ำ ไม่แปลกใจเลยที่คุณหยูจะยอมทุ่มเงินซื้อแบบไม่อั้น"เสี่ยวหนาน ทำไมไม่ขายสูตรให้คุณหยูไปเลยล่ะลูก







