LOGINทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน หน่วนหน่วน หยวนเปา หยวนเป่ย ต่างก็วิ่งตรงไปยังห้องนอนของตัวเองอย่างกระตือรือร้น ไม่นานนัก พวกเขาก็ปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมกับข้าวของพะรุงพะรัง ทั้งตุ๊กตาตัวโปรด ของเล่นชิ้นโปรด สมุดวาดรูป สมุดเขียน และดินสอสีสารพัดสีสัน แต่ละคนขนออกมาจากห้องของตัวเอง แล้วนำมากองรวมกันที่ห้อ
หน่วนหน่วน เห็นอุปกรณ์ไฟฟ้าในห้อง ก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ เธอจึงเดินเข้ามาใกล้ ๆ แล้วเตือนสองพ่อลูกด้วยความเป็นห่วง "คุณลุงคะ น้องอิงลั่ว ถ้าจะใช้กระทะไฟฟ้าหรือกาน้ำร้อน ห้ามใช้ช้อนที่ทำจากสเตนเลสหรือเหล็กลงไปสัมผัสโดยตรงเด็ดขาดนะคะ ให้ใช้กระบวยที่มีด้ามจับแบบนี้แทน ไม่อย่างนั้นไฟจะดูดเอาได้ ไฟดูดน
เธอเริ่มแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นและเป็นกันเองเซ่าเวินเงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวหนานด้วยความเกรงใจ เขาวางตะเกียบลงแล้วตอบด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ "ผม...ผมชื่อเซ่าเวินครับ นี่ลูกสาวของผม เซ่าอิงลั่ว พวกเราเป็นคนกว่างโจวครับ" เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาให้เสี่ยวหนานฟังด้วยความเจ็บ
ในระหว่างนั้น เสี่ยวเปากับอันเจ๋อ ก็ช่วยกันยกถาดอาหารที่แม่ตักให้มาวางไว้ที่โต๊ะ อาหารร้อน ๆ กลิ่นหอมฟุ้งเต็มโต๊ะไปหมด ส่วน เสี่ยวเป่ย ก็รีบไปหยิบน้ำอัดลมที่เพิ่งซื้อมาพร้อมกับนมอีก 4 กล่อง รวมถึงขนมปังที่แม่เตรียมไว้ให้เป็นขนมของพวกเขา เสี่ยวเป่ยก็แบ่งส่วนหนึ่งมาวางไว้ให้ด้วยพอหน่วนหน่วนพาสองพ่อลู
ห้าปีต่อมาห้าปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปัจจุบันคือปี ค.ศ. 1988 ซูจื่ออัน เรียนจบจากมหาวิทยาลัยชิงหัวมาได้สักพักใหญ่แล้ว ด้วยความรู้และความสามารถที่ร่ำเรียนมา เขาได้เข้ามาช่วยงานในโรงงานของพี่สาวอย่างเต็มตัว โรงงานแห่งใหม่ ของ ซูเสี่ยวหนาน กำลังเริ่มก่อสร้างบนที่ดินที่เธอซื้อสะสมไว้ ซึ่งตั้งอยู่ในทำเลที่
สายตาของพนักงานสาวมองผ่านเพียงแค่วูบเดียว ก็ทำให้กิริยาของพนักงานเปลี่ยนไปในทันใด เธอกะพริบตาถี่ รีบยกมือขึ้นประสานพร้อมโค้งตัวเล็กน้อย"เชิญคุณลูกค้าทางนี้เลยนะคะ ห้องพิเศษของเราพร้อมแล้วค่ะ!"พนักงานผายมืออย่างนอบน้อม แล้วเดินนำแขกกลุ่มใหญ่ผ่านโถงกลางร้านเข้าไปยังห้องส่วนตัวที่จัดไว้โดยเฉพาะสำหรับ
"ครับ ผมจะไม่ทำให้พี่ผิดหวัง" จื่ออันพยักหน้ารับช้า ๆ ทางด้านพ่อโจว ที่ท่าเรือประมง ห่างจากเรือของเขาออกไปไม่มากนัก เรือไม้ขนาดเท่า ๆ กันของไต้ก๋งซานเทียบท่าเรียบร้อย กลิ่นทะเลแรงตลบ อากาศชื้นหนึบทำให้เหงื่อไหลซึมออกมาโดยไม่ทันรู้ตัว ไต้ก๋งโจวเดินปราดเข้าไปหาสหายที่กำลังขนของสดขึ้นจากเรือ"เฒ่าซาน
"สือซาน! มาช่วยพ่อหน่อย"เสียงตะโกนของไต้ก๋งโจวเจือแววกลัดกลุ้มอย่างเห็นได้ชัด เมื่อคืนสือซานไม่ได้ออกเรือไปกับบิดาเพราะลูกน้อยไข้ขึ้นสูง จึงไม่รู้ว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร"ได้ของไม่เยอะเหรอครับพ่อ?"สือซานก้าวไปยังหัวเรือแล้วรับตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่จากพ่อพร้อมกับเอ่ยถามไปพลาง ๆ"แมงกะพรุนเต็มเรือ ปูก็พ
"วันนี้อากาศดีนะ พี่ว่าไหม?" เสี่ยวหนานเอ่ยพลางกระชับมือกอดเอวสามีเมื่อถึงจะที่ไร้ผู้คน"เพราะเมื่อคืนฝนตก พี่ยังกลัวว่าวันนี้ฝนจะตกจนคนงานทำงานไม่ได้ ถ้าเป็นแบบนั้นต้องเกิดปัญหาแน่ ๆ" พี่สือซานตอบพร้อมกับปั่นจักรยานไปข้างหน้า อีกไม่ไกลก็ถึงทางเลี้ยวเข้าโรงงานใหม่แล้ว ในนั้นมีคนงานหลายคนที่กำลังเร่
หลายคืนต่อมาการเริ่มต้นไม่ใช่เรื่องง่ายตามที่พวกเขาคาดการเอาไว้ เสี่ยวหนานและสามีรวมไปถึงทุกคนแบ่งหน้าที่กันทำงานอย่างหนัก กว่าจะกลับเข้าบ้านก็อ่อนล้าโรยแรงเสียงนาฬิกาเก่าบนผนังเดินย่างเข้าสู่ช่วงเวลาสองทุ่มพอดี ขณะลมทะเลพัดแผ่วผ่านแนวชายฝา ผ้าม่านผืนหนากระเพื่อมเบา ๆ ราวกำลังถอนใจเหนื่อยหน่ายจากว







