LOGIN“ ขอโทษครับ พอดีผมไม่ระวัง... ”“ ไม่เป็นไร มาสอบสัมภาษณ์เหรอ ”“ ครับ ”น้ำเสียงหวานที่ได้ยินทำให้คนตัวโตกว่าคิ้วกระตุก รู้สึกคุ้นหูเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนแต่ก็นึกไม่ออก กลิ่นอายอะไรบางอย่างของเด็กคนนี้ ที่ก้มหน้างุดนั้นทำให้อยากเอื้อมมือไปเชยคางใบหน้ามนนั้นให้เงยขึ้นมาสบตากัน“ คุณจอมทัพคะ ที่
“ พี่จอม ผมมาแล้ว ”กรเดินเข้ามาในห้องของพี่ชายตนเอง พ่วงด้วยตำแหน่งผู้จัดการแผนกการตลาด ร่างสูงส่งยิ้มให้พี่ชายก่อนที่จะเดินมาทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาราคาแพงในส่วนที่ต้องเอาไว้รับรองแขก“ มึงมาเร็วไปมั้ยไอ้กร ”“ ผมเบื่อ ๆ ก็เลยออกมาก่อน พี่ทำงานไปก่อนเลยผมรอได้ ”“ งั้นมึงก็รอไปก่อน กูมีเอกสารที่ต้องเ
ตอนที่ ๓สุดท้ายเราอาจจะได้พบกัน...เคยเป็นมั้ยที่ตื่นขึ้นมาแล้วชีวิตเหมือนมีอะไรหายไปบางอย่าง...ตั้งแต่ที่ผมฝันประหลาดครั้งนั้น ทุกเช้าที่ตื่นมาก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แม้จะมีความสุขอยู่กับพ่อแม่แต่ก็เป็นความสุขที่มันไม่เต็มอิ่ม ผมได้แต่เฝ้าถามกับตัวเองว่าเพราะอะไร แต่มันก็ไม่เคยมีคำตอบ“ ตื่นแล้ว
" เจ้าคะหลวงพี่ "" พี่มิได้หายหน้าไปไหน มิต้องร้องไห้ดอก หากอยากมาเยี่ยมมาหา ก็มาทำบุญเสียที่วัดนะโยมน้อง "" เจ้าค่ะหลวงพี่ รักษาเนื้อรักษาตัวด้วยนะเจ้าคะ รำพึงจะมาทำบุญที่วัดบ่อย ๆ นะเจ้าคะ "หลวงพี่รักษ์อมยิ้มน้อย ๆ ให้กับน้องสาว ก่อนที่จะมองทุกคนที่อยู่ตรงเบื้องหน้า บ่าวไพร่ในเรือนที่เห็นหน้าค่
" ข้าอยากบวชไม่สึก... "" กระไรนะขอรับ "ไอ้จอมดวงตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่พ่อรักษ์เอ่ยมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย" เอ็งกลับมาอยู่ที่เรือนนี้เถิดนะไอ้จอม ถือว่าข้าขอร้อง แล้วข้าเองก็จะนับว่าเอ็งเป็นพี่ชายของข้า "" คุณรักษ์...แต่ข้า "" ข้ามองมิเห็นทางใดที่ข้าจะใช้ชีวิตโดยปราศจากความทุกข์ได้ดีเท่ากา
" ข้าขอโทษเอ็งจริง ๆ นะไอ้จอม หากข้ายอมปล่อยพ่อกลิ่นไป พ่อกลิ่นก็คงไม่ต้องตายไปแบบนี้ "" ... "" หากข้าไม่เห็นแก่ตัว พ่อกลิ่นก็คงจะมีความสุขอยู่ที่ใดสักที่ไปแล้ว "น้ำเสียงสั่นเครือดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาที่อัดอั้นเอาไว้มานานแสนนาน ความรู้สึกผิดต่าง ๆ ที่เคยเก็บเอาไว้ บัดนี้ได้ถูกระบายออกมาหมดสิ้นไม่เห
“ มึง...มานี่ซิ ”แม่พุดตานเอ่ยเรียกบ่าวที่นั่งอยู่ข้างกายที่มิใช่คนเดิม นังบ่าวหน้าตาร้ายรีบกระวีกระวาดเข้ามาหานายของมันหวังเพียงประจบสอพลอ แม่พุดตานก้มลงไปบอกกระไรบางอย่างกับนังบ่าวด้วยรอยยิ้มร้าย“ คุณรักษ์ขอรับหยุดเถิดขอรับ เดี๋ยวพวกบ่าวทำกันเองได้ขอรับ ”เสียงบ่าวชายที่ก้มตัวงุด ๆ อยู่ไม่ไกลจาก
๓๑จำต้องปล่อยไปงานแต่งของพ่อรักษ์กับแม่นวลถูกเร่งให้เร็วขึ้นกว่าเดิม เมื่อเรื่องที่แม่นวลลออกับพ่อรักษ์นั้นทำผิดผีกันนั้นแพร่งพรายออกไปยังนอกเรือน ไม่ต้องบอกก็รู้แจ้งว่าเป็นฝีมือของผู้ใดหากไม่ใช่คุณพุดตานบ่าวไพร่ในเรือนต่างง่วนอยู่กับการตระเตรียมงานให้พร้อม ข้าวปลาอาหารของมงคลต่าง ๆ ถูกตระเตรียมไ
ท่านเจ้าคุณเอ่ยตัดบทเมื่อเห็นท่าทีอ้ำอึ้งของเจ้ากลิ่น ก่อนที่จะหันไปถามคนข้าง ๆ ที่อยู่ดี ๆ วันนี้ก็ปลุกตนเองตั้งแต่ยังไม่ไก่โห่ อ้างว่าหมอยาให้ออกมารับลมยามเช้าเพราะว่าดีต่ออาการเจ็บไข้ของตนเอง“ หมอยาแจ้งอิชั้นไว้เจ้าค่ะ ว่าคุณพี่ต้องออกมารับลมรับแดดเสียบ้างอาการที่เป็นอยู่ถึงจะดีขึ้น อิชั้นเห็นว่
ท่านเจ้าคุณย้ำกับคนตรงหน้าก่อนที่จะบอกให้เจ้ากลิ่นกลับเรือนไปเพื่อตัดสินใจในสิ่งที่ตนเองร้องขอ...ข้าขอโทษนะกลิ่นเอ้ย ความรักของเอ็งกับลูกข้ามันไม่มีทางเป็นไปได้ หวังว่าเอ็งคงเข้าใจ... “ คุณพ่อเอ่ยกระไรกับพ่อกลิ่นหรือสีหน้าดูไม่ดีเลย ”พ่อรักษ์เอ่ยถามเมื่อเจ้ากลิ่นลงมาจากเรือนใหญ่ เจ้ากลิ่นมองหน้าค






