บทที่ 5

EP.5

       "จ่ายค่าเช่าที่แม่บ้านชื่อพร" พี่นธีบอกสั้น ๆ แล้ววางกระเป๋าของฉันลงก่อนจะยื่นคีย์การ์ดมาให้ พร้อมกับบอกรหัสปลดล็อกประตู

พันกว่าจริง ๆ เหรอ...

ฉันมองดูห้องที่คล้ายห้องพี่นธีทุกอย่าง ข้าวของเครื่องใช้มีครบ ในครัวมีอุปกรณ์ทำอาหารซึ่งห้องของพี่นธีไม่มี

"แม่บ้านเหรอคะ" ฉันขมวดคิ้วถามอีกครั้งแต่ไม่ได้รับคำตอบกลับมาเพราะเขาบอกว่าไม่ชอบพูดซ้ำ ถ้าพูดซ้ำนั่นแปลว่ากำลังหงุดหงิดแล้ว อันนี้ฉันเดาว่าน่าจะเป็นแบบนั้น

แล้วพี่นธีก็เดินกลับไปห้องของตัวเอง 

โชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุดฉันจึงไม่ต้องไปเรียนและไม่มีกิจกรรมรับน้องในวันนี้ เพราะรุ่นพี่แจกภารกิจและต้องทำให้เสร็จภายในห้าวัน

ภารกิจที่ฉันได้รับค่อนข้างจะง่ายถ้าเทียบกับเพื่อนคนอื่น เพราะรุ่นพี่แค่ให้ฉันบอกความหมายที่แท้จริงของคำว่า 'รุ่น' เท่านั้น

ฉันจัดของตัวเองที่มีเพียงไม่กี่อย่างให้เข้าที่ก่อนจะเดินไปดูโซนครัวขนาดกะทัดรัดแต่มีของใช้เกือบทุกอย่างด้วยความตื่นเต้น

ที่ชอบห้องครัวและชอบทำอาหารเพราะมันทำให้รู้สึกเหมือนว่ามีแม่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฉันโตมากับการมองดูท่านทำกับข้าวในแต่ละวันและเรียนรู้ทุกอย่างจากท่าน คนที่จากไปเมื่อสองปีก่อนและไม่มีวันกลับมา

ฉันยิ้มออกมากับตัวเองและมองดูพื้นที่ตรงนั้นเงียบ ๆ ก่อนไปทำงานต้องทำกับข้าวเลี้ยงพี่นธีสักมื้อเพื่อเป็นการขอบคุณแล้วละ

ก๊อก ๆ

ฉันเคาะประตูห้องตรงข้ามสองสามที และรอไม่นานเจ้าของห้องก็เปิดออกมาพร้อมกับสภาพเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองตัวใหม่แล้วแต่ก็แนวเดิม นั่นคือกางเกงวอร์มแบรนด์แท้ราคาแพงกับเสื้อกีฬาสีแดงเลือดหมู (เสื้อคณะ)

"..." สายตาคมเข้มมองมาด้วยคำถามเหมือนรำคาญ ฉันคงรบกวนเวลานอนของเขาอีกแล้ว

อย่างหนึ่งที่รู้เกี่ยวกับตัวเขาตอนนี้คือชอบนอนตลอดเวลา ขี้เซาเป็นที่สุด

"เย็นนี้เนยจะทำกับข้าวเลี้ยงพี่นธี ไม่ต้องออกไปซื้อนะ" 

"..." เขามองนิ่งก่อนจะพยักหน้านิด ๆ เปลือกตาแทบจะปิดเข้าหากัน

"พี่อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ"

"อะไรก็ได้" เขาตอบเสียงงัวเงียก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน "ฉันเกลียดการถูกวุ่นวายเวลานอน" 

"ขอโทษค่ะ เนยไม่รบกวนแล้ว" ฉันบอกแล้วดึงประตูปิดให้เสร็จสรรพ 

จากนั้นก็ลงไปซื้อของมาทำกับข้าว โชคดีที่มีร้านขายของสดพวกผัก เนื้อ ของทะเลอยู่ไม่ไกลมากแค่เดินไปราว ๆ สามร้อยเมตรก็ถึง

หลายชั่วโมงต่อมา

ก๊อก ๆ 

ฉันคิดว่าอาจจะโดนไล่ออกจากที่นี่สักวันเพราะพี่นธีจะรำคาญนี่แหละ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เขาคงไม่ชวนฉันอยู่ห้องนี้แน่

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบทุ่ม ฉันทำกับข้าวเสร็จแล้วและเตรียมตัวออกไปทำงาน

"..."

"เนยรบกวนไหม" ฉันรีบถามคำถามนี้เป็นอันดับแรกเพราะกลัวจะรบกวนเขาอีก

"..." พี่นธีไม่ตอบแต่มองดูฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าเพราะตอนนี้ฉันใส่เดรสรัดรูปยูนิฟอร์มของร้านแต่สวมทับด้วยกางเกงยีนขาสั้นเอวสูงเอาไว้ 

"เนยจะไปทำงานค่ะแต่ชวนพี่กินข้าวด้วยกันก่อน เดี๋ยวยกมาให้" ฉันบอกแล้วส่งยิ้ม ฝ่ายพี่นธีก็นิ่งเช่นเดิมไม่ได้เอ่ยอะไรแล้วเดินเข้าห้องโดยไม่ปิดประตู ฉันจึงหันหลังเข้าห้องตัวเองเพื่อเอากับข้าวมากินที่ห้องเขา

เรากินข้าวกันเงียบ ๆ เพราะคนตรงหน้าไม่ยอมพูดเลยสักคำ ฉันจึงไม่กล้าส่งเสียงใดรบกวนเขา

"แมวตัวนั้น" อยู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมา แถมยังพูดถึงแมวเนี่ยนะ "เอามันขึ้นมาให้หน่อย"

"คะ ?" ฉันถามย้ำอีกครั้งอย่างลืมตัวและไม่ค่อยเข้าใจความคิดเขาเท่าไรนัก ก่อนจะรีบเอ่ยประโยคต่อมา "พี่หมายถึงให้เอาแมวตัวนั้นขึ้นมาที่ห้องเหรอ"

"อืม"

"ได้ค่ะเดี๋ยวพรุ่งนี้เนยไปดูมันนะ เราต้องเอามันไปตรวจร่างกายก่อน" ฉันบอกแล้วยิ้มให้เขาด้วยความดีใจ เห็นนิ่ง ๆ แต่ใจจริงก็รักสัตว์เหมือนกันนะเนี่ย

"วันนี้ล่ะ" เขาถามแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉัน

"วันนี้เนยต้องไปทำงานแล้ว" 

"..." เขาเงียบแล้วก็กินข้าวต่ออีกคำ "จ้างเอาแมวไปหาหมอ"

"หา ! ไม่ได้จริง ๆ ค่ะ ถ้าทำแบบนั้นเขาไล่เนยออกแน่" ฉันบอกปัดแต่ก็แอบหวั่นใจที่เป็นฝ่ายปฏิเสธเขา ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกกลัวที่จะปฏิเสธเขา หรือเพราะเขาทำดีกับฉันหลายอย่าง

"อืม" พี่นธีตอบสั้น ๆ แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ ทิ้งให้ฉันนั่งสับสนอยู่คนเดียวพร้อมคำถามมากมายในหัวว่าเขากำลังโกรธเรื่องอะไร แต่ก็คิดไม่ออกเลย

คนอะไรเดาใจยากจัง

แล้วฉันก็เรียกรถมาทำงานตามปกติ ไม่ได้เจอพี่นธีอีกหลังจากที่เขาออกจากห้องไปก็เลยไม่รู้ว่าเขาไปไหนหรือโกรธอะไรฉันอยู่หรือเปล่า

"นิเนยวันนี้กลับดึกหน่อยนะ แขกวีไอพีมา" พี่ปายบอกฉันที่กำลังเตรียมตัวทำงาน 

"ค่ะ" ฉันตอบแล้วส่งยิ้มให้เธอ จะทำยังไงได้ล่ะนอกจากตอบรับไปแบบนั้น ขืนมีปัญหาคงไม่ได้ทำงานที่นี่อีก

ร้านนี้เป็นร้านที่ใบเฟิร์นแนะนำให้มาทำเพราะรู้จักกับพี่เบส แต่ฉันกำชับมันแล้วว่าห้ามให้ใครรู้แม้กระทั่งญานิน เพราะฉันรู้จักนิสัยของญานินดี 

ถ้ายัยนินรู้ว่าฉันลำบากแบบนี้จะต้องช่วยแม้กระทั่งเรื่องเงินแน่ ซึ่งฉันไม่อยากรบกวนมันเกินไป แล้วอีกอย่างฉันไม่อยากให้ใครมารับรู้เรื่องครอบครัวของตัวเองด้วย เรื่องน่าอับอายแบบนั้นคงไม่ควรจะพูดให้ใครฟัง

"น้องเนยคนเมื่อวานมาอีกแล้ว จะเอาเหล้าไปให้เขาไหม" พี่พนักงานผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาถามฉัน เธอหมายถึงพี่นธีเหรอ 

ฉันรีบสอดส่องสายตามองไปยังบริเวณที่ลูกค้ากำลังนั่งกันอยู่ ก่อนจะเห็นแผ่นหลังคุ้นตาของใครบางคน

เขามาจริง ๆ ด้วย 

"เดี๋ยวเนยบริการโต๊ะนั้นเองค่ะ" ฉันยิ้มให้เธอก่อนจะเดินไปหยิบเหล้าราคาแพงขวดเมื่อวานที่เขาทิ้งไว้ทั้งที่มันพร่องไปเพียงนิด 

ฉันเลยแอบเก็บไว้เผื่อเขาจะกลับมาอีก จะเอากลับไปให้เขาข้างนอกก็อายสายตาพนักงานเดี๋ยวคิดว่าเราเอากลับไปดื่ม

"ชอบเราหรือเปล่าเนี่ย ดูรวยนะ พี่เชียร์" พี่ฝนพนักงานคนเดิมพูดขึ้น 

"ไม่ใช่ค่ะ เขาเป็นพี่ชายของเพื่อน" ฉันรีบบอกไปเพื่อไม่ให้ใครเข้าใจผิด 

"อ๋อ จ้า ๆ"

แล้วฉันก็เดินไปยังโต๊ะพี่นธีที่นั่งอยู่เพียงคนเดียวพร้อมเหล้าขวดเดิม

"พี่ชอบมาร้านนี้เหรอ เนยไม่ค่อยเห็นเลย" ฉันยื่นหน้าเข้าไปถามจากทางด้านหลังจนเจ้าตัวเผลอตกใจทางแววตาเล็กน้อย "อันนี้เหล้าพี่ เนยเสียดายเลยแอบเก็บไว้ให้ค่ะ" 

ฉันบอกแล้ววางมันลงบนโต๊ะ 

"..." เขาไม่ตอบอะไร เพียงแค่มองหน้าฉันไม่กี่วินาทีก่อนจะเบือนหน้าหนีไปมองจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ที่กำลังถ่ายทอดสดฟุตบอลอยู่

"มาดูบอลเหรอคะ"

"อืม" เขาตอบแค่นั้นและไม่มองฉันเลยแม้แต่นิดเดียว 

"พรุ่งนี้เนยมีเรียนเช้า วันนี้ก็ต้องเลิกดึกด้วย ตอนบ่ายเนยจะรีบกลับมาพาน้องแมวไปหาหมอแล้วเอามันมาที่ห้องนะ" ฉันยิ้มแล้วชงเครื่องดื่มให้คนที่ตั้งใจดูถ่ายทอดสดฟุตบอลอยู่

"อยู่ห้องแล้ว" เขาบอกแล้วเอื้อมมือมาขยับเครื่องดื่มไปตรงหน้าก่อนจะยกขึ้นจิบ 

"หา ! แต่มันไม่ได้ตรวจร่างกายนะคะ"

"..." พี่นธีเบือนหน้ามามองฉันเหมือนรำคาญแล้วพูดเสียงเรียบ "คิดว่ามันจะอยู่รอเธอพรุ่งนี้ ?"

"..." ฉันกัดปากด้านในด้วยความรู้สึกผิดอยู่เต็มอก แปลว่าที่เขาหายไปตอนเย็นน่าจะไปหาน้องแมวแน่ ๆ "งั้นพรุ่งนี้เนยไปเล่นกับมันนะ"

"..." พี่นธีไม่พูดอะไรและหันกลับไปสนใจฟุตบอลต่อ ฉันจึงค่อย ๆ ถอยออกมา

"น้องเนย ดูแขกโต๊ะวีไอพีหน่อย" เมื่อเสียงของพี่ปายเรียกฉันจึงรีบหันหลังกลับไปและเดินไปยังโต๊ะวีไอพีที่ว่านั้น 

ดูเหมือนจะเป็นกลุ่มผู้ใหญ่อายุราว ๆ ห้าสิบกว่ากันแล้ว การแต่งตัวมีภูมิฐานและดูมีฐานะ 

ฉันเดินเข้าไปสอบถามสิ่งที่ลูกค้าต้องการสั่งก่อนจะเดินออกมาและเตรียมของไปยังโต๊ะนี้พร้อมกับเพื่อนผู้หญิงอีกคน

"..." ฉันหันไปมองพี่นธีซึ่งเขาก็มองมาพอดีจึงส่งยิ้มให้แล้วรีบเดินไปที่โต๊ะวีไอพี จัดแจงวางเครื่องดื่มและชงให้พวกเขา 

"นิเนยเธอรอบริการตรงนี้นะ"

ฉันพยักหน้าตอบรับแล้วเพื่อนอีกคนก็เดินจากไป 

โต๊ะวีไอพีจะต่างจากโต๊ะอื่นคือที่นั่งเป็นโซฟาและถูกกั้นด้วยกระจกใส จะต้องมีพนักงานยืนรอเพื่อบริการแขกอย่างน้อยหนึ่งคนเพื่อไม่ให้แขกระดับวีไอพีรอนาน

"อายุเท่าไรหนู ดูเด็กอยู่เลย" เสียงเข้มของผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยทักแล้วมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า 

สายตาแทะโลมของเขาทำให้ฉันรู้สึกใจไม่ดีและไม่ชอบเอาซะเลย ถึงแม้จะทำงานที่นี่มาเกือบเดือนและต้องเจอคนมองแบบนี้แต่มันก็ไม่ชินนักหรอก

หรืออาจเป็นเพราะฉันฝังใจกับเรื่องแบบนี้ก็ว่าได้ แต่ฉันก็ไม่มีทางเลือกสำหรับงานในช่วงรับน้องแบบนี้เลย