บทที่ 2: รสชาติของบาปหนา

เพล้ง!

เสียงแก้วกาแฟใบหรูตกกระทบพื้นกระเบื้องราคาแพงจนแตกกระจายเด่นชัดในความเงียบยามสายของวันใหม่ รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือเรียวที่กำลังถือผ้าเช็ดโต๊ะสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ สายตาของเธอไม่ได้จับจ้องที่เศษกระเบื้องบนพื้น หากแต่กำลังลอบมองรอยช้ำสีกุหลาบเข้มที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้าบริเวณไหปลาร้าผ่านกระจกเงาบานใหญ่ในห้องอาหาร

ค่ำคืนที่ผ่านมา... มันไม่ใช่ความฝัน

สัมผัสอันดุดัน อ้อมกอดที่รัดแน่นจนแทบหลอมละลาย และรสจูบที่กลืนกินจิตวิญญาณของภัทรยังคงสลักลึกอยู่ในทุกอณูความรู้สึกของเธอ อาสะใภ้สาววัยยี่สิบสี่ปีเพิ่งจะทำเรื่องนอกใจสามีตัวเองกับหลานชายแท้ๆ ของเขาใต้ชายคาบ้านหลังเดียวกัน

"เป็นอะไรไปครับอาริน... ดูใจลอยจัง"

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนของ ภัทร ที่เดินเข้ามาในห้องอาหาร ชายหนุ่มปรายตามองเศษแก้วบนพื้นเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ นัยน์ตาคมเข้มคู่นั้นไม่ได้มีความรู้สึกผิดบาปอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความนัยบางอย่างที่ลุกโชนและสื่อความหมายอย่างตรงไปตรงมา

"ปะ...เปล่าค่ะ อารสแก้วหลุดมือสิคะ" รินรดาตอบเสียงตะกุกตะกัก เผลอกระชับคอเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้สูงขึ้นเพื่อปิดบังร่องรอยแห่งตัณหาจากค่ำคืนที่ผ่านมา

"ให้เด็กรับใช้มาเก็บเถอะครับ อารินอย่าทำเองเลย... เดี๋ยวจะเจ็บตัวเอา"

ภัทรเน้นคำว่า 'เจ็บตัว' ด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำจนคนฟังหน้าร้อนผ่าว ชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขา มันคือกลิ่นอายบุรุษเพศที่ปลุกเร้าความสยิวและดิบเถื่อนในคืนฝนตกให้กลับมาแล่นริ้วในหัวอีกครั้ง ก่อนที่ภัทรจะแอบยัดเศษกระดาษแผ่นหนึ่งใส่มือเรียวของเธอในจังหวะที่คนรับใช้คนอื่นกำลังเดินเข้ามาพอดี

รินรดากำกระดาษแผ่นนั้นแน่นจนเหงื่อซึม เมื่อแอบเปิดดูในมุมอับ ข้อความสั้นๆ ด้วยลายมือหวัดๆ ของหลานชายสามีเขียนไว้ชัดเจนว่า...

'ผมจะรออารินที่ห้องทำงานส่วนตัวตอนบ่ายนะครับ... น้าอนันต์ไม่กลับบ้านทั้งวัน'

ช่วงสายของวัน อนันต์ สามีวัยกลางคนของเธอเดินกลับเข้ามาในบ้านในสภาพเนื้อตัวยับเยิน กลิ่นเหล้าผสมกลิ่นน้ำหอมราคาถูกของหญิงแปลกหน้าโชยหึ่งออกมาจากตัวเขาจนชวนคลื่นไส้ ชายวัยสี่สิบแปดปีมองภรรยาแต่งอย่างรินรดาด้วยสายตาเย็นชาและไร้ความแยแสเหมือนอย่างเคย

"คืนนี้ฉันมีงานเลี้ยงกับลูกค้าต่อ คงไม่กลับบ้านนอนนะ" อนันต์เอ่ยสั่งสั้นๆ โดยไม่คิดจะถามไถ่ว่าเธอเป็นอย่างไร หรือเมื่อคืนต้องเผชิญกับพายุฝนเพียงลำพังไหม เขาเดินผ่านร่างของเธอไปราวกับเธอเป็นเพียงสิ่งของประดับคฤหาสน์

ถ้าเป็นเมื่อก่อน รินรดาคงจะปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความขื่นขม... แต่ในวันนี้ ความรู้สึกในใจของเธอกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ความเสียใจ แต่มันคือความโล่งใจอย่างน่าประหลาด และหัวใจที่เต้นรัวด้วยความตื่นเต้นเมื่อนึกถึงนัดหมายในตอนบ่าย

เวลาบ่ายสองโมง... บริเวณเรือนทำงานส่วนตัวของภัทรที่ตั้งอยู่ท้ายสวนของคฤหาสน์ บรรยากาศเงียบสงบและปลอดคนรับใช้ รินรดาเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่ หัวใจของเธอแทบจะหลุดออกมานอกอก มือเรียวยกขึ้นเคาะประตูเบาๆ

แกรก... พรึบ!

ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว ประตูถูกเปิดออกพร้อมกับมือหนาของภัทรที่คว้าข้อมือของเธอแล้วดึงร่างบางเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มจัดการล็อกประตูดังลั่น ก่อนจะรวบเอวคอดกิ่วของอาสะใภ้เข้าหาตัวจนหน้าอกอวบอิ่มบดเบียดกับแผงอกแกร่ง

"ภัทร... อ๊ะ!" รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจ ทว่าริมฝีปากหยักกลับพุ่งลงมาฉกชิงความหวานไปจากปากบางทันที

ชายหนุ่มบดจูบอย่างบ้าคลั่งและโหยหา ลิ้นหนาสอดแทรกเข้ามาพัวพัน ตวัดต้อนจนรินรดาครางอื้ออึง ร่างกายของเธออ่อนระทวยลงในอ้อมแขนของเขาอย่างง่ายดาย ภัทรถอนจูบออกช้าๆ สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงซ่านด้วยความอาย "คิดถึงผมไหมครับ... อาริน"

"คุณมันบ้า... ภัทร ที่นี่ห้องทำงานนะ เผื่อใครมาเห็น..."

"ไม่มีใครกล้ามาหรอกครับ น้าอนันต์ก็ไม่อยู่... และตอนนี้ผมก็คิดถึงแต่อารินจนจะคลั่งตายอยู่แล้ว"

ภัทรไม่ฟังคำทัดทาน ชายหนุ่มอุ้มร่างบางขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งราคาแพง เอกสารบางส่วนกระจัดกระจายไปตามแรงขยับ รินรดาใจหายวาบเมื่อมือหนาอันร้อนผ่าวของหลานชายลูบไล้ขึ้นมาตามหน้าขาเนียนละเอียดใต้กระโปรงชุดเดรสสีหวาน ก่อนที่เขาจะเกี่ยวแพนตี้ตัวจิ๋วของเธอให้หลุดออกไปจากเรียวขาอย่างรวดเร็ว

"ภัทร... ตรงนี้ไม่ได้... อ๊า..." คำประท้วงกลายเป็นเสียงครางรัญจวนเมื่อนิ้วแกร่งของภัทรส่งเข้าบดขยี้จุดอ่อนไหวกลางกายสาวที่ตอนนี้เริ่มฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวาน สายตาของชายหนุ่มจ้องมองความงดงามตรงหน้าด้วยไฟตัณหาที่ปะทุถึงขีดสุด

ชายหนุ่มรีบจัดการปลดเข็มขัดและกางเกงของตัวเองออก เผยให้เห็นตัวตนอันเขื่องแก่นกายชายที่ขยายใหญ่เต็มที่จนร้อนผ่าว ภัทรจับเรียวขาเสลาทั้งสองข้างของอาสะใภ้ให้แยกออกกว้าง ก่อนจะแทรกตัวเข้าตรงกลางและกดสะโพกสอบยัดเยียดความยิ่งใหญ่เข้าใส่เธอในคราเดียวจนสุดทาง!

"อ๊ะ! อ๊าาาา! ภัทร... มันลึกไป... อื้อ!"

รินรดาเบิกตากว้าง หน้าหงายไปทางด้านหลัง มือเรียวทั้งสองข้างจิกโต๊ะทำงานแน่นจนเล็บแทบหัก ความคับแน่นและร้อนระอุเต็มตื้นอยู่ภายในท้องน้อยจนเธอสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ภัทรซีดปากครางต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่านเมื่อช่องทางรักอันบริสุทธิ์ของอาสะใภ้ตอดรัดตัวตนของเขาแน่นจนแทบขยับไม่ได้

"อาริน... คุณแน่นมาก... ซี้ด... โคตรตึงเลยครับ"

ชายหนุ่มเริ่มขยับสะโพกเข้าออกเป็นจังหวะหนักหน่วง แรงกระแทกกระทั้นซอยถี่รัวสะท้อนเสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง ตับ ตับ ตับ ก้องไปทั่วห้องทำงานที่ปิดมิดชิด โต๊ะทำงานไม้สั่นคลอนตามแรงอารมณ์อันดิบเถื่อน รินรดาทำได้เพียงกอดคอแกร่งของเขาไว้แน่น ซุกใบหน้าหวานเข้ากับลาดไหล่หนาเพื่อกักเก็บเสียงครางอันแสนวาบหวามระคนเสียวซ่าน

รสชาติของบาปหนากลางวันแสกๆ... ยิ่งเสี่ยง ยิ่งหวาดกลัว สัมผัสภายในกลับยิ่งบีบรัดรุนแรงจนทั้งสองกอดก่ายสอดประสานกายกันอย่างบ้าคลั่ง เติมเต็มตัณหาและอารมณ์รักต้องห้ามที่ยากจะหยุดยั้งลงได้อีกต่อไปแสบทรวง!