로그인“นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ อย่าขยับ!” เสียงเจ้าหน้าที่ที่บุกรุกเข้ามาด้านใน พร้อมอาวุธครบมือทำเอาลูกน้องของชัยยศไม่ทันตั้งตัว เสียงด้านนอกทำให้ชัยยศกระชากร่างของวรัญญาออกมาจากห้อง“ปล่อยนะ”“เดินไปเร็วๆ ถ้าฤทธิ์มากนัก พี่เป่าหัวเธอแน่” ชัยยศเอาปืนจ่อศีรษะของหญิงสาว ขู่ให้เธอเดินไปด้านหน้า“พี่ยศมอบตัวเถอะค่ะ”“พี่ทำอะไรผิดเหรอ ถึงต้องมอบตัว” เขาตอบอย่างยียวนกวนประสาท“พี่ก็รู้อยู่แก่ใจ”“ไม่เห็นรู้เลย” เขาตอบได้น่าตบปากมาก ส่วนตำรวจที่บุกเข้ามาคว้าน้ำเหลว เพราะนอกจากจะไม่เจอของกลางแล้ว ยังไม่พบชัยยศอีกด้วยคนของชีวินหายไป เขาคิดว่ามันคงรู้ตัวและคนของเขาโดนเก็บไปเรียบร้อยแล้ว เขาลัดเลาะไปตามแนวป่า ออกตามหาตัวชัยยศ ตำรวจท่านอื่นคุมตัวลูกน้องของชัยยศออกไปสอบสวน ชายหนุ่มก้มมองรอยเท้าตรงหน้าก่อนจะวิ่งไปอีกทาง คิดว่าจะไปดักหน้าชัยยศ และมันคงหนีไปได้ไม่ไกลชีวินชะงักเมื่อมองเห็นวรัญญาอยู่ในกำมือของชัยยศ มันเอาปืนจ่อหัวเธออยู่ บังคับขู่เข็ญให้เดินไปเรื่อยๆ เขาแอบมองอยู่อีกด้าน บังพุ่มไม้เอาไว้ สมองครุ่นคิดหาทางช่วยเธอเขาสะกดรอยตามไปเรื่อยๆ ยังไม่เห็นจังหวะที่ชัยยศเผลอ ลูกน้องของมันที่ตามมาก็มีอาวุ
ชีวินลัดเลาะไปตามแนวป่า เขาแต่งตัวด้วยชุดทะมัดทะแมง พกอาวุธที่จำเป็นไปสองอย่างคือมีดกับปืนชายหนุ่มมองโรงงานกลางป่าเงียบๆ เขาค่อยๆ บันทึกรูปภาพเอาไว้ ที่นี่วางเวรยามแน่นหนา มีหลายเส้นทางเชื่อมต่อกัน เขาบันทึกเส้นทางอย่างละเอียด วาดเป็นแผนที่เอาไว้ทุกจุดที่เชื่อมต่อกันได้ร่างสูงเดินด้วยฝีเท้าเงียบกริบ ก่อนที่จะพบหลักฐานสำคัญ สารตั้งต้นในการผลิตยาบ้า เป็นแผงยาที่วางเกลื่อนอยู่ชายป่าเขาเก็บแผงยาสอดเข้าไปในกระเป๋า เพื่อค้นหาที่มาของแหล่งยา ครั้งนี้คงมีตัวการใหญ่ชักใยอยู่เบื้องหลัง จะได้รวบได้ทั้งแก๊งคนในหมู่บ้านที่เข้าไปทำงานให้ชัยยศ เป็นพวกที่ถูกจ้างให้ช่วยแกะแผงยา ซึ่งก็เป็นสายของเขาอีกทอดหนึ่ง“อย่าขยับ” ชีวินชะงักเท้าเมื่อลุกขึ้น ทำท่าจะลัดเลาะกลับไปยังเส้นทางเดิม ลูกน้องของชัยยศกดปืนมาที่ขมับ ชีวินค่อยๆ ยกมือขึ้น ท่าทียอมแพ้มันปลดปืนที่เหน็บอยู่ออกไป ก่อนจะตะคอกเสียงดัง“เดินไปสิโว้ย มึงเป็นสายให้ใคร” มันเอ่ยถาม บังคับให้เขาเดินไปที่โกดังด้านหน้า ชีวินเหลือบไปมองที่ชายป่า มีสิ่งมีชีวิตเคลื่อนไหวอยู่ คนที่เอาปืนจ่อหัวเขาอยู่ก็หันไปมองด้วยเช่นกันจังหวะนั้นชีวินก็บิดข้อมือของมัน กร
พอเขาบดจูบ เธอก็รู้สึกเหมือนสติหลุดลอย เขารั้งสะโพกกลมกลึง กดเธอให้ทาบทับสอดแทรกเนื้อกายเข้าหากัน“อ๊า...” เธอครางเสียงหลง ส่ายหน้าไปมาด้วยความเสียดเสียว ตอดรัดแก่นชายของเขาแน่นชีวินครางไม่ต่างกัน เขานิ่วหน้าด้วยความกระสันเสียวเมื่อความเป็นชายรุกล้ำเข้าไปภายในเรือนกายสาวอย่างล้ำลึกเขาโยกกายกระแทกขึ้นไปหา จับเธอให้กดคลึงบนท่อนเนื้ออวบใหญ่ เธอครางเสียวซ่าน บิดกายส่ายไปมาเรือนกายสาวสั่นสะท้านทุกครั้งที่กระแทกกายเข้าหากัน เธอกัดปากตัวเอง เสียวซ่านจนรู้สึกสมองขาวโพลน ก่อนที่ทุกอย่างจะแตกพร่าไปด้วยความสุขสม“โง่เอ๊ย กี่วันแล้วยังหาศพไม่เจอ เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ เลย”ชัยยศตบหน้าลูกน้องด้วยความโมโห สีหน้าเกรี้ยวกราดอย่างที่สุด“หาไม่เจอจริงๆ ครับ”“แถวนั้นถิ่นเรา แกก็หาไปสิ”“ถามชาวบ้านแถวนั้นแล้ว ไม่มีใครเห็นคุณธัญญ่าเลยครับ” ชัยยศเท้าสะเอว เดินไปหยุดริมหน้าต่าง เขาอยากได้วรัญญาเป็นเมีย แต่เธอปฏิเสธเขาอย่างไร้เยื่อใย แถมยังหนีเที่ยวเสียอีกบิดามารดาของเธอก็กระไร ไม่บังคับแต่กลับตามใจให้แข็งข้อกับเขา เขาเลยคิดว่าจะฉุดเธอไปทำเมีย แล้วค่อยพาเธอไปกราบพ่อแม่ เธอกลับหนีไปได้เสียอย่างนั้น“แล้ว
คนนิ่งๆ พูดน้อยกลับทำให้เธอแทบขาดใจ เขาร้อนแรงและรุกเร้าหนักหน่วงจนเธอเสร็จสมอย่างรุนแรงเธอผวากอดเขาแนบอก ซุกหน้าเข้าหาด้วยความเสียวซ่านสุดใจ ชีวินอุ้มเธอขึ้นสู่อ้อมแขน พาออกไปยังนอกชานด้านนอก“คุณญ่าครับ”“คะ?” เธอมองหน้าเขา มองมือที่เขากุมเอาไว้อย่างขัดเขิน“ผมจะรับผิดชอบนะครับ”“ญ่า เอ่อ.. ยอมคุณเอง” เธอรู้ตัวว่ายอมเขาง่ายๆ จะว่าอารมณ์พาไปก็น่าจะใช่ แต่ใจเธอมันแปลกประหลาดตั้งแต่สบตาเขาที่งานแต่งงานของน้ำเพชรผู้เป็นเพื่อนรักแล้ว“แต่ผมไม่ยอมนะครับ”“ไม่ยอมอะไรคะ” เธอถามใบหน้าเหลอหลา“ไม่ยอมเสียตัวให้คุณง่ายๆ นะครับ”“แน้...” เธอค้อนเขา“จริงๆ แล้วผมเองก็รู้สึกว่าหัวใจไม่ปกติตั้งแต่เจอคุณครั้งแรก” เขามองสบตาเธอ ไล้มือของเธอเล่น“มันเร็วไปไหมคะ” เธอรู้สึกว่าตัวเองใจง่ายยังไงก็ไม่รู้“คนเราเวลาไม่สำคัญหรอกครับ พ่อแม่ผมเจอหน้ากันปิ๊งกันเลย แต่งงานกันอยู่ด้วยกันจนตายจากกันนะครับ”“คุณจะจีบญ่าเหรอคะ” เขาหัวเราะเบาๆ วรัญญาเป็นคนพูดตรงและดูจริงใจ“ผมว่าเราผ่านขั้นตอนนั้นไปแล้วละครับ” เธอหน้าแดงเมื่อเขาพูดแบบนั้นเหมือนโดนเย้า ชีวินเป็นคนแปลก เขาไม่เคยทำตัวคุกคาม แต่เธอรู้สึกว่าเขาคุกคามเข้า
“อุ๊ย! เจ็บค่ะคุณวิน” เธอพาสะโพกหนี ดันหน้าท้องแกร่งของเขาเอาไว้ ส่ายหน้าไปมา“ไม่เคยเหรอครับ” เขาถามอย่างแปลกใจ ท่าทางของเธอยั่วเขาอยู่มาก แม้จะดูอายๆ แต่ก็ไม่ได้หวงเนื้อหวงตัว เขาเองก็ชะงัก ถ้าเธอไม่ยินยอม เขาก็ไม่บังคับ“มะ... ไม่เคยค่ะ” เธอก้มหน้างุดตอบอย่างอายๆ ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย“ผมขอโทษครับที่ไม่หักห้ามใจ”เปรี้ยง! เสียงฟ้าวันนี้รุนแรงเหลือเกิน เธอสะดุ้งกอดเขาแน่น ชีวินนิ่วหน้าเมื่อกายของเขาจมหายเข้าไปเกือบครึ่งจากการขยับของเธอเธอกัดฟัน ทั้งตกใจทั้งอายเมื่อเป็นคนแนบชิดเข้ามาหาเขาเสียเอง“เจ็บเหรอครับ” ชีวินลูบศีรษะเล็กๆ ของเธออย่างเอ็นดู เขาปวดร้าวไปทั้งกาย มีแค่สองทาง จะถอยหรือจะรุกต่อเขายังนิ่งมองคนใต้ร่างไม่วางตา เธอไม่ผลักไสแต่ก็ไม่ได้เรียกร้องให้เขาทำต่อ ชายหนุ่มตัดสินใจก้มลงแนบริมฝีปากลงไปหา เขาบดจูบอ้อยอิ่ง เธอจูบตอบเขาอย่างอ่อนหวาน คำตอบของเขาคือไปต่อ กายชายถอนออกเล็กน้อย ก่อนค่อยๆ ขยับเข้าฝังในซอกรักเธอนิ่วหน้าร้องคราง ในขณะที่เขาช้อนสะโพกให้เธอหยัดกายขึ้นมารับแรงรักจากเขาวรัญญาจิกมือกับแขนกำยำของชีวินแน่น เขาถอนกายออกและกดแทรกอยู่หลายครั้ง แต่ทำแบบเชื่องช้านิ่มน
เขาตอบรับตามประสาคนประหยัดคำพูด แล้วประคองเธอให้เดิน เธอเดินได้แต่ลงน้ำหนักเท้าอีกด้านไม่ได้มาก“ผมอุ้มดีกว่าไหมครับ คุณอาจจะยืนได้ แต่พอเดินคงจะปวด”“ค่ะ อุ๊ย!” ขานรับแล้วต้องอุทานเมื่อเขาทำอะไรรวดเร็วทันใจ เธอกอดคอหนาแทบไม่ทันเมื่อเขาอุ้มเธอขึ้น“คุณญ่าเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะครับ ผมจะไปทำกับข้าวให้กิน อันนี้ไม้เท้านะครับ ผมทำให้ เดินไปไหนมาไหนได้สะดวกขึ้น ใช้ไม้ค้ำจะได้ไม่ปวดมาก”“ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวขอบคุณ จัดการผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะเดินตามเขาไปในครัว“ให้ญ่าช่วยอะไรไหมคะ”“ไม่เป็นไรครับ เสร็จแล้ว”“ว้าว! มื้อนี้มีไข่เจียวด้วย”“ไก่ของผมที่เลี้ยงเอาไว้น่ะครับ มันออกไข่”“คุณวินมาเลี้ยงไก่ตอนไหนคะ” ก็เขาไปเป็นตำรวจในเมืองไม่ใช่เหรอ แล้วจะมีเวลาที่ไหนขับรถมาเลี้ยงไก่กันล่ะ“ไก่ผมเลี้ยงเอาไว้นานแล้วครับ ปล่อยให้หากินตามธรรมชาติ มันก็ออกลูกหลาน ออกไข่ไว้ครับ”“แล้วมันไม่โดนขโมยเหรอคะ”“ไม่หรอกครับ ชาวบ้านในหมู่บ้านเลี้ยงเอาไว้เยอะแยะครับ อีกอย่างหนึ่ง คนที่นี่ก็ดำรงชีวิตด้วยการหาของป่าและสมุนไพรขาย เขาไม่สนใจไก่ผมหรอกครับ”“ค่ะ” เธอมองอาหารหอมกรุ่นตรงหน้า“เดี๋ยวผมยกสำรับออกไปนั่งกินด







