All Chapters of ซ่านรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ซ่านเสน่หา เล่ม 1 ซ่านรักน้ำเพชรรู้สึกมึนงงกับรสจูบกำซาบซ่านของคุณอาหนุ่ม ปราชญ์ วิทยพัฒน์ อาหนุ่มอายุสามสิบแปดที่หล่อ รวย โปรไฟล์ดี สาวๆ ต่างล้อมหน้าล้อมหลังเขาไม่อยากรับภาระดูแลเธอนักหรอก ถ้าบิดามารดาของเธอไม่ด่วน จากโลกนี้ไปเสียก่อน เธอคงจะอยู่ในการดูแลของบุพการี มีครอบครัวที่ แสนอบอุ่นเช่นเดิมรสจูบไม่เท่าอุ้งมือใหญ่ที่ลูบโลมไปทั่วเรือนกายสาว เขากระชากชุดสวยของเธอออกไปกองอยู่ข้างเตียงมือร้อนผ่าวสัมผัสแนบชิดทั่วเนื้อนางแสนหวาน เขากดกระแทกร่างน้อยแสนอวบอิ่มจนจมเตียง เสียงเนื้อกายกระทบกันกึกก้อง เตียงนอนใหญ่ ไหวยวบ ร้อนระอุไปด้วยไฟราคะหยาดน้ำรักชุ่มโชกชโลมไล้ไปทั่วแก่นกายชาย เขาสอดเสียบกดตรึง เข้าหาอย่างหนักหน่วงแม่นยำ เสียงเนื้อกายกระทบกระแทกเสียดสีเสียวซ่านรสสวาทของการเสพสังวาสร้อนระอุลามเลียทุกอณูเนื้อ แก่นกายปักหลักโจนจ้วงเร่าร้อนรุนแรงริมฝีปากน้อยเผยอร้องครางสั่นระริกแทบขาดใจ มือใหญ่สอดแทรก เข้าใต้สะโพกหนั่นแน่น ยกหยัดให้ท่อนล่างของเธอขึ้นรับการจ้วงลึกมิดเม้นเสียงครางเสียงหอบฟืดฟาดประสานกันระงม ท่อนขาใหญ่โตรกไปด้วยเส้นขนเสียดสีบดบี้กับขาเพรียวเล็กขาวผุดผ่อง

เด็กสาวกำโทรศัพท์แน่น อยากจะเขวี้ยงทิ้ง แต่เธอระงับใจเอาไว้ เขาไม่ได้ให้เงินเธอใช้จ่ายเหมือนบิดามารดา เธอไม่ได้มีเงินมากมายที่จะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งอย่างไม่แคร์และหาซื้อเครื่องใหม่โดยไม่รู้สึกรู้สมกับอะไรเงินที่ได้ทุกบาททุกสตางค์คือเงินค่าตัว ถ้าเธอยั่วเขาไม่ได้ ก็จะไม่มีเงินใช้ เขาเคยพูดกรอกหูบ่อยๆแรกๆ เธออยากท้าทายทำให้เขาติดอกติดใจในรสสวาท แต่หลังๆ เธอเริ่มเบื่อหน่าย คิดถึงเพื่อน คิดถึงช่วงชีวิตสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอเรียนจบก็เหมือนชีวิตจบกับหลายๆ สิ่ง หลายๆ อย่างด้วยเช่นกันอยากออกไปเที่ยว อยากออกไปหาเพื่อน แค่เดินออกไปจากบ้านลูกน้องของปราชญ์ก็ดักหน้าดักหลังอยู่เต็มไปหมด แทบกระดิกตัวไปไหนไม่ได้น้ำเพชรถอนใจเฮือกใหญ่ ทำไมต้องทนด้วยล่ะ เขาจะคิดยังไงมันก็ เรื่องของเขาเธอไม่ได้อยากให้นับดาวตายเสียหน่อย ทะเลาะกับยายนั่นทุกครั้ง เธอก็เอ่ยปากอยากให้หล่อนหายไปจากโลกนี้ แต่จริงๆ เพราะอารมณ์โมโหเท่านั้น คนอย่างเธอนี่นะ จะมีหน้าไปฆ่าใครตาย หรืออยากให้ใครตาย เธอไม่ได้ใจร้ายใจดำขนาดนั้น ในเมื่อเขามีความสุขได้ แล้วจะกักขังเธอเอาไว้ทำไม ความเป็นตัวของตัวเอง

“จะเอาเหรอ” เขาเอ่ยถาม เธอสะบัดหน้าหนี ตัวสั่นระริก เม้มปาก เข้าหากัน เกลียดที่ตัวเองพ่ายแพ้ต่อเขาทุกครั้งที่เขาแนบชิด“เล่นตัวซะด้วย” เขาดึงเสื้อและกางเกงออกจากตัว ร่างกายแข็งแรงเปลือยเปล่า น้ำเพชรหน้าร้อน ไม่ใช่ไม่เคยเห็น เธอเห็นเขาเปลือยเปล่า ออกบ่อย แต่แก่นกายใหญ่โตของเขาทำให้เธอฉ่ำเยิ้ม ต้องลอบกลืนน้ำลาย ลงคอถึงจะเถียงกันอย่างกับคนเกลียดกัน แต่น้ำเพชรยอมรับว่าไม่เคยเกลียดเขาจริงๆ จังๆ แค่เขาซุกร่างเข้ามาในกายสาว เธอก็เสียวจับจิตจับใจ“อยากหายทรมานไหมล่ะ” เธอเบือนหน้าหนี เม้มปากแน่น ท่าทาง ดื้อรั้น ปราชญ์แยกขาของเธอออกจากกัน ใช้ส่วนปลายของความแข็งแกร่งเสียดสีกับความเป็นสาว เธอหยัดสะโพกหาเขา ให้ปุ่มกระสันเสียดสีกันและกัน แต่เขาถอยหนีอย่างมีชั้นเชิง ยั่วเธอให้ทรมานแทบแดดิ้น“จะเอาอะไร”“อาปราชญ์อย่าแกล้ง”“พูดดีๆ กับอาก่อน”“อาปราชญ์ขา กดเข้ามาสิคะ เพชรต้องการ”“ของอาเด็ดกว่าของคนอื่นหรือเปล่า”“ไม่รู้สิคะ ไม่เคยลองของคนอื่น”“ตอบได้น่ารักมาก” เขายื่นแก่นกายให้เธอไล้เลีย ปากอิ่มสวยจัดการรวบดูดอย่างหิวกระหายความชุ่มฉ่ำจากปากของเธอลามเลียไปทั่วความเป็นชายใหญ่โต

“เจ็บนะอาปราชญ์”“เธอชอบจะตายไป ทำเป็นดีดดิ้น” เขากัดอีก เธอผลักศีรษะของเขา ออกห่าง หายใจหอบด้วยความโมโห ยิ่งเธอโมโหร่างกายของเธอยิ่งตอบสนองเขาอย่างรุนแรงปราชญ์ขยับเข้าหาเป็นจังหวะถี่รัว ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกจากการ ตอดรัดที่แน่นขนัดของสาวน้อยใต้ร่าง มือหนากดใบหน้าของเธอให้แนบกับหมอน ในขณะที่เขาโจนจ้วงไม่ยั้งแรง เสียงกึกๆ ดังก้องไปทั่วห้องนอนกว้าง“อ๊า....” ทั้งสองครางพร้อมกันด้วยความเสียวซ่าน แล้วความอุ่นร้อน ก็ถูกปลดปล่อยในเรือนกายสาวหมดสิ้นเธอใช้ขาเกี่ยวสะโพกสอบของเขาเอาไว้ ยิ้มกริ่มส่งให้อย่างมีความสุข“เด็กลามก ยิ้มทำไม” ปราชญ์มองอย่างหวาดระแวง“อาปราชญ์จับดูสิคะ ลูกของเรา” เธอจับมือเขามาวางบนหน้าท้อง เรียบเนียนของตัวเอง ปราชญ์หรี่ตามอง กำลังคิดว่าเธอจะมาไม้ไหน“พูดเล่นน่า...” น้ำเสียงของเขาไม่มั่นคงนักจนเธอจับได้น้ำเพชรอยากให้เขาเป็นแบบนี้ที่สุด เธอชอบให้เขาขาดความมั่นใจ ใครจะได้เห็นมันล่ะ นอกจากเธอคนเดียวปราชญ์เป็นคนขรึมและวางตัวดี เขาดูเพียบพร้อมมีอำนาจ มีลูกน้องมากมาย แต่เมื่อเขา “หลุด” ตอนอยู่กับเธอ มันจะน่าอภิรมย์ขนาดไหนล่ะ ลองคิดภาพตามสิ“พูดจริงสิคะ ลูกของเรา เ

ผู้หญิงทุกคนมีจริต เขารู้ข้อนี้ดี...“พี่ปราชญ์ขา... อยากหาคนช่วยถูหลังหน่อยน่ะค่ะ” เธอเดินเข้าหาเขา ก่อนจะลูบแผงอกกว้างไปมาเบาๆ มองด้วยสายตาท้าทาย“นางหน้าด้าน! ตายเสียเถอะ” โดยไม่ทันตั้งตัว คนที่กำลังยั่วยวนปราชญ์อยู่ก็ถูกตบหน้าคว่ำ ร่างเพรียวสมส่วนไถลไปกับพื้นเพราะแรงมหาศาล“กล้าดียังไงมายั่วอาปราชญ์” เสียงของน้ำเพชรดังแสบแก้วหู ปราชญ์ตรงเข้าจับร่างเล็กเอาไว้ กอดเธอแนบติดกับตัว ในขณะที่น้ำเพชรดิ้นสุดแรง เหวี่ยงแขนเหวี่ยงขาจะเข้าไปทำร้ายฝ่ายตรงข้ามให้แดดิ้น“เพชร หยุดก่อน!” ปราชญ์พยายามดึงสติเด็กสาวเขาว่าผู้หญิงโมโหหึงรุนแรง แต่นี่พ่วงความเด็กเอาแต่ใจให้เธอเข้าไปด้วย ความโมโหหึงจึงเพิ่มเป็นสองเท่า แรงก็เยอะ ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหน“อาปราชญ์ปล่อยนะ คิดจะล่อนางนี่ใช่ไหม”“พูดไม่เพราะเลยเพชร ขอโทษเดือนเขาเดี๋ยวนี้นะ”“ไม่ขอโทษ อาปราชญ์ก็เหมือนกัน พอผู้หญิงมาถอดเสื้อโชว์นมก็ หน้ามืดใช่ไหม”“อายังไม่ได้ทำอะไร” เขาบอกเสียงขรึม น้ำเสียงติดจะรำคาญอยู่มาก“ยังไม่ทันได้ทำต่างหากเล่า ถ้าเพชรเข้ามาไม่ทันก็คงทำไปแล้วใช่ไหม”“พี่ปราชญ์คะ เจ็บจังเลยค่ะ” นับเดือนร้องครางซี้ดปาก กุมแก้มตัวเองไปมา