ตอนที่ 15.

นายแผนรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นให้เฟอร์นันโดรู้ ทำให้ผู้เป็นนายร้อนใจมาก ไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์ร้ายๆแบบนี้กับลูกสาว นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลจึงส่งอังตวนลูกน้องคนสนิทพร้อมบอดี้การ์ดอีกห้าคน ตามมาอารักขาลีเดียเพิ่ม ตัวเขาสั่งให้คนของตัวเองตามข่าวที่เกิดขึ้น ราวหนึ่งชั่วโมงสายข่าวก็ส่งข้อมูลผ่านอังตวนมารายงานผู้เป็นนาย

“มีการฆ่ากันตายใกล้กับสนามสู้วัว Plaza de Toros ในวันที่คุณราฟาเอลสู้วัว คนตายเป็นนักเคลื่อนไหวต่อต้านการสู้วัวกระทิงจากแคว้นคาทาโลเนีย เขาถูกคนร้ายแทงด้วยมีดที่หน้าอกจนตาย ทางตำรวจมุ่งประเด็นไปที่การชิงทรัพย์เพราะทรัพย์สินถูกคนร้ายชิงไป”

การสรุปของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ทำให้เฟอร์นันโดสงสัย คนตายถูกคนร้ายฆ่าชิงทรัพย์ แล้วทำไมฆาตกรถึงต้องตามล่าพยานด้วยเล่า เขารู้เรื่องของสิงหกัลยาที่ถูกคนร้ายตามฆ่าเพื่อปิดปาก ถึงได้ให้นายแผนกับราฟาเอลไปดูแลลีเดีย ไม่นึกว่าพวกนั้นจะไม่เกรงกลัวคนของตระกูลราโดรเปรเรส คนที่อยู่เบื้องหลังคดีนี้น่าจะมีอิทธิพลไม่น้อย คดีที่เกิดขึ้นน่าจะมีอะไรซ่อนอยู่

“ส่งคนของเราไปสืบดูว่า คนตายเกี่ยวข้องกับใคร หรือไปมีเรื่องกับใครบ้าง” เขาออกคำสั่ง

เฟอร์นันโดนั่งคิดเรื่องนั้น จนผ่านไปร่วมชั่วโมงก็มีโทรศัพท์จากประเทศไทยโทรมาหาเขา เมื่อรู้ว่าคนปลายสายเป็นใครหัวใจของชายวัยกลางคนก็เต้นรัวด้วยความดีใจ

“คุณรจนา ดีใจที่ได้คุยกับคุณอีก” เขาทักทายมารดาของนภวินท์ ด้วยน้ำเสียงดีใจ

“สวัสดีค่ะคุณเฟอร์นันโด “ เสียงหวานอบอุ่นนั้น ทำให้คนฟังยิ้มบางๆ “สองปีแล้วนะคะ ที่เราไม่ได้คุยกันอีกเลย นับตั้งแต่งานศพของคุณภัทรพ่อหนูกี้”

“ผมขอโทษที่ไม่ได้ติดต่อคุณเลย คุณสบายดีนะครับ”

“ฉันสบายดีค่ะ ตามประสาคนที่ไม่ยึดติดกับอะไร คุณล่ะคะได้ข่าวว่ามีลูกสาวคนใหม่ เธอเป็นยังไงบ้างคะ” คนถาม รู้เรื่องที่เกิดขึ้นจากลูกชาย ไม่จำเป็นต้องอ้อมโลก ให้เสียเวลา

เฟอร์นันโดถอนหายใจหนักๆ ความลับไม่มีในโลกจริงๆ สองปีที่เขาปกปิดเรื่องของกีรดารินทร์ ตอนนี้ความจริงได้เปิดเผยแล้ว หากเขามีคำแก้ตัวที่น่าจะทำให้คนถามรู้สึกโกรธเขาน้อยลง

“ลีเดีย เอ่อ... หนูกี้เธอสบายดีครับ ผมดูแลเธอไม่ต่างจากลูกสาวแท้ๆ” เขาแจงให้อีกฝ่ายทราบ

“คุณใจร้ายกับพวกเรามากเลยรู้มั้ย คุณทำให้เราเข้าใจว่าหนูกี้ตายไปแล้ว ตาวินท์เหมือนตายทั้งเป็น ลูกชายของฉันเขารักหนูกี้มาก คุณพรากพวกเขาสองคนจากกัน” คุณรจนาตำหนิการกระทำของเฟอร์นันโด อย่างไม่ออมคำ

“สองปีที่ผ่านมา วินท์มีชีวิตอยู่เหมือนคนไร้หัวใจ ชีวิตของเขาเหลือเพียงแค่งานกับความทรงจำเจ็บปวดเท่านั้น”

“นั่นเป็นสิ่งที่ลูกชายคุณควรได้รับ คุณรจนาคุณคงไม่รู้ว่าหนูกี้ ต้องเจ็บปวดมากแค่ไหนจากการกระทำของลูกชายคุณ เธอถูกคนที่เธอรักทำร้ายจิตใจอย่างสาหัส สภาพของเธอไม่ต่างจากรติมาน้องสาวผมเลย ผมทนเห็นเธอต้องเจ็บปวดแบบนั้นไม่ไหว ผมถึงได้พาตัวเธอมาที่นี่”

คำแก้ตัวของเฟอร์นันโด ทำให้คนฟังเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนยอมรับว่านภวินท์ก็มีส่วนผิดในครั้งนี้เหมือนกัน

“วินท์อาจจะผิดที่ไม่รู้ใจตัวเอง แต่คุณก็ไม่ควรพรากหนูกี้ไปจากเขา หนูกี้รักวินท์มากเธอคงไม่อยากจากคนที่เธอรักไป”

“นั่นเป็นอดีตครับ ตอนนี้หนูกี้ไม่เหลือความทรงจำใดใดเกี่ยวกับลูกชายของคุณอีก ไม่ว่าความรักหรือความหลังได้ตายไปพร้อมกับความเจ็บปวดของเธอเมื่อสองปีก่อนนั้นแล้วครับ” เฟอร์นันโดสรุป

“คุณเฟอร์นันโดคะ ฉันขอโอกาสให้วินท์ได้พิสูจน์ตัวเองกับหนูกี้ ให้พวกแกได้เรียนรู้หัวใจของตัวเองอีกครั้ง ความรักของเด็กสองคนนั้นจะยังอยู่หรือหายไป ก็ขอให้พวกเขาเป็นคนเรียนรู้มันเอง ได้ไหมคะ” คุณรจนาขอโอกาสให้ลูกชาย

เฟอร์นันโดนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยว่า “ลูกชายคุณ ขอเวลาหนึ่งเดือนในการทำให้หนูกี้กลับมารักเขา ผมได้ให้โอกาสเขาแล้ว หลังจากหนึ่งเดือนหากเขาทวงความรัก ตามหาหัวใจของเขาคืนไม่ได้ ผมก็คงต้องให้เขาทำตามสัญญาที่ว่า จะไม่มายุ่งกับหนูกี้อีก มันยุติธรรมที่สุดแล้ว”

“คุณพรากหนูกี้ไปจากวินท์ถึงสองปี แต่คุณให้โอกาสเขาแก้ตัวแค่เดือนเดียว มันช่างยุติธรรมมากค่ะ ฉันเชื่อว่าลูกชายของฉันจะตามหัวใจของเขาคืนมาได้ นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้คุยกัน เพราะฉันเองคงให้โอกาสตัวเองเป็นเพื่อนกับคุณได้แค่นี้ สวัสดีค่ะ” พูดจบคุณรจนาก็วางสายไป

เฟอร์นันโดวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ร่างสูงใหญ่เอนกายบนเก้าอี้นวม ก่อนจะหลับตาลงอย่างอ่อนแรง คำพูดประโยคสุดท้ายของคุณรจนา ทำให้คนฟังรู้สึกแปลบปลาบในหัวใจ  เขาทำผิดหรือไรที่พาตัวกีรดารินทร์มาจากความเจ็บปวดเหล่านั้น ไม่หรอกเขาไม่ผิด คนที่ผิดคือนภวินท์ต่างหาก ชายหนุ่มสมควรได้รับบทเรียนจากการกระทำในอดีตอย่างสาสมกับความผิดของตัวเอง เขาทำให้กีรดารินทร์เจ็บปวดจนแทบขาดใจ หญิงสาวถึงได้ปิดกั้นความทรงจำนั้นจนสมองสั่งให้เธอลืมมันไป

“นภวินท์ นายต้องชดใช้ให้ลีเดีย ความเจ็บปวดของนายคือดอกเบี้ยที่ลีเดียควรได้รับ”

อาการบาดเจ็บของลีเดียทำให้หญิงสาวต้องนอนพัก ไม่สามารถตามนภวินท์กับสิงหกัลยาไปสัมภาษณ์ นิโคไลน์ กอนซาเลส หนึ่งในคณะกรรมการจัดงานเทศกาล ซาน เฟอร์มิน หรือเทศกาลวิ่งวัวในย่านประวัติศาสตร์ของเมืองพัมโพลนาทางภาคเหนือของสเปน เทศกาลที่มีชื่อเสียงเป็นรู้จักไปทั่วโลก ซึ่งจะจัดขึ้นทุกวันที่ 7ถึง 14 กรกฎาคมของทุกปี ในแต่ละปีมีผู้คนจำนวนมากทั้งในและต่างประเทศเดินทางมาเข้าร่วมจำนวนกว่าหนึ่งล้านคน โรงแรมที่พักถูกจองเต็ม หากไม่จองล่วงหน้าคงยากจะหาที่พักได้ ครั้งนี้สิงหกัลยาได้จัดการจองโรงแรมที่พักไว้ก่อน จึงไม่มีปัญหาในเรื่องนี้ 

ขณะที่ช่างภาพหนุ่มกับผู้ช่วยของเขาเดินทางไปยังบ้านของผู้ให้สัมภาษณ์ ทั้งสองก็พบกับขบวนของนักประท้วงกลุ่มใหญ่ ที่พากันมาประท้วงการจัดเทศกาลนี้ที่บริเวณด้านนอกของศาลาว่าการเมืองพัมโพลนา

“เฮียวินท์ จอดรถก่อน เขาประท้วงอะไรกันนั่น เราเข้าไปดูเถอะ จะได้เก็บภาพไปลงหนังสือเราด้วย”

สิงหกัลยาเปิดกระจกรถ ชะโงกหน้าไปดูคนกลุ่มใหญ่ที่เปลือยกายท่อนบน มีป้ายห้อยคอปกปิดหน้าอกตัวเองไว้ทำให้ดูไม่อนาจารมากนัก ต่างชูมือส่งเสียงดังร้องต่อต้านการจัดเทศกาลซาน เฟอร์มินนี้ พวกเขามีจำนวนมากทำให้การจราจรติดขัด จนนภวินท์ตัดสินใจหาที่จอดรถเพื่อ เก็บภาพนี้ไปประกอบบทสัมภาษณ์ผู้จัดงาน

ช่างภาพหนุ่มแหวกฝูงชนเข้าไปยังลานกว้างหน้าศาลากลางของเมืองพัมโพลนา เมื่อเห็นหนุ่มเอเชียที่มีกล้องถ่ายรูปทำให้ผู้ประท้วง พากันหลีกทาง พวกเขาต้องการให้ข่าวการประท้วงแพร่หลายไปทั่วโลก จึงยินดีให้คนที่คิดว่าเป็นนักข่าวถ่ายรูปอย่างพอใจ

“เฮียวินท์ รอหนูด้วยสิ อะไรกันไม่ห่วงน้องบ้างเลย” สิงหกัลยาบ่นกระปอดกระแปด ขณะแหวกฝูงชนตามรุ่นพี่หนุ่มไปติดๆ

ภาพของนักประท้วงชายหญิงหลายคนพร้อมใจกันเปลื้องผ้าช่วงบนท่อนล่างเหลือเพียงชุดชั้นใน ใช้สีแดงและสีน้ำตาลระบายลงบนเรือนร่างของตน จากนั้นให้พวกเขาก็พากันนอนลงกับพื้นเรียงรายกันเป็นรูปวัวกระทิง เสียงรัวชัตเตอร์จากช่างภาพของสำนักข่าวต่างๆ ดังไม่ขาดระยะ นภวินท์ไม่พลาดการเก็บภาพสำคัญครั้งนี้ เขาเห็นด้วยกับการต่อต้านการทารุณกรรมสัตว์ ไม่ได้นึกชอบกีฬาสู้วัวหรือเทศกาลวิ่งวัวนี้สักนิด หากไม่เป็นเพราะเฮียเป๋งบรรณาธิการบริหารขอร้อง เขาคงไม่เดินทางมาทำงานนี้