Home / โรแมนติก / ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม / ตอนที่​ 2 การจากลาที่ไม่มีคำลา

Share

ตอนที่​ 2 การจากลาที่ไม่มีคำลา

last update publish date: 2026-03-02 02:09:22

ปัง!

เสียงประตูดังสนั่น แพรวพรรณทรุดฮวบลงกับพื้นทันทีที่กลับเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัว ขาที่เคยพยายามฝืนยืนให้มั่นคงต่อหน้าเขาบัดนี้ไร้เรี่ยวแรงเสียดื้อๆ

"ฮึก...ฮืออ"

น้ำตาหยดลงบนหลังมือ ความอดทนที่มีพังทลาย เธอกอดเข่าแน่นจนตัวโยน ปล่อยให้เสียงสะอื้นค่อยๆจางหาย ไปกับความเงียบในห้อง

"ออกไปเดี๋ยวนี้แพรวพรรณ!"

คำพูดนั้นยังบาดหูเหมือนใบมีดโกน แพรวพรรณหลับตาลงพยายามไล่ภาพแววตาเกรี้ยวกราดนั่นออกไป แต่ยิ่งหลับตา ภาพในอดีตกลับแทรกซึมเข้ามาแทนที่... ภาพวันที่เขายังไม่ใช่ 'ราเมศ' ที่เย็นชาแบบนี้

'เจ็บไหมคะคนเก่ง ไหนดูซิ... ไม่ร้องนะ พ่ออยู่นี่แล้ว'

เธอยังจำสัมผัสของมือใหญ่ที่อุ้มเธอขึ้นจากพื้นดินตอนแปดขวบได้ดี มือคู่นั้นเคยปัดฝุ่นที่เข่าให้เธออย่างเบามือ อ้อมกอดที่เคยเป็นหลุมหลบภัยที่ปลอดภัยที่สุดในโลก... แต่วันนี้ มือคู่นั้นกลับใช้บีบต้นแขนเธอด้วยความรังเกียจ

"คนใจร้าย...คุณพ่อใจร้ายที่สุด... ฮือ... ในเมื่อหนูมันน่ารำคาญนัก... อยากให้ไปนัก... หนูก็จะไปให้พ้นๆ หน้าคุณพ่อเอง!"

ความเสียใจเริ่มเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว แพรวพรรณปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างแรงจนผิวขาวขึ้นรอยแดง เธอผุดลุกขึ้นไปกระชากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมาจากตู้เสื้อผ้า

เช้าวันต่อมา

กึก กึก กึก

แพรวพรรณในชุดนักศึกษาเดินลากกระเป๋าเดินมา ใบหน้าหวานที่ลงแป้งหนากว่าปกติเพื่อปิดรอยบวมช้ำของดวงตายังคงดูหม่นหมอง

เธอหยุดอยู่หน้าห้องทำงานห้องที่เธอเคยเข้าออกได้ตามใจชอบ

มือเล็กสั่นระริกขณะกำวกระเป๋าแน่น เธอเกือบจะยกมือขึ้นเคาะประตูเหมือนทุกเช้า แต่แล้วประโยคไล่ส่งเมื่อคืนก็แล่นเข้ามาในหัวจนต้องกัดปากแน่น

'ไม่ต้องลากันหรอก... ในเมื่อเขาไม่อยากเห็นหน้าอยู่แล้ว'

แพรวพรรณหันหลังกลับ ลากกระเป๋าลงบันไดไปเงียบๆ

"อุ๊ย! คุณหนูแพรว!" ป้าแจ่ม แม่บ้านเก่าแก่ร้องทักด้วยความตกใจ "จะขนกระเป๋าไปไหนคะนั่น แล้วนั่น... ทำไมตาบวมแบบนั้นล่ะคะ ร้องไห้มาเหรอคะ"

"ป้าแจ่ม...ลุงสมหมายเอารถมารอหรือยังคะ"

"จอดรออยู่หน้าตึกแล้วค่ะคุณท่านสั่งไว้แต่เช้า... แต่อันนี้คุณหนูยังไม่ตอบป้าเลยนะคะ จะขนของไปไหน ใบใหญ่เบ้อเริ่มเทียว"

"แพรวจะไปอยู่หอค่ะ"

"หาไปอยู่หอ กะทันหันแบบนี้คุณราเมศอนุญาตแล้วเหรอคะ ป้าไม่เห็นคุณท่านสั่งอะไรไว้เลย"

แพรวพรรณแค่นยิ้ม แววตาว่างเปล่า "เขาไม่สนใจหรอกค่ะป้าแจ่ม... ดีซะอีก บ้านจะได้เงียบลง คุณพ่อจะได้ทำงานสงบๆ ไม่มีตัวน่ารำคาญ มาคอยกวนใจให้เสียสมาธิ"

"โธ่ คุณหนูคะ... ทะเลาะอะไรกันรุนแรงอีกแล้วล่ะเนี่ย" ป้าแจ่มรีบเดินเข้ามาคว้ามือบาง "ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ วางกระเป๋าลงก่อน เดี๋ยวรอคุณท่านลงมาทานข้าวเช้า ค่อยคุยกันดีๆ..."

"ไม่คุยค่ะแพรวตัดสินใจแล้ว ในเมื่อเขาไม่อยากเห็นหน้าแพรว แพรวก็จะหายไปให้พ้นสายตาเขาเอง ป้าไม่ต้องห้ามหรอกค่ะ"

"คุณหนู..."

"ฝากบอกเขาด้วยนะคะ..." แพรวพรรณสูดลมหายใจลึก กลืนก้อนสะอื้นที่เริ่มแล่นขึ้นมาจุกที่คอ "บอกเขาว่าไม่ต้องห่วง ไม่ต้องโทรตาม... หนูดูแลตัวเองได้"

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง หันกลับไปมองทางขึ้นบันไดชั้นสองเป็นครั้งสุดท้าย

"และบอกเขาด้วย... ว่าวันนี้หนูจะไม่กลับบ้าน"

พูดจบเธอก็ลากกระเป๋าเดินดุ่มๆ ออกไปที่รถทันที ทิ้งให้แม่บ้านเก่าแก่ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก

บนห้องทำงาน

ราเมศยืนนิ่งอยู่หลังผ้าม่านผืนหนา แก้วกาแฟในมือเย็นจนชืด สายตาจ้องลอดช่องว่างของผ้าม่านลงไปยังรถที่จอดรออยู่ข้างล่าง

เขารอเสียงเปิดประตูห้องทำงานเหมือนทุกเช้า

รอเสียงเจื้อยแจ้วที่ชอบมาอ้อนขอค่าขนมหรือมาวอแวใกล้ๆ

แต่สิ่งที่เขาเห็น กลับมีเพียงแผ่นหลังเล็กๆ ที่ลากกระเป๋าเดินทางขึ้นรถไปอย่างทุลักทุเล เธอไม่แม้แต่จะเหลือบสายตาขึ้นมามองหน้าต่างห้องเขาเลยสักนิด

วินาทีที่ล้อรถเคลื่อนตัวพ้นรั้วบ้าน หัวใจของราเมศกระตุกวูบอย่างที่เขาก็ไม่เข้าใจตัวเอง

ก๊อกๆๆ

"ขออนุญาตค่ะคุณท่าน"

ป้าแจ่มเปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ

"แพรวไปแล้วเหรอ?" เขาถามโดยไม่ยอมหันไปมอง พยายามกดเสียงให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ไปแล้วค่ะ... แต่คุณท่านคะ คือ...คุณหนูเธอขนเสื้อผ้าไปเยอะมากเลยนะคะ บอกว่าจะไปอยู่หอพัก... คุณท่านอนุญาตเธอแล้วจริงๆ เหรอคะ?"

เคร้ง!

แก้วกาแฟถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรง

"ใครอนุญาต ฉันยังไม่ได้เซ็นอนุมัติเรื่องหอพักเลยสักใบ ยัยเด็กนั่นเอาหัวที่ไหนคิด!"

"อ้าว... ก็คุณหนูเธอบอกว่าคุณท่านไม่อยากเห็นหน้า..."

"ยัยตัวแสบ...คิดจะประชดฉันใช่ไหม คิดจะลองดีกันใช่ไหม แพรวพรรณ!"

"เอ่อ... แล้วคุณหนูยังฝากบอกอีกด้วยค่ะว่า..." ป้าแจ่มเสียงอ่อยลงเมื่อเห็นพายุอารมณ์ที่เริ่มตั้งเค้า "ว่าไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ต้องโทรตาม..."

"มีอะไรอีก!"

"แล้วก็... วันนี้คุณหนูจะไม่กลับบ้านค่ะ"

เหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดสะบั้น

ราเมศรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ไม่ใช่ด้วยกำลัง แต่ด้วยความเย็นชาที่เขามักจะใช้เป็นอาวุธจัดการกับเธอ บัดนี้เธอกำลังใช้มันย้อนกลับมาทิ่มแทงเขา

ไม่กลับบ้าน? ไปอยู่หอ

"คิดจะเล่นสงครามประสาทกับฉันเหรอ..." เขาพึมพำ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ แต่ลึกๆ ในใจมันกลับมีความหวาดกลัวบางอย่างคืบคลานเข้ามา... กลัวว่านกตัวน้อยที่เขาดูแลมาตลอด กำลังจะโผบินไปในที่ที่เขาเอื้อมไม่ถึง

เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกทันที

...หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...

"บ้าเอ๊ย!" เขาบีบโทรศัพท์ในมือแน่น

"สมหมายขับรถไปส่งยัยเด็กนั่นที่ไหน?" เขาหันไปถามป้าแจ่มเสียงห้วนจัด

"เห็นว่า... จะไปที่มหาลัยก่อนค่ะ แล้วค่อยไปหาดูหอแถวนั้น..."

"เตรียมรถอีกคันฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้"

"คุณท่านคะ แล้วเรื่องประชุมเช้านี้ล่ะคะ "

"ช่างหัวประชุมมันสิ!" เขาสวนกลับทันควัน ขายาวๆเดินออกจากห้องด้วยความร้อนรนจนไม่เหลือมาดนักธุรกิจผู้เยือกเย็น "ถ้าฉันยังไม่ได้ตัวยัยตัวดีกลับมา... วันนี้ห้ามใครหน้าไหนเข้ามาพบฉันทั้งนั้น!"

ต่อให้ต้องลากตัวกลับมาขังไว้ในห้องไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน เขาก็จะทำ

เธอประกาศสงครามผิดคนแล้ว... แพรวพรรณ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม   บทส่งท้าย รักนิรันดร์ของคุณพ่อ (2)

    นาฬิกาบนผนังบอกเวลาตีสองสี่สิบห้านาที ความเงียบสงัดปกคลุมห้องนอนใหญ่ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและเชื่องช้าของคนที่นอนอยู่บนเตียง ผสมกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ แพรวพรรณในวัยหกสิบแปดปีนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมข้างเตียง มือที่มีริ้วรอยกอบกุมมือใหญ่ที่ผอมซูบและเห็นเส้นเลือดปูดโปนของสามีเอาไว้ไม่ยอมปล่อย แหวนแต่งงานบนนิ้วนางข้างซ้ายของทั้งคู่ยังคงสะท้อนแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง "แพรว..." เสียงทุ้มที่บัดนี้แหบพร่าและขาดห้วงดังขึ้นทำลายความเงียบ แพรวพรรณรีบขยับตัวเข้าไปใกล้ทันที "คะคุณพ่อ แพรวอยู่นี่ค่ะ แพรวอยู่ตรงนี้นะคะ" ราเมศในวัยเก้าสิบปีค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตาที่เคยดุดัน ทรงอำนาจ บัดนี้ฝ้าฟางและอ่อนล้าเต็มที ทว่าเมื่อทอดมองมาที่ใบหน้าของภรรยาคู่ชีวิต มันกลับยังคงทอประกายความรักและความอบอุ่นไม่เคยเปลี่ยน "ยังไม่นอนอีกเหรอ... ดึกมากแล้วนะ" ราเมศพยายามเค้นเสียงถาม ลมหายใจของเขาสั้นและตื้นขึ้นทุกขณะ "แพรวรอนอนพร้อมคุณพ่อไงคะ" แพรวพรรณฝืนยิ้ม ทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว "ดื่มน้ำหน่อยไหมคะ เดี๋ยวแพรวค่อยๆ ป้อนให้" ราเมศส่ายหน้าช้าๆ เขาขยับนิ้วหัวแม่มือที่ไร้เรี่ยวแรง

  • ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม   บทส่งท้าย รักนิรันดร์ของคุณพ่อ

    กลิ่นหอมของดอกแก้วที่ปลูกไว้ริมระเบียงลอยอวลมากับสายลมเย็นยามเย็น แพรวพรรณในวัยหกสิบแปดปีค่อยๆ วางถ้วยชาคาโมมายล์อุ่นๆ ลงบนโต๊ะไม้สักตัวเล็ก มือที่เคยเต่งตึงบัดนี้มีริ้วรอยแห่งกาลเวลาและจุดด่างดำตามวัย แต่เธอก็ยังคงดูแลตัวเองได้ดีจนดูสง่างามสมวัย เส้นผมสีดอกเลาถูกรวบเกล้าไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย เธอทอดสายตามองชายชราที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้โยกบุนวมตัวใหญ่ ราเมศในวัยเก้าสิบปีไม่ได้ดูน่าเกรงขามจนผู้คนต้องก้มหัวหลบสายตาเหมือนเมื่อครึ่งศตวรรษก่อนอีกแล้ว ร่างกายที่เคยสูงใหญ่และเต็มไปด้วยมัดกล้ามซูบผอมลงไปมาก เส้นผมขาวโพลนทั้งศีรษะ แต่สิ่งที่กาลเวลาไม่อาจพรากไปจากผู้ชายคนนี้ได้เลย คือเค้าโครงใบหน้าที่ยังคงหล่อเหลา และนัยน์ตาคมกริบที่มักจะทอประกายอ่อนโยนเสมอเมื่อทอดมองมาที่เธอ "ลมเริ่มเย็นแล้วนะคะคุณพ่อ เข้าไปนั่งข้างในดีไหมคะ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา" แพรวพรรณเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางหยิบผ้าห่มผืนบางมาคลุมทับลงบนตักของผู้เป็นสามี ราเมศส่ายหน้าช้าๆ เขายกมือที่สั่นเทาเล็กน้อยขึ้นมาวางทับลงบนมือของเธอที่กำลังจัดผ้าห่มให้ ฝ่ามือหยาบกร้านนั้นยังคงให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยที่สุดในโลกเส

  • ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม   ​ตอนพิเศษ 8 สายใยที่ไม่มีวันนับถอยหลัง

    "ป๊าขา..." เสียงหวานที่เคยกังวานและออกคำสั่งเฉียบขาดในห้องประชุมเมื่อไม่กี่นาทีก่อน บัดนี้สั่นเครือและขาดห้วง พราวฟ้าซุกหน้าลงกับลาดไหล่ที่เริ่มงุ้มลงตามวัยของผู้เป็นพ่อ สองมือที่มักจะจับปากกาเซ็นเช็คหลักสิบล้านร้อยล้าน กำเสื้อสูทเนื้อดีของราเมศไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะสลายหายไปตรงหน้า "ป๊าขา พราวกลัว" "กลัวอะไรหืม ยัยตัวแสบของป๊า" ราเมศลูบเส้นผมอย่างอ่อนโยน นัยน์ตาคมที่เคยดุดันอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความรักของคนเป็นพ่อ "กลัว... กลัวว่าวันนั้นพราวจะไม่มีป๊า" น้ำตาที่เพิ่งถูกเช็ดไปไหลซึมออกมาอีกครั้งเปื้อนเสื้อสูทของราเมศ ลูกสาวในวัยยี่สิบห้าปีที่แบกภาระองค์กรใหญ่โตหลุดก้อนสะอื้นออกมาอย่างไม่อาย "ยายแจ่มกับตาหมายก็ทิ้งพราวไปแล้ว ตอนนั้นพราวเสียใจแทบแย่ พราวร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหล พราวใจหายไปหมดเลย ป๊าจำได้ไหมคะ..." ราเมศนิ่งฟังเสียงสะอื้นของลูกสาว อกซ้ายของชายชราปวดหนึบ ความตายเป็นเรื่องสัจธรรมที่เขาทำใจยอมรับและเตรียมพร้อมมานานแล้ว แต่พอเห็นความเปราะบางของแก้วตาดวงใจ เขากลับรู้สึกผิดที่อายุของตัวเองเดินมาถึงจุดที่ต้องเริ่มนับถอยหลัง "ความตายมันห้ามกันไม่ได้นะพราว ยายแจ่มกับตาหมา

  • ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม   ตอนพิเศษ 7 ท่านประธานคนใหม่ (2)

    "ใครบอกให้ทน..." ราเมศหรี่ตาลง รอยยิ้มร้ายกาจแบบฉบับอดีตท่านประธานปรากฏขึ้น "ลูกแค่ออกคำสั่งบีบกรอบการทำงานของเขาให้แคบลง โยนโปรเจกต์ที่ยากและมีคู่แข่งโหดๆ ให้เขารับผิดชอบโดยตรง กำหนดเป้าหมายที่สูงลิ่ว ถ้าเขาทำไม่ได้ เขาจะต้องเป็นฝ่ายกระอักเลือดและขอพิจารณาตัวเองลาออกไปเอง โดยที่มือของลูกไม่ต้องเปื้อน แถมบอร์ดคนอื่นก็ยังต้องยอมรับในความเด็ดขาดที่มีชั้นเชิงของลูกด้วย" พราวฟ้านิ่งฟัง สมองคิดตามคำสอนที่เฉียบขาดนั้น ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างออกมา เธอรู้ซึ้งแล้วว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงสามารถยืนหยัดเป็นเบอร์หนึ่งในวงการธุรกิจมาได้ยาวนานหลายทศวรรษ ความเลือดเย็นที่มีเหตุผลรองรับ คือสิ่งที่เธอต้องเรียนรู้อีกมาก "รับทราบค่ะท่านประธานกิตติมศักดิ์ พราวจะเอาแผนนี้ไปจัดการลุงวิชัยให้แกเกษียณตัวเองไปเลี้ยงหลานเงียบๆ เลยคอยดู" ราเมศยิ้มรับ เอื้อมมือไปบีบจมูกรั้นของลูกสาวเบาๆ "เรียนรู้งานเร็วแบบนี้ ป๊ากับแม่จะได้วางใจสักที... ป๊าแก่แล้วนะพราว สุขภาพก็ไม่ค่อยจะดีเหมือนเมื่อก่อน อยากจะไปนอนพักผ่อนอยู่บ้านสวนกับแม่เขาสบายๆ แล้ว" คำว่า 'แก่แล้ว' กับ 'สุขภาพไม่ค่อยดี' ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของพราวฟ้าเจื่อนลงท

  • ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม   ​ตอนพิเศษ 7 ท่านประธานคนใหม่

    "ตัวเลขผลประกอบการจากการควบรวมกิจการโรงแรมที่สิงคโปร์ในไตรมาสนี้ ไม่เป็นไปตามเป้าที่บอร์ดประเมินไว้ แผนกกลยุทธ์มีคำอธิบายที่ฟังขึ้นกว่าการโทษความผันผวนของค่าเงินไหมคะ" เสียงเรียบสนิทแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากเก้าอี้ประธานตรงหัวโต๊ะ พราวฟ้าในวัยยี่สิบห้าปี นั่งประสานมือวางบนแฟ้มเอกสาร นัยน์ตากลมโตที่ถอดแบบมาจากผู้เป็นแม่ไม่มีผิดเพี้ยน บัดนี้ฉายแววเด็ดขาดและดุดันจนผู้บริหารระดับสูงหลายคนที่นั่งเรียงรายอยู่รอบโต๊ะถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลาย "เอ่อ... ท่านประธานบริหารครับ" คุณวิชัย รองกรรมการผู้จัดการอาวุโสที่ทำงานมาตั้งแต่ยุคบุกเบิก ขยับตัวอย่างอึดอัด "ตลาดเอเชียใต้ตอนนี้มีการแข่งขันด้านราคาตัดหน้ากันรุนแรงมาก คู่แข่งหน้าใหม่จากจีนทุ่มงบไม่อั้นเพื่อดึงลูกค้าวีไอพีของเราไป..." "พราวทราบค่ะคุณวิชัย พราวอ่านรายงานวิเคราะห์ตลาดแล้ว" หญิงสาวขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แต่คำถามของพราวคือ ในเมื่อเรารู้การเคลื่อนไหวของคู่แข่งล่วงหน้ามาเกือบหกเดือน ทำไมมาตรการรักษากลุ่มลูกค้าวีไอพีของเราถึงยังเป็นแค่โปรเจกต์บนกระดาษ ทำไมถึงไม่มีการอนุมัติสิทธิพิเศษเพิ่มเติมเพื่อล็อกตัวลูกค้าพวกนั้นไว้" ห้องประชุมเ

  • ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม   ตอนพิเศษ 6 ลุงธนาม้าโยก (2)

    "ฮี้ๆๆๆ! ม้าลุงตะนาวิ่งแย้ววว ปายเยยยย!" "จับแน่นๆ นะเว้ย ตกไปลุงไม่รับผิดชอบนะ" ธนาบ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมคลานเข่าพาหลานสาวเดินวนรอบห้องนั่งเล่นไปตามคำสั่ง แพทยืนกอดอกมองภาพตรงหน้าแล้วหลุดหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี "ปายตงนู้นนน! ม้าลุงตะนาเลี้ยวซ้ายยย!" มือเล็กๆ ตบแปะๆ ลงบนไหล่หนา "เออๆ เลี้ยวแล้วๆ โอ๊ย หลังกู..." บรรยากาศในห้องนั่งเล่นที่เคยวุ่นวายและเต็มไปด้วยเสียงโวยวาย แปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะใสแจ๋วของเด็กน้อย ธนาคลานเข่าพาหลานสาวสำรวจซอกมุมต่างๆ ของบ้าน ยอมให้เด็กตัวเล็กๆ ชี้นิ้วสั่งซ้ายขวาอย่างไม่มีปากเสียง จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ความเหนื่อยล้าก็เริ่มเล่นงานทั้งม้าและคนขี่ ธนาทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นพรม หอบแฮ่กๆ เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก เด็กหญิงพราวที่เกาะอยู่บนหลังก็ค่อยๆ ไถลตัวลงมานั่งแหมะอยู่บนตักกว้างอย่างหมดสภาพเช่นกัน "เหนื่อยหรือยังตัวแสบ ลุงปวดเข่าไปหมดแล้วเนี่ย" ธนายกมือขึ้นขยี้ผมหลานสาวเบาๆ เด็กน้อยพยักหน้าหงึกๆ สัปหงกไปมา ตาเริ่มปรือ "พราวเหนื่อยแย้ว... ม้าลุงตะนาวิ่งเร็วจัง" แพทเดินถือแก้วน้ำเย็นๆ มาส่งให้ธนา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ใช้กร

  • ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม   ตอนที่ 69 ฤทธิ์แอลกอฮอล์และกล้ามเนื้อที่น่ากัด

    ความเงียบภายในรถยุโรปคันหรูถูกทำลายลงด้วยเสียงหอบหายใจกระเซ้าของแพทที่นั่งเอนพิงเบาะหนังสีครีม นัยน์ตากลมโตฉ่ำปรือด้วยฤทธิ์ไวน์ที่ซัดเข้าไปหลายแก้ว ผสมปนเปกับความตื่นตระหนกจากเหตุการณ์หน้าโรงแรมที่เพิ่งจางหายไป... แล้วถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนรุ่มยิ่งกว่าธนาจับพวงมาลัยรถแน่น ขับรถด้วย

  • ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม   ตอนที่ 60 ปากพาซวยและคนฉวยโอกาส

    ณ ไซต์งานรีโนเวท ชั้น G (หลังจากที่ราเมศลากแพรวพรรณออกไป) ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ก่อสร้างชั่วขณะ ทิ้งไว้เพียงฝุ่นละอองที่ลอยคว้างและกลิ่นอายความมาคุที่ ราเมศ ทิ้งไว้ กวิน สถาปนิกหนุ่มยืนเกาหัวแกรกๆ มองตามหลังบานประตูลิฟต์ที่ปิดสนิทไปแล้วด้วยความงุนงง ในมือยังถือกาแฟค้างอยู่ "เฮ้ย... กูทำไรผิดว

  • ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม   ตอนที่ 21 รังลับที่คอนโด(2)

    "แล้วอีกอย่าง... ถ้าหนูไปอยู่ที่นั่น พ่อก็แวะไปหาหนูได้ทุกเมื่อเลยนี่คะ" ราเมศลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ภาพจินตนาการมันเริ่มเตลิด... ห้องนอนวิวเมืองยามค่ำคืนที่มีแค่เขากับเธอในพื้นที่ปิดตาย "นี่เรากำลัง... ชวนพ่อเข้าถ้ำเสือเหรอ?" "หนูเปล่าชวนซะหน่อย...หนูแค่บอกว่า... กุญแจสำรองอยู่ที่พ่อ พ่อจะไขเข

  • ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม   ตอนที่​ 1 เดิมพันหัวใจวัยสิบแปด

    กลางดึกคืนนั้น ราเมศขยับแว่นสายตาด้วยความล้า สายตาคมกริบของชายวัยสี่สิบสามจดจ่ออยู่ที่บรรทัดเดิมของสัญญามานานนับห้านาที กลิ่นกาแฟเย็นชืดเริ่มจางหายเมื่อความหอมละมุนแสนคุ้นเคยโชยมาจากทางประตู... กลิ่นเฉพาะตัวของเด็กสาวที่เขาเฝ้าถนอมเลี้ยงดูมากับมือ "จะยืนซุ่มอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม แพรว" เขาเอ่ยขึ้น

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status