ตอนที่​ 2 การจากลาที่ไม่มีคำลา

ปัง!

เสียงประตูดังสนั่น แพรวพรรณทรุดฮวบลงกับพื้นทันทีที่กลับเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัว ขาที่เคยพยายามฝืนยืนให้มั่นคงต่อหน้าเขาบัดนี้ไร้เรี่ยวแรงเสียดื้อๆ

"ฮึก...ฮืออ"

น้ำตาหยดลงบนหลังมือ ความอดทนที่มีพังทลาย เธอกอดเข่าแน่นจนตัวโยน ปล่อยให้เสียงสะอื้นค่อยๆจางหาย ไปกับความเงียบในห้อง

"ออกไปเดี๋ยวนี้แพรวพรรณ!"

คำพูดนั้นยังบาดหูเหมือนใบมีดโกน แพรวพรรณหลับตาลงพยายามไล่ภาพแววตาเกรี้ยวกราดนั่นออกไป แต่ยิ่งหลับตา ภาพในอดีตกลับแทรกซึมเข้ามาแทนที่... ภาพวันที่เขายังไม่ใช่ 'ราเมศ' ที่เย็นชาแบบนี้

'เจ็บไหมคะคนเก่ง ไหนดูซิ... ไม่ร้องนะ พ่ออยู่นี่แล้ว'

เธอยังจำสัมผัสของมือใหญ่ที่อุ้มเธอขึ้นจากพื้นดินตอนแปดขวบได้ดี มือคู่นั้นเคยปัดฝุ่นที่เข่าให้เธออย่างเบามือ อ้อมกอดที่เคยเป็นหลุมหลบภัยที่ปลอดภัยที่สุดในโลก... แต่วันนี้ มือคู่นั้นกลับใช้บีบต้นแขนเธอด้วยความรังเกียจ

"คนใจร้าย...คุณพ่อใจร้ายที่สุด... ฮือ... ในเมื่อหนูมันน่ารำคาญนัก... อยากให้ไปนัก... หนูก็จะไปให้พ้นๆ หน้าคุณพ่อเอง!"

ความเสียใจเริ่มเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว แพรวพรรณปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างแรงจนผิวขาวขึ้นรอยแดง เธอผุดลุกขึ้นไปกระชากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมาจากตู้เสื้อผ้า

เช้าวันต่อมา

กึก กึก กึก

แพรวพรรณในชุดนักศึกษาเดินลากกระเป๋าเดินมา ใบหน้าหวานที่ลงแป้งหนากว่าปกติเพื่อปิดรอยบวมช้ำของดวงตายังคงดูหม่นหมอง

เธอหยุดอยู่หน้าห้องทำงานห้องที่เธอเคยเข้าออกได้ตามใจชอบ

มือเล็กสั่นระริกขณะกำวกระเป๋าแน่น เธอเกือบจะยกมือขึ้นเคาะประตูเหมือนทุกเช้า แต่แล้วประโยคไล่ส่งเมื่อคืนก็แล่นเข้ามาในหัวจนต้องกัดปากแน่น

'ไม่ต้องลากันหรอก... ในเมื่อเขาไม่อยากเห็นหน้าอยู่แล้ว'

แพรวพรรณหันหลังกลับ ลากกระเป๋าลงบันไดไปเงียบๆ

"อุ๊ย! คุณหนูแพรว!" ป้าแจ่ม แม่บ้านเก่าแก่ร้องทักด้วยความตกใจ "จะขนกระเป๋าไปไหนคะนั่น แล้วนั่น... ทำไมตาบวมแบบนั้นล่ะคะ ร้องไห้มาเหรอคะ"

"ป้าแจ่ม...ลุงสมหมายเอารถมารอหรือยังคะ"

"จอดรออยู่หน้าตึกแล้วค่ะคุณท่านสั่งไว้แต่เช้า... แต่อันนี้คุณหนูยังไม่ตอบป้าเลยนะคะ จะขนของไปไหน ใบใหญ่เบ้อเริ่มเทียว"

"แพรวจะไปอยู่หอค่ะ"

"หาไปอยู่หอ กะทันหันแบบนี้คุณราเมศอนุญาตแล้วเหรอคะ ป้าไม่เห็นคุณท่านสั่งอะไรไว้เลย"

แพรวพรรณแค่นยิ้ม แววตาว่างเปล่า "เขาไม่สนใจหรอกค่ะป้าแจ่ม... ดีซะอีก บ้านจะได้เงียบลง คุณพ่อจะได้ทำงานสงบๆ ไม่มีตัวน่ารำคาญ มาคอยกวนใจให้เสียสมาธิ"

"โธ่ คุณหนูคะ... ทะเลาะอะไรกันรุนแรงอีกแล้วล่ะเนี่ย" ป้าแจ่มรีบเดินเข้ามาคว้ามือบาง "ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ วางกระเป๋าลงก่อน เดี๋ยวรอคุณท่านลงมาทานข้าวเช้า ค่อยคุยกันดีๆ..."

"ไม่คุยค่ะแพรวตัดสินใจแล้ว ในเมื่อเขาไม่อยากเห็นหน้าแพรว แพรวก็จะหายไปให้พ้นสายตาเขาเอง ป้าไม่ต้องห้ามหรอกค่ะ"

"คุณหนู..."

"ฝากบอกเขาด้วยนะคะ..." แพรวพรรณสูดลมหายใจลึก กลืนก้อนสะอื้นที่เริ่มแล่นขึ้นมาจุกที่คอ "บอกเขาว่าไม่ต้องห่วง ไม่ต้องโทรตาม... หนูดูแลตัวเองได้"

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง หันกลับไปมองทางขึ้นบันไดชั้นสองเป็นครั้งสุดท้าย

"และบอกเขาด้วย... ว่าวันนี้หนูจะไม่กลับบ้าน"

พูดจบเธอก็ลากกระเป๋าเดินดุ่มๆ ออกไปที่รถทันที ทิ้งให้แม่บ้านเก่าแก่ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก

บนห้องทำงาน

ราเมศยืนนิ่งอยู่หลังผ้าม่านผืนหนา แก้วกาแฟในมือเย็นจนชืด สายตาจ้องลอดช่องว่างของผ้าม่านลงไปยังรถที่จอดรออยู่ข้างล่าง

เขารอเสียงเปิดประตูห้องทำงานเหมือนทุกเช้า

รอเสียงเจื้อยแจ้วที่ชอบมาอ้อนขอค่าขนมหรือมาวอแวใกล้ๆ

แต่สิ่งที่เขาเห็น กลับมีเพียงแผ่นหลังเล็กๆ ที่ลากกระเป๋าเดินทางขึ้นรถไปอย่างทุลักทุเล เธอไม่แม้แต่จะเหลือบสายตาขึ้นมามองหน้าต่างห้องเขาเลยสักนิด

วินาทีที่ล้อรถเคลื่อนตัวพ้นรั้วบ้าน หัวใจของราเมศกระตุกวูบอย่างที่เขาก็ไม่เข้าใจตัวเอง

ก๊อกๆๆ

"ขออนุญาตค่ะคุณท่าน"

ป้าแจ่มเปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ

"แพรวไปแล้วเหรอ?" เขาถามโดยไม่ยอมหันไปมอง พยายามกดเสียงให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ไปแล้วค่ะ... แต่คุณท่านคะ คือ...คุณหนูเธอขนเสื้อผ้าไปเยอะมากเลยนะคะ บอกว่าจะไปอยู่หอพัก... คุณท่านอนุญาตเธอแล้วจริงๆ เหรอคะ?"

เคร้ง!

แก้วกาแฟถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรง

"ใครอนุญาต ฉันยังไม่ได้เซ็นอนุมัติเรื่องหอพักเลยสักใบ ยัยเด็กนั่นเอาหัวที่ไหนคิด!"

"อ้าว... ก็คุณหนูเธอบอกว่าคุณท่านไม่อยากเห็นหน้า..."

"ยัยตัวแสบ...คิดจะประชดฉันใช่ไหม คิดจะลองดีกันใช่ไหม แพรวพรรณ!"

"เอ่อ... แล้วคุณหนูยังฝากบอกอีกด้วยค่ะว่า..." ป้าแจ่มเสียงอ่อยลงเมื่อเห็นพายุอารมณ์ที่เริ่มตั้งเค้า "ว่าไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ต้องโทรตาม..."

"มีอะไรอีก!"

"แล้วก็... วันนี้คุณหนูจะไม่กลับบ้านค่ะ"

เหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดสะบั้น

ราเมศรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ไม่ใช่ด้วยกำลัง แต่ด้วยความเย็นชาที่เขามักจะใช้เป็นอาวุธจัดการกับเธอ บัดนี้เธอกำลังใช้มันย้อนกลับมาทิ่มแทงเขา

ไม่กลับบ้าน? ไปอยู่หอ

"คิดจะเล่นสงครามประสาทกับฉันเหรอ..." เขาพึมพำ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ แต่ลึกๆ ในใจมันกลับมีความหวาดกลัวบางอย่างคืบคลานเข้ามา... กลัวว่านกตัวน้อยที่เขาดูแลมาตลอด กำลังจะโผบินไปในที่ที่เขาเอื้อมไม่ถึง

เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกทันที

...หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...

"บ้าเอ๊ย!" เขาบีบโทรศัพท์ในมือแน่น

"สมหมายขับรถไปส่งยัยเด็กนั่นที่ไหน?" เขาหันไปถามป้าแจ่มเสียงห้วนจัด

"เห็นว่า... จะไปที่มหาลัยก่อนค่ะ แล้วค่อยไปหาดูหอแถวนั้น..."

"เตรียมรถอีกคันฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้"

"คุณท่านคะ แล้วเรื่องประชุมเช้านี้ล่ะคะ "

"ช่างหัวประชุมมันสิ!" เขาสวนกลับทันควัน ขายาวๆเดินออกจากห้องด้วยความร้อนรนจนไม่เหลือมาดนักธุรกิจผู้เยือกเย็น "ถ้าฉันยังไม่ได้ตัวยัยตัวดีกลับมา... วันนี้ห้ามใครหน้าไหนเข้ามาพบฉันทั้งนั้น!"

ต่อให้ต้องลากตัวกลับมาขังไว้ในห้องไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน เขาก็จะทำ

เธอประกาศสงครามผิดคนแล้ว... แพรวพรรณ