ตอนที่ 3 รสชาติของอิสระ

"ร้อนจะตายอยู่แล้ว... แถวนี่จะยาวไปถึงเชียงใหม่เลยหรือไงนะ"

แพรวพรรณพึมพำกับตัวเองพลางขยับคอเสื้อนักศึกษาที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เธอถอนหายใจทิ้งครั้งที่ร้อย สายตามันคอยแต่จะมองไปที่ลานจอดรถด้านหน้ามหาลัย ทุกครั้งที่มีรถยุโรปสีดำขับผ่าน หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นผิดจังหวะไปเสียทุกที

เธอกัดริมฝีปากเบาๆ สลัดภาพผู้ชายหน้าดุในชุดสูททิ้งไป 'เขาคงกำลังยิ้มกว้างที่บ้านสงบลงล่ะมั้ง ป่านนี้คงสั่งป้าแจ่มทำอาหารฉลองที่ตัวน่ารำคาญอย่างเราไสหัวออกมาได้สักที'

"ยัยแพรว!"

แรงสะกิด ที่หัวไหล่ทำเอาเธอสะดุ้ง "เรียกจนคอจะแตกแล้วเนี่ย ใจลอยไปหาผู้ชายที่ไหนยะ" ยิหวาเพื่อนสนิทในชุดนักศึกษาเดินเข้ามาพัดกระดาษใส่หน้าเธอรัวๆ "แล้วดูหน้าดิ ซีดอย่างกับไก่ต้ม ตาบวมจนจะปิดอยู่แล้วเนี่ย ไปโดนตัวไหนมา"

"เปล่า... แค่นอนน้อยน่ะ"

"นอนน้อยหรือร้องไห้เอาดีๆสภาพแกตอนนี้คือศพมากค่ะเพื่อนรัก บอกเลยนะ คืนนี้ฉันไม่ยอมให้แกไปเน่าตายอยู่ในห้องคนเดียวแน่ๆ"

"ฉันเหนื่อย... ไม่อยากไปไหนทั้งนั้นแหละ"

"ไม่ได้! มีร้านมาเปิดใหม่ แกต้องไป! ไปดื่มให้ไอ้ความทุกข์ที่แกอมไว้มันไหลออกไปให้หมด ถ้าไม่ไปนะ... ฉันจะโทรฟ้องอาเมศว่าแกแอบมาเช่าหอนอกอยู่คนเดียว!"

แพรวพรรณตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินชื่อนั้น 'โทรหาเขาเหรอ?' เธอแค่นยิ้มในใจ 'ต่อให้โทรไป เขาก็คงแค่บอกว่า "ฝากดูแลด้วยนะ ฉันติดประชุม" หรือไม่ก็เรื่องของเขาแค่นั้นแหละ'

"เออๆ... ไปก็ไป เลิกขู่สักที"

ครืด... ครืด... ครืด...

โทรศัพท์ที่คว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะสั่นครืดคราดจนแทบจะตกขอบโต๊ะ แสงสว่างวาบๆ สะท้อนกับผนังห้องหอพักราคาถูกที่เพิ่งย้ายเข้ามา แพรวพรรณมองห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อที่โชว์เด่นอยู่บนจอมันบีบหัวใจจนเจ็บหนึบ

'Daddy Rames' (48 Missed Calls)

นิ้วเรียวสั่นระริกค้างอยู่เหนือปุ่มรับสาย ความคิดถึงมันตีตื้นขึ้นมาจนอยากจะกดรับแต่แล้วภาพแววตาที่มองเธอเหมือนตัวน่ารังเกียจเมื่อคืนก็ซ้อนทับเข้ามา

"ไม่รับ..." เสียงของเธอสั่นเครือ "หนูจะไม่รับสายพ่อ... ให้พ่อรู้ซะบ้างว่าการถูกเมินมันเป็นยังไง"

ตึด! เธอกดตัดสายแล้วปิดเครื่องทันที ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง... แต่มันเป็นความเงียบที่เหงาจนจับใจ

"ก๊อกๆๆ! ไอ้แพรว! เสร็จยังแก! คืนนี้คืนปล่อยผีนะเว้ย!"

เสียงตะโกนของยิหวาดังแทรกขึ้นมา แพรวพรรณรีบปาดน้ำตา ลุกขึ้นส่องกระจกจัดระเบียบตัวเอง ชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำรัดรูปตัวจิ๋วที่เธอแอบซื้อไว้นานแล้วถูกหยิบมาใส่ มันสั้น... สั้นจนถ้าเขามาเห็นคงได้อาละวาดบ้านแตก

เธอทาลิปสติกสีแดงสดทับริมฝีปากที่ซีดเซียว แล้วฝืนยิ้มให้เงาในกระจก "เธอเก่งมากแพรวพรรณ... เธอไม่ใช่เด็กในโอวาทของเขาอีกต่อไปแล้ว"

VIP Club

แสงไฟเลเซอร์สาดไปมาจนชวนเวียนหัว กลิ่นน้ำหอมปนกลิ่นเหล้าโชยหึ่ง นี่มันโลกที่ต่างจากคฤหาสน์หลังนั้นโดยสิ้นเชิง

"โหแก... งานดีเวอร์เปิดเทอมใหม่ต้องฉลองให้สุดเหวี่ยง!"

แพรวพรรณพยักหน้าแกนๆ เธอรู้สึกเกะกะไปหมด จนกระทั่งแก้วเครื่องดื่มสีอำพันถูกยัดใส่มือ "ดื่มหน่อยแก หน้าแกเหมือนจะไปงานศพมากกว่ามาผับนะ"

"อื้อ..." แพรวพรรณยกจิบ รสชาติมันขมบาดคอจนต้องนิ่วหน้า แต่ความร้อนที่วิ่งลงสู่ท้องมันช่วยเบลอความเจ็บในใจได้อย่างดี

ในขณะเดียวกัน ที่โซน VIP ชั้นลอย... สายตาคมกริบของ ธนาเพื่อนสนิทของราเมศ กำลังจ้องเขม็งลงมาที่โต๊ะด้านล่าง

"เฮ้ย... นั่นมันหนูแพรวไม่ใช่เหรอวะ?" ธนาพึมพำพลางลดแก้ววิสกี้ลง "มาทำอะไรที่นี่? แล้วนั่น... แต่งตัวอะไรของเขา?"

เขาไม่รอช้า หยิบมือถือขึ้นมาซูมถ่ายรูปเด็กสาวที่หน้าแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์เหล้า แล้วกดส่งเข้าไลน์กลุ่มที่มีชื่อว่า 'เสือจำศีล' ทันที

[Thana]: @Rames มึงดูนี่ดิ ลูกสาวมึงหนีมาเที่ยวว่ะ

[Thana]: ส่งรูปภาพ

[Thana]: อยู่ร้าน VIP เนี่ย โซนเด็ก มากับยัยยี่หวา

ข้อความขึ้นว่า Read ทันที... แต่ไม่มีการตอบกลับ

ธนาเสียวสันหลังวาบ "พายุเข้าแน่มึง..."

ข้างล่าง แพรวพรรณเริ่มรู้สึกเหมือนโลกหมุน เสียงเพลงที่เคยรำคาญเริ่มกลายเป็นจังหวะที่ทำให้เธออยากจะดื้อรั้นให้สุดทาง

"ขอโทษนะครับ... ขอนั่งด้วยคนได้ไหม"

ชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดแบรนด์เนมส่งยิ้มแพรวพราวมาให้ แพรวพรรณหันไปมองแบบเบลอๆ "เอ่อ..."

"เห็นนั่งเงียบๆ เพื่อนไปเต้นหมดแล้ว พี่ชื่อท็อปนะครับ"

"แพรวค่ะ..."

"ชื่อน่ารักจัง" ท็อปถือวิสาสะนั่งลงข้างๆ "มาเที่ยวครั้งแรกเหรอครับ ดูเกร็งๆ นะ"

"ค่ะ... ครั้งแรก"

"งั้นต้องฉลองหน่อยสิชนหน่อยครับ... เพื่อมิตรภาพใหม่ๆ"

แพรวพรรณมองแก้วในมือ แล้วเสียงดุๆ ของราเมศก็แล่นเข้าหัว 'อย่าไปยุ่งกับผู้ชายพวกนั้น มันไว้ใจไม่ได้'

"ชนค่ะ!" แพรวพรรณกระดกหมดแก้วอย่างประชดประชัน 'ทำไมต้องเชื่อ? ในเมื่อพ่อไม่รักหนูแล้ว พ่อทิ้งหนูแล้ว... หนูจะทำอะไรก็ได้!'

ท็อปยิ้มกว้าง แววตาเจ้าเล่ห์เริ่มทำงาน เขาขยับตัวเข้าใกล้จนแทบจะสิงร่าง วางแขนพาดโอบไหล่เธอไว้หลวมๆ "เก่งนี่ครับ... ร้อนไหม? คนเยอะเนอะ"

"นิดหน่อยค่ะ..." แพรวพรรณเริ่มหายใจขัดๆ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายคนนี้มันฉุนจนเธออยากจะเบือนหน้าหนี ไม่เหมือนกลิ่นกายสะอาดๆ ของราเมศเลยสักนิด

"งั้นเดี๋ยวพี่พาไปสูดอากาศข้างนอกไหม?" ท็อปไม่พูดเปล่า เขาม้วนมือลงมาโอบเอวคอดของเธอไว้แน่น

เฮือก!

แพรวพรรณสะดุ้งสุดตัว ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง สัมผัสนั้นมันรุกเร้าและคุกคามจนเธอรู้สึกขยะแขยง มือของท็อปชื้นเหงื่อและดูน่ากลัว ต่างจากมือใหญ่ของราเมศที่ถึงจะบีบแขนเธอแรงแค่ไหน แต่มันกลับให้ความรู้สึกปลอดภัย

"ป...ปล่อยค่ะ"

"หืม เป็นไรครับน้องแพรว แค่จับเอวเอง... สนุกหน่อยสิ" ท็อปไม่ฟัง ซ้ำยังกระชากร่างเธอให้เข้าไปซบอก

"บอกให้ปล่อยไง!" แพรวพรรณผลักอกเขาเต็มแรง ความกลัวแล่นพล่านจนน้ำตาเริ่มคลอ

เพล้ง!

เสียงขวดเหล้าหล่นแตกกระจายเมื่อเธอพยายามปัดป่ายมือหนานั่นออก คนรอบข้างเริ่มหันมามองเป็นตาเดียว

"เล่นตัวจังวะเมื่อกี้ยังชนแก้วอยู่เลย มานี่!"

"ไม่! ปล่อยนะ!"

"เฮ้ย! มีปัญหาอะไรกันวะ!"

เสียงตะโกนดังก้องมาจากทางด้านหลัง

แพรวพรรณหันไปมอง หัวใจเธอแทบจะหยุดเต้น

ร่างสูงใหญ่ของราเมศยืนตระหง่านอยู่กลางแสงไฟวิบวับ ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้ถมึงทึงจนดูเหมือนปีศาจ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่มือของท็อปที่ยังคาอยู่ที่เอวของเธอ

"เอามือสกปรกของมึง... ออกจากตัวลูกสาวกู"

ราเมศกัดฟันพูดทีละคำ เสียงนั้นเย็นยะเยือกเสียจนคนทั้งโซนเงียบกริบ