ดวงใจของมาโปรด - 5

“เอ่อ...แล้วอาโปรดได้เล่าเรื่องอื่นด้วยหรือเปล่าคะ” สีหน้าของไพลินดูไม่ค่อยสบายใจนัก

ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อีกครั้งด้วยท่างทางผ่อนคลาย ปลายนิ้วเคาะบนโต๊ะ “อาไม่ได้บอกอะไร แต่อาคิดว่าอาควรรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไหนเล่ามาซิ ใครทำอะไรเพลินของอา”

เสียงเขานุ่มนวล แล้วคำสุดท้ายนั่นชวนให้ใจของไพลินสั่นไหวแปลก ๆ ไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรไปแล้ว เวลาอยู่ใกล้เขาเธอเหมือนกับคนจะเป็นโรคหัวใจ เพราะหัวใจดันเต้นแรงอยู่ตลอดเวลา แต่พอเวลาได้ใกล้ชิดและได้ฟังเขาใช้คำพูดคำจาแบบนี้ก็รู้สึกใจวูบหวิว ๆ

เธอไม่อยากเล่าเรื่องตัวเอง แต่มาโปรดก็ใจเย็นพอจะไม่เซ้าซี้ถามซ้ำ ทว่าการนิ่งเงียบของเขากลายเป็นความอึดอัดจนในที่สุดเธอต้องสารภาพออกไป

“อาโปรดได้ยินเรื่องเพลินหมั้นแล้วใช่ไหมคะ” เธอถามพลางช้อนตาขึ้นมอง และเมื่อเห็นเขาพยักหน้าเธอจึงเล่าต่อ “เพลินหมั้นกับเมธตั้งแต่คุณแม่เสีย เมื่อวานเพลินตั้งใจไปเซอร์ไพรส์เขาแต่กลับเจอเขานอนกับเพื่อนของเพลิน...”

คราวนี้เธอหยุดไปอีกและคิดว่าเขาคงเข้าใจ เพราะสภาพที่พบเธอนั้นก็น่าอนาถอยู่ไม่น้อย เธอนิ่งรอฟังเสียงหัวเราะหรือถ้อยคำดูแคลนว่าโง่เง่า แต่กลับมีเพียงความเงียบจนเธอเงยหน้าสบตากับเขา

“อาโปรดจะไม่พูดอะไรหน่อยหรือคะ” เธอเอียงคอ ทำให้ปอยผมตกลงมาเคลียใบหน้า “อาโปรดเชื่อที่เพลินพูดไหมคะ”

“เชื่อ” คำตอบรับหนักแน่น เขาเผยยิ้มบาง ๆ แต่ดูร้ายกาจ แต่นั่นกลับขับเน้นให้ใบหน้าคมเข้มดูน่ามองยิ่งขึ้น “แต่ตอนนี้อาเป็นห่วงเพลินมากกว่า เพลินจะทำยังไงต่อ”

“ตอนนี้เพลินยังคิดอะไรไม่ออกค่ะ” เธอสารภาพไปตามตรง “แต่ให้กลับไปเหมือนเดิมคงทำไม่ได้แล้ว”

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาความเจ็บปวดก็จุกขึ้นมาในอก บาดแผลเธอยังสดใหม่เกินไป คงจะต้องใช้เวลาสักพักในการทำใจให้ยอมรับกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และถึงแม้จะยังคิดอะไรไม่ออก หรือยังไม่อยากจะคิด แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้คือตอนนี้เธอตาสว่างแล้ว

“ก็นับว่าไม่โง่เกินไปนัก” ชายหนุ่มพยักหน้าพึมพำในลำคอเบา ๆ เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า

“อาโปรด! อย่าซ้ำเติมเพลินสิคะ” เธอต่อว่าเขาแต่กลับหัวเราะออกมา ความทุกข์ใจกังวลใจที่คิดว่าใหญ่หลวงกลับหดเล็กลงทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าคนคนนี้ เธอรู้สึกได้รับความอบอุ่นใจไปเติมพลังชีวิต

“ถ้ากลับไปหาคนแบบนั้นอีกก็โง่เต็มทีแล้ว”

เห็นหญิงสาวหัวเราะออกมาได้ เขาก็เบาใจ คราวนี้เขารินน้ำดื่มให้ตัวเอง “เห็นธาตุแท้กันตอนนี้ดีกว่าไปรู้ตอนแต่งงานกันไปแล้ว”

ไพลินพยักหน้ารับ “แต่เมธเขาขอโอกาสแก้ตัวอีกครั้ง”

พรวด!

“อาโปรด! อาโปรดเป็นอะไรไปคะ” ไพลินหยิบกระดาษทิชชู่บนโต๊ะส่งให้มาโปรดที่พ่นน้ำดื่มออกมาแถมยังสำลักไอค่อกแค่กไม่หยุด

“นี่ยังคิดจะกลับไปหามันอีกเรอะ!” เขาถามเสียงเข้มหลังจากที่หยุดไอ ใบหน้าผ่อนคลายเมื่อครู่เปลี่ยนมาเป็นถมึงทึงราวกับโกรธใครมาเป็นสิบชาติจนไพลินนึกกลัว

“ก็...” ไพลินไม่กล้าพูดไปอย่างที่คิด “ก็เขาขอมาแบบนี้ แต่เพลินยังไม่ได้ให้คำตอบนี่คะ” เธอรีบหลุบสายตามองตักตัวเอง

“นี่รักมากขนาดยอมให้คนแบบนั้นทำร้ายจิตใจเลยเรอะ” มาโปรดยื่นหน้าไปขึงตาใส่ทำเอาหญิงสาวเอนหลังถอยหนี “รักมันมากขนาดนั้นเลยหรือไง”

“ก็...ก็หมั้นแล้ว งานแต่งก็กำลังจะจัด...แล้วผู้หลักผู้ใหญ่ก็...” เสียงไพลินสั่น ตัวหดลีบเหลือแค่คืบ เธอหวาดกลัวเขาแล้วจริง ๆ เธอไม่เคยเห็นอาโปรดที่อบอุ่นใจดีกลายร่างเป็นยักษ์ตัวโตแบบนี้มาก่อน

“อย่าบอกนะว่านี่คือเหตุผลที่เพลินอยากแต่งงาน!” มาโปรดพยายามควบคุมน้ำเสียงเมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังหวาดกลัวตัวเองแต่ก็ทำได้ยากเต็มทีเพราะความร้อนรุ่มในใจ ซึ่งต้นเหตุยังทำหน้าตาใสซื่อไม่รู้เรื่องรู้ราว เห็นแล้วอยากจะจับมาสั่งสอนด้วยจูบเสียเดี๋ยวนี้

“ก็...”

ไพลินทำหูลีบคอตก ยิ่งทำให้คนมองของขึ้น

“เคยไปใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกมา น่าจะได้เปิดหูเปิดตาบ้าง ทำไมถึงดูโง่แบบนี้นะ”

“อาโปรด!” ไพลินเบ้ปากไม่พอใจบ้างเมื่อถูกคนตัวโตว่าปาว ๆ “เมธเขาก็เป็นคนดี ดูแลใส่ใจเพลินทุกอย่าง ที่ผ่านมาไม่เคยมีเรื่องทำให้เจ็บช้ำน้ำใจเลยสักนิด”

“ก็เพราะเราจับไม่ได้หรือเปล่า คนเราอยู่ดี ๆ มันไม่กลายเป็นตัวเงินตัวทองขึ้นมาหรอก มันต้องมีความเลวในสันดานซ่อนอยู่แล้ว”

ไพลินอ้าปากกว้าง “อาโปรดปากร้ายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

“อาก็เป็นแบบนี้ของอามาตั้งนานแล้ว แต่อาแค่อยากเป็นคนดีในสายตาเพลินไง” เขาแยกเขี้ยวใส่ “ผู้ชายดี ๆ มีอีกเยอะ ไม่มีมันก็ไม่ตายหรอก!”