ดวงใจของมาโปรด + ดวงใจอนันต์

ดวงใจของมาโปรด + ดวงใจอนันต์

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-25
Oleh:  PriyadaTamat
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
Belum ada penilaian
71Bab
1.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เขาคือคุณอาข้างบ้านและคนที่ยื่นมือมาช่วยเธอยามอ่อนแรง เธอ...เด็กสาวจอมซนที่หนีหายไปเสียนาน เมื่อได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง เขาจะต้องกักเก็บเธอไว้ข้างกายตลอดไป -------------------------------------- เหมือนกามเทพเล่นตลกให้เธอต้องมาพัวพันกับคนที่แอบชอบ ทั้งที่รู้ว่าฐานะต่างกันเหลือเกิน แต่เรื่องของหัวใจมันบังคับได้ที่ไหนล่ะ!

Lihat lebih banyak

Bab 1

ดวงใจของมาโปรด - บทนำ

The door behind me opened.

Damian, Rowan, Julian, and Asher froze in the doorway with Lyra beside them, bottles of champagne in their hands for what was supposed to be a celebration of their Moonvale acceptances.

I pulled out my phone and photographed every message on the projected screen.

Damian was the first to recover.

As the current Alpha's son and Blood Moon Pack's designated heir, he was used to making decisions for everyone else.

“Since you've already seen it, I'm not going to lie to you.”

“Lyra only just came back to Blood Moon. She's suffered enough out there, and her health isn't strong. She'd never survive the Northern Pack's climate.”

He looked straight at me without the slightest trace of guilt.

“You're different. You've always known how to take care of yourself.”

Lyra's eyes reddened as she caught Damian by the sleeve.

I didn't look at her.

I pointed at the screen instead.

“Who made the four fake applications to Frostland?”

Damian answered without hesitation.

“I did.”

“And whose idea was it to play Truth or Dare?”

Lyra's eyes instantly filled with tears.

Rowan, Blood Moon's future Beta, stepped in front of her at once.

“It was a decision we all made. Don't look at Lyra like that.”

I nodded and turned back to Damian.

“And promising to mark me once we reached the North? Was that part of the plan too?”

Damian's throat moved.

His gaze shifted away from mine.

“You told me you'd never choose a mate who was willing to leave you alone in another territory.”

“If I hadn't promised to go to Frostland with you, you wouldn't have signed.”

He knew how I felt about him.

More importantly, he knew exactly which promise would make me choose what they wanted.

Lyra suddenly reached for Julian's phone.

“This is all my fault. I'll contact Frostland right now.”

“I'll go north with Aria. You four can stay here.”

All four of them moved around her at once.

Asher, Blood Moon's future Delta, responsible for tracking and combat operations, snatched the phone out of her hand.

“Our Moonvale acceptance letters are already here. What good would calling Frostland do now?”

“But what about Aria?”

Lyra's shoulders shook as she cried.

“She'll be all alone so far away. She's going to be miserable.”

Damian pulled out a tissue and gently wiped away her tears.

“She can take care of herself.”

“You've barely been back in the pack. Don't throw away your future because you're upset.”

I stood only a few steps away and watched all four of them gather around Lyra to comfort her.

That was answer enough.

They couldn't bear to send Lyra north.

But they had no problem lying to send me there alone.

Julian, Blood Moon's future Gamma, adjusted his glasses. His voice was calm, as if he were analyzing a strategy report instead of explaining why they'd betrayed me.

“Aria, I admit the way we handled this wasn't completely honest. But the outcome benefits everyone.”

“Frostland is still one of the best academies in the werewolf territories. With your grades, you'll succeed no matter what program you choose. You're only going there for school. You can still come back to Blood Moon during breaks.”

“We stay here with Lyra, you go to Frostland, and no one's future gets hurt.”

“Except my right to choose.”

The room went still.

Rowan's expression darkened.

“You already wanted Frostland. Their mentors contacted you twice. Every time you turned them down, you still couldn't bring yourself to let it go.”

“We just helped you make the decision.”

“Wanting to go somewhere and being tricked into signing a contract by the people you trust most are not the same thing.”

“You weren't helping me choose.”

“You were making sure my choice worked best for Lyra.”

Rowan opened his mouth, then closed it again.

Because I had wanted Frostland.

My father was Blood Moon Pack's chief wolf-core researcher, and I'd grown up in his laboratory.

Frostland's research had been my dream for more than a decade.

But because I couldn't bear to leave them, I'd turned Frostland down twice.

I'd even considered giving up the research program I loved most just so I could stay local and attend Moonvale with them.

Now I realized how close I'd come to sacrificing my future for four people who didn't care what I wanted at all.

I turned to leave.

Damian instinctively stepped into my path.

“Where are you going?”

“Home.”

“What about us?”

I looked at him.

His expression stiffened.

“Aria, don't say things you'll regret just because you're angry.”

“I admit I promised to mark you in the North because I needed you to sign. But that doesn't mean my feelings for you are fake.”

He frowned as if he were offering me an incredibly generous compromise.

“I can keep dating you until school starts. And when I have time, I'll visit you at Frostland.”

“You've always wanted to be with me. Now I've agreed. What else are you unhappy about?”

So in his mind, pretending to love me for two months was enough to make up for the entire betrayal.

Lyra spoke softly in his defense.

“Aria, Damian really does care about you.”

“When you fell asleep on the couch last night, he even covered you with a blanket.”

I almost laughed.

He tricked me into signing away my future, then put a blanket over me while I slept.

Apparently, I was the lucky one.

“Then I hope the five of you stay together forever.”

I took off the moonstone pendant around my neck and placed it in front of Lyra.

Five wolf pups were carved into the stone, running side by side.

We'd made it after the five of us shifted together for the first time when we were ten.

“Haven't you always said you regretted missing our childhood?”

“You can have this too.”

Lyra hesitated before taking it.

Damian's frown only deepened.

“What is wrong with you today?”

“Didn't you always say the five of us would never separate?”

“That was before.”

I stepped around him and headed for the door.

My phone vibrated in my pocket.

【Frostland Academy's transfer vehicle will arrive in Blood Moon territory in forty-eight hours.】

【Once you confirm early entry into the five-year classified research program, your pack transfer will begin simultaneously. Upon completion of the transfer, all mental bonds connecting you to your former pack will be automatically severed.】

【Confirm?】

Frostland wasn't merely an academy.

Its wolf-core research division operated a classified facility inside Northern Pack territory.

Ordinary students attended classes normally and went home during school breaks.

Classified-program researchers were different.

We were required to transfer our pack affiliation to the Northern Pack, and for five years, we could neither withdraw from the program nor transfer out.

Damian and the others had forged ordinary Frostland applications.

The contract I had signed carried the same academy crest.

But mine was for the classified program.

They had never bothered to ask what the difference was.

They simply assumed I'd come home during every break.

They had used a lie to make one choice for me.

This time, I would make my own.

I pressed Confirm.

They thought this would be like every other argument we'd ever had.

They thought I'd get angry, cool down, and eventually come back.

But this time, they were going to lose me for good.
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
71 Bab
ดวงใจของมาโปรด - บทนำ
‘ดวงใจของมาโปรด’ เป็นนิยายแนวคุณอากับหลานนอกไส้อีกหนึ่งเรื่อง แต่เรื่องนี้แหวกแนวจากแทบทุกเรื่องที่ปรียาดาได้เขียนมา เพราะเรียกได้ว่าเป็นนิยายรักจริง ๆ มาโปรดพระเอกในเรื่องนี้หลงรักไพลินสาวน้อยข้างบ้านมานานแล้ว ประจวบเหมาะกับที่เธอเลิกกับแฟนเพราะโดนหักหลัง ทำให้เธอซมซานกลับบ้าน เขาจึงใช้โอกาสนี้ดูแลเธอ ความอบอุ่นอ่อนโยนของคุณอาหนุ่มทำให้หัวใจของสาวน้อยหวั่นไหว เพราะคุณอาเล่นเดินหน้าจีบโดยไม่สนลูกใคร แล้วอย่างนี้เธอจะไม่ละลายภายใต้อ้อมกอดเขาได้อย่างไร ฝากติดตามกันด้วยนะคะ---------------------------------------------------------------------------------------------------------ไพลินหรือเพลินมาหาคู่หมั้นหนุ่มที่คอนโดของเขา เธอมักจะมาหาเขาเป็นประจำ ทั้งชายหนุ่มเองยังให้คีย์การ์ดสำรองไว้กับเธอเพื่อที่จะได้เข้าออกสะดวก มันแสดงถึงความรักและความเชื่อใจ แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไปภายในห้องว่างเปล่าไร้ร่องรอยเจ้าของห้อง ที่ปกติจะนั่งดูทีวีหรือเล่นเกมอยู่ที่มุมรับแขก หรือไม่ก็นั่งทำงานตรงโต๊ะข้าง ๆ กัน เธอนึกแปลกใจ แต่ก็ได้ยินเสียงดังมาจากทางห้องนอนจึงเดินไปดู ใจยังนึกเป็นห่วงว
Baca selengkapnya
ดวงใจของมาโปรด - 1
หญิงสาวเปียกโชกไปทั้งร่าง ทั้งที่อยู่ในชุดกันฝน หยดน้ำกำลังไหลลงไปในรองเท้าผ้าใบของเธอ ทั้งร่างเริ่มหนาวจนชารู้สึกอ่อนล้ากับการเดินไปในความมืดที่เหมือนจะไม่สิ้นสุด เท้าของเธอก้าวช้าลงเสียงหวานหลุดสะอื้นออกมาด้วยความเจ็บปวด บอกกับตัวเองว่าจะต้องไปให้ถึงบ้านก่อนที่อารมณ์ที่อยู่ภายในจะมีอำนาจเหนือตนได้ แต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่สามารถหนีรอดจากความทรงจำในสิ่งที่เธอเห็นได้คู่หมั้นของเธอนอกใจเธอด้วยการไปมีอะไรกับเพื่อนสนิทและว่าที่เพื่อนเจ้าสาวของเธอเอง มันจะไม่ยิ่งแย่ไปกว่านั้นถ้าเป็นเพียงคำบอกเล่าจากบุคคลที่สาม แต่นี่เธอเห็นด้วยสองตาตัวเองว่าพวกเขากำลังทำอะไรกัน ชนิดที่แก้ตัวไปก็ฟังไม่ขึ้นยิ่งไปกว่าความเสียใจคือการรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นคนโง่ ถูกทรยศหักหลังจากคนที่ไว้ใจที่สุดคนหนึ่ง ซึ่งไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เธอกลายเป็นตัวตลกในสายตาของคนพวกนั้นตอนนี้ไพลินเข้าใจแล้วว่า ทำไมเมธาถึงได้อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ บางครั้งก็ยุ่งเสียจนไม่มีเวลามาพบเธอ เพราะเขามีคนอื่น ความรักที่เขาแสดงออกต่อเธอทั้งหมดล้วนคืออาการเสแสร้งอย่างเห็นได้ชัด เขาต้องการเธอเพียงเพื่อผลประโยชน์บางอย่างเท่านั้น คิดได้ดังนั้นหญิ
Baca selengkapnya
ดวงใจของมาโปรด - 2
เขาวิ่งกลับมาที่ฝั่งคนขับ เห็นไพลินยังนั่งนิ่งอยู่จึงโน้มตัวไปช่วยคาดเข็มขัดนิรภัยให้ เสียงกริ๊กทำให้ร่างเล็กสะดุ้ง รู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ ปะทะอยู่ใกล้ใบหน้า ทำให้เธอเผลอจ้องมองใบหน้าคมเข้มเปื้อนหนวดเคราบาง ๆ เขารู้ว่าเธอจ้องมองเขาอยู่จึงเผยรอยยิ้มขึ้น“ไม่ได้เจอกันกี่ปีแล้วนะ”มาโปรดขยับตัวไปประจำที่คนขับ ออกสตาร์ทพารถเคลื่อนออกไปอย่างระมัดระวัง แต่กระนั้นยังเหลือสายตาเหลือบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ เป็นระยะเขารู้จักกับเพลินหรือไพลินมาตั้งแต่เด็กคนนี้แค่เจ็ดแปดขวบที่แสนซุกซนชอบมุดรั้วหรือบางทีก็ปีนรั้วเตี้ย ๆ มาที่ไร่ของเขาหนูน้อยเพลินในความทรงจำของเขาคือเด็กช่างพูด ช่างถาม ถามเสียจนไม่มีใครอยากอยู่ใกล้ ตอนนั้นเขาอายุสิบแปด ตัดสินใจเรียนด้านเกษตรเพื่อพลิกฟื้นที่ดินกว่าห้าสิบไร่ แน่นอนว่าด้วยวัยแค่สิบแปดนั้นมันหนักหนาเกินไปสำหรับเด็กหนุ่มที่ไร้ประสบการณ์ทุกอย่าง เขาจึงเลือกเรียนใกล้บ้านเพื่อที่จะได้สามารถเรียนและดูแลไร่ไปพร้อมกันได้ครอบครัวของไพลินอยู่ที่ไร่เล็ก ๆ ติดกับเขา เขาได้พบเด็กหญิงจอมพลังในช่วงเวลาปิดเทอมเท่านั้น เพราะพ่อแม่ของเธอทำงานที่กรุงเทพฯ จะพาลูกสาวมาเยี่ยมตา
Baca selengkapnya
ดวงใจของมาโปรด - 3
“เพลิน”น้ำเสียงทุ้มลึก กระทบเข้ากับโสตประสาทหญิงสาวที่นอนกระสับกระส่ายบนเตียงนอนขาวสะอาด เธอหันกลับไปทางน้ำเสียงนั้น พยายามต่อสู้กับความอ่อนแอที่มีอยู่ในตัว ที่สำคัญเธอรู้สึกง่วงงุนยังไม่อยากตื่น เหมือนว่านอนเท่าไหร่ก็ไม่พอ“เพลิน ตื่นได้แล้ว”เสียงเรียกซ้ำ ๆ ทำให้หญิงสาวลืมตาขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก เธอเห็นคนเรียกนั่งอยู่ริมขอบเตียง ดวงตาสีนิลลึกล้ำกำลังมองเธอใกล้ ๆ อย่างสำรวจตรวจตรา ประเมินในทุกสิ่งที่เป็นตัวเธอ แรงดึงดูดบางอย่างทำให้เธอจ้องมองเขากลับราวกับว่าตัวเองกำลังฝัน จึงยื่นมือไปแตะใบหน้าหล่อเข้มอย่างลืมตัว“อาโปรด...” เสียงหวานแหบพร่าเล็กน้อยเปล่งออกมาคล้ายละเมอ“ตื่นแล้วใช่ไหม” มาโปรดกระตุกยิ้ม ปกติแล้วเขาไม่ค่อยให้ใครเข้าใกล้ และแทบไม่เคยให้ใครแตะตัวแบบนี้มานานมาก มันเป็นความรู้สึกขยะแขยงและรังเกียจเมื่อโดนคนอื่นถูกเนื้อต้องตัว แต่ปลายนิ้วอ่อนนุ่มที่ไล้แก้มเขาเบา ๆ นั้นให้ความรู้สึกอุ่นซ่านวาบไหวไปทั่วร่างจนเขาไม่อยากให้มือข้างนี้หยุดเพียงแค่นี้“เอ่อ...ค่ะ”ไพลินได้สติ และเมื่อรู้ว่ามือของตนวางอยู่บนแก้มของชายหนุ่มก็รีบชักมือกลับการกระทำของเธอกระชากความสุขชั่วครู่ของมาโปรด
Baca selengkapnya
ดวงใจของมาโปรด - 4
เห็นเพียงแค่นี้ จู่ ๆ น้ำตาก็เอ่อคลอดวงตาคู่สวย หัวใจของไพลินกำลังเจ็บปวด เพราะมันทำให้เธอนึกย้อนไปถึงคืนวันเก่าก่อนที่เธอเกือบจะลืมไปแล้วมาโปรดเห็นน้ำตาที่คลอเบ้าของหญิงสาวแล้วก็ตกใจจนลนลานไปหมด กลัวว่าจะทำอะไรไม่ถูกใจ“โทษที อาลืมไปว่าเพลินไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ แล้ว ยังเตรียมของกินแบบเดิม ๆ ให้อีก เพลินอยากกินอะไร อาจะเปลี่ยนให้ใหม่” เขาจัดแจงคว้าถาดจะไปเปลี่ยนอาหารมาให้เธอใหม่“อย่าเปลี่ยนเลยนะคะ เพลินชอบ” หญิงสาวรีบห้าม เงยหน้ากะพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่หยาดน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาเธอรีบนั่งลงที่เก้าอี้ ไม่ยอมให้มาโปรดยกอาหารหนี เขาเห็นเธอไม่เปลี่ยนใจจริง ๆ จึงยอมวางถาดอาหารกลับที่เดิม นั่งลงข้าง ๆ รินน้ำใส่แก้วไว้ให้ ข้างแก้วน้ำมียาสองสามเม็ดใส่ถ้วยใบเล็กรออยู่ ไพลินเลื่อนชามข้าวต้มมาตรงหน้า หยิบขิงซอยโรยใส่เล็กน้อย เหยาะพริกไทยและซอสถั่วเหลือง แล้วก้มหน้าก้มตากิน อาจเพราะเมื่อวานไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน เพราะเจอเหตุการณ์นั้นเข้าทำให้เช้านี้ ไม่สิ เที่ยงแล้วนี่ เธอจึงรู้สึกหิวมาก รสชาติคุ้นเคยทำให้รู้สึกเจริญอาหาร เผลอแป๊บเดียวข้าวต้มก็หมดชามจนต้องตักเพิ่มรอบสองมาโปรดเอนหลังพิงพนักเก้าอี้มองดูห
Baca selengkapnya
ดวงใจของมาโปรด - 5
“เอ่อ...แล้วอาโปรดได้เล่าเรื่องอื่นด้วยหรือเปล่าคะ” สีหน้าของไพลินดูไม่ค่อยสบายใจนักชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อีกครั้งด้วยท่างทางผ่อนคลาย ปลายนิ้วเคาะบนโต๊ะ “อาไม่ได้บอกอะไร แต่อาคิดว่าอาควรรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไหนเล่ามาซิ ใครทำอะไรเพลินของอา”เสียงเขานุ่มนวล แล้วคำสุดท้ายนั่นชวนให้ใจของไพลินสั่นไหวแปลก ๆ ไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรไปแล้ว เวลาอยู่ใกล้เขาเธอเหมือนกับคนจะเป็นโรคหัวใจ เพราะหัวใจดันเต้นแรงอยู่ตลอดเวลา แต่พอเวลาได้ใกล้ชิดและได้ฟังเขาใช้คำพูดคำจาแบบนี้ก็รู้สึกใจวูบหวิว ๆเธอไม่อยากเล่าเรื่องตัวเอง แต่มาโปรดก็ใจเย็นพอจะไม่เซ้าซี้ถามซ้ำ ทว่าการนิ่งเงียบของเขากลายเป็นความอึดอัดจนในที่สุดเธอต้องสารภาพออกไป“อาโปรดได้ยินเรื่องเพลินหมั้นแล้วใช่ไหมคะ” เธอถามพลางช้อนตาขึ้นมอง และเมื่อเห็นเขาพยักหน้าเธอจึงเล่าต่อ “เพลินหมั้นกับเมธตั้งแต่คุณแม่เสีย เมื่อวานเพลินตั้งใจไปเซอร์ไพรส์เขาแต่กลับเจอเขานอนกับเพื่อนของเพลิน...”คราวนี้เธอหยุดไปอีกและคิดว่าเขาคงเข้าใจ เพราะสภาพที่พบเธอนั้นก็น่าอนาถอยู่ไม่น้อย เธอนิ่งรอฟังเสียงหัวเราะหรือถ้อยคำดูแคลนว่าโง่เง่า แต่กลับมีเพียงความเงียบจนเธอเงยหน้าสบตา
Baca selengkapnya
ดวงใจของมาโปรด - 6
คราวนี้ไพลินหัวเราะออกมาอีกครั้ง อันที่จริงเธออยากหยอกมาโปรดเล่นมากกว่า อยากรู้ว่าเขายังเป็น ‘อาโปรด’ ของเธอเหมือนเมื่อตอนที่เธอเป็นเด็กอยู่ไหม?เอ๊ะ! เธอว่าอะไรนะ อาโปรดของเธองั้นหรือเธอส่ายหน้าขับไล่ความรู้สึกแปลก ๆ ที่ไม่สามารถบอกได้ว่ามันคืออะไรออกไปแล้วคุยกับเขาต่อ“ขอโทษค่ะ เพลินแค่อยากหยอกอาเล่น ๆ แต่ไม่นึกว่าอาจะโกรธถึงเพียงนี้ แล้วเพลินต้องทำยังต่อไปดีคะ”“เรื่องนี้ไม่ยาก เดี๋ยวอาจัดการให้เอง”มาโปรดยิ้มอย่างผ่อนคลายเมื่อรู้ว่าหญิงสาวไม่ได้คิดจะกลับไปคืนดีกับคู่หมั้นสารเลวนั่นอีก ทว่ายังไม่ทันพูดอะไรก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาจึงลุกจากเก้าอี้เดินไปเปิดประตูรับถุงเสื้อผ้ามาจากแม่บ้านแล้วเดินกลับมาพร้อมยื่นถุงส่งให้ไพลิน“ตอนนี้” เขาพูดเสียงเรียบ “ถึงเวลาที่ต้องถอดเสื้ออาออกแล้ว”“อะไรนะคะ!”ท่ามกลางแสงอาทิตย์และสายลมโชยผ่าน ชายหนุ่มระบายยิ้มเจ้าเล่ห์สบนัยน์ตาตื่นตระหนกของหญิงสาว ใบหน้าที่เคยซีดเซียวกลับแดงระเรื่อขึ้นมาพร้อมกับยกมือขึ้นกอดอกตนเองไว้แน่น“ไม่ค่ะ” ไพลินส่ายหน้า หันรีหันขวางสอดส่ายสายตาเตรียมห
Baca selengkapnya
ดวงใจของมาโปรด - 7
ร่างเพรียวบางได้สัดส่วนสวมชุดเดรสกระโปรงยาวคลุมเข่าสีม่วงเปลือกมังคุดปักลายดอกไม้เล็ก ๆ สีขาวที่ปกเสื้อ ผมยาวคลี่สยายเต็มแผ่นหลัง เนื่องจากไม่มีอะไรมัดผม ไพลินจึงขอยืมผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กของเขามาใช้มัดผมแทนยางรัดผมเพื่อให้เขาชุดกันหญิงสาวเดินตามแผ่นหลังกว้างของมาโปรด ปีนี้เขาคงอายุสามสิบสองแล้วสินะ แต่ไม่เหมือนผู้ชายทั่วไปที่เคยรู้จัก ‘อาโปรด’ ของเธอรูปร่างสูงใหญ่ พูดได้เต็มปากเลยว่าภายใต้เสื้อผ้าที่ปิดบังอยู่ ร่างกายเขาจะต้องเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่แข็งแกร่ง ยิ่งสวมเสื้อยืดทับด้วยเสื้อเชิ้ตลายสก็อตกับกางเกงยีนสีเข้มและรองเท้าผ้าใบแบบหุ้มข้อ ทำให้เขายิ่งดูแข็งแกร่งน่ามองมากยิ่งขึ้นไพลินกะพริบตาปริบ ๆ สมองสับสนกับความคิดของตัวเองไปชั่วขณะไม่ได้นะ นี่คือ ‘อาโปรด’ ที่แสนใจดีนะ ถึงจะไม่เป็นญาติกันทางสายเลือด แต่เธอก็นับถือเขาเป็นเสมือน ‘คุณอา’ มาตั้งแต่ไหนแต่ไหร่ เธอไม่ควรคิด ‘เป็นอื่น’ กับเขาเตือนตัวเองแบบนั้น แต่สายตาไม่อาจละไปจากร่างสูงสง่าที่กำลังชี้ไม้ชี้มือสั่งงานคนงานอยู่ได้เลย เขาแผ่รัศมีน่าเกรงขามในฐานะพ่อเลี้ยงของไร่ที่ทุกคนต่างเขารพยำเกรงมาโ
Baca selengkapnya
ดวงใจของมาโปรด - 8
ท่าทางใกล้ชิดสนิทสนมและเสียงหัวเราะที่คนในไร่แทบไม่เคยได้ยิน ทำเอาบรรดาคนงานเบิกตากว้างอย่างประหลาดใจ ปกติพ่อเลี้ยงหน้าดุไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าใกล้ ผู้หญิงกี่คนต่อกี่คนมาอ่อยให้ท่า ไม่ว่าจะสวนหยาดฟ้ามาดินมา หรือเป็นลูกสาวสุดรักของผู้มีอิทธิพลขนาดไหน พ่อเลี้ยงได้ด่ากระเจิงไม่มีไว้หน้าชื่อ ‘พ่อเลี้ยงมาโปรด’ ไม่ได้อ่อนโยนสักนิดภาพที่เห็นตรงหน้าจึงทำให้คนงานต่างแอบลอบมองและซุบซิบกัน สงสัยว่าสาวน้อยคนนี้เป็นใครกัน จะใช่ว่าที่แม่เลี้ยงแห่งไร่รุ่งอรุณหรือเปล่า“ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นหรือยัง” มาโปรดถามพลางมองคนตัวเล็ก มองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า โดยไม่รู้ว่า“เพลินดูดีขึ้นนะ แก้มมีสีเลือดขึ้นมาบ้างแล้ว” เขาสรุปเอาจากที่เห็นภายใต้ดวงตาสีนิลที่สำรวจไปทั่วร่าง ไพลินรู้สึกแปลก ๆ ไม่ใช่ว่าไม่เคยอยู่ใกล้มาโปรด ตอนเด็ก ๆ เธอเคยขึ้นหลังขี่คอเขาเป็นว่าเล่น แต่เวลานี้เธอไม่อาจอธิบายได้ว่ารู้สึกอย่างไร ความรู้สึกที่เคยมีกับอาโปรดมันไม่ใช่แบบนี้ ความรู้สึกนี้ กับเมธาเองก็เกิดขึ้นน้อยครั้งมาก เธอต้องขยับตัวไปมาถอยห่างจากเขาเล็กน้อย ทำไมจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าอาโปรดของเธอดูหล่
Baca selengkapnya
ดวงใจของมาโปรด - 9
“โอ๊ะ! สาวสวยที่ไหนเนี่ย หน้าตาน่าเอ็นดูจัง” คนพูดยิ้มทะเล้น “ออกมาเดินเล่นข้างนอกได้แบบนี้คงอาการดีขึ้นแล้วนะครับ”“คะ?” ไพลินหันไปสบตากับมาโปรดอย่างงุนงง เขาพูดเหมือนรู้จักเธอ แต่เธอแน่ใจว่าไม่เคยรู้จักชายตรงหน้ามาก่อนแม้แต่น้อย“นี่หมออนันต์ เพื่อนอาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม พอดีลาพักร้อนเลยมาขอกินฟรีอยู่ฟรีที่ไร่ของอา” พ่อเลี้ยงหนุ่มจำใจแนะนำอย่างเสียมิได้“กินฟรีอยู่ฟรีที่ไหน เมื่อวานก็ยังได้ทำหน้าที่หมอช่วยดูแลคนสวยอยู่เลย” อนันต์หัวเราะร่า “ผมชื่ออนันต์ครับ ไม่ต้องเรียกหมอก็ได้ เรียกพี่อนันต์ก็พอ”“เรียกอาอนันต์ก็ได้ เจ้านี่อายุเท่าอา” มาโปรดกระแทกน้ำเสียงไม่พอใจ ขนาดอยู่ต่อหน้ายังกล้ามาเต๊าะคนของเขา“อ้าว! นายอยากแก่ก็แก่ไปคนเดียวสิ ส่วนฉันไม่ใช่โว้ย!”อนันต์หัวเราะเสียงดัง รู้สึกสะใจที่ได้เอาคืนเพื่อนตัวเองบ้าง ใครจะไปรู้ว่าพระอิฐพระปูนอย่างมาโปรดจะหวั่นไหวกับสาวน้อยตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ยิ่งเห็นท่าทางตื่นตกใจเรียกให้เขาไปดูอาการเด็กสาวที่อุ้มมาเมื่อคืน เขายิ่งอยากหัวเราะออกมาดัง ๆ โอกาสงาม ๆ ที่จะได้เอาคืนไอ้เพื่อนขี้เก๊กแบบนี้ใช่ว่าหาง่าย
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status