เข้าสู่ระบบเขาคือคุณอาข้างบ้านและคนที่ยื่นมือมาช่วยเธอยามอ่อนแรง เธอ...เด็กสาวจอมซนที่หนีหายไปเสียนาน เมื่อได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง เขาจะต้องกักเก็บเธอไว้ข้างกายตลอดไป -------------------------------------- เหมือนกามเทพเล่นตลกให้เธอต้องมาพัวพันกับคนที่แอบชอบ ทั้งที่รู้ว่าฐานะต่างกันเหลือเกิน แต่เรื่องของหัวใจมันบังคับได้ที่ไหนล่ะ!
ดูเพิ่มเติม‘ดวงใจของมาโปรด’ เป็นนิยายแนวคุณอากับหลานนอกไส้อีกหนึ่งเรื่อง แต่เรื่องนี้แหวกแนวจากแทบทุกเรื่องที่ปรียาดาได้เขียนมา เพราะเรียกได้ว่าเป็นนิยายรักจริง ๆ
มาโปรดพระเอกในเรื่องนี้หลงรักไพลินสาวน้อยข้างบ้านมานานแล้ว ประจวบเหมาะกับที่เธอเลิกกับแฟนเพราะโดนหักหลัง ทำให้เธอซมซานกลับบ้าน เขาจึงใช้โอกาสนี้ดูแลเธอ ความอบอุ่นอ่อนโยนของคุณอาหนุ่มทำให้หัวใจของสาวน้อยหวั่นไหว เพราะคุณอาเล่นเดินหน้าจีบโดยไม่สนลูกใคร แล้วอย่างนี้เธอจะไม่ละลายภายใต้อ้อมกอดเขาได้อย่างไร ฝากติดตามกันด้วยนะคะ
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
ไพลินหรือเพลินมาหาคู่หมั้นหนุ่มที่คอนโดของเขา เธอมักจะมาหาเขาเป็นประจำ ทั้งชายหนุ่มเองยังให้คีย์การ์ดสำรองไว้กับเธอเพื่อที่จะได้เข้าออกสะดวก มันแสดงถึงความรักและความเชื่อใจ แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไป
ภายในห้องว่างเปล่าไร้ร่องรอยเจ้าของห้อง ที่ปกติจะนั่งดูทีวีหรือเล่นเกมอยู่ที่มุมรับแขก หรือไม่ก็นั่งทำงานตรงโต๊ะข้าง ๆ กัน เธอนึกแปลกใจ แต่ก็ได้ยินเสียงดังมาจากทางห้องนอนจึงเดินไปดู ใจยังนึกเป็นห่วงว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมเข้านอนเร็ว ทว่าเมื่อเธอเปิดประตูห้องนอน กลับพบภาพที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น
“นี่มันอะไรกัน!”
บนเตียงนอนปรากฏร่างเปลือยเปล่าของชายหญิงที่รีบผละออกจากกันแทบไม่ทันหลังจากที่ได้ยินเสียงตวาดดังลั่น ชายหนุ่มหน้าเสีย ในขณะที่ฝ่ายหญิงทำทีเป็นยกผ้าห่มขึ้นปิดบังร่างกายตนเอง แต่ใบหน้าดูระรื่นเกินกว่าจะสำนึกผิด ที่แย่ไปกว่านั้น หล่อนคือ แก้วกัลยา ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเธอเอง
“เมธ...ทำไม?” เสียงหวานที่เปล่งออกไปสั่นเครือจวนเจียนจะร้องไห้อยู่รอมร่อม
“เพลิน มันไม่ใช่อย่างที่เพลินคิดนะ” เมธารีบลุกขึ้นจากเตียง คว้าผ้าขนหนูที่ตกอยู่บนพื้นมาปกปิดร่างกายลวก ๆ
ณ วินาทีนั้นหัวหูของไพลินรู้สึกอื้ออึงไปหมด ไม่สามารถที่จะเปล่งคำพูดออกมาได้ รู้สึกว่าทุกคำพูดของเขาเป็นแค่คำโกหก เพราะหลักฐานเห็นกันอยู่คาตา
“เพลิน เมธขอโทษ” เมธาคว้ามือหญิงสาวไปกุม หน้าตาสำนึกผิด แต่ว่าคำขอโทษนั้นไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดของไพลินลดลงไปเลย
ในที่สุดน้ำตาที่ฝืนกลั้นไว้ก็พังทลายลงราวกับว่าโลกทั้งใบได้ถล่มลงตรงหน้า เธอหันหลังและวิ่งออกจากห้องของเขาด้วยความเจ็บปวดและเสียใจอย่างถึงที่สุดที่ถูกคนรักกับเพื่อนที่สนิทที่สุดหักหลัง เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่รู้แน่นอนคือ เธอไม่สามารถกลับไปเชื่อใจเมธาได้อีกต่อไป
หลังจากชัยพาหญิงสาวไปแนะนำให้พ่อแม่รู้จัก พ่อแม่ของชัยถูกใจว่าที่ลูกสะใภ้อย่างเมณิษามาก ทำเอาลูกชายแท้ ๆ แทบตกกระป๋อง เมณิษาก็เพิ่งรู้ว่าชัยไม่ได้เป็นแค่หัวหน้าคนงานธรรมดา เขามีกิจการส่วนตัวหลายอย่าง และยังมีไร่ของตัวเองที่สืบทอดกิจการจากพ่อแม่อีกด้วย รวมถึงโรงงานเล็ก ๆ ที่ผลิตสินค้าเกษตรที่มีชื่อเสียงในชุมชน ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาคอยดูแลมาตลอด“บ้านผมเป็นพวกยึดมั่นเรื่องความกตัญญูรู้บุญคุณคน ที่จริงพ่อเลี้ยงมาโปรดไม่ได้บังคับให้ครอบครัวเราทำงานไปจนวันตายหรอก แต่พ่อแม่ผมท่านอยากให้ผมช่วยงานที่ไร่เพราะพวกท่านก็ทำงานที่นี่มาตั้งแต่รุ่นพ่อของพ่อเลี้ยงมาโปรด”ชัยอธิบายอย่างอบอุ่น ขณะที่สายตาของเขามองไปที่ข้าวของที่ขนใส่ท้ายรถเอสยูวีสีน้ำเงินเข้ม ซึ่งเป็นรถยนต์ของเขาเอง มันเป็นการเตรียมตัวที่จะเดินทางไปที่บ้านของเมณิษาในครั้งแรกที่เขามีโอกาสแนะนำเธอให้พ่อแม่รู้จัก“เมย์ว่า...พ่อแม่ของเมย์จะชอบของพวกนี้ไหม”หญิงสาว
“อย่าดิ้นสิ เดี๋ยวก็ตกลงไปได้เจ็บอีกหลายแผล”สงสารก็สงสาร แต่ก็กลั้นหัวเราะในความดื้อรั้นของอีกฝ่าย คำขู่ของเขาได้ผล เธอหยุดดิ้นรนไปทันที เขาอุ้มร่างเล็กกลับเข้ามาในบ้านพักแล้ววางเธอบนเก้าอี้“นั่งนิ่ง ๆ ผมขอดูแผลก่อน” เขาสั่งแล้วเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาและนั่งลงที่พื้นห้อง ยกเท้าของเธอวางบนตักเพื่อจะได้มองได้ชัดขึ้น หญิงสาวชักเท้าหนีแต่เขาเขาจับไว้มั่นทำให้เธอขยับไม่ได้“บอกให้อยู่นิ่ง ๆ ไง” เขาดุแต่มุมปากยกยิ้ม “จะล้างแผลให้ก่อน ไม่ต้องกลัวแสบ นี่น้ำเกลือล้างแผล”“เมย์รู้จักหรอกน่า” เธอบ่นอุบอิบ ชายหนุ่มบรรจงล้างแผลที่นิ้วโป้งให้อย่างเบามือที่สุด โชคดีที่เล็บไม่ฉีกแต่มีแผลเปิดเล็กน้อย เขาล้างแผลจนมั่นใจว่าไม่มีเศษดินหรือหินติดอยู่จึงใส่ยาแล้วติดพลาสเตอร์ปิดแผล“เสร็จแล้ว”“ไม่ขอบคุณหรอกนะ” เธอยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตา “เมย์จะไปนอนก
“ตำแบบนี้เหรอคะป้าอุ่น”“ตำแรง ๆ พริกยังไม่แหลกเลยหนูเมย์”“แต่กระเทียมมันกระเด็นออกมา ว้าย! ”“พริกเข้าตาหรือเปล่าหนูเมย์“เปล่าค่ะ มันกระเด็นออกจากครก ทำไมหัวหน้าชัยต้องชอบกินของยากแบบนี้ด้วยเนี่ย”ป้าอุ่นหัวเราะเอ็นดูหญิงสาวที่อุตส่าห์เข้าครัวมาให้นางสอนทำของโปรดของหัวหน้าชัย ความจริงก็ไม่เกินการคาดเดาว่าหนูเมย์คนน่ารักไม่เคยเข้าครัวและทำกับข้าวไม่เป็น“น้ำพริกตาแดง ไข่ต้ม ผักลวก ข้าวเหนียวร้อน ๆ หัวหน้ากินง่ายจริง ๆ แต่แค่ไข่ต้ม เมย์ยังต้มออกมาไม่สวยเลยค่ะ”เมณิษาถอนหายใจให้กับไข่ต้มของเธอ เธอปอกเปลือกไข่แต่เปลือกไข่ติดทำให้ผิวไม่เรียบขาดความสวยงาม ป้าอุ่นบอกไม่เป็นไร ไข่ไก่สดจึงออกมาเป็นแบบนี้ เธอตั้งใจทำกับข้าวมื้อพิเศษให้หัวหน้าชัยและจะได้พูดความจริงกับเขา รวมทั้งความรู้สึกที่เธอมีด้วย
“เมย์สบายดีค่ะ พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วง” หญิงสาวคุยกับพ่อแม่ผ่านวิดีโอคอล“แล้วจะกลับบ้านเมื่อไหร่”“เอ่อ...”“สบายใจแล้วก็กลับบ้านนะลูก”“ค่ะ”เมณิษาวางสมาร์ทโฟนลงแล้วทิ้งตัวนอนแผ่หลาบนเตียงนอน อาการไข้หวัดแดดดีขึ้นมากแล้ว แต่หลายวันมานี้เธอทำงานที่บ้านพักไม่ได้เข้าออฟฟิศ ตัดต่อคลิปแล้วอัปโหลดขึ้นโซเซียล ทุกคนเป็นห่วงเพราะดูท่าทางเธอเปราะบางเหลือเกิน ซึ่งปกติเธอก็ไม่ใช่คนป่วยง่าย ๆ แต่อาจเพราะสะสมความเครียดไว้บวกกับที่ออกไปตากแดดมาเกือบทั้งวันเธอสวมรอยเป็นคนงานใหม่ในไร่เพราะนึกสนุก แต่อยู่ ๆ ไปก็คุ้นชินกับคนที่นี่ แม้จะทำงานไม่ถึงเดือนดีนักแต่ผูกพันกับทุกคนมาก เธอไม่ได้ตามข่าวที่เกิดขึ้นปล่อยให้ผู้จัดการรับหน้าไป อยู่แบบนี้ก็สบายใจดี ไม่มีใครสนใจไม่มีใครมองแบบหยามเหยียดเจ้ปานและพี่ ๆ คนงานแวะม
พิธีส่งมอบเครื่องมือทางการแพทย์เสร็จสิ้นท่ามกลางรอยยิ้มดีใจของชาวบ้านในพื้นที่ พ่อเลี้ยงมาโปรดไม่ได้อยากถูกถ่ายรูป แต่ต้องทำเพื่อแสดงให้เห็นว่าทำทุกอย่างโปร่งใส และถือโอกาสนี้อวดไพลิน ภรรยาคนสวยไปพร้อมกัน นอกจากการส่งมอบเครื่องมือการแพทย์แล้ว ยังมีบริการตรวจสุขภาพฟรีอีกด้วย ชาวบ้านทำอาหารมารับประ
“ให้ตายสิ!”มุกดาถอนหายใจยาว แล้วหยิบแว่นตาส่งให้หมออนันต์ ใบหน้ายังดูนิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ไม่เป็นไรนะคะคุณหมอ”“ผม...ผมไม่เป็นไร...มะ....เมื่อกี้...คุณมุกเตะผู้ชายคนนั้น...” อนันต์ยังคงอึ้ง สรรหาคำพูดไม่ถูก เขายกมือแตะมุมปากตัวเองที่ยังเจ็บเล็กน้อยจากแรงกระแทกเมื่อสักครู่
เสียงโทรศัพท์มือถือของมุกดาดังขึ้น เธอให้คำแนะนำกับนักท่องเที่ยวที่เข้ามาเช็กอินรอบดึกเพราะเครื่องบินดีเลย์เรียบร้อยแล้วจึงล้วงมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย“คุณมุกครับ ผม รปภ.ที่ลานจอดรถนะครับ”“ค่ะ มีอะไรคะ”“ผมเห็นลูกค้าวีไอพีของคุณมุกอยู่กับคุณฉัตรภพครับ ท่าทางเมามา
ชั้นล่างของโรงแรมมีร้านอาหารกึ่งผับ บรรยากาศที่ผ่อนคลายเหมาะสำหรับการดื่มกินฟังเพลงและแดนซ์ ที่บาร์โอปอลกำลังนั่งดื่มคนเดียว สายตาไหววูบด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เธอดื่มเพื่อหวังดับไฟแค้นในใจที่กำลังสุมทรวงเธอลงทุนขนาดนี้มาเพื่อได้ความผิดหวังหรือ?ไม่! คนอย่างโอปอลจะยอมเจ็บฝ่ายเดียวได้อย่า





