Home / วาย / ดวงใจขุนเดช / ตอนที่ 3: แขกแปลกหน้าจากกาลเวลา

Share

ตอนที่ 3: แขกแปลกหน้าจากกาลเวลา

last update Petsa ng paglalathala: 2026-08-02 00:22:42

ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องนอนสี่เหลี่ยมในทันที มีเพียงแสงสีแดงวับแวมจากหัวแหวนของทั้งคู่ที่ยังคงทอประกายสะท้อนเข้าหากัน เพทายกะพริบตาถี่ๆ เพื่อเรียกสติ ชายหนุ่มเจ้าของร้านจิวเวลรี่ยุคปัจจุบันไม่ได้มีอาการสับสนหรือหวาดกลัวจนสติหลุด เขายังคงยืนนิ่ง ทว่าดวงตาหวานจับจ้องไปยังชายในชุดราชปะแตนตรงหน้าด้วยความอัศจรรย์ใจ

“คุณ... เป็นใครครับ? แล้วเข้ามาในห้องนอนของผมได้ยังไง” เพทายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้ในหัวจะเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามร้อยแปด

ชายหนุ่มผู้มาเยือนจากอดีตไม่ได้ตอบในทันที เขาละสายตาจากแหวนบนนิ้วของเพทาย แล้วกวาดมองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง คิ้วหนาขมวดม้วนเมื่อเห็นเฟอร์นิเจอร์รูปทรงแปลกตา เครื่องปรับอากาศที่ติดอยู่บนผนัง รวมถึงโคมไฟดีไซน์โมเดิร์น ทุกอย่างรอบตัวมันช่างดูประหลาดและผิดแผกไปจากเรือนไม้สักที่เขาเคยอาศัยอยู่โดยสิ้นเชิง

“ฉันชื่อ ขุนหลวงวรเดช” ชายหนุ่มลึกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความทรงอำนาจ แววตาคมกริบยามนี้ฉายแววสับสนอย่างปิดไม่มิด เขายกมือขึ้นกุมขมับเบาๆ เพราะอาการมึนงงจากการข้ามมิติเวลายังคงหลงเหลืออยู่ “เมื่อครู่ฉันยังอยู่ในห้องทำงานที่เรือน... เกิดสุริยคราสมืดมิดไปทั่ว แล้วเหตุใด... พอลืมตาอีกที จึงมาโผล่ที่ห้องของเจ้าได้”

“ขุนหลวงวรเดช? สุริยคราส?” เพทายทวนชื่อเต็มและคำพูดของอีกฝ่าย พลางนึกถึงคำพูดของคุณตาจำรัสที่ร้านขายของเก่าขึ้นมาทันที

‘ของบางสิ่งมันก็มีเวลาของมัน ถึงเวลาแล้วพ่อหนุ่มจะรู้เอง...’

นักอัญมณีศาสตร์หนุ่มก้มลงมองแหวนทับทิมสีเลือดนกบนนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง สลับกับแหวนที่นิ้วของขุนหลวงวรเดช มันเหมือนกันราวกับเป็นแหวนคู่ที่ถูกทำขึ้นมาพร้อมกันไม่มีผิดเพี้ยน พลังงานลึกลับจากปรากฏการณ์สุริยุปราคาเต็มดวงเมื่อครู่ คงเป็นประตูมิติที่ดึงชายคนนี้ข้ามกาลเวลามาพร้อมกับแหวนอีกวงเป็นแน่

“ขุนหลวงวรเดช... คุณบอกว่าคุณมาจากที่เรือน แต่งตัวแบบนี้ แล้วก็พูดเรื่องสุริยคราส...” เพทายสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริงออกไป “คุณอาจจะเชื่อยากหน่อยนะ แต่ที่นี่ไม่ใช่เรือนของคุณ และที่นี่ไม่ใช่ยุคสมัยของคุณด้วย”

ขุนหลวงวรเดชชะงักไป ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินสรรพนามเรียกขานที่เปลี่ยนไป “เจ้าพูดเรื่องกระไรกัน? ไม่ใช่ยุคสมัยของฉันงั้นรึ แล้วนี่มันปีพุทธศักราชเท่าใด”

“ตอนนี้ปี พ.ศ. 2569 ครับ” เพทายตอบพลางเดินไปที่หน้าต่างแล้วเปิดผ้าม่านออก แสงสว่างยามบ่ายค่อยๆ เริ่มกลับคืนมาสู่เมืองกรุงอีกครั้งหลังจากเงาของดวงจันทร์เริ่มเคลื่อนผ่านไป เผยให้เห็นทิวทัศน์ของตึกสูงระฟ้าและรถยนต์ที่วิ่งขวักไหลวูบวาบอยู่บนถนนเบื้องล่าง

ขุนหลวงวรเดชก้าวตามมาที่หน้าต่างช้าๆ เมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับภาพเมืองใหญ่ในศตวรรษที่ 21 ชายหนุ่มจากอดีตถึงกับยืนนิ่งงันไป ราวกับโลกทั้งใบที่เคยรู้จักถูกทุบจนแหลกสลายลงตรงหน้า

“เป็นไปได้อย่างไร...” ขุนหลวงวรเดชพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจและตื่นตระหนก ชายหนุ่มหันกลับมามองเพทาย ท่าทางสง่างามในตอนแรกเริ่มสั่นคลอนเล็กน้อยเพราะความจริงที่ยากจะยอมรับ

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางความสับสนของกาลเวลา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากบันไดนอกห้องนอน พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่ดังรัว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

“ไอ้เพทาย! แกเป็นไรเปล่าฟะ อยู่ดีๆ ไฟก็ดับไปแวบนึง ตอนนี้สว่างแล้ว แกเอาของเสร็จยัง?” เสียงของก้องภพตะโกนถามเข้ามาด้วยความใจร้อน

เพทายสะดุ้งสุดตัว เขารีบหันไปมองประตูสลับกับมองคุณเดชที่ยืนเด่นหราอยู่กลางห้องในชุดราชปะแตนเต็มยศ หากปล่อยให้เพื่อนทั้งสองคนเปิดประตูเข้ามาเห็นแขกแปลกหน้าจากอดีตคนนี้ เรื่องราวคงได้แตกตื่นและวุ่นวายกันไปใหญ่แน่ๆ!

“เฮ้ย! อย่าเพิ่งเปิดเข้ามา!” เพทายรีบตะโกนสวนกลับไปทันควัน พลางหันไปทำเสียงจุ๊ๆ ที่ปากเป็นสัญญาณให้ขุนนางหนุ่มเงียบเสียงไว้

“ทำไมวะ? มีอะไรข้างในปะเนี่ย” เสียงกวินถามแทรกเข้ามาด้วยความสงสัย น้ำเสียงดูเป็นห่วงจนเกือบจะบิดลูกบิดประตูเข้ามาอยู่รอมร่อ

“เอ่อ... เปล่าๆ! พอดีฉันทำของร่วงระเนระนาดเลย กำลังเก็บอยู่ พวกแกสองคนลงไปรอข้างล่างก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันรีบตามลงไป!” เพทายพยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด ตาก็มองซ้ายมองขวาหาทางหนีทีไล่

เสียงฝีเท้าหน้าห้องเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะมีเสียงถอนหายใจของก้องภพ “เออๆ งั้นรีบลงมานะเว้ย กาแฟจะละลายหมดละ” ตามด้วยเสียงฝีเท้าของเพื่อนทั้งสองที่เดินห่างออกไปและลงบันไดไปในที่สุด

เพทายพรูลมหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก ชายหนุ่มหันกลับมาเผชิญหน้ากับ ‘ขุนหลวงวรเดช’ อีกครั้ง ยามนี้ชายหนุ่มในชุดโบราณกอดอกมองเขาด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ แฝงความระแวดระวังแต่ก็เต็มไปด้วยความสงสัยในตัวชายหนุ่มยุคปัจจุบันคนนี้เช่นกัน

“เอาล่ะขุนหลวง..” เพทายยกมือขึ้นนวดขมับ “เรื่องมันยาวมาก แต่ตอนนี้คุณต้องติดอยู่ที่นี่กับผมก่อน... ห้ามไปไหนเด็ดขาดเข้าใจไหมครับ?”

แต่พอเพทายพยายามขยับแหวนอีกครั้ง แหวนกลับขยับได้เหมือนใส่แหวนปกติแบบพอดี ทำให้เพทายงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • ดวงใจขุนเดช   ตอนที่ 5: พิรุธและแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

    เพทายรีบจ้ำอ้าวลงบันไดมายังชั้นล่างของร้านจิวเวลรี่ หัวใจยังเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติที่สุดก่อนจะก้าวเข้าไปหากวินและก้องภพที่กำลังนั่งดื่มกาแฟรออยู่ตรงมุมรับแขก“มาแล้วๆ โทษทีที่ให้รอนาน” เพทายส่งเสียงทักทายพลางเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามก้องภพละสายตาจากสมาร์ตโฟนขึ้นมามองเพื่อนสนิท สายตาคู่ดุจ้องจับผิดทันที “เออ กว่าจะเสร็จ แหนะ... แล้วนั่นหน้าแดงๆ แววตาดูลอยๆ ทำของร่วงระเนระนาดจริงหรือแอบไปนอนหลับมากันแน่ห้ะไอ้ทาย”“หลับบ้าอะไรล่ะ สุริยุปราคาเต็มดวงฟ้ามืดตื๋อขนาดนั้น ใครจะไปหลับลง” เพทายแกล้งทำเสียงดุสวนกลับเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นเต้น “ก็บอกแล้วว่าทำของร่วง เก็บยากชะมัด”“แต่แกดูมีพิรุธแปลกๆ นะทาย” กวิน นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่เป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนสนิทหรี่ตาจับสังเกต ชายหนุ่มขมวดคิ้วถาม “ตั้งแต่เมื่อกี้ละ อยู่ดีๆ ก็รีบวิ่งขึ้นห้องไป แถมตอนพวกฉันไปเคาะประตูก็ตะโกนเสียงหลงซะดังลั่น มีความลับอะไรซ่อนไว้บนห้องนอนหรือเปล่าวะ?”คำถามของกวินทำเอาเพทายเสียวสันหลังวาบ ภาพขุนนางหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงวอร์มที่กำลังนั่งรออยู

  • ดวงใจขุนเดช   ตอนที่ 4: เสื้อผ้าใหม่และข้อตกลง

    หลังจากเสียงฝีเท้าของเพื่อนทั้งสองคนเงียบหายลงไปข้างล่าง ความเงียบกริบก็กลับคืนมาสู่ห้องนอนอีกครั้ง เพทายหันกลับมามอง ‘ขุนหลวงวรเดช’ ที่ยังคงยืนกอดอกนิ่ง แววตาคู่คมกริบนั้นจ้องมองตรงมาคล้ายกำลังประเมินสถานการณ์ แม้จะอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่หลุดโลกที่สุด แต่ขุนนางหนุ่มจากอดีตก็ยังคงรักษาท่าทีสง่างามและเยือกเย็นไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์“เมื่อครู่... เจ้าปดสหายของเจ้าทำไมรึ?” ขุนหลวงวรเดชเอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มเรียบแฝงความสงสัย “แล้วเหตุใดฉันต้องติดอยู่ที่นี่กับเจ้า และห้ามไปไหน”“ถ้าผมไม่โกหก แล้วปล่อยให้พวกนั้นเปิดประตูเข้ามาเห็นคุณในชุดราชปะแตนเต็มยศ ยืนอยู่กลางห้องนอนของผมในยุคนี้ เรื่องใหญ่วินาศสันตะโรแน่ครับ” เพทายถอนหายใจพลางเดินเข้าไปใกล้ “และที่บอกว่าห้ามไปไหน เพราะข้างนอกนั่นไม่ใช่เมืองบางกอกอย่างที่คุณเคยรู้จัก ขืนคุณเดินดุ่มๆ ออกไปทั้งชุดนี้ คนเขาจะหาว่าคุณเป็นคนบ้า จับคุณส่งโรงพยาบาลแน่”“งั้นเดี๋ยวผมเรียกขุนหลวงว่า คุณเดชล่ะกันนะคับ ส่วนผมชื่อ เพทาย เป็นเจ้าของที่นี่และห้องนี้ ครับ”ขุนเดชขมวดคิ้วแน่น ชายหนุ่มก้าวไปที่หน้าต่างอีกครั้งเพื่อเพ่งมอง “ตึกสูงเทียมฟ้าเหล่านั้น... รถกล(รถย

  • ดวงใจขุนเดช   ตอนที่ 3: แขกแปลกหน้าจากกาลเวลา

    ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องนอนสี่เหลี่ยมในทันที มีเพียงแสงสีแดงวับแวมจากหัวแหวนของทั้งคู่ที่ยังคงทอประกายสะท้อนเข้าหากัน เพทายกะพริบตาถี่ๆ เพื่อเรียกสติ ชายหนุ่มเจ้าของร้านจิวเวลรี่ยุคปัจจุบันไม่ได้มีอาการสับสนหรือหวาดกลัวจนสติหลุด เขายังคงยืนนิ่ง ทว่าดวงตาหวานจับจ้องไปยังชายในชุดราชปะแตนตรงหน้าด้วยความอัศจรรย์ใจ“คุณ... เป็นใครครับ? แล้วเข้ามาในห้องนอนของผมได้ยังไง” เพทายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้ในหัวจะเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามร้อยแปดชายหนุ่มผู้มาเยือนจากอดีตไม่ได้ตอบในทันที เขาละสายตาจากแหวนบนนิ้วของเพทาย แล้วกวาดมองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง คิ้วหนาขมวดม้วนเมื่อเห็นเฟอร์นิเจอร์รูปทรงแปลกตา เครื่องปรับอากาศที่ติดอยู่บนผนัง รวมถึงโคมไฟดีไซน์โมเดิร์น ทุกอย่างรอบตัวมันช่างดูประหลาดและผิดแผกไปจากเรือนไม้สักที่เขาเคยอาศัยอยู่โดยสิ้นเชิง“ฉันชื่อ ขุนหลวงวรเดช” ชายหนุ่มลึกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความทรงอำนาจ แววตาคมกริบยามนี้ฉายแววสับสนอย่างปิดไม่มิด เขายกมือขึ้นกุมขมับเบาๆ เพราะอาการมึนงงจากการข้ามมิติเวลายังคงหลงเหลืออยู่ “เมื่อครู่ฉันยังอยู่ในห้องทำ

  • ดวงใจขุนเดช   ตอนที่ 2: ม่านเวลาสีหมึก

    5วันผ่านไปไวราวกับโกหก แต่สำหรับเพทาย มันคือ5วันที่เต็มไปด้วยความสงสัยอย่างถึงที่สุดชายหนุ่มก้มลงมองนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองครั้งที่ร้อยของวัน แหวนหัวพลอยสีแดงโบราณยังคงติดแน่นอยู่บนผิวหนังของเขาราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย เพทายพยายามทุกวิถีทาง ทั้งใช้น้ำสบู่หรือน้ำมันมะพร้าว ทว่ามันกลับไม่ขยับเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว แต่สิ่งที่ทำให้นักอัญมณีศาสตร์อย่างเขาใจเต้นรัว คือทุกครั้งที่เขาจ้องมองลึกเข้าไปในใจกลางพลอยแดงเม็ดนี้ เขาจะรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจางๆ ราวกับมันกำลังตอบรับอะไรบางอย่างที่กำลังจะมาถึงบ่ายวันนั้น บรรยากาศด้านนอกร้านจิวเวลรี่เปลี่ยนเป็นสีสลัวลาง ทั่วทั้งเมืองตกอยู่ในความตื่นเต้นกับปรากฏการณ์สุริยุปราคาเต็มดวงที่กำลังจะเกิดขึ้น กวินและก้องภพแวะมาหาเพทายที่ร้านและชวนออกไปดูปรากฏการณ์บนดาดฟ้า ทว่าในเวลานั้นเอง เพทายกลับรู้สึกว่าแหวนบนนิ้วมือของเขาเริ่มอุ่นวาบขึ้นมาดื้อๆ และส่องประกายเรืองรองจางๆ จนกลัวว่าเพื่อนทั้งสองจะสังเกตเห็น“พวกแกออกไปดูบนดาดฟ้ากันก่อนเลย ฉันขอขึ้นไปเอาของบนห้องแป๊บนึง เดี๋ยวตามออกไป” เพทายบอกปัดยิ้มๆ เพื่อหาทางปลีกตัวชายหนุ่มรีบเดินขึ้นบันไดไปยังห

  • ดวงใจขุนเดช   ตอนที่ 1: แหวนพลอยสีแดง

    ​แสงไฟวอร์มไลท์ภายในร้าน ‘เพทาย จิวเวลรี่’ ตกกระทบลงบนตู้กระจกนิรภัย เผยให้เห็นประกายระยิบระยับของอัญมณีหลากชนิดที่ถูกเจียระไนอย่างประณีต ‘เพทาย’ ชายหนุ่มเจ้าของร้านวัยยี่สิบกว่าๆ ในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อเรียบร้อย กำลังใช้กล้องขยายสำหรับส่องพลอย (Loupe) แนบกับดวงตาเพื่อตรวจเช็กความสะอาดของทับทิมตรงหน้าด้วยความตั้งใจ​ใบหน้าหวานติดจะนิ่งเฉยแต่มีเสน่ห์ดึงดูดสายตาอย่างน่าประหลาด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อใช้สมาธิ ก่อนจะละสายตาออกมาแล้วถอนหายใจยาว​“สวย... แต่วันนี้ฝีมือเจียระไนอย่างประณีตมาก” เพทายพึมพำกับตัวเอง​เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่ามีผู้มาเยือน เพทายเงยหน้าขึ้นเตรียมส่งยิ้มต้อนรับลูกค้า แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ใบหน้าหวานก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มละมุนทันที​“อ้าว กวิน ก้องภพ มาทำอะไรกันแต่หัววันเนี่ย?”​‘กวิน’ ชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานสะอาดสะอ้านเดินนำเข้ามาคนแรก ในมือมีแก้วกาแฟเจ้าประจำของเพทายติดมือมาด้วย สายตาของกวินที่มองเพทายเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้มากกว่าคำว่าเพื่อน ทว่าเพทายกลับมองข้ามมันไปเหมือนทุกครั้ง ขณะที่ ‘ก้องภพ’ เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มเดินตา

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status