Beranda / วาย / ดวงใจขุนเดช / ตอนที่ 4: เสื้อผ้าใหม่และข้อตกลง

Share

ตอนที่ 4: เสื้อผ้าใหม่และข้อตกลง

last update Tanggal publikasi: 2026-08-02 00:24:27

หลังจากเสียงฝีเท้าของเพื่อนทั้งสองคนเงียบหายลงไปข้างล่าง ความเงียบกริบก็กลับคืนมาสู่ห้องนอนอีกครั้ง เพทายหันกลับมามอง ‘ขุนหลวงวรเดช’ ที่ยังคงยืนกอดอกนิ่ง แววตาคู่คมกริบนั้นจ้องมองตรงมาคล้ายกำลังประเมินสถานการณ์ แม้จะอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่หลุดโลกที่สุด แต่ขุนนางหนุ่มจากอดีตก็ยังคงรักษาท่าทีสง่างามและเยือกเย็นไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์

“เมื่อครู่... เจ้าปดสหายของเจ้าทำไมรึ?” ขุนหลวงวรเดชเอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มเรียบแฝงความสงสัย “แล้วเหตุใดฉันต้องติดอยู่ที่นี่กับเจ้า และห้ามไปไหน”

“ถ้าผมไม่โกหก แล้วปล่อยให้พวกนั้นเปิดประตูเข้ามาเห็นคุณในชุดราชปะแตนเต็มยศ ยืนอยู่กลางห้องนอนของผมในยุคนี้ เรื่องใหญ่วินาศสันตะโรแน่ครับ” เพทายถอนหายใจพลางเดินเข้าไปใกล้ “และที่บอกว่าห้ามไปไหน เพราะข้างนอกนั่นไม่ใช่เมืองบางกอกอย่างที่คุณเคยรู้จัก ขืนคุณเดินดุ่มๆ ออกไปทั้งชุดนี้ คนเขาจะหาว่าคุณเป็นคนบ้า จับคุณส่งโรงพยาบาลแน่”

“งั้นเดี๋ยวผมเรียกขุนหลวงว่า คุณเดชล่ะกันนะคับ ส่วนผมชื่อ เพทาย เป็นเจ้าของที่นี่และห้องนี้ ครับ”

ขุนเดชขมวดคิ้วแน่น ชายหนุ่มก้าวไปที่หน้าต่างอีกครั้งเพื่อเพ่งมอง “ตึกสูงเทียมฟ้าเหล่านั้น... รถกล(รถยนต์)ที่วิ่งเร็วกว่าม้าพวกนั้นน่ะรึ ยุคสมัยของเจ้าช่างน่าอัศจรรย์ใจจนฉันแทบไม่เชื่อสายตา”

“เชื่อเถอะครับ เพราะคุณไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” เพทายพูดพลางเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ เขากวาดสายตามองหาเสื้อผ้าที่คิดว่าชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนนี้จะสวมได้ “ตอนนี้ผมต้องรีบลงไปหาเพื่อนข้างล่าง ไม่งั้นพวกนั้นจะสงสัยแล้วพังประตูเข้ามาแน่ แต่อยู่ดีๆ จะทิ้งคุณไว้ในห้องคนเดียวในชุดนี้ก็ไม่ได้... คุณเดช คุณต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”

“เปลี่ยนเสื้อผ้า?” ขุนเดชหันมามอง กวาดสายตามองเสื้อเชิ้ต เสื้อยืด และกางเกงยีนส์ที่เพทายหยิบออกมาด้วยสีหน้าปั้นยาก “เสื้อผ้าพวกนี้รึ... เหตุใดมันช่างดูรัดรัดและสั้นเต่อเช่นนี้ ไม่มีผ้าม่วงหรือเสื้อกุยเฮงบ้างรึ?”

“ยุคนี้เขาแต่งกันแบบนี้ทั้งเมืองแหละครับคุณเดช ขืนใส่ชุดราชปะแตนอยู่ คนได้มองกันทั้งบางแน่” เพทายบ่นอุบพลางยื่นเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีเข้มกับกางเกงวอร์มขายาวมีสายผูกเอวให้ “ชุดนี้ผ้ายืดหยุ่น ใส่สบายที่สุดแล้ว กางเกงเป็นสายผูกคุณน่าจะพอใส่ได้ ลองเปลี่ยนดูครับ”

ขุนเดชรับเสื้อผ้าเนื้อนุ่มสีแปลกตาไปถือไว้ ชายหนุ่มมองหน้าเพทายสลับกับเสื้อผ้าในมือ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ “เช่นนั้น... เจ้าก็ช่วยหลบไปก่อน ฉันจะผลัดผ้า”

“อ๋อ ครับๆ ตามสบายเลย เดี๋ยวผมออกไปยืนรอตรงระเบียง” เพทายรับคำรีบหันหลังเดินเลี่ยงออกไปที่ระเบียงห้องนอนทันทีเพื่อให้อีกฝ่ายได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นส่วนตัว

ลมบ่ายด้านนอกระเบียงพัดเข้ามาปะทะใบหน้า เพทายยกมือซ้ายขึ้นมามองดูหัวแหวนพลอยสีแดงอีกครั้ง ยามนี้แสงเรืองรองนั้นดับลงแล้ว เหลือเพียงประกายน้ำพลอยสีแดงเลือดนกที่งดงามนิ่งสนิทอยู่บนนิ้วมือ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันรวดเร็วและบ้าบอมาก แต่นักอัญมณีศาสตร์อย่างเขากลับรู้สึกผูกพันกับแหวนวงนี้และ ‘แขกจากอดีต’ คนนั้นอย่างประหลาด ราวกับเป็นแรงดึงดูดของกาลเวลาที่ไม่สามารถต้านทานได้

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงประตูกระจกตรงระเบียงถูกเลื่อนเปิดออกเบาๆ

“เพทาย... ฉันแต่งเสร็จแล้ว”

เพทายหันกลับไปมอง และภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาถึงกับยืนอึ้งไปชั่วขณะ

ขุนหลวงวรเดชในชุดเสื้อยืดสีดำตัวใหญ่และกางเกงวอร์มขายาว แม้จะเป็นเสื้อผ้าแสนธรรมดาของคนยุคนี้ แต่เมื่ออยู่บนเรือนร่างสูงใหญ่กำยำ แผ่นหลังเหยียดตรง และใบหน้าคมคริบสันกรามเด่นชัด มันกลับขับเน้นให้เขาดูเท่ ดิบ และทรงเสน่ห์ไปอีกแบบอย่างน่าเหลือเชื่อ ผมทรงโบราณที่สลวยสมบูรณ์แบบนั้นยิ่งส่งให้ดูลึกลับน่าค้นหา

“มัน... แปลกพิกลรึไม่?” ขุนเดชเอ่ยถามพลางขยับแขนเสื้ออย่างไม่ค่อยคุ้นชิน

“ไม่แปลกครับ... หล่อเลยแหละ” เพทายหลุดปากชมตามความจริง ก่อนจะรีบกระแอมแก้เขิน “คืองี้ครับคุณเดช ระหว่างที่ผมลงไปเคลียร์กับเพื่อนข้างล่าง คุณนั่งพักในห้องนี้ไปก่อนนะ ห้ามเปิดประตูออกไปไหน และที่สำคัญ... อย่าเพิ่งไปจับหรือกดปุ่มอะไรในห้องนี้เด็ดขาด เดี๋ยวผมรีบขึ้นมา”

คุณเดชมองสบตากับเพทาย แววตาคู่คมนั้นอ่อนแสงลงเล็กน้อย คล้ายจะยอมรับในข้อตกลง “เข้าใจแล้ว... ฉันจะรอเจ้าอยู่ที่นี่ รีบกลับมาเถิด... เพทาย”

คำว่า ‘เพทาย’ ที่หลุดออกมาจากปากของขุนนางหนุ่มด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวล ทำเอาเจ้าของชื่อใจกระตุกไปจังหวะหนึ่ง เพทายพยักหน้ารับสั้นๆ ก่อนจะรีบหันหลังเปิดประตูห้องนอนและเดินลงบันไดไปชั้นล่างเพื่อต้อนรับสหายทั้งสอง โดยทิ้งให้ขุนหลวงแห่งกาลเวลานั่งรออยู่ท่ามกลางสิ่งของแห่งศตวรรษที่ 21 เพียงลำพัง

นั่งรออยู่ท่ามกลางสิ่งของแห่งศตวรรษที่ 21 เพียงลำพัง

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ดวงใจขุนเดช   ตอนที่ 5: พิรุธและแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

    เพทายรีบจ้ำอ้าวลงบันไดมายังชั้นล่างของร้านจิวเวลรี่ หัวใจยังเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติที่สุดก่อนจะก้าวเข้าไปหากวินและก้องภพที่กำลังนั่งดื่มกาแฟรออยู่ตรงมุมรับแขก“มาแล้วๆ โทษทีที่ให้รอนาน” เพทายส่งเสียงทักทายพลางเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามก้องภพละสายตาจากสมาร์ตโฟนขึ้นมามองเพื่อนสนิท สายตาคู่ดุจ้องจับผิดทันที “เออ กว่าจะเสร็จ แหนะ... แล้วนั่นหน้าแดงๆ แววตาดูลอยๆ ทำของร่วงระเนระนาดจริงหรือแอบไปนอนหลับมากันแน่ห้ะไอ้ทาย”“หลับบ้าอะไรล่ะ สุริยุปราคาเต็มดวงฟ้ามืดตื๋อขนาดนั้น ใครจะไปหลับลง” เพทายแกล้งทำเสียงดุสวนกลับเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นเต้น “ก็บอกแล้วว่าทำของร่วง เก็บยากชะมัด”“แต่แกดูมีพิรุธแปลกๆ นะทาย” กวิน นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่เป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนสนิทหรี่ตาจับสังเกต ชายหนุ่มขมวดคิ้วถาม “ตั้งแต่เมื่อกี้ละ อยู่ดีๆ ก็รีบวิ่งขึ้นห้องไป แถมตอนพวกฉันไปเคาะประตูก็ตะโกนเสียงหลงซะดังลั่น มีความลับอะไรซ่อนไว้บนห้องนอนหรือเปล่าวะ?”คำถามของกวินทำเอาเพทายเสียวสันหลังวาบ ภาพขุนนางหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงวอร์มที่กำลังนั่งรออยู

  • ดวงใจขุนเดช   ตอนที่ 4: เสื้อผ้าใหม่และข้อตกลง

    หลังจากเสียงฝีเท้าของเพื่อนทั้งสองคนเงียบหายลงไปข้างล่าง ความเงียบกริบก็กลับคืนมาสู่ห้องนอนอีกครั้ง เพทายหันกลับมามอง ‘ขุนหลวงวรเดช’ ที่ยังคงยืนกอดอกนิ่ง แววตาคู่คมกริบนั้นจ้องมองตรงมาคล้ายกำลังประเมินสถานการณ์ แม้จะอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่หลุดโลกที่สุด แต่ขุนนางหนุ่มจากอดีตก็ยังคงรักษาท่าทีสง่างามและเยือกเย็นไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์“เมื่อครู่... เจ้าปดสหายของเจ้าทำไมรึ?” ขุนหลวงวรเดชเอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มเรียบแฝงความสงสัย “แล้วเหตุใดฉันต้องติดอยู่ที่นี่กับเจ้า และห้ามไปไหน”“ถ้าผมไม่โกหก แล้วปล่อยให้พวกนั้นเปิดประตูเข้ามาเห็นคุณในชุดราชปะแตนเต็มยศ ยืนอยู่กลางห้องนอนของผมในยุคนี้ เรื่องใหญ่วินาศสันตะโรแน่ครับ” เพทายถอนหายใจพลางเดินเข้าไปใกล้ “และที่บอกว่าห้ามไปไหน เพราะข้างนอกนั่นไม่ใช่เมืองบางกอกอย่างที่คุณเคยรู้จัก ขืนคุณเดินดุ่มๆ ออกไปทั้งชุดนี้ คนเขาจะหาว่าคุณเป็นคนบ้า จับคุณส่งโรงพยาบาลแน่”“งั้นเดี๋ยวผมเรียกขุนหลวงว่า คุณเดชล่ะกันนะคับ ส่วนผมชื่อ เพทาย เป็นเจ้าของที่นี่และห้องนี้ ครับ”ขุนเดชขมวดคิ้วแน่น ชายหนุ่มก้าวไปที่หน้าต่างอีกครั้งเพื่อเพ่งมอง “ตึกสูงเทียมฟ้าเหล่านั้น... รถกล(รถย

  • ดวงใจขุนเดช   ตอนที่ 3: แขกแปลกหน้าจากกาลเวลา

    ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องนอนสี่เหลี่ยมในทันที มีเพียงแสงสีแดงวับแวมจากหัวแหวนของทั้งคู่ที่ยังคงทอประกายสะท้อนเข้าหากัน เพทายกะพริบตาถี่ๆ เพื่อเรียกสติ ชายหนุ่มเจ้าของร้านจิวเวลรี่ยุคปัจจุบันไม่ได้มีอาการสับสนหรือหวาดกลัวจนสติหลุด เขายังคงยืนนิ่ง ทว่าดวงตาหวานจับจ้องไปยังชายในชุดราชปะแตนตรงหน้าด้วยความอัศจรรย์ใจ“คุณ... เป็นใครครับ? แล้วเข้ามาในห้องนอนของผมได้ยังไง” เพทายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้ในหัวจะเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามร้อยแปดชายหนุ่มผู้มาเยือนจากอดีตไม่ได้ตอบในทันที เขาละสายตาจากแหวนบนนิ้วของเพทาย แล้วกวาดมองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง คิ้วหนาขมวดม้วนเมื่อเห็นเฟอร์นิเจอร์รูปทรงแปลกตา เครื่องปรับอากาศที่ติดอยู่บนผนัง รวมถึงโคมไฟดีไซน์โมเดิร์น ทุกอย่างรอบตัวมันช่างดูประหลาดและผิดแผกไปจากเรือนไม้สักที่เขาเคยอาศัยอยู่โดยสิ้นเชิง“ฉันชื่อ ขุนหลวงวรเดช” ชายหนุ่มลึกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความทรงอำนาจ แววตาคมกริบยามนี้ฉายแววสับสนอย่างปิดไม่มิด เขายกมือขึ้นกุมขมับเบาๆ เพราะอาการมึนงงจากการข้ามมิติเวลายังคงหลงเหลืออยู่ “เมื่อครู่ฉันยังอยู่ในห้องทำ

  • ดวงใจขุนเดช   ตอนที่ 2: ม่านเวลาสีหมึก

    5วันผ่านไปไวราวกับโกหก แต่สำหรับเพทาย มันคือ5วันที่เต็มไปด้วยความสงสัยอย่างถึงที่สุดชายหนุ่มก้มลงมองนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองครั้งที่ร้อยของวัน แหวนหัวพลอยสีแดงโบราณยังคงติดแน่นอยู่บนผิวหนังของเขาราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย เพทายพยายามทุกวิถีทาง ทั้งใช้น้ำสบู่หรือน้ำมันมะพร้าว ทว่ามันกลับไม่ขยับเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว แต่สิ่งที่ทำให้นักอัญมณีศาสตร์อย่างเขาใจเต้นรัว คือทุกครั้งที่เขาจ้องมองลึกเข้าไปในใจกลางพลอยแดงเม็ดนี้ เขาจะรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจางๆ ราวกับมันกำลังตอบรับอะไรบางอย่างที่กำลังจะมาถึงบ่ายวันนั้น บรรยากาศด้านนอกร้านจิวเวลรี่เปลี่ยนเป็นสีสลัวลาง ทั่วทั้งเมืองตกอยู่ในความตื่นเต้นกับปรากฏการณ์สุริยุปราคาเต็มดวงที่กำลังจะเกิดขึ้น กวินและก้องภพแวะมาหาเพทายที่ร้านและชวนออกไปดูปรากฏการณ์บนดาดฟ้า ทว่าในเวลานั้นเอง เพทายกลับรู้สึกว่าแหวนบนนิ้วมือของเขาเริ่มอุ่นวาบขึ้นมาดื้อๆ และส่องประกายเรืองรองจางๆ จนกลัวว่าเพื่อนทั้งสองจะสังเกตเห็น“พวกแกออกไปดูบนดาดฟ้ากันก่อนเลย ฉันขอขึ้นไปเอาของบนห้องแป๊บนึง เดี๋ยวตามออกไป” เพทายบอกปัดยิ้มๆ เพื่อหาทางปลีกตัวชายหนุ่มรีบเดินขึ้นบันไดไปยังห

  • ดวงใจขุนเดช   ตอนที่ 1: แหวนพลอยสีแดง

    ​แสงไฟวอร์มไลท์ภายในร้าน ‘เพทาย จิวเวลรี่’ ตกกระทบลงบนตู้กระจกนิรภัย เผยให้เห็นประกายระยิบระยับของอัญมณีหลากชนิดที่ถูกเจียระไนอย่างประณีต ‘เพทาย’ ชายหนุ่มเจ้าของร้านวัยยี่สิบกว่าๆ ในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อเรียบร้อย กำลังใช้กล้องขยายสำหรับส่องพลอย (Loupe) แนบกับดวงตาเพื่อตรวจเช็กความสะอาดของทับทิมตรงหน้าด้วยความตั้งใจ​ใบหน้าหวานติดจะนิ่งเฉยแต่มีเสน่ห์ดึงดูดสายตาอย่างน่าประหลาด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อใช้สมาธิ ก่อนจะละสายตาออกมาแล้วถอนหายใจยาว​“สวย... แต่วันนี้ฝีมือเจียระไนอย่างประณีตมาก” เพทายพึมพำกับตัวเอง​เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่ามีผู้มาเยือน เพทายเงยหน้าขึ้นเตรียมส่งยิ้มต้อนรับลูกค้า แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ใบหน้าหวานก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มละมุนทันที​“อ้าว กวิน ก้องภพ มาทำอะไรกันแต่หัววันเนี่ย?”​‘กวิน’ ชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานสะอาดสะอ้านเดินนำเข้ามาคนแรก ในมือมีแก้วกาแฟเจ้าประจำของเพทายติดมือมาด้วย สายตาของกวินที่มองเพทายเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้มากกว่าคำว่าเพื่อน ทว่าเพทายกลับมองข้ามมันไปเหมือนทุกครั้ง ขณะที่ ‘ก้องภพ’ เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มเดินตา

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status