PWP | รวมเรื่องสั้นคนชอบกินกล้วย

เสียงฝีเท้าหนักหลายคู่ย่ำกระแทกแอ่งน้ำขังบนพื้นถนนคอนกรีตเปียกแฉะ ดังก้องไปทั่วตรอกแคบในชุมชนแออัดใจกลางเมืองหลวง ฝนเม็ดใหญ่ร่วงหล่นจากฟากฟ้ายามค่ำคืนราวกับฟ้ารั่ว แสงฟ้าแลบส่องสว่างให้เห็นร่างโปร่งของชายหนุ่มที่กำลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งเปียกชุ่มแนบไปกับผิวขาวจัดจนเห็นรอยช้ำจางจากการถูกกระชาก ลมหายใจของเขาหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักด้วยความเหนื่อยล้า

“จับตัวมันมาให้ได้! ไอ้แก่หนีหนี้ไปแล้ว ลูกมันต้องรับผิดชอบ! ร้อยล้านถ้าไม่ได้คืนกูก็จะเอามันไปขายซ่องเถื่อน!” เสียงตะคอกของหัวหน้าแก๊งทวงหนี้นอกระบบดังก้องไล่หลังมาติด ๆ

วินเทอร์ สบถคำหยาบออกมาเป็นร้อยคำในใจ ขณะที่สองขายังคงซอยเท้าวิ่งไม่คิดชีวิต เขาอยากจะบ้าตาย! หรือไม่ก็อยากหันไปตะโกนใส่หน้าพวกเวรนั่นว่า ‘ไปทวงกับไอ้พ่อเฮงซวยนู่นสิโว้ย!’ แต่ความจริงทำได้แค่ก้มหน้าก้มตาวิ่งเพื่อเอาชีวิตรอด

ใครจะไปคิดว่าเนื้อเรื่องนิยายทะลุมิติที่เคยอ่านตอนว่าง ๆ จะเกิดขึ้นกับตัวเอง วินเทอร์จำได้แม่นว่าเขากำลังนอนหลับอยู่บนเตียงนุ่มในคอนโดหรูดี ๆ แต่พอตื่นขึ้นมากลับพบว่าตัวเองมาอยู่ในร่างของ วินเทอร์ ตัวประกอบโอเมก้าปลายแถวในนิยายวายเรื่องหนึ่ง แถมยังเป็นตัวประกอบที่บทจืดจางสุด ๆ โผล่มาแค่ตอนเดียวคือตอนถูกพ่อแท้ ๆ ที่ติดพนันหนักทิ้งหนี้สินกว่าร้อยล้านบาทไว้ให้ แล้วชิงผูกคอตายหนีปัญหา ทิ้งให้ลูกชายโอเมก้าหน้าตาน่ารักต้องรับกรรม ถูกแก๊งทวงหนี้จับไปขายในซ่องเถื่อน และตายอย่างอนาถในหน้ากระดาษถัดไป

นี่มันบ้าบอที่สุด! เขาเพิ่งทะลุมิติมาได้แค่สามวัน ยังไม่ทันปรับตัวกับโลกที่ผู้ชายท้องได้อย่างโอเมก้าเวิร์สอะไรนี่เลย พวกเจ้าหนี้หน้าเลือดก็บุกมาพังประตูบ้านซะแล้ว

“ทางซ้าย! มันวิ่งไปทางซ้ายแล้ว ตามไป!” แสงไฟฉายสาดวาบเข้ามาใกล้ วินเทอร์รีบหลบวูบเข้าไปหลังถังขยะใบใหญ่ในมุมมืด มือเรียวยกขึ้นปิดปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นเสียงหอบหายใจ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอก กลิ่นเหม็นเน่าของขยะเปียกปนกับกลิ่นฝนยังไม่ทำให้เขารู้สึกแย่เท่าฟีโรโมนอัลฟ่าชั้นต่ำของพวกนักเลงที่ลอยคลุ้งมาแตะจมูก มันทำให้สัญชาตญาณโอเมก้าในร่างนี้สั่นกลัวอย่างควบคุมไม่ได้

คิดสิวินเทอร์

คิด!

จะเอาตัวรอดจากหนี้ร้อยล้านนี่ได้ยังไง!?

สมองที่เคยใช้ไต่เต้าจนเป็นถึงผู้บริหารในโลกก่อนเริ่มประมวลผลอย่างหนัก หนี้ร้อยล้านไม่ใช่เงินที่คนธรรมดาจะหามาคืนได้ในชาตินี้ ต่อให้เอาอวัยวะทุกส่วนไปขายก็คงได้ไม่ถึงครึ่ง ทางเดียวที่จะรอดคือต้องหา ‘ผู้มีอิทธิพล’ ที่ใหญ่พอจะคุ้มกะลาหัว และมีอำนาจพอจะเหยียบพวกแก๊งทวงหนี้กระจอกพวกนี้ให้จมดิน

และในโลกนิยายเรื่องนี้ จะมีใครยิ่งใหญ่ไปกว่าตระกูลพระเอกอีกล่ะ

ภาพข่าวบนจอทีวีขนาดยักษ์หน้าห้างสรรพสินค้าเมื่อตอนบ่ายสว่างวาบขึ้นมาในหัว

‘ช็อกวงการธุรกิจ! แอสตัน ทายาทอันดับหนึ่งแห่งเครือวินด์เซอร์กรุ๊ป ประสบอุบัติเหตุเครื่องบินส่วนตัวตกกลางมหาสมุทร คาดว่าเสียชีวิตแล้ว ครอบครัวเตรียมจัดงานไว้อาลัยอย่างยิ่งใหญ่ค่ำคืนนี้’

แอสตัน วินด์เซอร์ คือพระเอกของนิยายเรื่องนี้ เป็นอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์ที่ดุดัน เย็นชา และทรงอำนาจที่สุดในประเทศ แน่นอนว่าตามเนื้อเรื่อง พระเอกไม่มีทางตายง่าย ๆ หรอก อุบัติเหตุครั้งนี้เป็นแค่แผน ‘แกล้งตาย’ เพื่อกวาดล้างหนอนบ่อนไส้ในบริษัทและศัตรูทางการเมืองเท่านั้น อีกประมาณหนึ่งเดือน แอสตันก็จะกลับมาอย่างยิ่งใหญ่พร้อมกับนายเอกตัวจริง

แต่ตอนนี้วินเทอร์ไม่ได้สนใจเรื่องความรักของพวกเขาหรอก สิ่งที่เขาสนใจคือ ตระกูลวินด์เซอร์กำลังระส่ำระสาย คุณหญิงย่า วาเนสซ่า ผู้นำตระกูลคนปัจจุบันกำลังหัวใจสลายที่หลานชายคนเดียวต้องมาด่วนจากไป โดยที่ยังไม่มี ‘ทายาท’ ไว้สืบสกุล

ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความหนาวเหน็บค่อย ๆ กระตุกยิ้มขึ้นมาในความมืด เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

“ร้อยล้านงั้นเหรอ ก็ให้คนรวยระดับหมื่นล้านจ่ายให้สิ” วินเทอร์พึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบเข็มฉีดยาขนาดเล็กที่แอบขโมยมาจากคลินิกเถื่อนเมื่อเช้า เดิมทีเขาตั้งใจจะเอามาฉีดระงับอาการฮีทของตัวเองเพราะไม่มีเงินซื้อยาดี ๆ แต่พอเห็นข่าวพระเอกเมื่อตอนบ่าย เขาก็นึกถึงผลข้างเคียงของมันขึ้นมาได้ ภายในหลอดบรรจุของเหลวสีใส มันคือยาระงับฮอร์โมนแบบรุนแรง ถ้าฉีดเกินขนาดนิดหน่อย จะทำให้ระบบฮอร์โมนปั่นป่วนจนมีกลิ่นคล้ายกับ ‘โอเมก้าที่กำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆ’

ชายหนุ่มหลับตาลง กัดฟันแน่น แล้วปักเข็มฉีดยาลงบนต้นขาตัวเอง กดเดินยาจนหมดหลอด ความเจ็บจี๊ดแล่นปลาบไปตามเส้นประสาท ตามมาด้วยความรู้สึกอุ่นวาบไปทั่วท้อง ฟีโรโมนประจำตัวที่เป็นกลิ่นดอกไวท์ลิลลี่ค่อย ๆ เปลี่ยนไป มันมีความหวานละมุน นุ่มนวล และเจือด้วยกลิ่นน้ำนมอ่อน ๆ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของคนท้อง

เอาล่ะ ได้เวลาไปรับรางวัลออสการ์สาขาลูกสะใภ้กำมะลอแล้ว!

ณ คฤหาสน์ตระกูลวินด์เซอร์

บรรยากาศภายในโถงใหญ่ของคฤหาสน์สไตล์ยุโรปโบราณตกแต่งด้วยดอกกุหลาบขาวและลิลลี่สีขาวนับหมื่นดอก ความหอมตลบอบอวลผสมกับกลิ่นธูปชั้นดี ผู้คนในแวดวงสังคมชั้นสูง นักการเมือง และนักธุรกิจระดับแนวหน้าต่างสวมชุดสูทและเดรสสีดำสนิท ยืนรวมตัวกันด้วยสีหน้าโศกเศร้า ซึ่งบางคนก็เพียงเสแสร้งสร้างมันขึ้นมา เพื่อไว้อาลัยให้กับการจากไปของแอสตัน วินด์เซอร์ อัลฟ่าหนุ่มวัยสามสิบปีผู้เป็นดั่งเสาหลักของเศรษฐกิจประเทศ

หน้าโลงศพจำลองที่ว่างเปล่า มีรูปถ่ายสีขาวดำของแอสตันตั้งตระหง่าน ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักเทพเจ้า ดวงตาคมกริบแฝงไปด้วยความดุดันแม้จะเป็นแค่ภาพถ่าย แถวหน้าสุดมีหญิงชราผู้น่าเกรงขามนั่งอยู่บนรถเข็น คุณหญิงวาเนสซ่ากำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาอย่างเงียบเชียบ โดยมีชายชุดดำร่างใหญ่ยืนคุ้มกันอยู่รอบด้าน

บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างเป็นทางการ กระทั่ง…

ปัง!!

ประตูไม้บานใหญ่ของห้องโถงถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง หลังจากที่ใครบางคนอาศัยจังหวะชุลมุนแอบลอบเข้ามาทางหลังคฤหาสน์ เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องพร้อมกับบานประตูที่เปิดกว้าง ทำให้แขกทุกคนในงานสะดุ้งและหันไปมองเป็นตาเดียว

ที่กรอบประตู ปรากฏเรือนร่างบอบบางของชายหนุ่มคนหนึ่ง เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกปอนแนบเนื้อ กางเกงสแล็กสีดำเปื้อนโคลน ใบหน้าหวานซีดเซียวเปรอะเปื้อนคราบน้ำตา ดวงตากลมโตสั่นระริกราวกับลูกกวางหลงทาง เส้นผมสีเข้มลู่ติดกรอบหน้า ความหอมหวานละมุนของฟีโรโมนโอเมก้าปนกับกลิ่นฝนลอยฟุ้งเข้ามาในห้องโถง ทำให้บรรดาอัลฟ่าและเบต้าในงานต้องชะงัก

“ทะ… ท่านแอสตัน” น้ำเสียงสั่นเครือดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ วินเทอร์ก้าวเข้ามาในงานด้วยท่าทีโงนเงนราวกับคนไร้เรี่ยวแรง เขาจ้องมองรูปถ่ายหน้าโลงศพด้วยแววตาร้าวรานแตกสลาย ซึ่งความจริงเป็นเพราะเจ็บต้นขาที่เพิ่งฉีดยาไปเมื่อครู่ต่างหาก ก่อนที่สองขาจะอ่อนฮวบ ทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้นหินอ่อนอย่างน่าเวทนา

“ไม่จริง ฮึก คุณสัญญาแล้วไงว่าจะกลับมาหาผม คุณแอสตัน คุณทิ้งผมไปแบบนี้ได้ยังไง!” เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของโอเมก้าแปลกหน้าทำให้ทั้งงานตกอยู่ในความโกลาหล เสียงซุบซิบนินทาดังเซ็งแซ่ ช่างภาพที่มารอทำข่าวเริ่มกดชัตเตอร์รัว แสงแฟลชสาดส่องจนแสบตา

“คุณครับ ที่นี่ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามา รบกวนออกไปเดี๋ยวนี้ครับ!” ผู้คุ้มกันสองคนรีบพุ่งเข้ามาหวังจะหิ้วปีกผู้บุกรุกออกไป

“ปล่อยผมนะ! ผมจะไปหาเขา! ปล่อย!” วินเทอร์สะบัดตัวดิ้นรน กรีดร้องเสียงหลง น้ำตาหยดแหมะลงบนแก้มเนียนอย่างน่าสงสาร มือบางกุมหน้าท้องตัวเองไว้แน่นราวกับต้องการปกป้องบางสิ่งบางอย่าง

“หยุดเดี๋ยวนี้!!” เสียงทรงอำนาจของคุณหญิงวาเนสซ่าตวาดลั่น ผู้คุ้มกันทั้งสองชะงักกึกแล้วปล่อยมือจากร่างโปร่งทันที หญิงชราให้คนเข็นรถเข็นฝ่าวงล้อมของแขกเข้ามาหยุดตรงหน้าวินเทอร์ ดวงตาฝ้าฟางแต่มองทะลุปรุโปร่งจ้องมองเด็กรุ่นหลานที่นั่งสะอื้นอยู่บนพื้น

“เธอเป็นใคร เข้ามาโวยวายอะไรในงานหลานชายฉัน” หญิงชราถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา แม้จะเห็นใจในสภาพที่เปียกปอน แต่นี่คืองานสำคัญของตระกูล เธอไม่ยอมให้ใครมาสร้างความวุ่นวาย

วินเทอร์ช้อนตามองคุณหญิงย่าด้วยสายตาสั่นไหว เขาแสร้งกัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือด สูดลมหายใจเข้าลึกราวกับกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิต

“ผม ฮึก ผมชื่อวินเทอร์ครับ เป็น… เป็นคนรักของคุณแอสตัน” สิ้นประโยคนั้น เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วทั้งงาน นักข่าวแทบจะพังแผงกั้นเข้ามาเพื่อจ่อไมค์สัมภาษณ์ คุณหญิงวาเนสซ่าขมวดคิ้วมุ่น หลานชายของเธอเป็นคนบ้างานและหวงความเป็นส่วนตัวที่สุด ไม่เคยควงใคร และไม่เคยมีข่าวฉาวกับโอเมก้าหน้าไหน แล้วเด็กคนนี้โผล่มาจากไหน

“อย่ามาพูดจาพล่อย ๆ แอสตันไม่เคยมีคนรัก ถ้าเธอคิดจะมาแบล็กเมล์เรียกร้องเงินทองล่ะก็ เธอคิดผิดแล้ว การ์ด! ลากตัวเด็กขี้โกหกคนนี้ออกไปส่งตำรวจซะ!”

“ผมไม่ได้โกหกนะฮะ!” วินเทอร์ตะโกนสวนทันควัน น้ำตาเม็ดโตกลิ้งหล่นจากหางตา เขาคลานเข่าเข้าไปเกาะรถเข็นของคุณหญิงย่า เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาแน่วแน่และเจ็บปวด

“ผมไม่ได้ต้องการเงิน ผมแค่ต้องการมาร่วมไว้อาลัยให้ผู้ชายที่ผมรัก และเป็นพ่อ…พ่อของเด็กในท้องผม”

ราวกับมีฟ้าผ่าลงกลางห้องโถง ทุกสรรพเสียงเงียบกริบในชั่วพริบตา แม้แต่เสียงชัตเตอร์กล้องก็ยังหยุดชะงัก คุณหญิงวาเนสซ่าเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความตกตะลึง

“ธะ… เธอว่ายังไงนะ”

“ผม… ผมอุ้มท้องสายเลือดของคุณแอสตันอยู่ครับ เพิ่งจะเข้าสัปดาห์ที่หก ฮือ… คุณแอสตันบอกว่าพอกลับจากการคุยธุรกิจที่ต่างประเทศครั้งนี้ เราจะแต่งงานกัน แต่… แต่เขา ฮึก” วินเทอร์ก้มหน้างุด ซุกหน้าลงกับฝ่ามือตัวเอง ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนัก

เพื่อเพิ่มความสมจริง วินเทอร์จงใจปล่อยฟีโรโมนของตัวเองออกมาให้เข้มข้นขึ้น ความหอมหวานของดอกไวท์ลิลลี่ปนกับกลิ่นน้ำนมอ่อน ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของโอเมก้าที่กำลังตั้งครรภ์ ลอยไปแตะจมูกของผู้คนรอบข้าง แพทย์ประจำตระกูลที่ยืนอยู่ไม่ไกลสูดดมฟีโรโมนนั้น ก่อนจะเบิกตากว้างและกระซิบบอกคุณหญิงวาเนสซ่าเสียงสั่น

“คุณผู้หญิงครับ ฟีโรโมนของเขา เป็นกลิ่นของโอเมก้าที่กำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆ จริง ๆ ครับ”

คำยืนยันจากแพทย์ประจำตระกูลราวกับข้อพิสูจน์ที่พลิกสถานการณ์จากหน้ามือเป็นหลังมือ คุณหญิงวาเนสซ่าที่เดิมทีสิ้นหวังกับการสูญเสียทายาทคนเดียว จู่ ๆ ก็เหมือนเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ หญิงชรายื่นมือสั่นเทาไปประคองใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตาของวินเทอร์ขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ ดวงตากลมโต จมูกรั้น ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อ ไม่แปลกใจเลยที่หลานชายผู้แสนเย็นชาของเธอจะหลงรักโอเมก้าคนนี้

“หลาน…หลานย่า โธ่เอ๊ย เด็กดี เธอไม่ต้องกลัวอะไรแล้วนะ ในเมื่อเธออุ้มท้องสายเลือดของวินด์เซอร์ เธอก็คือคนของตระกูลเรา ย่าจะปกป้องเธอและเหลนของย่าเอง” น้ำตาของหญิงชราไหลริน เธอสวมกอดร่างเปียกปอนของวินเทอร์ไว้แน่น ไม่สนเลยว่าชุดเดรสราคาแพงของตัวเองจะเปียกชุ่มไปด้วย

วินเทอร์กอดตอบคุณหญิงย่า ซุกหน้าลงกับไหล่ แกล้งสะอื้นไห้อย่างน่าสงสาร ทว่าภายใต้ใบหน้าที่กำลังร้องไห้นั้น ริมฝีปากบางกลับยกยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ สำเร็จ! รางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมต้องเข้าแล้วนะจุดนี้!

แต่ก่อนที่งานดราม่าเรียกน้ำตาจะจบลง เสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากหน้าประตูคฤหาสน์

“เฮ้ย! ปล่อยพวกกูเข้าไปนะเว้ย! ไอ้เด็กนั่นมันติดหนี้กูร้อยล้าน! กูจะเอาตัวมันไปขัดดอก!” แก๊งทวงหนี้นอกระบบนับสิบคนพยายามจะบุกฝ่าวงล้อมของหน่วยรักษาความปลอดภัยเข้ามาด้านใน วินเทอร์แสร้งทำเป็นสะดุ้งสุดตัว รีบมุดเข้าไปหลบหลังรถเข็นของคุณหญิงวาเนสซ่า ตัวสั่นเทาเป็นลูกนกตกน้ำ

“คุณย่า ฮึก พวกเขาจะมาจับผมไปขายฮะ พวกเขาบอกว่าพ่อผมติดหนี้ ผมกลัว” วินเทอร์บีบน้ำตาหยดแหมะ เสียงสั่นเครือจนน่าสงสารจับใจ

คุณหญิงวาเนสซ่าที่ตอนนี้สถาปนาตัวเองเป็นคุณย่าผู้ปกป้องเหลนในท้อง ตวัดสายตาดุดันมองไปที่แก๊งทวงหนี้พวกนั้น “บังอาจ!! ใครกล้าแตะต้องแม่ของหลานฉันแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะสับมันเป็นชิ้น ๆ โยนให้หมากิน! การ์ด! จัดการพวกมันซะ! แล้วให้ทนายไปเช็กว่าเด็กคนนี้ติดหนี้พวกมันเท่าไหร่ จ่ายคืนไปให้หมดร้อยเท่าพันเท่า! ตระกูลวินด์เซอร์ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก!” เสียงตวาดกร้าวทำเอาพวกนักเลงถึงกับสะดุ้ง

“ครับคุณผู้หญิง!” ชายชุดดำนับสิบชีวิตพุ่งปรี่เข้าไปจัดการกับแก๊งทวงหนี้กระจอกพวกนั้นในชั่วพริบตา เสียงหมัดกระทบเนื้อและเสียงร้องโหยหวนดังระงม ก่อนที่พวกมันจะถูกหิ้วปีกโยนออกไปนอกรั้วคฤหาสน์ราวกับขยะ

ปัญหาหนี้ร้อยล้านที่เคยกวนใจวินเทอร์แทบตาย ถูกเคลียร์ทิ้งอย่างง่ายดายด้วยคำสั่งเดียวของมหาเศรษฐี วินเทอร์ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก การเดิมพันครั้งนี้คุ้มค่ามหาศาล เขาไม่ต้องไปขายตัวในซ่องเถื่อนแล้ว!

“เอาล่ะ ไม่ต้องร้องแล้วนะเด็กดี คืนนี้งานไว้อาลัยคงต้องยกเลิกไปก่อน ร่างกายเธอกำลังอ่อนแอ ต้องพักผ่อนให้มาก ย่าจะให้คนพาไปพักที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวของแอสตัน ที่นั่นปลอดภัยที่สุด ไม่มีใครกล้าเข้าไปกวนใจเธอแน่นอน” คุณหญิงวาเนสซ่าลูบผมเปียกชื้นของวินเทอร์เบา ๆ

“ขะ…ขอบคุณฮะคุณย่า” วินเทอร์ตอบรับด้วยน้ำเสียงใสซื่อ บริสุทธิ์ราวกับผ้าพับไว้

ประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออก นำวินเทอร์ก้าวเข้าสู่อาณาจักรส่วนตัวของอัลฟ่าทายาทหมื่นล้าน พื้นที่กว้างขวางกว่าห้าร้อยตารางเมตรถูกตกแต่งสไตล์หรูหราทันสมัย เน้นโทนสีดำ เทา และกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวแสงสียามค่ำคืนของเมืองหลวง

ห้องนี้ยังคงอบอวลไปด้วยฟีโรโมนประจำตัวของแอสตัน กลิ่นไม้ซีดาร์ที่ให้ความรู้สึกเยือกเย็น ผสมกับกลิ่นพริกไทยดำที่ดุดันและอันตราย มันทรงพลังจนทำให้วินเทอร์ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง สัญชาตญาณโอเมก้าในตัวสั่นระรัวด้วยความเกรงกลัวต่อเจ้าของอาณาเขต แม้ว่าเจ้าของห้องจะตายไปแล้วก็ตาม

“คุณผู้หญิงสั่งให้พวกเราเตรียมน้ำอุ่นและชุดนอนไว้ให้คุณวินเทอร์แล้วค่ะ หากต้องการอะไรเพิ่มเติมกดกริ่งเรียกได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงนะคะ” หัวหน้าแม่บ้านโค้งคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนจะพาทีมงานถอยออกไป ทิ้งให้วินเทอร์อยู่ตามลำพัง

เมื่อแน่ใจว่าประตูปิดสนิทและไม่มีใครอยู่แล้ว ท่าทีใสซื่อบอบบางราวกับลูกแก้วก็มลายหายไปในพริบตา ชายหนุ่มกระโดดขึ้นไปบนโซฟาหนังราคาหลักล้าน กางแขนกางขาออกเต็มที่แล้วหัวเราะร่วนออกมาด้วยความสะใจ “ฮ่า ๆ ๆ โคตรเจ๋ง! กูแม่งโคตรอัจฉริยะ! หนี้ร้อยล้านหายวับไปกับตา แถมได้มาอยู่ห้องหรูระดับท็อปของประเทศอีก!”

วินเทอร์ผุดลุกขึ้น เดินสำรวจไปทั่วเพนต์เฮาส์ราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่ เขาเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ที่กว้างกว่าคอนโดเก่าถึงสามเท่า เปิดเข้าไปในห้องแต่งตัวแล้วก็ต้องตาลุกวาวเมื่อเจอนาฬิกาหรูนับสิบเรือนวางเรียงรายอยู่ในตู้กระจก รวมถึงเครื่องประดับ กระดุมข้อมือฝังเพชร และเงินสดสกุลต่าง ๆ อีกเป็นตั้งในตู้เซฟที่ไม่ได้ล็อกรหัสไว้ เพราะเจ้าของห้องคงไม่คิดว่าจะมีใครกล้าเข้ามา

ริมฝีปากเหยียดยิ้มร้าย มือเรียวรีบคว้ากระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมใบใหญ่ของแอสตันมาเปิดออก แล้วกวาดนาฬิกาหรูและเครื่องเพชรพวกนั้นใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว “ขอโทษนะคุณพระเอก ในเมื่อคุณก็ตายไปแล้ว ของพวกนี้เก็บไว้ก็ไร้ประโยชน์ ถือซะว่าเป็นค่าตัวที่ผมยอมเหนื่อยเล่นละครฉากใหญ่ให้ครอบครัวคุณดู แลกกับหนี้ร้อยล้านก็แล้วกันนะ!”

วินเทอร์ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี แผนการถูกวางไว้อย่างรัดกุม เขาจะกอบโกยของมีค่าให้เต็มกระเป๋า อาบน้ำแต่งตัวให้สดชื่น แล้วรอจนถึงช่วงตีสามที่พวกคนคุ้มกันด้านล่างผลัดเวรกันหลวมที่สุด จากนั้นจะแอบลงทางบันไดหนีไฟ นั่งแท็กซี่ไปสนามบิน ซื้อตั๋วเครื่องบินเที่ยวแรกหนีไปเสวยสุขที่มัลดีฟส์หรือไม่ก็สวิตเซอร์แลนด์ เปลี่ยนชื่อนามสกุล เริ่มต้นชีวิตใหม่ในฐานะเศรษฐีที่ไม่มีใครรู้จัก!

ท้องเทิ้งอะไรล่ะ บ้าบอ! ใครจะอยู่รอให้ความแตกกันล่ะโว้ย! ลาก่อนตระกูลวินด์เซอร์ ลาก่อนหนี้ร้อยล้าน ชีวิตใหม่ที่สดใสรอวินเทอร์คนนี้อยู่!

เขายัดนาฬิกาเรือนสุดท้ายลงกระเป๋า รูดซิปปิดแน่นหนา เดินไปหยุดหน้ากระจกบานยักษ์ริมหน้าต่าง มองวิวเมืองสว่างไสวในยามค่ำคืนด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ

ทุกอย่างกำลังไปได้สวย แผนการลงตัวไร้ที่ติ ไม่มีอะไรมาหยุดการหนีของเขาได้อีกแล้ว

ทว่าวินเทอร์กลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด ว่ากลิ่นไม้ซีดาร์และพริกไทยดำในห้องนี้…เริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ

พร้อมกับเสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลหน้าเพนต์เฮาส์ ที่กำลังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนนี้