ตอนที่ 1: แหวนพลอยสีแดง

​แสงไฟวอร์มไลท์ภายในร้าน ‘เพทาย จิวเวลรี่’ ตกกระทบลงบนตู้กระจกนิรภัย เผยให้เห็นประกายระยิบระยับของอัญมณีหลากชนิดที่ถูกเจียระไนอย่างประณีต ‘เพทาย’ ชายหนุ่มเจ้าของร้านวัยยี่สิบกว่าๆ ในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อเรียบร้อย กำลังใช้กล้องขยายสำหรับส่องพลอย (Loupe) แนบกับดวงตาเพื่อตรวจเช็กความสะอาดของทับทิมตรงหน้าด้วยความตั้งใจ

​ใบหน้าหวานติดจะนิ่งเฉยแต่มีเสน่ห์ดึงดูดสายตาอย่างน่าประหลาด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อใช้สมาธิ ก่อนจะละสายตาออกมาแล้วถอนหายใจยาว

​“สวย... แต่วันนี้ฝีมือเจียระไนอย่างประณีตมาก” เพทายพึมพำกับตัวเอง

​เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่ามีผู้มาเยือน เพทายเงยหน้าขึ้นเตรียมส่งยิ้มต้อนรับลูกค้า แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ใบหน้าหวานก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มละมุนทันที

​“อ้าว กวิน ก้องภพ มาทำอะไรกันแต่หัววันเนี่ย?”

​‘กวิน’ ชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานสะอาดสะอ้านเดินนำเข้ามาคนแรก ในมือมีแก้วกาแฟเจ้าประจำของเพทายติดมือมาด้วย สายตาของกวินที่มองเพทายเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้มากกว่าคำว่าเพื่อน ทว่าเพทายกลับมองข้ามมันไปเหมือนทุกครั้ง ขณะที่ ‘ก้องภพ’ เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มเดินตามเข้ามาด้วยท่าทางสบายๆ แต่สายตาแอบเหลือบมองแผ่นหลังของกวินด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ต้องเก็บงำไว้

​“ไอ้วินมันบ่นว่าอยากกินกาแฟร้านนี้ เลยลากฉันมาเป็นเพื่อน... แล้วก็เห็นว่าแกชอบบ่นหิวช่วงบ่าย เลยแวะเอามาให้” ก้องภพเป็นคนเอ่ยปากทำลายความเงียบ พร้อมกับยื่นแก้วกาแฟให้เพทาย

​“ขอบใจพวกแกมากนะ กำลังล้าสายตาอยู่พอดีเลย” เพทายรับแก้วกาแฟมาดูดดับกระหาย

​“แล้วนี่แกจะเข้าอินเตอร์เน็ตดูข่าวบ้างไหมเพทาย? อีก 5 วันจะเกิดสุริยุปราคาเต็มดวงในรอบหลายสิบปีเลยนะ เว็บไซต์ดาราศาสตร์ตื่นเต้นกันใหญ่” กวินชวนคุยพลางขยับเข้าไปยืนใกล้เพทายที่เคาน์เตอร์

​“อ๋อ เห็นผ่านๆ เหมือนกัน ทั่วเมืองคงมืดไปแป๊บนึงล่ะมั้ง” เพทายตอบยิ้มๆ ไม่ได้คิดอะไรมากตามประสาคนทำงานกับสิ่งสวยงามที่ไม่ได้สนใจปรากฏการณ์บนท้องฟ้านัก

​หลังจากพูดยุยงและแซวกันตามประสาสามเพื่อนสนิทอยู่ครู่หนึ่ง ทั้งกวินและก้องภพก็ขอตัวกลับไปทำงานต่อ ทิ้งให้เพทายอยู่ดูแลร้านตามลำพังอีกครั้ง

​ช่วงเย็นหลังจากปิดร้าน เพทายตั้งใจจะเดินเล่นรับลมเพื่อพักผ่อนสายตา ทว่าสายตาทั้งสองข้างกลับพาเลือบมองเลี้ยวเข้าสู่ตรอกเล็กๆ สายหนึ่งที่ไม่คุ้นตา ถนนสายเก่าแก่ยามโพล้เพล้ดูเงียบสงบอย่างน่าประหลาด จนกระทั่งสายตาของเขาไปสะดุดเข้ากับตึกแถวไม้เก่าๆ หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ท้ายตรอก มันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของกาลเวลา ทั้งเครื่องทองเหลืองและของโบราณที่วางเรียงราย ป้ายหน้าร้านเขียนด้วยตัวอักษรจางๆ ว่า ‘จำรัสของเก่า’

​แรงดึงดูดบางอย่างทำให้นักอัญมณีศาสตร์อย่างเขา ก้าวเท้าเข้าไปในร้านนั้นโดยไม่รู้ตัว

​“สวัสดีครับ...” เพทายเอ่ยทักทายพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความสนใจ

​ชายชราผมสีดอกเลาในชุดเสื้อกุยเฮงผ้าป่านสีขาวนวลสบายตาที่กำลังปัดกวาดเช็ดถูอยู่หันมามอง ใบหน้าเหี่ยวย่นตามกาลเวลากลับปรากฏรอยยิ้มลึกลับ เขาไม่ได้แสดงความประหลาดใจที่มีคนแปลกหน้าก้าวเข้ามาในร้านยามโพล้เพล้เลยแม้แต่น้อย

​“ตามสบายเถอะพ่อหนุ่ม... ใกล้จะมืดค่ำแล้ว นานๆ ทีจะมีคนเดินหลงเข้ามาถึงท้ายตรอกนี้” ชายชราเอ่ยเสียงเรียบพลางละมือจากงานตรงหน้า

​“เอ่อ... คุณตาพูดกับผมเหรอครับ? พอดีผมเดินเล่นเพลินไปหน่อย ร้านคุณตามีของสวยๆ เยอะเลยนะครับ” เพทายเอ่ยชมตามมารยาท

​คุณตาจำรัสแย้มยิ้มอย่างละมุนพลางกวาดสายตามองเพทายตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตานั้นฉายประกายรู้แจ้งบางอย่าง

​“คนเราถ้าไม่มีเหตุให้ต้องเจอกัน ก็คงไม่เดินพลัดหลงเข้ามาในตรอกนี้หรอกจริงไหม...” คุณตาเอ่ยตอบพลางขยับยิ้ม “ดูจากสายตาของพ่อหนุ่มแล้ว... คงจะมีความรู้และคุ้นเคยกับของสวยงามและมีมูลค่าอยู่ไม่น้อยล่ะสิท่า”

​“พอดีผมทำอาชีพเกี่ยวกับอัญมณีและจิวเวลรี่น่ะครับ เห็นงานแกะสลักทองเหลืองกับของโบราณในร้านคุณตาแล้ว งานละเอียดมากเลยครับ” เพทายตอบด้วยรอยยิ้มผ่อนคลาย

​คุณตาจำรัสพยักหน้ารับช้าๆ อย่างพึงใจ ก่อนจะผายมือไปยังโต๊ะไม้สักทองที่ตั้งอยู่บริเวณกลางร้าน

​“ถ้าอย่างนั้น... พ่อหนุ่มลองมาดูของสิ่งนี้สักหน่อยได้ไหม”

​ชายชราเดินนำเข้าไปอย่างใจเย็น เขาไม่ได้เร่งรีบยกของออกมาในทันที แต่ค่อยๆ หยิบกล่องไม้ขนาดฝ่ามือที่สลักลวดลายประณีตบรรจงซึ่งวางเด่นอยู่บนชั้นวางชั้นในสุดออกมา วางลงบนโต๊ะไม้สักอย่างเบามือ แล้วค่อยๆ เปิดฝากล่องออก เผยให้เห็นสิ่งของที่นอนสงบนิ่งอยู่บนผ้ากำมะหยี่สีแดงซีดด้านใน ซึ่งทำให้เพทายถึงกับเบิกตากว้าง

​มันคือ ‘แหวนหัวพลอยสีแดง’ โบราณวงหนึ่ง... ตัวเรือนทำจากทองโบราณสีเหลืองสุกปลั่งทว่ามีร่องรอยของความเก่าแก่อย่างมีมนต์ขลัง แต่สิ่งที่โดดเด่นจนแทบละสายตาไม่ได้คือพลอยสีแดงเข้มสดใสราวกับ สีแดงเลือดนก เม็ดใหญ่ตรงกลาง น้ำพลอยใสกระจ่างสะท้อนประกายลึกซึ้งลึกลับ และที่แปลกที่สุดคือ เพทายรู้สึกเหมือนเห็นแสงเรืองรองวับแวมอยู่ภายในใจกลางอัญมณีเม็ดนั้นราวกับมันมีชีวิต

​“ตาเก็บของสิ่งนี้มานานแล้ว...” คุณตาจำรัสสบตากับเพทาย แววตาจริงจังทว่าเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู “ของชิ้นนี้เป็นของเก่าแก่ น่าจะอยู่ในช่วงปลายรัชสมัยที่ห้าถึงรัชสมัยที่หก... ของเก่าบางชิ้นมันรอเจ้าของของมัน วันนี้มันอาจจะเจอแล้ว รับมันไว้เถอะพ่อหนุ่ม เก็บรักษามันไว้ให้ดี”

​“ปลาย ร.5 ถึง ร.6 เลยเหรอครับคุณตา... พลอยแดงสีเลือดนกน้ำงามขนาดนี้ ตัวเรือนทองก็งานประณีตมาก มูลค่าสูงมากเลยนะครับ คุณตาจะให้ผมง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอครับ” เพทายถามด้วยความเกรงใจและงุนงงสับสน

​“ถ้ามันเป็นของพ่อหนุ่มจริง... ของบางสิ่งมันก็มีเวลาของมัน ถึงเวลาแล้วพ่อหนุ่มจะรู้เองนั่นแหละ” คุณตาจำรัสส่งยิ้มละมุนให้อย่างอบอุ่น ทว่าสายตากลับดูมีประกายบางอย่างลึกซึ้ง ชายชราโบกมือคล้ายเป็นสัญญาณบอกลาโดยไม่ยอมอธิบายอะไรเพิ่มเติม

​เพทายรับกล่องไม้มาด้วยความงุนงงเต็มอก เขากลับมาถึงบ้านในคืนนั้น ท่ามกลางความเงียบสงัด ชายหนุ่มนั่งมองแหวนพลอยสีแดงวงนั้นอยู่บนเตียงนอน แรงดึงดูดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ทำให้เขาค่อยๆ หยิบมันขึ้นมา แล้วลองสวมเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายช้าๆ

​กริก...

​น่าประหลาดใจที่แหวนโบราณวงใหญ่กลับยืดขยายหรือหดตัวอย่างไรไม่ทราบ แต่มันสวมเข้ากับนิ้วของเพทายได้อย่างพอดีราวกับถูกวัดตัดมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ! และในวินาทีที่เนื้อพลอยสัมผัสผิว... เพทายรู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นพล่านข้ามจากแหวนเข้าสู่ร่างกาย หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความรู้สึกโหยหาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

​เพทายพยายามจะถอดมันออก แต่แหวนกลับติดแน่นราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับผิวหนังของเขาไปเสียแล้ว

​ชายหนุ่มไม่ได้รู้เลยว่า นับจากค่ำคืนนี้ไป... อุณหภูมิในร่างกายของเขาจะอุ่นขึ้นเรื่อยๆ และเวลาแห่งการนับถอยหลังอีก 4-5 วัน ก่อนที่ม่านเวลาจะเปิดออกเพื่อต้อนรับ ‘เจ้าของแหวนอีกวง’ กำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว