เข้าสู่ระบบหลังจากรับประทานอาหารเย็นอิ่มแล้ว สี่พ่อแม่ลูกก็ได้มานั่งย่อยอาหารกันที่ห้องนั่งเล่น ภูผาได้เปิดรายการการ์ตูนให้ลูกทั้งสองดู เด็กหญิงและเด็กชายตัวป้อมนั่งคู่กันที่พื้นบนแผ่นรองนั่งหน้าโซฟาจ้องมองไปยังจอโทรทัศน์จอใหญ่เบื้องหน้า การตั้งอกตั้งใจมองภาพเคลื่อนไหวด้านหน้าของเด็กทั้งสองตกอยู่ในสายตาของผู้เป็นพ่อและผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่บนโซฟาเบื้องหลัง ภูผาดึงร่างนุ่มของเมียสาวให้มาพิงยังไหล่แข็งด้วยความรู้สึกสุขใจอยู่เต็มเปี่ยม นายหัวกดจมูกโด่งสูดดมผมดำของคนในอ้อมแขนอย่างหลงใหล ตั้งแต่ที่รู้ใจตัวเองว่ารักหญิงสาวเมื่อสี่ปีก่อน เขาก็ไม่เคยหมดความหลงและความใคร่ต่อเธอเลยสักนิด มีแต่ยิ่งนับวันจะมีเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยซ้ำไป ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมอบความรักให้กับลูกสาวของชายคนที่ทำร้ายพี่สาวได้ถึงมากขนาดนี้ "คืนนี้ขอเอาสักสองสามน้ำนะ" ขณะที่นั่งคลอเคลียกันอยู่นั้น จู่ ๆ ภูผาก็พูดเรื่องลามกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย และน้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นก็ไม่ได้เบาเท่าไรนัก "พี่ภู เดี๋ยวลูกได้ยิน" วิรัศยาต่อว่าเสียงกระซิบ ขืนตัวออกห่างก่อนจะทุบกำปั้นลงไปที่แผงอกแข็งเป็นการทำโทษ
หนึ่งปีผ่านไป ตอนนี้เด็กชายเวสตินมีอายุได้หนึ่งขวบแล้ว และตอนนี้กำลังหัดเดินทำให้คุณแม่แทบจะไม่ได้อยู่นิ่งเลยทีเดียว ก่อนหน้าที่จะพาครอบครัวย้ายเข้ามาเมืองกรุงเป็นการถาวร ภูผาได้วางแผนสร้างบ้านหลังใหญ่ที่มีเนื้อที่กว้างขวางไว้ให้ลูก ๆ ของตนได้วิ่งเล่น และพอถึงเวลาที่จะย้ายมา บ้านหลังโตก็สร้างเสร็จพร้อมเข้าอยู่เรียบร้อย นอกจากนี้เขายังจ้างแม่บ้านและพี่เลี้ยงมาแบ่งเบาภาระของเมียสาว และมีลุงคนขับรถซึ่งเป็นสามีของป้าแม่บ้านสำหรับให้วิ่งรับส่งเวอรีนไปกลับโรงเรียนอีกด้วย เพราะมีผู้ช่วยในการดูแลบ้านและดูแลลูกน้อยทั้งสอง ทำให้วิรัศยาไม่เหนื่อยเท่าที่ควร บางวันในวันหยุด วิวก็มาช่วยเลี้ยงหลานอีกด้วย ทำให้คุณแม่ลูกสองไม่ได้เหงาหรือเหนื่อยเมื่อไม่มีสามีหนุ่มอยู่เคียงข้าง ในยามที่เขาต้องไปดูแลกิจการที่เกาะ ในช่วงครึ่งปีแรก ภูผาอาจจะต้องอยู่ที่เกาะเสียเป็นส่วนใหญ่เพื่อสร้างระบบการทำงานออนไลน์จึงทำให้เขากลับบ้านเดือนละสองถึงสามครั้งเท่านั้น ส่วนช่วงครึ่งปีหลังนี้ เมื่อระบบที่สร้างไว้ลงตัว ภูผาจึงได้มาอยู่บ้านเสียส่วนใหญ่ จะเดินทางไปยังเกาะก็เดือนละสองถึงสามเท่านั้
ภูผาที่ได้ลุกเดินกลับไปโต๊ะทำงานและพิภพที่เดินเข้ามาเพื่อที่จะรับงานจากเจ้านายถึงกับพากันชะงักเท้าฉับพลัน นายหัวหนุ่มรีบหันหลังกลับเดินมาหาลูกเมียตรงโซฟาด้วยความรวดเร็ว "หวานเป็นอะไร?" ภูผาทิ้งตัวลงนั่งในตำแหน่งเดิมที่เพิ่งลุกออกไปเมื่อครู่ มือหนายื่นไปบีบต้นขานุ่มอย่างห่วงใย ตงิดใจว่าภรรยาอาจจะได้เวลาคลอด แม้ว่าวันครบกำหนดนั้นจะเป็นสัปดาห์หน้าก็ตามที "เจะ..เจ็บท้องค่ะ สงสัยจะคลอดแล้ว" เป็นเพราะมีประสบการณ์จากลูกคนแรกเลยทำให้คุณแม่ยังสาวรู้ว่านี่คือสัญญาณการเจ็บท้องคลอด "ผมไปเตรียมรถรอนะครับ" พิภพรีบอาสาทันทีที่ได้ยินว่าเจ้านายตัวน้อยกำลังจะถือกำเนิดแล้ว พูดจบผู้ช่วยหนุ่มก็ผลุนผลันออกจากห้องไป "แม่จ๋า.." หนูน้อยเวอรีนส่งเสียงเรียกแม่เสียงสั่น เธอไม่รู้ว่าแม่เป็นอะไร ทำไมถึงได้ดูเจ็บปวดทรมานขนาดนั้น มืออวบเกาะแขนเรียวผู้เป็นแม่ไว้แน่น ความกลัวเกาะกินหัวใจเด็กญิงกลัวว่าแม่จะเป็นอะไรไป "น้องจะออกมาหาหนูแล้วไงลูก แม่ต้องไปโรงพยาบาล หนูก็ไปด้วยกันนะ ไปรอน้อง" ถึงแม้ว่าวิรัศยาจะถูกความเจ็บจะเล่นงานที่ท้องเป็นระยะ แต่ด้วยความเป็นแม่เธอจึงเป็นห่วงความร
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนตอนนี้วิรัศยาเข้าสู่ช่วงสุดท้ายของการตั้งครรภ์แล้ว ภาพคุณแม่ร่างอวบเดินอุ้ยอ้ายไล่ตามลูกสาววัยสามขวบเป็นภาพที่ชินตาสำหรับพนักงานโรงแรมของนายหัวภูผา ที่ภรรยาสาวของนายหัวมักจะตามสามีมาที่โรงแรมเพื่อทำงานนิด ๆ หน่อย ๆ พอไม่ให้ต้องอุดอู้อยู่แต่บ้านริมทะเลกับลูกสาวตามลำพัง ตอนแรกภูผาไม่เห็นด้วยที่ภรรยาสุดที่รักหอบเอาท้องโต ๆ ตามมาที่โรงแรมด้วย แต่เมื่อเห็นความอยู่ไม่นิ่งของเวอรีนแล้วก็ต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ คุณแม่ท้องโตจะพักผ่อนได้อย่างไรหากแต่มัวไล่ตามลูกสาวตัวน้อย แต่ถ้ามาที่โรงแรม ในช่วงที่วิรัศยาพักผ่อนก็จะมีคนช่วยดูแลลูกสาวเยอะแยะไปหมด จนตอนนี้ลูกสาวตัวน้อยของนายหัวเป็นขวัญใจของคนที่นี่แล้ว แต่ไม่นานก็จะไม่ได้เห็นเด็กหญิงตัวอวบที่เกาะแล้ว เพราะถ้าถึงเวลาเปิดเทอมหน้านี้ ภูผาจะพาครอบครัวกลับกรุงเทพเพื่อที่จะให้เวอรีนเข้าโรงเรียนที่นั่น และเขาก็คงไป ๆ กลับ ๆ ระหว่างเกาะและเมืองหลวงจนกว่าจะถึงเวลาปิดเทอมของเด็กน้อยเขาถึงจะให้ภรรยาและลูก ๆ มาอยู่ที่นี่ด้วย "พี่ภูคะ ลูกไปไหนแล้ว?" วิรัศยาเดินออกมาจากห้องนอนเล็กหลังห้องทำงานของสามี เอ่ยถามคน
พ่อเลี้ยงหนุ่มก้มลงไปมองยังจุดเชื่อมต่อ กัดฟันกรามแน่นเมื่อได้เห็นภาพที่ลำเนื้อผลุบเข้าผลุบออก น้ำกำหนัดของเธอไหลออกมาเคลือบลำแข็งจนเลื่อมแผล็บเปียกเยิ้มไปจนถึงฐานโคนอวบ ยิ่งเขาชักเข้าออกรัวเร็ว น้ำเหนียวหนืดที่อยู่ด้านในก็ถูกปลายบานกวาดออกมาเกาะอยู่ที่ปากทางรัก และพอทำซ้ำ ๆ เข้าก็กลายเป็นหยดใหญ่และไหลเป็นทางไปตามร่องก้นขาวตกลงสู่พื้นที่นอนด้านล่าง เป็นภาพลามกที่ปลุกอารมณ์ดิบได้ดีจริง ๆ พับผ่าสิ "อ๊ะ อ๊ะ" วิรัศยาได้แต่ครางกระเส่าเมื่อไม่สามารถห้ามสามีหนุ่มไม่ให้กระทำรุนแรงได้ ริมฝีปากเอิบอิ่มสั่นระริก เผยออ้าส่งเสียงรัญจวนใจปลุกให้อารมณ์ราคะของทั้งคู่พุ่งสูง ยิ่งเธอกรีดร้องคนตัวโตยิ่งสะบัดบั้นท้ายสอดเสยจนกายขาวโพลนสั่นกระเพื่อม ไถลลื่นขึ้นลงบนพื้นที่นอนนุ่ม "ครางดัง ไม่กลัวลูกตื่นเหรอ" ภูผาแกล้งปลุกความตระหนกของเมียสาวโดยการพูดสิ่งที่เธอระแวงที่สุดเพื่อเพิ่มอรรถรสการเล่นเสียว และก็ได้ผลเมื่อโพรงเนื้ออุ่นตอดรัดถี่ยิบเมื่อเขาเอ่ยจบประโยค พ่อเลี้ยงห่อปากสูดลมเข้าปากเพราะความเสียวซ่านปลาบแปลบเมื่อโดนเมียรักรีดรัดในตอนที่เขาชักลำเนื้อเข้าออกเร็วรัว "อื้อ ไม่ไหว
"เดี๋ยวคุณเควินก็กลับมา ทำไมเมาแล้วไม่นอนคะ" วิรัศยาต่อว่ากับคนตัวเปลือยที่กำลังคร่อมตัวเธออยู่ แล้วก็ต้องเงยหน้าหลบกลุ่มผมสั้นสีน้ำตาลในตอนที่สามีก้มลงมาไซ้ซอกคอ เสียงพ่นลมหายใจฟืดฟาดขณะที่เขากำลังสูดดมกลิ่นตัวของเธอเป็นตัวบอกให้รู้ได้ว่าไฟราคะของเขาได้จุดติดจนยากจะดับลงง่าย ๆ แล้ว "มันไม่กลับมาง่าย ๆ หรอก มันบอกจะไปสามสักชั่วโมง" ภูผาพูดด้วยอู้อี้เพราะกำลังซุกไซ้ลำคอหอมละมุนของเมียสาว เบื้องล่างก็ดึงชายกระโปรงขึ้นแล้วตะปบลูบคลึงที่โหนกเนินสาวนอกกางเกงในด้วยความรู้สึกโหยหา การที่เธอกำลังตั้งครรภ์ทำให้ร่างกายของเธอเปลี่ยนแปลง เนื้อสาวบวมอวบอูมจนเต็มอุ้งมือจนเขาอดไม่ได้ที่จะขยำอย่างนึกมันเขี้ยว "และ..แล้ววิวล่ะ อ๊า เขาออกไปทำอะไรกันนาน อื้อ.." วิรัศยาถามเสียงกระท่อนกระแท่นเมื่อโพรงรักโดนสองนิ้วยาวรุกล้ำหมุนควง แต่เพราะความเป็นห่วงน้องสาวที่ออกไปชายแปลกหน้าทำให้เธอต้องแข็งใจถาม "ก็ออกไปซื้อกันไง แต่เควินมันคงซื้อหลายอย่างเลยไปนาน ก่อนจะห่วงคนอื่น ห่วงตัวเองก่อนดีกว่าไหม ตอดแรงขนาดนี้จะแตกแล้วล่ะสิ" ภูผาตอบอย่างอารมณ์ดีที่เห็นเมียรักนอนดิ้นกระสับกระส่ายอยู่ใต้อกกว
และแล้ว วันฝึกงานวันสุดท้ายที่เกาะก็มาถึง นักศึกษาทุกคนต่างต้องกลับไปเรียนต่อเพื่อสรุปรายงานการฝึกงานและสอบปลายภาค การที่วิรัศยาต้องกลับมาเรียนต่อทำให้ต้องห่างจากชายคนรัก แต่เธอก็ไม่เหงาเพราะภูผาโทรมาหาทุกวัน และนายหัวหนุ่มมาหาเธอทุกอาทิตย์เพื่อไม่ให้เธอคิดมากว่าอยู่ไกลแล้วจะห่างเหินกัน
สองวันต่อมา โรมแรมได้จัดงานเลี้ยงสังสรรค์ประจำปีให้พนักงานเพื่อเป็นการตอบแทนที่ทำงานเหนื่อยมาตลอดทั้งปี ซึ่งภูผาจัดงานแบบนี้ให้พนักงานทุกปี ในช่วงนี้ลูกค้าของโรงแรมไม่เยอะมาก ทำให้ไม่ต้องใช้พนักงานจำนวนมากในการดูแลความเรียบร้อยและบริการลูกค้า สำหรับพนักงานที่มีหน้าที่ตรงนั้นภูผาจะจ่ายเป็นโบน
วิรัศยารับประทานข้าวต้มต่อจนยุบไปเกือบครึ่งชามก็วางช้อนลงแสดงให้เห็นว่าเธอนั้นได้รับประทานอาหารมื้อนี้เสร็จแล้ว โดยที่ชายตัวโตก็ทำการรวบช้อนและส้อมเข้าหากันแสดงให้เห็นว่าเขาก็อิ่มเช่นเดียวกัน ในตอนนั้นเอง ป้าอิ่ม แม่บ้านวัยห้าสิบปลาย ๆ ก็ได้เดินเข้ามาตั้งใจจะเก็บจานชามบนโต๊ะซึ่งเป็นหน้าที่ประจำ
วิรัศยาออกมาจากห้องน้ำเมื่อได้จัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ดวงตาสวยสาดส่ายไปทั่วห้องนอนเพื่อมองหาร่างใหญ่ของภูผาแต่เก็ไม่เห็นจึงเดาว่าเขาน่าจะลงไปยังชั้นล่างแล้ว เธอจึงต้องจำใจต้องตามลงไปไม่เช่นนั้นเขาอาจจะขึ้นมาตามและอาจจะทำให้เธอชอกช้ำทั้งร่างและจิตใจเพิ่มขึ้นอีก ร่างเล็กอยู่ในชุดเสื้อ







