ดวงใจคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 1/4] のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

“อืม” เสียงครางแผ่วเบาออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอขึ้นมาเล็กน้อยในตอนที่เจ้าตัวเริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาบางขยับยุกยิกก่อนจะค่อย ๆ เปิดขึ้นด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งเหนื่อยล้า “โอย..ปวดหัวจัง” เสียงเล็กบ่นพึมพำให้กับสภาพร่างกายที่ไม่ปกติของตนเองก่อนจะพยุงร่างให้ลุกขึ้นนั่ง แต่แล้วเธอยกมือขึ้นกุมศีรษะเมื่อรู้สึกปวดจี๊ดอีกครั้ง คงเป็นเพราะผลพวงจากฤทธิ์ยาสลบที่เธอสูดเข้าไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน “ที่นี่ที่ไหน?” เมื่ออาการปวดนั้นคลายลงดวงตาคู่สวยจึงได้มองสำรวจไปรอบ ๆ ห้องจึงพบว่าที่ที่เธออยู่นี้เป็นห้องนอนขนาดใหญ่ มองออกไปทางระเบียงกว้างก็เห็นชายหาดอยู่เบื้องล่าง คลื่นน้ำทะเลกำลังหยอกล้อกับหาดทรายเกิดเป็นฟองอากาศสีขาวบริสุทธิ์ แสงแดดที่ตกลงกระทบกับผิวน้ำทำให้เกิดประกายวิบวับแสบตาจนเธอต้องหรี่ตาลงอัตโนมัติ เสียงคลื่นทะเลดังแว่วมาเข้าโสตประสาท เมื่อได้ฟังแล้วรู้สึกสบายใจจนเผลอปล่อยใจไปกับเสียงนั้น ก่อนที่เธอจะเริ่มหายมึนงงกับฤทธิ์ยาร้ายจึงได้ประมวลลำดับเหตุกาณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า พลันก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายก็เริ่มกระตุกถี่แรงขึ้นเรื่อย ๆ เพราะความตื่นตระหนกเมื่อรับร้แล้วว่าเธอถูกชายแปลกหน

“หยะ..อย่าทำอะไรหนูเลยนะ ปล่อยหนูไปเถอะ” วิรัศยาบอกคนที่คร่อมกายเธอด้วยน้ำตานองหน้าเมื่อรู้ชะตาตัวเองว่าจะโดนคนใจร้ายทำอะไร ดวงตากลมสั่นระริกมองใบหน้าเหี้ยมด้วยความหวาดกลัวแกมขอร้องขอความปรานี พยายามบิดร่างหนีออกจากการพันธนาการของมือแกร่งที่จับล็อกอยู่ที่เอวคอด แต่เธอยิ่งดิ้นเสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็ยิ่งหลุดลุ่ยเปิดเผยเนื้อหนังมังสาให้ปรากฏสู่สายตาให้คนด้านบนได้เห็น “อยู่เฉย ๆ ” ภูผาสั่งเสียงดุปนแหบพร่าเนื่องจากความปวดร้าวที่กระจายไปทั่วแก่นกายเพราะมันความกระสันอยากจนสุดจะทนเมื่อได้เห็นอกขาวอวบอิ่มที่กลิ้งขึ้นลงอยู่ใต้ฟองน้ำลายลูกไม่ ร่างกายแสนเย้ายวนของคนใต้ร่างทำให้ความปรารถนาที่จะกลืนกินเด็กสาวพุ่งขึ้นจนเขายากจะควบคุม อยากจะเข้าครอบครองตัวหญิงสาวให้รู้แล้วรอดเสียตั้งแต่ตอนนี้ ภูผากัดฟันแน่นจนกรามสองข้างนูนออกเป็นสันพร้อมกับการขยายตัวของแก่นกายที่ยังไม่ได้โดนปล่อยออกมาให้เป็นอิสระ มันเลยอัดแน่นจนเห็นเป็นลำเห็นชัดอยู่กลางลำตัว เร่งเคลื่อนมือใหญ่ขึ้นไปจับไหล่เล็กกดลงไปจนจมลงไปในพื้นที่นอนเกือบครึ่งร่างเพื่อตรึงเอาไว้ มืออีกข้างออกแรงฉีกกระชากกระโปรงของเธออย่างแรงจนตะเข็บขาดวิ่น แรงบ

“เสียวฉิบ!” ชายหนุ่มสบถออกมาอย่างสุดจะทนเมื่อความกระสันพุ่งสูงจนอารมณ์ดิบถูกปลดปล่อย เขาปล่อยมือที่พันธนาการข้อมือเล็กออกให้เด็กสาวเป็นอิสระ ก่อนฉกปากบางลงกระแทกกับปากอิ่มอย่างแรงตามอารมณ์เถื่อนจนเธอรู้สึกถึงความเค็มของเลือดที่ออกภายในปาก “อื้อ!” วิรัศยาเม้มปากแน่นพยายามไม่ให้ลิ้นสากได้ล่วงล้ำเข้ามา แต่ก็ไม่อาจสู้แรงของมือหนาที่เลื่อนมาบีบปลายคาง จนในที่สุดปากอิ่มก็ต้องเผยอแยกออกจากกัน ทันใดนั้นลิ้นหนาที่คอยท่าอยู่แล้วได้แทรกลอดไรฟันเข้าไปทันที ภูผาตวัดลิ้นไปรอบโพรงปากน้อยกวาดหาความหวานในนั้นแล้วดูดกลืนอย่างกระหายเร่าร้อน มือใหญ่เคลื่อนมาตะปบขยำอกใหญ่อย่างเมามันจนใบหน้าสวยต้องเบ้หน้าด้วยเจ็บแปลบปวดหนึบ โดยที่ช่วงล่างแข็งแรงของชายหนุ่มยังคงกระแทกตอกอัดท่อนเนื้ออวบใส่โพรงรักรุนแรงไม่หยุดพัก “เจ็บ..หนูเจ็บ เอาออกเถอะหนูขอร้อง” วิรัศยาร้องขอหลังจากปากเธอเป็นอิสระ มือเล็กเลื่อนมาดันที่แผงอกที่เต็มไปด้วยกล้ามแน่นเนื้อ แต่หากว่าคนด้านบนกลับไม่สะทกสะท้านกับแรงดั่งมดน้อยของเธอ เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาตะบี้ตะบันถาโถมสะโพกแกร่งใส่กลางตัวเธอรัวเร็วราวกับโกรธแค้นจุดบอบบางหนักหนา “ใค

“ลุกไปอาบน้ำแล้วลงไปกินข้าว” ชายหนุ่มถอนหายใจแล้วพูดออกมาเสียงเรียบ พยายามตัดใจกับร่างเปล่าเปลือยที่กำลังยั่วยวนอารมณ์สวาทเขา โดยที่เด็กสาวไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าร่างกายสวยงามของเธอนั้นปลุกความเป็นชายของเขาตื่นขึ้นมาพร้อมรบเรียบร้อยแล้ว “หนูไม่หิว หนูไม่กิน” วิรัศยาเสียงใส่เขาเสียงแข็ง นัยน์ตาสวยหลุบมองผ้าห่มที่กองอยู่ที่เท้าใหญ่ อยากจะได้มันมาปิดร่างเปลือยของตัวเองใจจะขาด แต่ถ้าเธอขยับไปหยิบก็จะเปิดเผยเรือนร่างเปลือยไปมากกว่านี้ “อย่าดื้อ ลุกไปอาบน้ำ จะไปเองรึว่าจะให้ฉันลากไป” ภูผาพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามกลั้นความโมโหเอาไว้เมื่อคนบนเตียงเอาแต่ดื้อดึงไม่ยอมทำตามคำพูดของเขา “....” สิ้นคำพูดของภูผาก็มีแต่ความเงียบงันเพราะเด็กสาวที่เขาพูดด้วยเอาแต่นั่งเม้มปากแน่นหลุบสายมองยังพื้นที่นอนซึ่งมีคราบน้ำรักขาวขุ่นและคราบเลือดแห่งความสาวแห้งกรังติดอยู่ ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาเมื่อวิรัศยายังไม่ยอมขยับแม้ว่าเขาจะพ่นคำขู่ ร่างสูงเดินไปหยิบเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่พาดไว้บนโซฟายาวมุมห้อง จากนั้นเดินกลับมาหาคนตัวเล็กที่กำลังจ้องมองการเคลื่อนไหวของเขาทุกฝีก้าวอย่างระมัดระวังตัว แล้วใบหน้าเล็กก็ต้อง

วิรัศยารับประทานข้าวต้มต่อจนยุบไปเกือบครึ่งชามก็วางช้อนลงแสดงให้เห็นว่าเธอนั้นได้รับประทานอาหารมื้อนี้เสร็จแล้ว โดยที่ชายตัวโตก็ทำการรวบช้อนและส้อมเข้าหากันแสดงให้เห็นว่าเขาก็อิ่มเช่นเดียวกัน ในตอนนั้นเอง ป้าอิ่ม แม่บ้านวัยห้าสิบปลาย ๆ ก็ได้เดินเข้ามาตั้งใจจะเก็บจานชามบนโต๊ะซึ่งเป็นหน้าที่ประจำตัวเอง แต่ป้าอิ่มก็ต้องหยุดเท้าเพราะเสียงทุ้มที่ออกมาจากเจ้านาย “ป้าอิ่มไม่ต้องเก็บ เดี๋ยวให้คนนี้เก็บเอง” “แต่ว่า..คุณคนนี้เจ็บ” ป้าอิ่มพูดพลางตวัดสายตาไปมองผู้หญิงหน้าสวยที่นั่งก้มหน้าเงียบ ป้าอิ่มสงสารหญิงสาวเพราะได้เห็นในตอนที่เธอคนนี้เดินลงมาจากชั้นบนด้วยสภาพอ่อนแรง แถมยังมีแผลที่มุมปาก ผิวขาวที่พ้นออกมาจากแขนเสื้อคลุมนั้นมีรอยช้ำเป็นจ้ำ ๆ ดูก็รู้ว่าเธอเพิ่งผ่านมรสุมบนเตียงมา ป้าอิ่มไม่สนใจว่าผู้เป็นนายจะทำตัวโหดร้ายกับหญิงสาวมากน้อยเช่นไรเพราะก็เป็นแค่ลูกจ้าง แต่ป้าอิ่มก็อยากให้คุณคนสวยคนนี้ได้พักร่างกายก่อน “ก็บอกว่าไม่ต้องไง!” ภูผาตะคอกใส่ป้าอิ่มเสียงดังด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่ป้าอิ่มมาแย้งคำสั่ง เสียงนั้นทำให้ป้าอิ่มก้มหน้าหงุดพลางขยับถอยห่างจากโต๊ะอาหาร “ต่อไปป้าอิ่มไม่ต้อง