11

          ธรณ์พยักหน้าเบา ๆ บอกเสียงเป็นการเป็นงานว่า “ผมฝากป่านดูแลด้วยก็แล้วกัน”

          เขาจากไปแล้ว และไม่เคยพูดจาเล่นหัวอะไรกับพนักงานในนี้เลยสักคน สายป่านได้แต่ยืนมองอยู่อย่างนั้นเป็นนาน ค่อยหันหลังกลับไปจัดแจงงานของตัวเอง

เช้าวันนี้อาการของพรรณวษาค่อยดีขึ้น แต่ไอลดากลับมีอาการคลื่นเหียนอาเจียนแทนที่เธอ

“สงสัยเมื่อคืนลองเมนูของพี่ธรณ์จานนั้นแน่ ๆ เลย” ไอลดาบ่นถึงเรื่องที่นั่งกินอะไรกันตรงระเบียงจนดึก ธรณ์หายไปยังห้องครัวกลับมาพร้อมหมึกที่คนงานได้มาสด ๆ จากทะเล แล่เป็นชิ้น จิ้มน้ำจิ้มซีฟู้ดและวาซาบิส่งให้ แล้วไอลดาก็บ้าจี้กินกับเขาไปด้วย

“ท้องเสียไหมด้า” พรรณวษาบ่น พอนึกออกว่าเป็นจานไหน เพราะเธอยังจำหนวดหมึกที่ม้วนพันนิ้วธรณ์ตอนหยิบขึ้นมาโชว์ได้อยู่เลย

“ไม่เสียหรอก เคยแพ้อาหารคราวก่อนก็ไม่ท้องเสียนะพรรณ มีแค่อาเจียนอย่างเดียว”

“พรรณว่าเรากลับกันวันนี้ดีไหม จะได้ไปหาหมอด้วย”

          ไอลดาที่ยังอยู่ในห้องน้ำ เปิดน้ำล้างหน้าจนเรียบร้อย ค่อยหันมายิ้มสดใสให้ บอกอย่างฝืน ๆ ว่า “ไม่เป็นอะไรมากหรอกน่า นี่ก็ดีขึ้นแล้ว อยู่อีกวันเหอะนะพรรณ นะ นะ”

          พรรณวษาร้องรับในคอสั้น ๆ พยางค์เดียว ก่อนจะพากันออกไปกินมื้อเช้าตอนเกือบ ๆ จะสิบโมง กินข้าวแล้วก็นั่งตากลมที่บาร์ต่อ กลางวันแบบนี้ไม่มีแขกคนไหนออกมานั่งเลยแม้แต่คนเดียว ธรณ์แวะมาหาคุยด้วยตอนพวกเธอนั่งรับประทานอาหาร เขาบอกว่ามีประชุมกับพนักงาน อาจไม่ได้อยู่ดูแลในช่วงเช้า ไม่มีใครรั้งเขาอยู่แล้ว พรรณวษาโล่งใจไม่น้อยที่ไม่ต้องนั่งร่วมโต๊ะกับธรณ์ให้นานไปกว่านั้น

          ไอลดาไถหน้าจอไปมาแล้วค่อยวางลง เมื่อแอบเข้าไปส่องดูไอจีของธรณ์ ภาพวิวสวย ๆ พร้อมแฮชแท็ก #Iamalreadytorn บาดใจเธอเหลือเกิน

          “พี่ธรณ์ยังลืมด้าไม่ได้เลย ไม่อยากเชื่อเลยเนอะพรรณ”

          ได้ยินเพื่อนรำพึงรำพันออกมาแบบนั้น ก็ถอนลมหายใจเบา ๆ ถามตรง ๆ “ลืมไม่ได้แล้วยังไง ด้าจะเลิกกับคุณเอสแล้วกลับไปหาเขาอย่างนั้นหรือ”

          ไอลดาลดโทรศัพท์ลง มองเพื่อนอย่างเคือง ๆ บางทีพรรณวษาก็ชอบพูดตรง ๆ แบบนี้เสมอ แต่ไอลดาไม่เคยมองว่าไม่ดี เพราะที่พูดมานั้นจี้ใจดำเธอนัก

          “ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอก” คนที่พัวพันกับรักสองสามคน บอกแบ่งรับแบ่งสู้

          “พรรณไม่ห้ามด้านะ เรื่องแบบนี้ห้ามกันไม่ได้พรรณรู้ ที่พรรณจะทำก็แค่อยากเตือนสติด้า ว่ามันเหมาะสมไหม แล้วแฟนเก่าด้า เขาจะไม่มีใครไปแล้วหรือป่านนี้ ไม่ใช่ว่าทำตัวอกหัก คอยรักจากด้า แต่ที่จริงก็ฟาดผู้หญิงไปทั่ว”

          “หูย แรงอะพรรณ” ไอลดาบ่นหน้าม่อยลงเลยคราวนี้ แววตามั่นอกมั่นใจหายวับไปด้วย

          “เท่านี้ไม่แรงหรอกด้า พรรณพูดในอีกมุมให้ด้าคิดตามเท่านั้น บอกแล้วไงว่าพรรณจะไม่ห้ามเรื่องส่วนตัวของด้า แค่อยากให้ด้าคิดดูให้ดี ๆ ก่อน”

          “พูดขนาดนี้ ไม่ห้ามเลยหรือคะคุณแม่ขา” ไอลดาแกล้งเย้ากลับ

                สองสาวเต็มอิ่มกับบรรยากาศแล้ว ค่อยพากันเข้าห้องเพื่อพักผ่อน ไอลดาหลับยาวตั้งแต่บ่าย พรรณวษาเปิดประตูรับธรณ์สองรอบแล้ว แต่ไอลดาก็ยังไม่ตื่น จนเย็นนู่นเลยกว่าไอลดาจะลืมตาขึ้นได้

                “สบายดีแน่นะ” ร้องทักเพื่อนเป็นประโยคแรกด้วยน้ำเสียงห่วง ๆ เมื่อเห็นว่าไอลดาขยับตัว ลืมตาขึ้นแล้ว

                “แค่ง่วง ๆ น่ะพรรณ สงสัยกินเยอะเกินไป แล้วนี่พี่ธรณ์เลิกประชุมหรือยังไม่รู้เนอะ”

                “เดินมาตามตั้งสองรอบแล้ว แต่ด้าหลับลึกมาก เสียงเขาถามที ดังคับห้องจะตาย ดีแล้วที่ด้าไม่สะดุ้งตื่น” พรรณวษาบ่นอย่างไม่พอใจเท่าไรนักกับความไร้มารยาทของธรณ์

                “จริงหรือ งั้นเราออกไปเดินเล่นกัน ไม่ต้องรอพี่ธรณ์มาตามหรอก”

                พรรณวษาคล้อยตามแล้วพากันออกไปที่หาด ที่ตอนนี้มีคนบางตาลงกว่าเมื่อวานเล็กน้อย ไอลดามองนิ่งที่ทะเลเบื้องหน้า พบว่าวันนี้คลื่นสูงกว่าทุกวัน แล้วก้าวเท้าไว ๆ ไปยืนป้องปากตะโกนเรียกตรงด้านหน้า

                “วู้ว พี่ธรณ์คะ”

                เลยมองตามสายตาของเพื่อนไปยังทะเล พบธรณ์กำลังเล่นเซิร์ฟบอร์ดโชว์อยู่ เขาไม่ได้สวมเสื้อ มีแต่กางเกงสีดำตัวเดียว เลยได้เห็นแผงอกที่ทั้งขาว ทั้งแน่น เด่นหราดึงสายตาของใครต่อใคร

                พรรณวษาเลิกสนใจมอง แล้วเลือกที่นั่งใกล้ ๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นกดดูอะไรในนั้น จึงไม่เห็นว่าธรณ์หยุดเล่นและเดินขึ้นมาถึงตรงที่พวกเธออยู่กันแล้ว ไอลดายิ้มร่า ยืนรอจนอีกฝ่ายเดินเข้ามาสมทบก็ว่ายิ้ม ๆ

                “กล้ามแน่นกว่าเดิมอีกนะคะเนี่ย ไม่รู้จะอ่อยกันไปถึงไหน เดี๋ยวกลับไปนี่นะ ด้าจะหย่ากับสามีเสียเลยให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย”

                พรรณวษาอดไม่ไหว ต้องเงยหน้าจากโทรศัพท์ขึ้นมองคนทั้งคู่ ถึงได้เห็นสายตาของธรณ์หมองหม่นลง พร้อมเสียงเอ่ยแบบซึม ๆ

                “ด้าพูดอะไรไม่นึกถึงใจพี่เลย”

ธรณ์บ่นจบ โยนบอร์ดเก็บเข้าที่ของมัน ไอลดายิ้มค้าง ถามพร้อมออกอาการงงงันเล็กน้อย

                “อ้าว ด้าพูดอะไรผิดหรือคะ”

                “เราพูดเล่น แต่ถ้าพี่เอาจริงขึ้นมา จะทำยังไง”

                “ด้าก็เลิกจริง”

                “พี่จะไม่โดนสามีด้ายิงแสกหัวใช่ไหม”

                “ใครควรจะกลัวใครกันแน่ แชมป์ยิงปืนน่ะ ไม่ใช่ยืนอยู่ตรงหน้าด้านี่หรอกหรือยังไงคะ”

                “อวยเก่งนะเรา”

                พรรณวษาส่ายหน้าเบา ๆ เอือมและเอียน เลิกสนใจชายหญิงตรงหน้า ตามองแต่จอโทรศัพท์อย่างเดิม หยอดกันไปมาแบบนี้ ประเดี๋ยวก็ได้เรื่องจนได้ แล้วถึงได้ยินเสียงเรียกของคนที่ตามหลังมาจากทะเล

“สวัสดีครับด้า”

ธรณ์พยักหน้าให้เพื่อนที่แวะมาเล่นเซิร์ฟด้วยกัน ทั้งสามพอคุ้นเคยกันมาก่อน เพราะเมื่อเห็นไอลดาอยู่ที่นั่นด้วย อีกฝ่ายก็มองธรณ์ด้วยสายตาอย่างที่รู้อะไร ๆ กันเป็นอย่างดี

“สวัสดีค่ะพี่แจ็ค”

ไอลดาทักเพื่อนสนิทของธรณ์ด้วยรอยยิ้มสดใสน่ารัก

                “นี่ใช่ถ่านไฟเก่ายังร้อน รอวันรื้อฟื้นหรือเปล่าครับ ว่ายังไงคุณธรณ์ อย่างนี้ก็ไม่ ‘ออลเลดี้’ ทอน แล้วดิวะ” แจ็คถามยิ้ม ๆ ธรณ์รีบแก้ต่างให้หญิงสาวอดีตคนรัก

“ใช่ที่ไหน ด้าเขาแวะมาเที่ยวกับเพื่อนเขา”

“อ้อ อย่างนั้นหรอกหรือ แล้วข่าวที่เขาลือกันก็คงไม่จริง เอ๊ะ! หรือว่าจริง”

ธรณ์รู้ว่าเพื่อนปากมากกำลังจะพล่ามเรื่องอะไร ข่าวของไอลดากับหัสดินทร์ลือกันหนาหูมาก เขาเองก็ยังได้ยินข่าวนั้น เลยตบไหล่เพื่อนแรง ๆ อย่างต้องการเตือนให้ระวังปากเอาไว้ คนถูกเตือนเอียงหน้าคุยอีกที

“อย่างนั้นผมเชียร์คุณนะธรณ์ คนเพื่อนจะได้ว่าง”

คนพูดชำเลืองตาไปทางคนที่นั่งเงียบ ไม่ได้เข้าร่วมสนทนาด้วย ธรณ์มองตามสายตาแจ็ค ก็พูดเสียงลอดไรฟันกับเพื่อน

“น้ำแข็งขนาดนั้น ใครจะกะเทาะเปลือกออกได้”

                “คุณธรณ์ นี่มึงพูดกั๊กหรือเปล่าครับ”

                “กูจะทำแบบนั้นเพื่อ?”

                “ก็เพื่อที่มึงจะได้เอาไว้เองไงวะทั้งสองคน” แจ็คชูนิ้วขึ้นสองนิ้วประกอบคำตอบของตัวเอง ธรณ์ส่ายหัวเบา ๆ กับความคิดของเพื่อน กระนั้นก็นิ่งไป ไม่ได้ปฏิเสธ แล้วผลักไหล่แจ็ค ไล่สำทับ

                “กลับได้แล้ว เมียมึงมาตามแล้วนู่น”

                แจ็คหุบยิ้มฉับลงแทบทันที เมื่อหันไปเห็นแฟนสาวยืนกอดอกมองมา “เออ งั้นกูกลับก่อน ไหนมึงบอกว่ารีสอร์ตจะเจ๊ง”

                “ช่วงนี้ทัวร์ลงพอดี เลยไม่ว่าง มึงพักที่โรงแรมพี่ย้อยน่ะดีแล้ว พรุ่งนี้เช้าก่อนกลับแวะมาเอาของฝากให้แม่กับป้ามึงด้วย กูซื้อจากคนบนเกาะไว้ให้แล้ว อย่าลืมล่ะ”

                ธรณ์ไม่ลืมย้ำเพื่อน เวลาไปไหนธรณ์จะต้องหอบของไปฝากผู้ใหญ่เสมอ ทั้งรู้จักพูดรู้จักอ้อน จนแม่และป้าของแจ็คหลงธรณ์ เอ็นดูธรณ์กันแทบทั้งนั้น ชมไม่ขาดปากว่าอัธยาศัยดี มีน้ำใจ เข้ากับผู้ใหญ่เก่ง