10

จนเห็นเงาคนยืนบังแสงแดดที่ส่องหน้าเธออยู่ ค่อยลืมตาขึ้นมอง

                “ไหวไหมคุณ” เป็นธรณ์นั่นเอง

                พรรณวษาพยักหน้าให้เขาแทนคำตอบ แล้วขืนตัวลุกนั่ง ก่อนจะพาตัวเองลุกยืนตามลำดับ พบว่าเธอเมาคลื่นขึ้นมาอีกครั้ง เกาะขอบเรือให้มั่น แล้วอาเจียนออกจนหมดไส้หมดพุง มีเหลือเพียงน้ำย่อยเท่านั้นเอง โดยมีไอลดาร้องตกอกตกใจอยู่ข้าง ๆ บ่นว่าคราวหลังจะไม่ให้เธอมาด้วยอีกแล้ว

                ให้เอาปืนจ่อ เอามีดจี้ สาบานเลยว่าชีวิตนี้เธอจะไม่มาอีก พรรณวษาคิดอย่างเพลีย ๆ

                “ลืมเอายาให้กินก่อนลงเรือเนอะ” ธรณ์ทำทีเป็นบ่นเหมือนเพิ่งนึกออกจริง ๆ ได้ยินเสียงเขาเหมือนขำเบา ๆ ด้วยตอนที่พูดนั้น แต่เธอไม่ขำไปกับเขา ไม่มีแรงจะโต้ออกไป จึงเงียบ นั่งหน้าซีดตรงที่นั่งของตัวเอง

ถึงเวลากลับ พรรณวษาตัดสินใจลุกยืน เกาะขอบเก้าอี้คนขับเรือ โต้ลมอยู่อย่างนั้นก็ค่อยรู้สึกดีขึ้น

                แรงลมที่พัดสวนกับความเร็วเรือ รัดรึงรูปร่างของพรรณวษา จนทำให้เห็นเด่นชัดว่าเจ้าหล่อนเป็นคนมีทรวดทรงเย้ายวนอยู่ไม่ใช่น้อย ก้อนเนื้อกลมมนสองก้อนใต้เสื้อคลุมแขนยาวนั้น ดูเหมือนว่าขนาดกำลังดีค่อนไปทางใหญ่ ลาดต่ำลงที่หน้าท้องยังแบนราบ เผยส่วนเว้าโค้งภายใต้กางเกงเนื้อผ้ายืดขากระบอกห้าส่วนที่หล่อนสวม เน้นให้เห็นขอบโค้งของสะโพกได้ค่อนข้างชัด

                “มองอะไรหรือคะพี่ธรณ์”

                เสียงไอลดาถามขัด ธรณ์ดึงสายตาจากเพื่อนตัวแสบของอดีตคนรัก ด้วยใบหน้าที่ไม่แสดงพิรุธให้ใครจับได้เลย ว่าเขาลอบมองเรือนร่างของเจ้าหล่อนไปมากขนาดไหนแล้ว

“เพื่อนด้าไม่เมื่อยหรือ ยืนตลอดทางเลย”

                “เมาเรือน่ะสิคะ เมื่อยก็ต้องทนแล้วละค่ะ” ไอลดาตอบแทน รู้ซึ้งดีว่าเพื่อนอาการเป็นอย่างไรแล้วในนาทีนี้ ค่อยเอื้อมมือจับท่อนแขน ถามด้วยความอาทรห่วงใย แววตาทอความรู้สึกผิดอยู่หลายส่วน

                “ดีขึ้นหรือยังพรรณ”

                พรรณวษายิ้มเซียว ๆ พยักหน้าซีด ๆ ของตัวเองแทนคำพูด แล้วเลือกที่จะยืนอยู่แบบนั้นจนถึงฝั่ง พอเกาะขอบเรือขึ้นไปบนท่าได้ ก็ให้รู้สึกว่าพื้นดินโคลงไปมาอยู่ตลอด จนต้องยืนนิ่งไว้ก่อนเพื่อตั้งหลัก

                ธรณ์ตามหลังเธอมา รับไอลดาจากเรือจนเรียบร้อยแล้ว บอกยิ้ม ๆ “เมาบกน่ะสิ”

                พรรณวษารู้อาการของตัวเองดี เธอหันไปถามเพื่อนด้วยใบหน้าซีด ๆ “กลับห้องเลยไหมด้า”

                “ไปสิ”

                ธรณ์เห็นว่าพวกเธอจะกลับเข้าห้องพักเลย จึงออกปากถาม “มื้อเย็นจะรับที่ห้องเลยไหมครับสาว ๆ”

                “ดีค่ะพี่ธรณ์ ขอบคุณมากนะคะ”

                ไอลดาบอกเขาแล้วก็เข้ามาจับแขนเธอพาเดิน

                “เป็นไงบ้างพรรณ”

                พรรณวษาใช้หางตามองที่ด้านหลัง เห็นว่าไกลมากพอแล้วก็ค่อยเอียงตัวบอก “เมาเรือน่ะสิ คราวหลังไม่ไปด้วยแล้ว”

                คนอยากดำน้ำขำก๊าก แล้วดึงเธอไปกอด “โอ๋ ๆ ด้าขอโทษ”   

                ธรณ์มองตามหลังไปแล้ว ก็ค่อยยิ้มอย่างผู้มีชัย หันไปเก็บข้าวของอุปกรณ์ ไม่ลืมเลยไปสั่งที่ห้องครัวให้นำอาหารไปให้สองสาวที่ห้องด้วย ถึงกลับเข้าห้องของเขาเพื่ออาบน้ำ

ธรณ์มาถึงหลังอาหารจากห้องครัวมาส่งได้ไม่นาน พรรณวษายังคงดมยาดม นั่งหมดสภาพอยู่ที่ระเบียง ส่วนไอลดาเปิดประตูเดินสวนออกไปด้านนอกพร้อมถุงบรรจุบุหรี่ในนั้น ธรณ์มองแล้วก็นึกรู้ทันทีว่าหญิงสาวมีเรื่องรบกวนจิตใจอยู่ ไอลดาสูบบุหรี่ แต่ไม่ได้ติดขนาดหนักจนน่าเกลียดสำหรับเขา 

วางน้ำขิงที่ให้คนในครัวเตรียมมาให้ด้วยลงที่โต๊ะ มองตามหลังไอลดาที่เดินหายไปที่หน้าหาด ค่อยเลื่อนสายตามองยังอีกคนที่เอาแต่นิ่งเงียบ ใบหน้าซีดเผือด ยังไม่ซับสีเลือดเลยสักนิด

พรรณวษาผุดตัวลุกออกจากเก้าอี้ เดินแทบวิ่งไปที่ห้องน้ำ เธอยังไม่หยุดอาเจียนดี พอล้างหน้าเรียบร้อยจึงกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมอีกครั้ง ตัดสินใจตักต้มยำน้ำใสใส่ชามแบ่งมานั่งซดน้ำไปพลาง ๆ เผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง

“กินรสจัดมากไม่ได้ช่วยอะไรหรอกคุณ เอานี่ ช่วยได้”

ธรณ์ยื่นแก้วที่เทน้ำขิงไว้แล้วส่งให้ รับมาถือพร้อมกับขอบคุณเบา ๆ อย่างคนไร้เรี่ยวแรง

                ไอลดากลับเข้าห้องมา เห็นธรณ์ส่งแก้วให้พรรณวษา ก็มองเขาด้วยสายตาแปลกใจ ธรณ์เงยหน้าไปเจอเข้าพอดี ก็ยิ้มให้ทางนั้นแล้วถาม

                “มองอะไรครับคนสวย”

                “ก็เห็นอยู่ ด้ามองพี่ธรณ์นี่ไงคะ”

                “มองทำไมครับ”

                “ไม่เคยเห็นเทกแคร์ใครแบบนี้มาก่อน”

                ธรณ์เหลือบตาลงมองคนที่เขาเพิ่งเทกแคร์ไป ยักไหล่น้อย ๆ บอกอย่างไม่ติดขัดอะไรว่า “พี่กลัวเขาเป็นอะไรไปในรีสอร์ตของพี่ ก็เท่านั้นเอง”

                “ไปคุยกันที่อื่นได้ไหม” เสียงไล่แผ่ว ๆ อย่างคนกำลังจะหมดแรง ทำเอาธรณ์ผุดรอยยิ้มขึ้นตรงมุมปาก ชวนไอลดาคุยต่อ ไม่ได้อยู่กันแบบเงียบ ๆ อย่างที่มีคนเอ่ยปากขอเลย

                “คืนนี้มีโชว์ที่หน้าหาดด้วย ด้าไปไหมครับ”

                อาการเมาบกเล่นงานเธอหนักมาก จนไม่มีเวลาสนใจใคร ไม่ได้นึกตามคำพูดของใครด้วย ว่าใครจะไปไหน อย่างไร ที่ไหน

                “อยากไปนะคะ” ไอลดาบอกกับทางนั้นแล้วหันมาถามเธอ “ไปด้วยกันไหมพรรณ” พอเห็นว่าเธอโบกมือว่าไม่ไป ก็สบตากับธรณ์นิ่ง บอกเสียงอ่อยว่า

                “ด้าไม่ไปดีกว่าค่ะพี่ธรณ์ พรรณเป็นแบบนี้ อยู่ห้องคนเดียวด้วย น่าห่วงออก”

                แล้วถึงได้เปิดตามองเพื่อน พร้อมเสียงธรณ์ที่ว่าขึ้นต่อจากนั้น

                “ก็ดี เผื่อเพื่อนเราปุบปับเป็นอะไรไป จะได้ช่วยทัน”

                พรรณวษาไม่ได้รับรู้ถึงความเป็นห่วงในน้ำเสียงของธรณ์เลยสักนิดเดียว ไอลดาพยักหน้าอย่างเห็นพ้องต้องกัน แล้วว่าต่อจากนั้น “งั้นเรานั่งกินอะไรกันที่ระเบียงนี่แหละเนอะ พรรณว่าไง”

                เธอหรือจะไปว่าอะไรได้ ขอแค่สองคนนั้นไม่ทำอะไรนอกลู่นอกทางก็พอ เธอไม่อยากเห็นเพื่อนต้องมาเสียใจภายหลังอีก เธอไม่ห้ามใครหรอก โต ๆ กันแล้วทั้งนั้น แต่ที่อยากทำคือเตือนสติเพื่อนให้รู้จักผิดชอบชั่วดี อะไรควรทำหรือไม่ควรทำ ก็แค่นั้นเอง

“คุณธรณ์คะ” สายป่าน ผู้จัดการแผนกต้อนรับของรีสอร์ตเรียกเสียงหวาน วิ่งตามหลังชายหนุ่มมา ขณะออกจากห้องสำหรับคุยกับพนักงานในช่วงสายของวันรุ่งขึ้น

ธรณ์ชะลอความเร็วลง กระนั้นก็ไม่ได้หยุดเดิน ถามโดยไม่มองหน้าอีกฝ่ายด้วยซ้ำ “มีอะไรหรือป่าน”

          “คือ... รายการซ่อมที่ช่างบอกคุณธรณ์ไป คุณธรณ์อนุญาตให้ซื้อวัสดุได้เลยไหมคะ”

          คราวนี้ธรณ์ต้องหยุดเดิน แล้วหันมาถามด้วยใบหน้าเคร่งขรึมไม่น้อย “ได้ครับ แต่ส่งราคาเทียบหลาย ๆ เจ้าให้ผมดูก่อนนะ แล้วก็ช่างซ่อม ผมขอทีมใหม่ ไม่เอาช่างหน้าเก่าแล้ว”

          “แต่ป่านว่า...”

          “หรือเมื่อก่อนก็ทำแบบนี้ทุกครั้ง จนมันเป็นสาเหตุหนึ่งที่ขาดทุนยับ ถ้าใช่ ผมก็คงต้องบอกตามตรงเลยว่าน่าจะเปลี่ยนพนักงานใหม่ทั้งหมด จะได้ไม่เหลือพนักงานที่แอบกินนอกกินในอีก เด็กฝาก เด็กเก่า ญาติใคร ผมก็จะไม่สน ไม่แคร์ คุณป่านว่าดีไหมครับแบบนี้”

          สายป่านหน้าเสีย ยิ้มแหย ๆ แล้วเงียบไป ลอบถอนลมหายใจเบา ๆ เพราะที่ชายหนุ่มย้อนถามกลับมา นอกจะเป็นเรื่องจริงทั้งหมดแล้ว เธอและลูกน้องเก่ายังเป็นคนลงมือทำอย่างที่เขาว่ามาอีกด้วย โกงเงินนิด ๆ หน่อย ๆ จนเจ้าของเดิมขาดทุนยับจริง ๆ   

          สายป่านใช่คนไร้หัวนอนปลายเท้าเสียที่ไหน สายป่านเป็นน้องสาวคนละแม่กับเจ้าของเดิม เมื่อก่อนเธอมีหุ้นอยู่ที่นี่ แล้วเลยออกปากขอรับหน้าที่ผู้จัดการแผนกต้อนรับเอง สุดท้ายเมื่อมันขาดทุนยับจึงขายพร้อมกับหุ้นของพี่ชายต่างมารดาให้ธรณ์ไปจนหมด

          แต่เมื่อรีสอร์ตแห่งนี้เปลี่ยนมือ และยังคงใช้พนักงานชุดเดิมอยู่ เธอจึงได้ทำงานที่นี่ต่อ

          วันแรกที่พบธรณ์ สายป่านก็ตกหลุมรักเขาในทันที ท่วงท่าของเขาดูสุภาพจริงใจ ดูเป็นกันเอง แต่พอได้คุยกันแล้ว เธอก็รู้ว่าธรณ์เพียงแค่ทำตัวให้เป็นคนยิ้มง่ายเท่านั้น แต่แท้ที่จริงเขาถือตัวอยู่ไม่น้อย ไม่คุยเล่นโต้ตอบอย่างที่สายป่านคิดไว้ในคราวแรก

          และหญิงสาวก็อยากลิ้มรสความเป็นกันเองของธรณ์บ้าง เหมือนอย่างแม่สาว ๆ พวกนั้นที่เข้าพักห้องใกล้กับเขา มันคงดีไม่น้อยที่ธรณ์ให้ความสนิทสนมด้วย

          สายป่านถามเรื่องงานเพื่อรั้งเขาไว้ อยากคุยกับเขาต่ออีกนิด “แล้วทัวร์ของคุณไตรภพล่ะคะ” 

          ธรณ์พยักหน้าเบา ๆ บอกเสียงเป็นการเป็นงานว่า “ผมฝากป่านดูแลด้วยก็แล้วกัน”

          เขาจากไปแล้ว และไม่เคยพูดจาเล่นหัวอะไรกับพนักงานในนี้เลยสักคน สายป่านได้แต่ยืนมองอยู่อย่างนั้นเป็นนาน ค่อยหันหลังกลับไปจัดแจงงานของตัวเอง