Masukร้าน CherAn Cafe'
22 กุมภาพันธ์ 256x เวลา 06.30 น.
"เฌอสบายดีค่ะแม่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ"
[ดูแลตัวเองด้วยนะลูก รักลูกนะ] เสียงปลายสายจากมารดาเอ่ยบอกด้วยความเป็นห่วง
"รักพ่อกับแม่เหมือนกันค่ะ"
[อย่ากลับมืดๆ คนเดียวนะลูกมันอันตราย คนสมัยนี้ไม่น่าไว้ใจ ถ้าปิดร้านดึกเกินก็นอนที่ร้านเลยนะ] บิดาเอ่ยเสียงเข้มกำชับบุตรสาว
"รับทราบค่ะ เฌอจะดูแลตัวเองดี ๆ"
[อย่างนั้นแค่นี้ก่อนนะลูก พ่อกับแม่ไม่กวนแล้ว]
"เอาไว้เฌอมีเวลาว่างจะกลับไปหานะคะ"
[จ้ะลูก]
เจ้าของร้านอย่างเฌอลินกดวางสาย ริมฝีปากบางอมยิ้มเล็กน้อยอย่างมีความสุขหลังจากได้พูดคุยกับพ่อแม่เสร็จเรียบร้อยเหมือนดั่งทุก ๆ วัน ร่างบางเดินไปล้างมือในห้องอบขนม ก่อนจะเริ่มลงมือทำขนมสำหรับเปิดร้านในเช้าวันนี้
ครอบครัวของเฌอลินนั้นไม่ได้ร่ำรวยมากมาย แค่พออยู่พอกินไม่ต้องลำบากตรากตรำทำงานหนัก พ่อแม่ของเธออาศัยอยู่ที่บ้านเกิดในจังหวัดอยุธยา ซึ่งเป็นบ้านสวนเล็กๆ ปลูกผักปลูกผลไม้ขายบ้างพอให้ได้เงิน ส่วนเธอนั้นเรียนจบก็ออกมาร่วมหุ้นกับเพื่อนสนิทเปิดร้านขนมอยู่ในกรุงเทพฯ มาหลายปีแล้ว
กรุ๊งกริ๊ง!
"สวัสดีจ้า มีอะไรให้ช่วยไหม"
"มาทันพอดีเลย ช่วยยกขนมออกไปใส่ตู้ให้หน่อย"
"ได้ ๆ เดี๋ยวเข้าไปช่วย"
เฌอลินเดินออกมาจากด้านในร้านเอ่ยตอบเพื่อนสาวคนสนิทที่ชื่ออัญชัน และเธอยังมีเพื่อนสนิทอีกสองคนคือ ส้มโอและมังกร ทั้งสี่คนรู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ เนื่องจากอยู่บ้านใกล้กัน สอบเข้ามหาลัยเดียวกัน แต่มีแค่อัญชันกับเธอที่เรียนคณะเดียวกัน ส่วนอีกสองคนนั้นเรียนออกแบบ ซึ่งตอนนี้กำลังทำงานอยู่ที่บริษัทส่งออก-นำเข้าเครื่องประดับและอัญมณี ซึ่งเป็นบริษัทชื่อดังของตระกูลภูวรินทร์เมที หรือที่หมู่นักธุรกิจมันเรียกว่า บริษัทในเครือ PM Group
"เฌอ หลายวันมานี้ ไอ้พี่ทัพฟ้าได้ติดต่อมาหาบ้างไหม" อัญชันที่เข้ามาด้านในห้องอบขนมเพื่อช่วยกันทำขนมเอ่ยถามเฌอลิน
"ไม่เลย เฌอส่งข้อความไปตั้งหลายข้อความก็ยังไม่อ่าน"
"เฮ้อ ทำไมไม่เลิกๆ ไปสักทีอะ" อัญชันพูดอย่างอารมณ์เสียเมื่อนึกถึงแฟนของเพื่อนสนิท "ตอนมาจีบใหม่ๆ ก็ดี คอยมารับมาส่ง ซื้อของนู้นนี่นั่นให้ แต่พอนานๆ ไปก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังตีน"
"หลังตีนเลยเหรอ ฮ่า ๆ" เฌอลินหัวเราะเสียงใสก่อนจะเตือนเพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก "พูดไม่เพราะเลยนะ"
"ก็มันจริงหนิ เฌอไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?" อัญชันหันมามองเธอ
"พี่ทัพอาจจะงานยุ่งอยู่ก็ได้"
"ให้มันงานยุ่งจริงเถอะ ไม่ใช่นอกใจแอบไปมีคนอื่น ถ้าทำแบบนั้นนะ แม่จะตบให้หน้าแหกเลยคอยดู"
"โหดจริง ๆ แม่คุณ"
เฌอลินเอ่ยแซวพลางยิ้มเล็กๆ มองเพื่อนที่กำลังตบแป้งโดอย่างแรงด้วยอารมณ์หงุดหงิด ทำไมเธอจะไม่รู้ละว่าทัพฟ้าน่ะเปลี่ยนไป แต่แค่เธอยังจับไม่ได้และยังไม่รู้ว่าสาเหตุอะไรที่ทำให้ทัพฟ้าไม่เหมือนเดิม
ทัพฟ้าและเฌอลินรู้จักกันตอนที่เธอเพิ่งเข้ามหาลัยใหม่ๆ ตอนนั้นเธออายุ 18 ย่าง 19 ปีแล้ว ทัพฟ้า เป็นหนุ่มหล่อหน้าตาดี อายุมากกว่าเธอ 2 ปี เรียนอยู่คณะบริหาร เทียวไล้เทียวขื่อตามจีบเธออยู่นานหลายเดือนเลยจนเธอใจอ่อนยอมตกลงคบหากับเขา จนเมื่อเขาเรียนจบออกไปได้ประมาณปีเดียว ทัพฟ้าก็เริ่มใส่ใจเธอน้อยลง จากที่คุยกันทุกวันก็เปลี่ยนเป็นอาทิตย์หนึ่งได้คุยกันแค่สองสามวันเท่านั้น
ประเทศญี่ปุ่น เมืองโอซากะทริปฮันนีมูนที่แรกของพูม่าและเฌอลินคือประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเหตุผลที่เลือกมาเที่ยวญี่ปุ่นก็เพราะแค่เฌอลินเอ่ยปากบอกออกไปว่าอยากจะแช่ออนเซ็นแล้วก็ดูต้นซากุระ เพียงแค่นี้พูม่าสามีสุดหล่อก็พาขึ้นเครื่องบินมาทันทีในวันถัดมาด้วยเครื่องบินส่วนตัวเมื่อมาถึงประเทศญี่ปุ่นสองสามีภรรยาก็ไม่รอช้า ทั้งคู่พากันเดินเที่ยวตามสถานที่ต่าง ๆ ตระเวนหาของกินและชอปปิงกันอย่างมีความสุขบ้านพักของทั้งคู่เป็นบ้านสองชั้นสไตล์ญี่ปุ่นร่วมสมัยหลังใหญ่ซึ่งเจ้าของก็คือสามเสือนั่นเอง โดยให้เหตุผลว่าจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปจองโรงแรมและยังสามารถมาพักผ่อนได้ทั้งครอบครัวอีกด้วยในช่วงค่ำของวันหลังจากที่ทั้งคู่ไปเที่ยวข้างนอกกันมาอย่างสนุกสนาน ภายในห้องนอนขนาดใหญ่บนเตียงกว้างมีพูม่าที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงดูข่าวสารต่าง ๆ ในไอแพดเครื่องหรู ร่างสูงใส่แค่เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวเท่านั้นส่วนเฌอลินตอนนี้กำลังอาบน้ำอยู่ด้านในห้องน้ำ ตอนแรกพูม่าเสนอตัวว่าจะถูหลังและนวดเท้าให้ แต่กลับโดนไล่ออกมาเสียก่อนจึงต้องพาร่างสมส่วนของตัวเองไปอาบน้ำที่ห้องน้ำด้านล่างแล้วจึงขึ้นมานอนรอภรรยาคนสวยบนเตียงร่างบอบบางผิวพรรณขาวผ
"ฮ่า ๆ ผมก็ต้องขอบคุณเฌอลินด้วยเหมือนนะครับที่เลี้ยงพูม่าเพื่อนผมมาอย่างดีตลอดสองปี" ฟ้าครามพูดอย่างยิ้มๆ ก่อนจะชนกำปั้นเบา ๆ กับพูม่า "ฝั่งเจ้าบ่าวก็ได้พูดไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นเรามาฟังเจ้าสาวพูดกันบ้างดีกว่าครับ"เฌอลินรับไมค์มาถือไว้ด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อยที่ต้องมาพูดอะไรแบบนี้ให้คนเยอะ ๆ ฟัง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ให้คลายความตื่นเต้นลงก่อนจะหันไปมองเจ้าบ่าวสุดหล่อของตัวเองที่ส่งยิ้มมาให้"ก่อนอื่นเลยเฌอก็ต้องขอบคุณป๊าพยัคฆ์และแม่เมขลามากนะคะที่ต้อนรับเฌอเป็นลูกสาวอีกคน เฌอเองก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ไม่เคยคาดคิดเลยว่าอยู่ ๆ จะได้มายืนอยู่ตรงนี้ข้าง ๆ คุณพูม่า เฌออยากจะขอบคุณตัวเองที่ตัดสินใจตกลงเป็นแฟนกับเฮียพูม่าในวันนั้น ถึงแม้ว่าเราจะเริ่มต้นกันแบบไม่เหมือนคนอื่น แต่สุดท้ายแล้วเราก็ได้มายืนอยู่ข้าง ๆ กันในตอนนี้ เฌอก็อยากจะบอกว่าเฮียพูม่าเองก็เป็นแฟนที่ดีของเฌอเหมือนกันนะคะ เฌอขอบคุณที่เฮียมอบความรักให้เฌออย่างสม่ำเสมอมาตลอด ขอบคุณที่วันนั้นเฮียเลือกเฌอให้เดินร่วมทางด้วยกัน" เฌอลินหันไปยิ้มหวานให้เจ้าบ่าวด้วยความรัก โดยมีฝ่ามือหนายกมาประคองใบหน้าของเธอพร้อมนิ้วเรียวที่เกลี่ย
2 ปีต่อมา 256xโรงแรมในเครือ PM Group สาขากรุงเทพฯงานฉลองมงคลสมรสของทายาทภูวรินทร์เมทีคนสุดท้องอย่าง พูม่า พยัคฆา ถูกจัดขึ้นที่โรงแรมในเครือ PM Group ซึ่งผู้บริหารสูงสุดไม่ใช่ใครนอกเสียจากพี่ชายฝาแฝดคนโตของเจ้าบ่าวนั่นเองบรรยากาศภายในถูกตกแต่งอย่างอลังการสมกับเป็นงานแต่งงานของทายาทคนดังที่ทั้งร่ำรวยและมีอิทธิพลมากมายอันดับหนึ่งของประเทศแขกที่ได้รับเชิญเข้าร่วมงานในครั้งนี้ล้วนเป็นพันธมิตรกับตระกูลภูวรินทร์เมทีทั้งนั้นและเนื่องจากเป็นงานที่รวบรวมผู้คนที่ต่างมีอิทธิพลล้นหลามทำให้ภายในงานไม่มีนักข่าวเลยสักคนและบริเวณรอบนอกต่างเต็มไปด้วยบอดีการ์ดเกือบร้อยคนที่ทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยให้แขกในงานซึ่งเมื่ออาทิตย์ก่อนทั้งพูม่าและเฌอลินได้จัดงานแต่งงานกันที่บ้านพ่อแม่ของเจ้าสาวก็คือที่จังหวัดอยุธยา ในงานครั้งนั้นค่อนข้างเป็นส่วนตัวมีแค่คนสนิทเท่านั้นที่ได้เข้าร่วมด้วยในส่วนของสินสอดที่คุณพยัคฆ์บดินทร์และคุณเมขลามอบให้ฝั่งเจ้าสาวนั้นไม่สามารถประมาณค่าได้ไม่ว่าจะเป็นหุ้นโรงแรมในเครือ PM Group 10%หุ้นบริษัท PM Jewelry 10%หุ้นผับ PK สาขากรุงเทพฯและพัทยา สาขาละ 10%ชุดเครื่องเพชรและอัญมณีมู
แต่ก่อนที่อะไรจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ สัมผัสเย็นที่ปลายนิ้วข้างซ้ายก็เรียกสติของเฌอลินให้กลับมา กำปั้นเล็ก ๆ ทุบลงบนอกอย่างไม่แรงนักเพื่อให้ร่างสูงนั้นผละออกพูม่าถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง เส้นน้ำลายสีใสยืดออกก่อนจะขาดลงจากกัน ปลายนิ้วเกลี่ยคราบน้ำลายตามมุมปากบางออกให้อย่างไม่นึกรังเกียจ กดมือลงบดคลึงปากบวมเจ่อ สายตาทอดมองด้วยความรักใคร่เฌอลินหอบเอาอากาศเข้าปอดก่อนจะยกมือข้างซ้ายของตนขึ้นมาดู ก็พบกับแหวนเพชรวงสวยที่นิ้วนางข้างซ้าย แสงไฟตกกระทบเพชรจนมันสะท้อนแสงระยิบระยับสวยงาม"อะ อะไรคะเนี่ย?!"หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างแรงจนกระทบแผ่นอกดังตึกตักท่ามกลางความเงียบ ใบหน้าหวานเห่อร้อนไปทั่วหน้าจนแก้มขึ้นสีแดง ดวงตาหวานสั่นระริกเงยขึ้นสบสายตาคมที่จ้องมองอยู่"เราหมั้นกันไว้ก่อน เอาไว้ถ้าเราพร้อมเมื่อไหร่ค่อยแต่งงานกันนะครับ""...""เฌอจะยอมเป็นคู่หมั้นของเฮียได้หรือเปล่าคะ"น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างนุ่มนวลพร้อมกับคำลงท้ายที่เปลี่ยนจาก 'ครับ' เป็น 'คะ' ยิ่งส่งผลให้หัวใจของเฌอลินเต้นเร็วและแรงขึ้นพูม่าแนบฝ่ามือบนแก้มนิ่มพลางลูบไล้ไปมา เจ้าของใบหน้าคมส่งสายตาหวานซึ้งให้อย่างไม่ปิดบัง ริมฝีปากปาก
ห้องนอนของพูม่า"เป็นอย่างไรบ้างครับ ยังกลัวอยู่หรือเปล่า""ไม่แล้วค่ะ ป๊ากับแม่ของเฮียท่านน่ารักกับเฌอมาก ๆ เลย"หลังจากมื้อเย็นจบลง เมขลาก็ได้พาลูกสะใภ้ขึ้นไปบนห้อง พูดคุยทำความรู้จักกันมากขึ้นตามประสาสาว ๆ และยังนำอัลบั้มรูปภาพของทั้งสามเสือตอนเด็ก ๆ ออกมาให้เธอดูด้วยส่วนด้านหนุ่ม ๆ นั้นต่างนั่งดื่มกันอยู่ที่สวนหลังบ้านที่ประจำของเจ้าเสือทั้งสี่ จวบจนฟ้ามืดเลยได้แยกย้ายกันมาพักผ่อนภายในห้องนอนของพูม่า บนเตียงขนาดใหญ่สีดำล้วนมีร่างของทั้งสองที่กำลังนอนกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่เฌอลินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วโดยเธอได้เปลี่ยนไปใส่ชุดนอนของเมขลาที่เอามาให้เมื่อสักครู่ ชุดนอนผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มพร้อมกางเกงขาสั้นสีเดียวกัน กำลังนอนซบจนแก้มนุ่มนิ่มบดเบียดอกแกร่งของพูม่า แขนเรียววางพาดเอวสอบเอาไว้หลวม ๆ เช่นเดียวกับท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวบางของเธอ"เอาไว้เดี๋ยวเฌอจะพาเฮียไปหาพ่อแม่เฌอด้วยนะคะ""พ่อแม่เฌอจะยอมรับเฮียได้หรือเปล่าครับ ท่านคงจะรู้ว่าตระกูลภูวรินทร์เมทีไม่ได้ทำธุรกิจที่ขาวสะอาดอย่างเดียว เรียกได้ว่าครอบครัวเฮียค่อนไปทางสีเทาไม่ก็ดำเลยนะ""พ่อแม่เฌอทราบอยู่แล้วค่ะ ท่านต้องยอมรับ
พูม่ายืนกอดอกมองคุณแม่คนสวยและเฌอลินที่ต่างช่วยกันเตรียมอาหาร บรรยากาศรอบตัวดีขึ้นเมื่อเฌอลินเริ่มรู้สึกผ่อนคลายลง ไม่ได้ตึงเครียดหรือเกร็งเท่าก่อนหน้านี้ ก่อนที่เขาจะเดินขึ้นไปด้านบนเพื่อพบผู้เป็นพ่อและพี่ชายฝาแฝดมื้อเย็นในวันนี้ประกอบด้วยอาหารมากมายเต็มโต๊ะไม่ว่าจะเป็นต้มยำกุ้ง ปลาสามรส กุ้งผัดบรอกโคลี กะเพราหมูสับ ปลานึ่งมะนาว ผัดผักบุ้ง ไข่ตุ๋น ปูผัดผงกะหรี่ ซึ่งทั้งหมดต่างเป็นเมนูโปรดของสมาชิกในครอบครัวทั้งนั้นสมาชิกในครอบครัวต่างจับจองประจำที่นั่งของตัวเอง อาจจะต่างออกไปสักนิดเมื่อเมลขาให้เฌอลินมานั่งข้างเธอแทนที่พูม่าที่ขยับออกไปอีกตัวหนึ่ง หัวโต๊ะก็ยังเป็นพยัคฆ์บดินทร์หัวหน้าครอบครัวเหมือนเดิม"น่าทานทั้งนั้นเลยครับ" จากัวร์พูดพลางมองอาหารที่เรียงรายอยู่บนโต๊ะ เจ้าตัวเพิ่งมาถึงไทยได้ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้"มาเฟียฮ่องกงนี่มันหิวโหยมาจากไหน ลูกน้องเลี้ยงมึงไม่ดีเหรอ" ไทเกอร์แซวน้องชายที่กำลังตักอาหารใส่จานตัวเองด้วยความหิวโหย"ที่นู้นมีปัญหาอะไรหรือเปล่า" เสียงทุ้มเข้มของหัวหน้าครอบครัวดังขึ้นเจือด้วยน้ำเสียงห่วงใย"ก็แค่พวกปลายแถวที่มักใหญ่ใฝ่สูงอยากขึ้นมาเป็นผู้นำคนใหม่ครั
เมื่อใกล้ถึงเวลาเริ่มงานพูม่ากับจากัวร์ได้เดินเข้ามาด้านในของโรงแรมที่มีบอดีการ์ดต่างเฝ้าหน้าประตูและตามทางเดินอย่างแน่นหนาภายในห้องนั้นมีเครื่องเพชร เครื่องประดับที่จะเปิดตัวในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า คนที่สามารถเข้าออกในห้องนี้ล้วนต้องมีบัตรเข้าห้องเพื่อแสดงตัวตนก่อนเข้าเพราะมูลค่าของเครื่องเพชรนั้
หลังจากนั้นทั้งสองต่างอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายของกันและกันเหมือนปกติ ร่างสูงของพูม่าอุ้มเฌอลินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดเสื้อคลุมสีขาวทั้งคู่ ต่างคนต่างสวมใส่เสื้อผ้ากันเรียบร้อยแล้ว พูม่าเดินไปอยู่ด้านหลังเฌอลิน มือหนาถือเครื่องไดร์เป่าผมพยายามเป่าผมสวยสีดำขลับของเฌอลินอย่างอ่อนโยน ก่อนจะพากันออกมาทาน
"อื้ออ ...ไม่เอาไม่หยุดนะ"ดวงหน้าสวยแสดงสีหน้าออดอ้อนจนพูม่าห้ามใจไม่อยู่ ก้มลงมอบจูบแสนหวานให้อีกครั้ง พลางขบเม้มริมฝีปากบางสลับหนักเบาก่อนส่งลิ้นร้อนชื้นเข้าโพรงปากหวาน ควานหาและดูดดึงลิ้นเล็กสลับไปมาจนเกิดเสียงดังน่าอายขึ้นสองร่างต่างช่วยกันปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่ขวางกั้นออกจนตอนนี้ทั้งสองต่างเป
ทั้งคู่นั่งดื่มไวน์อยู่ที่ระเบียงด้านนอกของห้องพัก บรรยากาศยามค่ำคืนบริเวณริมทะเล ท้องฟ้าเต็มไปด้วยกลุ่มดาวส่องแสงระยิบระยับน่ามอง มีเสียงคลื่นซัดเข้าฝั่งดังคลอเบา ๆ สายลมเย็นพัดผ่านไปมาพาให้รู้สึกเย็นสบาย เฌอลินในตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนตักแกร่งของพูม่า ลำแขนแกร่งกอดเอวบางเอาไว้ หลังจากที่ทั้งสองเลื่