บทที่ 6 รับปาก

เพราะเกรงว่าจะเกิดเรื่องกับเสิ่นหมิงอีก มู่เถาฮวาจึงอยู่เฝ้าเขาตลอดทั้งคืน อีกทั้งยังบอกให้คนไปแจ้งเจี่ยงเฉิงให้รีบมาที่จวนองค์ชายรองโดยเร็ว

มู่เถาฮวาบอกให้สาวใช้นำน้ำสะอาดและอ่างน้ำเข้ามาให้นาง สาวใช้น้อยแม้จะไม่เต็มใจเท่าใดนักแต่กลับไม่กล้ามีปากมีเสียง

แต่ไหนแต่ไรพวกนางชื่นชมในตัวของเสิ่นหมิงมาโดยตลอด ถึงขนาดหวังว่าจะได้เป็นนางบำเรอของเขาสักครั้ง แต่จนปัญญาที่เสิ่นหมิงไม่แม้แต่จะชายตาแลพวกนาง แต่กลับไปเอาตัวสตรีบ้านนอกจากที่ใดไม่รู้มาอยู่ร่วมจวน

มู่เถาฮวามีหรือจะมองไม่ออกถึงความคิดของเหล่าสาวใช้พวกนั้น แต่นางคร้านจะถือสาหาความให้มากเรื่องจึงทำเป็นหูทวนลมปิดตาข้างหนึ่งทำเป็นมองไม่เห็นไปเสีย

เสิ่นหมิงรูปงามออกปานนี้ พวกนางจะมีใจคิดเพ้อฝันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด 

เมื่อได้ผ้าสะอาดและอ่างน้ำเรียบร้อยแล้ว มู่เถาฮวาก็จัดการเช็ดตัวให้เขาพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสร็จสรรพ หลับนอนก็เคยทำร่วมกันมาแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าเพียงเท่านี้ไม่นับว่าเป็นอันใด

เสิ่นหมิงยังคงไม่ฟื้นขึ้นมา มู่เถาฮวามองดูที่รอบลำคอของเขาเขาด้วยแววตาที่ครุ่นคิด

คนที่ลงมือโหดเหี้ยมเป็นอย่างมาก ไม่สู้กันซึ่งหน้าแต่กลับใช้วิธีสกปรกเช่นการเล่นคุณไสยมาทำร้ายเสิ่นหมิง

นางไม่รู้ว่าเขามีศัตรูมากน้อยเพียงใดแต่นางเคยอ่านเจอในนิยายมาบ้างว่า เหล่าเชื้อพระวงศ์นั้นความัสัมพันธ์ค่อนข้างซับซ้อน บุตรฆ่าบิดา บิดาฆ่าบุตร พี่น้องสังหารกันเอง ภรรยาสวมหมวกเขียวให้สามี ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นได้ทั้งสิ้นในวังหลวงที่แสนงดงามราวแดนสวรรค์แห่งนั้น

เป็นไปได้หรือไม่ว่าคนที่ลงมือจะเป็นคนในวังหลวง?

ในขณะที่นางกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เจี่ยงเฉิงก็เดินทางมาถึงจวนองค์ชายรองพอดี ครั้งนี้เขาเอาน้ำแกงบำรุงที่ตนดื่มมาให้มู่เถาฮวาตรวจสอบด้วย

"องค์ชายรองเล่า เป็นเช่นไรบ้าง"

เจี่ยงเฉิงเอ่ยถามมู่เถาฮวาด้วยความร้อนใจ

“ยังไม่ฟื้นเลย แต่เขาปลอดภัยดีแล้ว”

“มันเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่แม่นางมู่”

มู่เถาฮวาถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เรื่องนี้เดิมทีก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังเจี่ยงเฉิง นางจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาว่าเกิดสิ่งใดขึ้นบ้าง เจี่ยงเฉิงสูดลมหายใจเข้าลึก เขาไม่เอ่ยสิ่งใดให้มากความ เพียงมอบน้ำแกงถ้วยนั้นให้นางและบอกว่าจะไปดูอาการของเสิ่นหมิงเสียหน่อย

มู่เถาฮวารับน้ำแกงถ้วยนั้นมาเพื่อนำไปตรวจสอบดูว่ามีความผิดปกติใดหรือไม่ 

หลังจากตรวจสอบได้ไม่นานก็ได้คำตอบที่นางต้องการ ในน้ำแกงถ้วยนี้มียาสมุนไพรชนิดหนึ่งอยู่จริงๆ โชคดีที่นางพอจะมีความรู้เรื่องนี้อยู่บ้างจึงสามารถตรวจสอบได้

ด้านเจี่ยงเฉิงนั้นก็รีบเข้ามาดูอาการของเสิ่นหมิง

 เขาค่อนข้างร้อนใจไม่น้อยเลย 

เขาและเสิ่นหมิงเป็นสหายรักกันมาตั้งแต่วัยเยาว์ ผูกพันและสนิทสนมกันเป็นอย่างมาก เขาไม่เคยคิดที่จะทำร้ายเสิ่นหมิง ตอนที่เขารู้ว่าเสิ่นหมิงเกิดเรื่อง เขาทุกข์ใจมาก เขารู้ว่าตนเองมีความสามารถในเรื่องที่คนทั่วไปไม่มี จึงช่วยรักษาอาการของเสิ่นหมิง แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ยิ่งรักษาก็เหมือนอาการของเสิ่นหมิงจะยิ่งหนักลง แม้แต่ตัวเขาเองก็ดูเหมือนจะเริ่มอ่อนแอลงเช่นเดียวกัน นานวันเข้าพลังฝึกบำเพ็ญก็ยิ่งถดถอยด้อยลงอย่างไม่ทราบสาเหตุ

เสิ่นหมิงบอกว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวพันกับสวีกุ้ยเฟยและองค์ชายใหญ่เสิ่นหลาง แต่ไม่อาจหาหลักฐานได้

เขาพอจะเข้าใจได้ ตั้งแต่อดีตฮองเฮาสิ้นพระชนม์จากไป ตระกูลซ่ง ซึ่งก็คือตระกูลเดิมของอดีตฮองเฮาก็ตกต่ำลง คนในจวนล้มหายตายจากไปเสียหมด เสิ่นหมิงกำพร้ามารดา ไร้คนคอยหนุนหลัง สวีกุ้ยเฟยที่วาดหวังตำแหน่งฮองเฮาพระองค์ใหม่มาโดยตลอด กลับยังไม่ได้สมความปราถนาดั่งที่ใจหวัง เพราะฝ่าบาทมีใจรักมั่นต่อซ่งฮองเฮา จึงไม่ยอมแต่งตั้งฮองเฮาพระองค์ใหม่เสียที อีกทั้งเสิ่นฮ่องเต้ยังไม่สนใจเสียงของขุนนางที่บอกว่าเสิ่นหมิงไม่เหมาะสมกับตำแหน่งองค์รัชทายาทเลยแม้แต่น้อย

        แม้จะยังไม่มีการแต่งตั้งองค์รัชทายาทอย่างเป็นทางการ แต่ผู้ใดก็มองออกว่าเสิ่นหมิงดูเหมือนจะเป็นตัวเลือกแรกในใจของเสิ่นฮ่องเต้

เหล่าขุนนางไม่กล้ามีปากมีเสียง สวีกุ้ยเฟยจึงยิ่งแค้นใจ คิดจะกำจัดเสิ่นหมิงเสีย แต่ว่าไม่อาจสังหารคนได้อย่างโจ่งแจ้ง จึงใช้วิธีสกปรกเช่นนี้มาทำร้ายเสิ่นหมิงแทน ทำให้เขาล้มป่วย คู่หมั้นสองคนก่อนหน้าล้มหายตายจากไป เรื่องนี้สวีกุ้ยเฟยย่อมเป็นผู้บงการชักใยอยู่เบื้องหลังเป็นแน่

ความโลภในใจของคนเราช่างน่ากลัวยิ่งนัก

เจี่ยงเฉิงมองเสิ่นหมิงที่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของชายหนุ่มซีดเผือดเป็นอย่างมาก เขาถอนหายใจออกมา ก่อนจะเดินออกมาจากห้อง เป็นจังหวะเดียวกันที่มู่เถาฮวากำลังเดินกลับมาหาเขาพอดี หญิงสาวมองเขาด้วยแววตาที่กระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย

"นักพรตเจี่ยง ในน้ำแกงของท่านมีสมุนไพรตัวนั้นผสมอยู่จริงๆ มันปิดผนึกพลังตบะของท่าน ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดน้ำแกงที่มารดาท่านเป็นคนทำจึงมีสมุนไพรตัวนั้นผสมลงไปได้ แต่หากท่านไม่เชื่อข้า ท่านก็ลองหยุดดื่มมันดูสักสามวัน แล้วท่านจะเข้าใจกระจ่างแจ้งทุกประการ"

เจี่ยงเฉิงมองมู่เถาฮวานิ่ง เขารู้ว่านางกำลังจะเอ่ยสิ่งใด นางพยายามใช้วาจาในการหลีกเลี่ยงปัญหา ให้เขาหาคำตอบด้วยตนเอง เขายิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะขอตัวกลับไป

หลังจากนั้นสามวัน เจี่ยงเฉิงก็เข้าใจทุกอย่างได้ทันที เขาลองไม่ดื่มและหาทางสับเปลี่ยนน้ำแกงนั่น สามวันต่อมา พลังบำเพ็ญของเขาก็กลับมาเหมือนเดิม เขาสามารถมองเห็นวิญญาณและปีศาจ อีกทั้งพลังเวทก็กลับมาเป็นปกติ

แววตาของชายหนุ่มฉายแววเย็นชา 

ผู้ใดกันนะ ที่ลอบเข้ามาวางยาเขาถึงในจวนเช่นนี้?

ด้านเสิ่นหมิงนั้น ไม่นานก็ได้สติฟื้นกลับมา เขารู้สึกอ่อนเพลียไม่น้อยเลย ทั่วทั้งร่างไร้เรี่ยวแรงเป็นอย่างมาก ลำคอรู้สึกแห้งผากอย่างยิ่ง

มู่เถาฮวาที่เห็นว่าคนฟื้นแล้วจึงรีบเข้ามาประคองเขาให้ลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง พร้อมกับเทชาร้อนให้เขาดื่มเพื่อดับกระหาย 

"ท่านหิวหรือไม่ ข้าสั่งให้สาวใช้ทำโจ๊กเอาไว้ หากท่านหิวข้าจะให้พวกนางยกเข้ามา"

เสิ่นหมิงมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ล้ำลึก ภาพที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเขาเห็นเองกับตาแล้ว หากนางมาไม่ทัน บางคราเขาอาจจะไม่รอด

หากพวกมันมาสู้กับเขาซึ่งๆหน้า เขาย่อมไม่เกรงกลัว ก็เพียงฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่ง แต่ว่าวิธีที่พวกมันใช้วิธีครั้งนี้เขาจนปัญญาจริงๆ เขาไม่ใช่หมอผี และไม่มีพลังเวท เขาไม่สามารถที่จะเอาชนะคนพวกนั้นได้เลย

มีชั่ววูบหนึ่งที่เสิ่ินหมิงรู้สึกว่าตนเองนั้นไร้ประโยชน์สิ้นดี

แววตาที่วูบไหวอีกทั้งยังแฝงไปด้วยความรู้สึกที่อับจนหนทางของเสิ่นหมิงนั้น มู่เถาฮวามองเห็นทั้งหมด นางเข้าใจดี เขาเป็นเพียงคนธรรมดาจะสู้กับวิญญานร้ายเหล่านั้นย่อมนับว่าเป็นเรื่องยาก 

"องค์ชายรอง ท่านไม่ได้ไร้ประโยชน์ อย่าได้โทษตนเอง คนชั่วพวกนั้นต่างหากที่ไม่มีปัญญาเอาชนะท่านได้ซึ่งๆหน้าจึงคิดทำร้ายท่านด้วยวิธีนี้ แต่ท่านไม่ต้องกลัว ท่านยังมีข้าและนักพรตเจี่ยงอยู่ พวกเราจะไม่ปล่อยให้ท่านต้องสู้เพียงลำพัง คิดซะว่าตอบแทนที่ท่านช่วยข้าออกมาจากครอบครัวสัปปะรังเคนั่นก็แล้วกัน"

เสิ่นหมิงมองมู่เถาฮวา พลางเอ่ยถาม

"คนที่บ้านเจ้าไม่ดีกับเจ้าอย่างนั้นหรือ"

อยู่ๆเขาก็รู้สึกว่าอยากตบปากตนเองยิ่งนักที่ถามนางออกไปเช่นนั้น หากครอบครัวนั้นดีกับนางย่อมไม่ขายนางให้เขาอย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ แต่มู่เถาฮวากลับไม่ได้ใส่ใจเท่าใดนัก มันไม่ใช่เรื่องที่จะต้องเก็บเอามาคิดให้รกสมอง บางคราคนเราหากคิดเล็กคิดน้อยกับคำพูดของผู้คนมากเกิดไปย่อมไม่ส่งผลดีต่อตนเอง

"ไม่ดีเท่าใดนัก ข้าเป็นเด็กกำพร้า มารดาตาย บิดามีภรรยาใหม่ จึงเอาข้ามาให้ท่านป้าเลี้ยงดู ข้าอดมื้อกินมื้อ ท่านลุงเขยจ้องจะเข้าหาข้าเพื่อทำมิดีมิร้าย ญาติผู้พี่ไม่ชอบหน้าข้า แต่ช่างมันเถอะ มันผ่านไปแล้ว และข้าเองก็คงไม่กลับไปที่นั่นอีก องค์ชายรอง ข้าจะไปเอาโจ๊กมาให้ท่าน คนเราต่อให้พบเจอเรื่องร้ายมากเพียงใด ท้องก็ต้องอิ่มไว้ก่อน"

เอ่ยจบนางก็ลุกขึ้นหมายจะเดินออกไปเอาโจ๊กมาให้เขา แต่ทว่าอยู่ๆเสิ่นหมิงก็ยื่นมือของตนมาคว้าข้อมือของนางเอาไว้ มู่เถาฮวาหันไปมองทันที เสิ่นหมิงจ้องมองนางด้วยแววตาที่อ่อนลง ก่อนจะเอ่ย

"ได้โปรดช่วยข้าด้วย"

มู่เถาฮวามองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย 

"ได้ ข้าจะช่วยท่านเอง"