บทที่ 5 ช่วยเหลือ

เช้าวันต่อมาหลังจากที่รู้สึกตัวตื่นแล้ว นางเองรู้สึกประหม่าไม่น้อยแต่ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าท่วงท่าลีลาของเสิ่นหมิงนั้นเร้าใจนางน่าดู ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะไม่เคยผ่านสตรีใดมาก่อน

ด้านเสิ่นหมองนั้นก็กระอักกระอ่วนไม่ต่างกันเลย ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่กำลังลุกขึ้นมาสวมใส่เสื้อผ้า ทำราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

"ตั้งแต่เกิดมาข้าเพิ่งจะเคยเจอสตรีที่ไร้ยางอายเช่นเจ้า นี่เจ้าไม่รู้สึกกระดากอายบ้างเลยหรือ"

มู่เถาฮวาที่สวมเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็หันมามองเสิ่นหมิงก่อนจะเอ่ย

"ข้าต้องนั่งร้องไห้หรือ หรือว่าจะให้ข้ากระโดดน้ำฆ่าตัวตายในสระบัว ข้าไม่ทำหรอกนะ ข้ารักชีวิตจะตายไป ในเมื่อแก้ไขสิ่งใดไม่ได้แล้ว ก็ต้องยอมรับ"

"เหอะ"

"ทำไม หรือว่าองค์ชายรองเกิดติดใจร่างกายนี้ของข้าขึ้นมา"

"เหลวไหล เจ้าเป็นเพียงแค่ยันต์ดอกไม้กันภัยของข้าเท่านั้น"

มู่เถาฮวาเบ้ปากอย่างไม่ใส่ใจ หลังจากที่คนทั้งสองจัดการสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เสิ่นหมิงก็ให้คนไปเรียกนักพรตเจี่ยงให้มาพบเขา

นักพรตผู้นี้มีนามว่าเจี่ยงเฉิง อายุยังไม่มากเท่าใดนัก ดูเหมือนจะรุ่นราวคราวเดียวกับเสิ่นหมิงเสียด้วยซ้ำ

เจี่ยงเฉิงที่ถูกมู่เถาฮวาจ้องมองอย่างไม่ละสายตาก็รีบเอ่ยถามทันที

"แม่นางท่านนี้ เหตุใดจึงจ้องหน้าข้า นักพรตไม่สนใจสตรีหรอกนะ"

มู่เถาฮวาเบ้ปากคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย

"ท่านเป็นนักพรตจริงหรือ"

"ก็จริงน่ะสิ"

"เป็นนักพรตประสาอันใดกัน ไม่เห็นหรือว่าบนตัวขององค์ชายรองมีผีสาวชุดดำเกาะอยู่"

เสิ่นหมิงและเจี่ยงเฉิงหันขวับมามองมู่เถาฮวาเป็นตาเดียว เสิ่นหมิงถึงกับเดินเข้ามาหานางพลางเอ่ยถามอย่างร้อนรน

"เจ้าเห็นจริงจริงหรือ"

"ท่านก็รู้ดีแก่ใจไยยังมาถามข้าอีกเล่า ท่านถูกคุณไสย เป็นคุณไสยที่ร้ายแรงเสียด้วย คนทำหมายเอาชีวิต ไม่ขอปิดบัง ในเมื่อลงเรือลำเดียวกันแล้วข้าก็จะบอกความจริงกับพวกท่าน ข้ามองเห็นวิญญาณได้ และสามารถจัดการมันได้ เพียงแต่อาจจะต้องใช้เวลาเสียหน่อย"

นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง เสิ่นหมิงเดิมทีคิดว่านางพูดเหลวไหล แต่เมื่อมู่เถาฮวาบอกลักษณะของผีสาวได้ตรงตามที่เขาเคยเห็น เสิ่นหมิงจึงเชื่ออย่างสนิทใจ

เขาไม่แน่ใจว่าตอนที่เขาเห็นผีสาวตนนั้น เป็นยามครึ่งหลับครึ่งตื่น หรือเขามองเห็นมันด้วยตาเนื้อจริงๆ แต่มันน่ากลัวมาก

นักพรตเจี่ยงเฉิงย่นหัวคิ้ว ก่อนจะหันมาเอ่ยถามมู่เถาฮวา

"เจ้าคงไม่ได้หลอกลวงพวกเราอยู่หรอกนะ"

        มู่เถาฮวาเมื่อได้ยินก็หันมาเท้าเอวพลางจ้องเจี่ยงเฉินเขม็ง

"ใครหลอกลวง ข้าพูดความจริง นี่นักพรตเจี่ยง ข้าว่าท่านต่างหากที่เป็นนักพรตปลอม นักพรตประสาอันใดมองไม่เห็นภูตผีปีศาจ"

"ก็ข้าไม่ใช่หมอผี ข้าเป็นเพียงผู้บำเพ็ญพรตที่จริงใจ!"

"พวกเจ้าสองคนหยุดเถียงกันสักที!!"

เสิ่นหมิงหมดความอดทนแล้ว เขาจึงห้ามปรามสงครามน้ำลายของคนทั้งสอง ตอนนี้เขาไม่สนใจสิ่งใดแล้ว ขอเพียงมีคนที่สามารถกำจัดคุณไสยนี้ได้เขาเองก็ไม่รังเกียจที่จะให้คนผู้นั้นอยู่ข้างกายและพร้อมจ่ายเงินโดยไม่ตระหนี่ แต่ถ้าคนผู้นั้นคิดหลอกลวงเขา เขาก็จะไม่เก็บมันเอาไว้

เขาและเจี่ยงเฉิงเป็นสหายรักกัน เขาค่อนข้างมั่นใจว่าเจี่ยงเฉิงไม่มีทางโกหกเขา

เสิ่นหมิงปรายตามองมู่เถาฮวาคราหนึ่ง

เขาและนางเพิ่งจะรู้จักคุ้นเคยกัน เขายังไม่พร้อมจะบอกเล่าเรื่องราวของตนให้นางรู้ และอีกอย่างหนึ่งก็คือเขาเองยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าเรื่องนี้ใช่ฝีมือของสวีกุ้ยเฟยและองค์ชายใหญ่หรือไม่

มู่เถาฮวาเองก็ไม่ได้เร่งรัดเขา นางเข้าใจเขาดี อย่างไรเรื่องนี้ย่อมต้องใช้เวลา 

คนทั้งสามมองหน้ากันไปมา ก่อนที่เสิ่นหมิงจะบอกให้ทุกคนออกไป เขาต้องการใช้ความคิดเพียงลำพัง

มู่เถาฮวาและเจี่ยงเฉิงเดินออกมาพร้อมกัน คนทั้งสองเดินมาตามทางที่ปูลาดด้วยหินอ่อน เจี่ยงเฉิงหันมาเอ่ยถามมู่เถาฮวาด้วยความสงสัย

"แม่นางมู่ ที่เจ้าบอกว่าองค์ชายรองมีวิญญาณตามติดนั้นเป็นเรื่องจริงหรือ"

มู่เถาฮวาหันมามองเจี่ยงเฉิงก่อนจะเอ่ยตอบ

"จริงสิ ข้าโกหกไปจะได้อันใด ข้าเห็นมันเกาะอยู่บนไหล่ขององค์ชายรอง ดูเหมือนจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาสุขภาพไม่สู้ดี ว่าแต่เหตุใดท่านจึงมองไม่เห็นทั้งที่บำเพ็ญพรตแท้ๆ"

เจี่ยงเฉิงขมวดคิ้วมุ่น พลางส่ายหน้าไปมา

มู่เถาฮวาเองก็แปลกใจเช่นเดียวกัน นางจ้องมองเจี่ยงเฉิงนิ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม

"ระยะหลังมานี้ท่านได้ดื่มหรือกินสิ่งใดที่แปลกๆบ้างหรือไม่"

เจี่ยงเฉิงมีท่าทีครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยตอบ

"ไม่มีนะ จะมีก็เพียงน้ำแกงที่ท่านแม่ของข้าทำ ทำไมหรือ"

"ข้าเคยอ่านเจอว่ามีสมุนไพรชนิดหนึ่ง คนที่ฝึกบำเพ็ญจะดื่มไม่ได้ เพราะจะปิดผนึกพลังตบะไม่ให้เห็นวิญญาณและสัมผัสถึงพลังของคุณไสยได้ไม่มาก หากมีเวลาท่านเอาน้ำแกงถ้วยนั้นมาให้ข้าดูหน่อยจะได้หรือไม่"

"ได้"

เจี่ยงเฉิงแม้จะไม่ค่อยเชื่อแต่กลับพยักหน้ารับก่อนจะขอตัวกลับ ก่อนกลับมู่เถาฮวาได้ขอยันต์จากเขามาหลายแผ่น เจี่ยงเฉิงมอบให้นางโดยไม่หวงของแม้แต่น้อย อีกทั้งยังกำชับให้นางดูแลเสิ่นหมิงให้ดี 

เมื่อคนจากไปแล้ว มู่เถาฮวาก็กลับมาที่ห้องพร้อมกับพิจารณายันต์ในมือ

มันคือยันต์กันวิญญาณแต่เพราะเป็นไปได้ว่าเจียงเฉินถูกผนึกพลังบำเพ็ญจึงทำให้ยันต์เหล่านี้ใช้ไม่ได้ผล และคุ้มครองเสิ่นหมิงไม่ได้ 

เมื่อคิดได้เช่นนั้น นางจึงจัดการวาดยันต์แผ่นใหม่ และทดลองใช้มัน พบว่ามันสามารถใช้งานได้ 

หญิงสาวยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเก็บยันต์เหล่านั้นเอาไว้กับตัว

กลางดึกมู่เถาฮวานอนไม่หลับ นางเดินมุ่งหน้ามาที่เรือนของเสิ่นหมิง นางไม่ได้คิดจะมายั่วยวนเขาแต่อยากจะดูเขาเสียหน่อย

เมื่อเข้ามาใกล้เรือนของเสิ่นหมิง นางก็ได้ยินเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดอยู่ภายในห้อง

ภายนอกเรือนมีองค์รักษ์เฝ้าอยู่ แต่เหมือนพวกเขาจะไม่ได้ยินเสียงภายในห้อง แต่นางกลับได้ยินอย่างชัดเจน

มู่เถาฮวารู้ว่าไม่ง่ายเลยที่จะเข้าไปด้านใน นางเดินวนอยู่ที่ด้านนอกสองสามรอบจนพบทางเข้าห้องของเสิ่นหมิง 

ประตูหน้าต่างถูกเปิดอ้าเอาไว้ นางจึงรีบกระโดดเข้าไปด้านใน ภาพที่เห็นทำเอานางถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

ตอนนี้เสิ่นหมิงกำลังนอนอยู่บนเตียง เขาดิ้นทุรนทุรายอย่างน่าสงสาร โดยที่มีผีสาวชุดดำนั่งคล่อมอยู่บนตัวและใช้เล็บแหลมคมกรีดลากไปทั่วทั้งลำคอของเขา 

เขาไม่เข้าใจเลย ทุกคราความทรมาณนี้จะเกิดขึ้นทุกคืนพระจันทร์เต็มดวง แต่ครานี้เหมือนมันจะหนักข้อ ผีสาวตนนี้เริ่มรบกวนเขาบ่อยครั้งขึ้น

ความทรมานจากปีศาจมักไม่ปรากฏร่องให้เห็นชัดเจนนัก มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถมองเห้นด้วยตาเปล่าได้ ต่างจากคนที่มีวิชาอาคมที่สามารถมองเห็นได้

มู่เถาฮวามองภาพตรงหน้าด้วยแววตาเย็นเยียบ ก่อนที่นางจะล้วงหยิบยันต์ออกมาหนึ่งแผ่นและวิ่งเข้าไปหาผีสาวอย่างไม่รอช้า

"ทำลาย!!"

ยันต์สีทองแปะอยู่กลางหน้าผากของผีสาว มันกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนจะหายไปอย่างไร้รองรอย 

เสิ่นหมิงแม้เจ็บปวดเจียนตายแต่กลับยังมีสติ ดวงตาของเขาพร่าเลือน ภาพเบื้องหน้าปรากฏร่างของมู่เถาฮวาที่ช่วยเขาจากอันตรายเอาไว้

"องค์ชายรอง!!"

มู่เถาฮวารีบเข้ามาประคองเสิ่นหมิง แต่เหมือนว่าเขาจะอ่อนแรงจึงสลบไปในอ้อมกอดของนางไปเสียอย่างนั้น มู่เถาฮวาขมวดคิ้วมุ่นพลางครุ่นคิด

ใครกันที่ใช้วิธีโสมมเช่นนี้กับเขา?