ดอกท้อบานยามวสันต์

ดอกท้อบานยามวสันต์

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-05
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
14Bab
738Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เพราะวาสนาด้ายแดงชักนำ ทำให้มู่เถาฮวาได้พบกับเสิ่นหมิง องค์ชายรองที่มีดวงชะตาอัปมงคล นางมีหน้าที่เป็นยันต์ดอกไม้กันภัยให้กับเขา คนทั้งสองต้องต่อสู้กับสิ่งที่มองไม่เห็น อีกทั้งคนชั่วที่ใช้วิธีสกปรกหวังจะทำลายพวกเขา จนกระทั่งวันเวลาล่วงผ่าน คนทั้งสองจึงก่อเกิดความรู้สึกที่ดีต่อกันโดยไม่รู้ตัว

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 ยันต์ดอกไม้กันภัย

Jade's pov

I dragged my feet across the dry earth. The smoke choked me as I made my way through the ruins but I wasn't deterred. It didn't matter if I collapsed in a heap after the search. All that matters is that I found my sister and I found her soon.

“Juliana” I yelled and few heads turned towards me.

"Juliana" I croaked, hoping she could hear the sound of my voice if she was here. Oh how I hoped that she would be here. This was the last camp close to our destroyed village. A few people loitered but they looked bad. Really bad and the chances of them surviving was slim.

The attack had destroyed the pack. The attackers only goal in mind was to kill us all. Some got away, some were half lucky as me and the others who loitered here. And some were unfortunate, they had been brutally killed. My parents were dead. Ripped apart by the monsters who had attacked and Juliana was still nowhere to be found.

I heard a shrill scream and I looked in that direction. One of the people who had been looking through the ruins just dropped unmoving. It was sad but I was sure that would be the fate of most of the people here.

Not me though. I had to fight, I need to do everything I can to find Juliana. She was all I had now. I have to find her keep her safe.

I dragged myself further away from the mayhem and then I collapsed against a tree, breathing hard. My throat was parched and my stomach cried in hunger.

I remembered the meal I rejected the previous night because I was upset with my parents. I was going to eat at breakfast today. But we never got the chance.

What was supposed to start as a good day turned into chaos. Screams and shouts woke us up as they tried to get us to safety. I was confused at first but when I realized what was happening, I grabbed Juliana and took off.

We had separated in the huge crowd trying to scamper to safety. I didn’t even know who they were and why they attacked or what weapons they used.

Many had died from injuries but the others that felt weak kept dropping dead, it seemed like they had inhaled something poisonous.

My eyes dropped and I struggled to keep them open but no matter what I did, my body was determined to shut down. Giving up, I let sleep take over me.

When I opened my eyes again, I had no sense of my surrounding. I was confused for a moment, thinking about how I had ended up there but the memories started pouring in and I groaned. My stomach rumbled and I was reminded I hadn’t gotten anything to eat in hours now… maybe a day.

I ignored my protesting muscles and forced myself to stand, leaning on the tree for support. I closed my eyes briefly, summoning all the strength that I possessed and finally let go of the tree, taking few steps away from it.

I didn’t fall to my face so I took that as a sign to continue and trudged further. There was no sound in this part of the woods. Not even the chirping of birds. For a moment, it felt like I was the only one on the world. Shudders ran down my spine at the terrifying thought.

I walked further, not knowing where I was going to but hoping it would lead me to somewhere. Somewhere I could find my sister and we could be together again.

After hours of an unending walk, I arrived at a small village. No one paid any attention as I walked by. With my tattered appearance, I stuck out like a sore thumb so it was a good thing no one paid me any attention.

I walked further into the village and the scent of freshly made bread drew me in. My stomach rumbled again and I followed the scent. If i could get a bite of food at least, I would be able to continue my journey.

I arrived at the secluded hut and the smell of the bread was the strongest. The door flew open and a woman was standing in the doorway. She had a stern and unpleasant look on her face and it made me hesitant.

“Who are you?” She asked in a snappy tone.

“I-I…” what could I possibly tell her. That I wasn’t from here and my family had been murdered by wolves and I needed some food? She would slam the door in my face or worse, call the village guards for me.

“Are you daft?”

“N-No. I’m sorry….” My stomach growled, interrupting me and I blushed furiously. Her stern face softened. It was subtle and hard to see, but I noticed it.

“Are you here for the bread?”

“Y-Yes…. But I have no money” I managed to mumble. Her eyes darkened and I expected her to slam the door in my face after cussing me out. But she entered into her home, leaving the door open.

Did she want me to come inside? That wouldn’t be a good idea. I didn’t know her. What if she was a killer? But I was so damned hungry that I couldn’t even think of my safety at the moment. I was still contemplating on what to do when she made the decision for me.

“Are you going to stand there all day?” I heard her yell and I entered. Her house was small. Way too small for a person and I had to stay hunched over inside. How did she manage to live here.

“Take this” she handed me a plate with some bread and I took it. My stomach grumbled again just at the sight and smell of the fresh bread.

“T-Thank you” I stuttered and she grunted. I tore through the bread, ignoring the heat. I didn’t even get the time to savor the taste. I just cared about satisfying my hunger.

She placed a cup of milk on the small table and she was gone before I could thank her. As I ate, I looked around the house. Despite being small, it was packed. Maybe that’s the reason it looked so small. Pictures of a young girl with a man hung in every corner of the house. Clothes were strewn about.

Looked like she’s hadn’t cleaned up in a while. Did she live alone? Or was the girl in the picture her daughter? Were they her family? Where could they be?

She returned and sat across me, I’m the rocking chair, just staring blankly at the wall. With the woman here, I had to limit my open gazing and went back to eating my food more gently this time.

I finished eating and I felt full.

“Thank you” I said to the woman again and she only looked at me for a brief second before she looked away, going back to staring at the empty wall.

I leaned against the couch, yawning loudly. I wanted to rest for a short time and I would be on my way.

‘Are you crazy?’ My subconscious yelled at me.

‘How can you sleep in a stranger's house?’ But I already ate her food. Is sleeping where I draw the line? Besides it’s only for a moment. I would only shut my eyes for a few second and I’ll thank her again and be on my way.

I shut my eyes with plans to get up the next second but I fell into a deep sleep.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
14 Bab
บทที่ 1 ยันต์ดอกไม้กันภัย
แคว้นหนานตงบ้านตระกูลมู่ "เถาฮวา นี่เจ้ายังไม่ตื่นอีกเหรอ นังสารเลวนี่ มาอาศัยบ้านคนอื่นอยู่แล้วยังเอาแต่นอนไม่ยอมตื่น เจ้าลุกไปตักน้ำที่แม่น้ำมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ข้าต้องอาบน้ำแล้ว!"เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายทำให้มู่เถาฮวาตกใจสะดุ้งตื่น หญิงสาวมีท่าทีงัวเงียเป็นอย่างมาก เมื่อตั้งสติได้ นางก็ลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะปรายตามองสตรีน้อยตรงหน้าด้วยแววตาเจือความรำคาญ นางมีนามว่ามู่เถาฮวา เป็นหญิงสาวจากยุคปัจจุบัน เมื่อหลายวันก่อนไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น นางล้มป่วยและเสียชีวิต หลังจากนั้นวิญญาณก็ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของสตรีน้อยนางนี้ที่มีชื่อแซ่และหน้าตาเหมือนนางราวกับฝาแฝดชะตาชีวิตของเจ้าของร่างเดิมไม่ค่อยจะดีเท่าใดนัก มารดาตายตั้งแต่อายุสิบขวบ บิดามีภรรยาใหม่ ติดการพนัน จึงเอานางมาฝากท่านป้าให้ช่วยเลี้ยงดู ท่านป้าคือพี่สาวของมารดานางที่เสียชีวิตไปแล้วปีนี้มู่เถาฮวาอายุสิบหกปีแล้ว กำลังเป็นสาวงามสะพรั่ง หน้าตาของนางงดงามเป็นอย่างมาก งดงามสะดุดตาบุรุษในหมู่บ้าน แม้แต่ลุงเขยยังจ้องจะทำมิดีมิร้ายนาง ที่เจ้าของร่างเดิมต้องตายก็เพราะวิ่งหนีลุงบ้ากามที่คิดจะทำร้ายจนพลัดตกแม่น้ำเสียชีวิต แม้จะมีคนไปช่
Baca selengkapnya
บทที่ 2 พาเข้าจวน
เสิ่นหมิงที่ถูกมู่เถาฮวาดึงทึ้งศีรษะอย่างไม่ออมแรงก็ถึงกับโมโหจนเลือดขึ้นหน้า เขาคว้ามีดสั้นมาจ่อคอนางอย่างรวดเร็ว มู่เถาฮวาถึงกับชะงักพลางมองเขาตาปริบๆพี่ชายถึงกับเล่นมีดเลยหรือเสิ่นหมิงมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชา เขายอมรับว่าตนเองไม่ใช่บุรุษนิสัยดีงามรักหยกถนอมบุปผาอันใดเทือกนั้น "การที่ข้ารับตัวเจ้าเข้ามา และดีกับเจ้า ไม่ได้แปลว่าเจ้าจะทำกับข้าเช่นไรก็ได้ ทำตามที่ข้าสั่ง นับแต่นี้เจ้าเป็นทาสของข้า อย่าได้คิดเหิมเกริม!"มู่เถาฮวาเมื่อได้ฟังก็กำมือแน่นทาสหรือ เป็นทั้งทาสทั้งยันต์ดอกไม้กันภัย มันจะเกินไปแล้ว!เมื่อเห็นว่านางไม่เอ่ยสิ่งใด เสิ่นหมิงก็ได้ใจ เขาชอบที่สุดคือสตรีที่เชื่อฟังยอมศิโรราบใต้แทบเท้าเขา แต่ชายหนุ่มเพิ่งจะยิ้มอย่างคนที่อยู่เหนือกว่าได้ไม่นาน มู่เถาฮวาก็ยกเข่ากระทุ้งเข้ามาที่หว่างขาของเขาอย่างเต็มแรง ก่อนจะปัดมีดสั้นในมือเขาจนร่วงลงไปบนพื้น และจับเขากดลงไปบนพื้นโดยที่ตัวนางนั่งคล่อมอยู่บนตัวเขาก่อนหน้านี้เพราะยังมึนงงอยู่ นางจึงลืมว่าต้องปกป้องตนเองเช่นไร แต่ตอนนี้นางมีสติแจ่มชัดแล้ว!"มู่เถาฮวาเจ้ากล้า!""กล้าสิ! มากกว่านี้ข้าก็กล้า นี่ องค์ชายรองบัดซบ จะใช
Baca selengkapnya
บทที่ 3 หาวิธีถอนคุณไสย
ยามเช้าอากาศค่อนข้างดีเป็นอย่างมาก ช่วงวสันต์ฤดูเช่นนี้ี้มักไม่ร้อนอบอ้าวและไม่หนาวจนเกินไป หลังจากอาบน้ำล้างหน้าผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เสร็จเรียบร้อยแล้ว มู่เถาฮวาก็มากินมื้อเช้า เวลาล่วงเลยมาจนถึงตอนเย็นก็มีสาวใช้มาแจ้งนาง บอกว่าเสิ่นหมิงต้องการให้นางไปพบเขาที่ห้องมู่เถาฮวาพยักหน้ารับ เมื่อมาถึงก็พบกับนักพรตผู้นั้น นางพิจารณามองเขาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเสิ่นหมิงอีกครั้ง ก็พบว่ามองไม่เห็นผีสาวตนนั้นแล้ว แต่กลับมีเพียงกลิ่นอายที่แปลกประหลาดสายหนึ่งวนเวียนอยู่รอบตัวเขาเสิ่นหมิงที่เห็นว่ามู่เถาฮวามาแล้ว ก็บอกให้นักพรตกลับไปเสีย ก่อนจะหันมาเอ่ยกับนาง"เจ้าคุ้นชินกับจวนของข้าแล้วใช่หรือไม่ ข้าเรียกเจ้ามาก็เพื่อจะบอกว่าสาวใช้ในจวนเจ้าสามารถเรียกใช้พวกนางได้ จะเบิกเงินซื้อสิ่งใดก็แจ้งพ่อบ้านได้ อีกสองวันจะเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง นักพรตเจี่ยงเฉิงจะทำพิธีปลุกยันต์ดอกไม้กันภัยในตัวเจ้า เตรียมตัวให้ดีด้วยล่ะ"“ข้าต้องทำเช่นไรบ้าง”“ก็ไม่มีอันใด เพียงเปลื้องผ้าอาบน้ำใต้แสงจันทร์ร่วมกับข้า”“เปลื้องผ้า!”มู่เถาฮวาเมื่อได้ฟังก็ถึงกับทำหน้าไม่ถูก หญิงสาวมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาที่กระอักกระอ่วน เสิ
Baca selengkapnya
บทที่ 4 หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน
สายลมบามค่ำพัดผ่านเรือนพักกว้างขวาง เสียงใบไม้เสียดสีกันดังแผ่วคล้ายเสียงขลุ่ย จันทราเต็มดวงส่องลอดม่านบางที่ปลิวไหว เงาสะท้อนบนโต๊ะหินเผยให้เห็นจอกสุราสองจอกวางเรียงคู่กันเสิ่นหมิงหัวเราะเบา ๆ ดวงตาคมทอดมองนางราวจะหลอมรวมวิญญาณเข้าไปในดวงหน้าอันอ่อนโยนนั้นมู่เถาฮวาใบหน้าแดงซ่าน ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์สุรา หรือเพราะอะไรบางอย่าง ร่างกายของนางในตอนนี้รู้สึกเหมือนถูกถ่านร้อนแนบตามลำตัว มันร้อนลุ่มไปทั่วทั้งสรรพางค์กายความวูบไหวนี้ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ และค่อยๆ ชัดเจนขึ้นตามเวลาที่ล่วงผ่านไป และตอนนี้นางก็ข่มอารมณ์ไว้ไม่ไหวแล้วก่อนหน้านี้เขาและนางกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันบนเตียง แล้วแต่ต่อมามู่เถาฮวาก็เริ่มมีสติขึ้นมาเล็กน้อย นางจึงผละออกจากเขาเสิ่นหมิงค่อย ๆ เอื้อมมือไปแตะข้อมือของนางเบา ๆ ปลายนิ้วเย็นเฉียบแนบลงกับผิวอุ่น“อย่าไป...”เขากระซิบใกล้จนลมหายใจอุ่นรินผ่านข้างแก้ม“อยู่ตรงนี้กับข้า...เพียงคืนนี้ก็พอ”ดวงตาทั้งคู่สบกัน ท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยเสียงหัวใจเต้นแรงแล้วเขาก็โน้มตัวเข้าไป จูบแรกแผ่วเบา แต่นานพอให้นางหลับตาลง ริมฝีปากสัมผัสกันอย่างลังเล สั่นไหวราวกับไม่แน่ใจว่าคือคว
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ช่วยเหลือ
เช้าวันต่อมาหลังจากที่รู้สึกตัวตื่นแล้ว นางเองรู้สึกประหม่าไม่น้อยแต่ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าท่วงท่าลีลาของเสิ่นหมิงนั้นเร้าใจนางน่าดู ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะไม่เคยผ่านสตรีใดมาก่อนด้านเสิ่นหมองนั้นก็กระอักกระอ่วนไม่ต่างกันเลย ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่กำลังลุกขึ้นมาสวมใส่เสื้อผ้า ทำราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา"ตั้งแต่เกิดมาข้าเพิ่งจะเคยเจอสตรีที่ไร้ยางอายเช่นเจ้า นี่เจ้าไม่รู้สึกกระดากอายบ้างเลยหรือ"มู่เถาฮวาที่สวมเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็หันมามองเสิ่นหมิงก่อนจะเอ่ย"ข้าต้องนั่งร้องไห้หรือ หรือว่าจะให้ข้ากระโดดน้ำฆ่าตัวตายในสระบัว ข้าไม่ทำหรอกนะ ข้ารักชีวิตจะตายไป ในเมื่อแก้ไขสิ่งใดไม่ได้แล้ว ก็ต้องยอมรับ""เหอะ""ทำไม หรือว่าองค์ชายรองเกิดติดใจร่างกายนี้ของข้าขึ้นมา""เหลวไหล เจ้าเป็นเพียงแค่ยันต์ดอกไม้กันภัยของข้าเท่านั้น"มู่เถาฮวาเบ้ปากอย่างไม่ใส่ใจ หลังจากที่คนทั้งสองจัดการสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เสิ่นหมิงก็ให้คนไปเรียกนักพรตเจี่ยงให้มาพบเขานักพรตผู้นี้มีนามว่าเจี่ยงเฉิง อายุยังไม่มากเท่าใดนัก ดูเหมือนจะรุ่นราวคราวเดียวกับเสิ่นหมิงเสียด้วยซ้ำเจี่ยงเฉิงที่ถูกมู่เถาฮวาจ้
Baca selengkapnya
บทที่ 6 รับปาก
เพราะเกรงว่าจะเกิดเรื่องกับเสิ่นหมิงอีก มู่เถาฮวาจึงอยู่เฝ้าเขาตลอดทั้งคืน อีกทั้งยังบอกให้คนไปแจ้งเจี่ยงเฉิงให้รีบมาที่จวนองค์ชายรองโดยเร็วมู่เถาฮวาบอกให้สาวใช้นำน้ำสะอาดและอ่างน้ำเข้ามาให้นาง สาวใช้น้อยแม้จะไม่เต็มใจเท่าใดนักแต่กลับไม่กล้ามีปากมีเสียงแต่ไหนแต่ไรพวกนางชื่นชมในตัวของเสิ่นหมิงมาโดยตลอด ถึงขนาดหวังว่าจะได้เป็นนางบำเรอของเขาสักครั้ง แต่จนปัญญาที่เสิ่นหมิงไม่แม้แต่จะชายตาแลพวกนาง แต่กลับไปเอาตัวสตรีบ้านนอกจากที่ใดไม่รู้มาอยู่ร่วมจวนมู่เถาฮวามีหรือจะมองไม่ออกถึงความคิดของเหล่าสาวใช้พวกนั้น แต่นางคร้านจะถือสาหาความให้มากเรื่องจึงทำเป็นหูทวนลมปิดตาข้างหนึ่งทำเป็นมองไม่เห็นไปเสียเสิ่นหมิงรูปงามออกปานนี้ พวกนางจะมีใจคิดเพ้อฝันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด เมื่อได้ผ้าสะอาดและอ่างน้ำเรียบร้อยแล้ว มู่เถาฮวาก็จัดการเช็ดตัวให้เขาพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสร็จสรรพ หลับนอนก็เคยทำร่วมกันมาแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าเพียงเท่านี้ไม่นับว่าเป็นอันใดเสิ่นหมิงยังคงไม่ฟื้นขึ้นมา มู่เถาฮวามองดูที่รอบลำคอของเขาเขาด้วยแววตาที่ครุ่นคิดคนที่ลงมือโหดเหี้ยมเป็นอย่างมาก ไม่สู้กันซึ่งหน้าแต่กลับใช้วิธีสกป
Baca selengkapnya
บทที่ 7 ใต้แสงจันทร์
มู่เถาฮวาหายไปไม่นานก็กลับมาพร้อมโจ๊กถ้วยหนึ่ง นางป้อนโจ๊กให้เสิ่นหมิงอย่างตั้งใจ แต่เสิ่นหมิงรู้สึกเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก เขาจึงกินโจ๊กถ้วยนั้นลงไปเพียงไม่กี่คำ มู่เถาฮวาเองก็ไม่คิดจะบังคับเขา หากเขาหิวอีก นางก็จะป้อนโจ๊กให้เขากินอีกหนด้านเสิ่นฮ่องเต้ที่ได้ทราบข่าวว่าเสิ่นหมิงบุตรชายของตนล้มป่วยก็ร้อนใจ รีบส่งให้หมอหลวงมาดูอาการของเขาและให้ขันทีนำยาบำรุงชั้นดีไปมอบให้บุตรชายตนที่จวนเสิ่นหมิงเป็นบุตรชายที่เกิดจากเขากับซ่งฮองเอา ซ่งฮองเฮาเป็นสตรีที่อยู่ในดวงใจของเขา เขารักนางมาก เขาถึงกับไม่สนใจฟังเสียงทัดทานใดของเหล่าขุนนาง ต่อให้เสิ่นหมิงจะไม่ดีในสายตาของคนอื่น แต่สำหรบเขา เสิ่นหมิงคือบุตรชายที่เขารักมากที่สุดมีหรือเขาจะไม่รู้ว่าสวีกุ้ยเฟยและเสิ่นหลางนั้นคิดจะทำสิ่งใด แต่เพราะพวกนางสองแม่ลูกไม่ได้ก่อคลื่นลมใด เขาจึงไม่ได้สนใจเพียงปิดตาข้างหนึ่งทำเป็นมองไม่เห็น อย่างไรการต่อสู้กันระหว่างองค์ชายก็อาจจะทำให้เสิ่นหมิงได้ขัดเกลาความคิดและจิตใจมากขึ้นระยะหลังมานี้สภาพร่างกายของเขาไม่ค่อยจะสู้ดีเท่าใดนัก ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงมักจะฝันร้ายอยู่บ่อยๆ นอนหลับก็ไม่ค่อยสนิทเท่าใดนัก ร่างกายแ
Baca selengkapnya
บทที่ 8 ลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น
คนทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่ม เสิ่นหมิงสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปในโพลงปากสวยของมู่เถาฮวา เขาเกี่ยวกระหวััดลิ้นตนกับลิ้นชื้นแฉะของนางอย่างเมามัน ก่อนจะช้อนอุ้มร่างบางที่ตอนนี้เปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ปกปิดมานอนบนแคร่ไม้ที่วางอยู่ข้างอ่างน้ำชายหนุ่มโน้มกายตนไปทาบทับร่างบางระหงของสตรีตรงหน้า ก่อนจะจูบไซ้ซอกคอของนางอย่างหื่นกระหาย สองมือลูบไล้ไปทั่วเรือนกายงามของหญิงสาวอย่างซุกซน "อื้อ"มู่เถาฮวาส่งเสียงครางแว่วหวานออกมาด้วยความเสียวสะท้าน เมื่อถูกเสิ่นหมิงครอบริมฝีปากกลืนกินจุกบัวสีหวานของนางอย่างหื่นกระหาย สองมือหนาใหญ่บีบขยำเคล้นคลึงสองเต้างามจนเกิดเป็นรอยแดงห้านิ้ว ปลายลิ้นร้อนแลบเลียปลายยอดถันของนางเป็นจังหวะถี่เร้า มู่เถาฮวาเสียวสะท้านจนร่างกายบิดเร่า นางแอ่นอกงามให้เขาเชยชมได้ตามใจโดยไม่คิดขัดขืนแม้เพียงน้อยเสิ่นหมิงแลบลิ้นลากเลียลงมาตามท้องน้อยของมู่เถาฮวาช้าๆ แล้วจึงจับเรียวขางามของนางอ้าออกจนกว้าง เผยให้เห็นกลีบดอกกุหลาบสีสวยที่แย้มบานรอให้เขาไปเชยชม เกสรสีหวานเบื้องหน้าช่างเย้าตายวนใจเสียจนชายหนุ่มไม่อาจละสายตาได้ เขาโน้มใบหน้าเข้าไป พร้อมกับใช้ปลายลิ้นกระดกแลบเลียเม็ดเกสรนั้นอย่างถี่ร
Baca selengkapnya
บทที่ 9 ตราทหาร
การแช่น้ำใต้แสงจันทร์ผ่านไปด้วยดี หลังจากที่มู่เถาฮวานอนหลับไปแล้ว เจี่ยงเฉิงก็เดินเข้ามาหาเสิ่นหมิง ตอนนี้คนทั้งสองยังนอนไม่หลับ เจี่ยงเฉิงเองก็ยังไม่ได้กลับจวนตระกูลเจียงเพราะต้องการอยู่เป็นเพื่อนเสิ่นหมิงคนทั้งสองยกจกสุราขึ้นดื่ม ก่อนจะมองไปบนท้องฟ้าคราหนึ่ง เจี่ยงเฉิงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน"อาหมิง เจ้าชอบนางหรือ"เสิ่นหมิงวางจอกสุราลง ก่อนจะหันมามองเจี่ยงเฉิง"ใช่ เจ้าว่าข้้าเหลวไหลเกินไปหรือไม่ ปากไม่ตรงกับใจใช่หรือไม่"เจี่ยงเฉิงส่งเสียงหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างไม่คิดสิ่งใด"ไม่หรอก ความรู้สึกเช่นนี้บางคราเราเองก็ไม่อาจห้ามใจได้ อีกอย่างข้าว่านางก็เป็นคนดี หากเราไม่พบนางบางคราอาจจะหาทางแก้ปัญหาในตอนนี้ไม่ได้เสียด้วยซ้ำ อีกอย่าง นางช่วยให้ข้ามีพลังกลับคืนมา ไม่ต้องถูกผนึกพลังวิญญาณ"เสิ่นหมิงเมื่อที่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย เขารู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับเจี่ยงเฉิงแล้ว ชายหนุ่มมองหน้าสหายตนคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม"เจ้าหาตัวคนที่ลงมือได้หรือยัง"เจี่ยงเฉิงหันมามองเสิ่นหมิงพลางส่ายหน้าไปมาอย่างอับจนหนทาง หลายวันมานี้เขาพยายามสืบแล้ว พบว่าท่านแม่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใ
Baca selengkapnya
บทที่ 10 ถอนคุณไสย
เจี่ยงเฉิงที่ได้รับจดหมายจากเสิ่นหมิงก็เร่งรุดมาที่จวนองค์ชายรองอย่างไม่รอช้า เมื่อมาถึงก็พบว่ามู่เถาฮวากำลังรออยู่ในห้องทำพิธี เขารีบเข้ามาทันที"แม่นางมู่ เหตุใดจึงรีบร้อนถึงเพียงนี้เล่า เดิมทีจะต้องทำพิธีถอนคุณไสยในคืนพระจันทร์เต็มดวงที่กำลังจะมาถึงไม่ใช่หรือ”มู่เถาฮวากันมามองเจี่ยงเฉิง ก่อนจะเอ่ยตอบ“เราจะรอเวลาไม่ได้แล้ว ท่านคงทราบเรื่องที่สวีกุ้ยเฟยและเสิ่นหลางองค์ชายใหญ่ยึดครองอำนาจแล้ว อีกทั้งยังมีราชโองการจากฝ่าบาทให้สวีกุ้ยเฟยเป็นผู้สำเร็จราชการแทน หากเป็นฝีมือของสองแม่ลูกที่ทำคุณไสยใส่เสิ่นหมิงจริงๆ เราก็ไม่อาจรอได้แล้ว""เจ้าเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้วใช่หรือไม่"“อืม”มู่เถาฮวามอบยันต์หลายแผ่นให้กับเจี่ยงเฉิง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง"ข้าจะทำพิธีสะท้อนคุณไสยกลับไปหาคนที่ลงมือ โดยใช้ผีสาวชุดดำเป็นสื่อกลาง แต่วิธีนี้เสิ่นหมิงอาจจะเจ็บตัวเสียหน่อย แต่ไม่เป็นอันตรายอันใด หากกระอักโลหิตออกมาก็ถือว่าหายดีแล้ว""ได้ ข้าจะช่วยเจ้าเอง""อืม"เสิ่นหมิงเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ออกคำสั่งให้ทหารคุ้มกันจวนองค์ชายรองอย่างแน่หนา จนกว่าพิธีแก้คุณไสยจะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีสายลมพัดพาเอาความ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status