ดอกท้อบานยามวสันต์

ดอกท้อบานยามวสันต์

last updateLast Updated : 2025-06-05
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
14Chapters
730views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะวาสนาด้ายแดงชักนำ ทำให้มู่เถาฮวาได้พบกับเสิ่นหมิง องค์ชายรองที่มีดวงชะตาอัปมงคล นางมีหน้าที่เป็นยันต์ดอกไม้กันภัยให้กับเขา คนทั้งสองต้องต่อสู้กับสิ่งที่มองไม่เห็น อีกทั้งคนชั่วที่ใช้วิธีสกปรกหวังจะทำลายพวกเขา จนกระทั่งวันเวลาล่วงผ่าน คนทั้งสองจึงก่อเกิดความรู้สึกที่ดีต่อกันโดยไม่รู้ตัว

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ยันต์ดอกไม้กันภัย

「池上先生、江川病院への異動……本当に決めたのか?」

斉藤勉(さいとう つとむ)院長は、池上由奈(いけがみ ゆな)の異動願を手にして目を丸くした。

由奈はわずかにまつげを震わせ、苦みを含んだ笑みを浮かべる。「はい、もう決めました」

その瞳に揺るがぬ決意を見て、勉は深いため息をつき、静かに署名した。

院長室を出て廊下を歩いたとき、由奈は白衣を着た長門歩実(ながと あゆみ)と、その隣にいる滝沢祐一(たきざわ ゆういち)、そして小さな男の子に出くわした。

一瞬、足が止まる。

まるで幸せな家族のような光景が、目に飛び込んできたのだ。

二人の間を歩く男の子が、左右の手をそれぞれ歩実と祐一にぎゅっと握られ、無邪気な笑顔を浮かべている。

由奈の胸に鋭い痛みが走った。

祐一が歩実と子どもに向ける柔らかな眼差し、穏やかで優しい仕草――それは、由奈が一度も与えられたことのないものだった。

彼は自分を憎んでいるのだと、由奈はよく知っている。

祐一の初恋の相手は歩実だった。だが、由奈が祐一の祖母・和恵(かずえ)と取引をして彼と結婚したとき、すでに二人は別れていた。とはいえ、その事実を知ったのは結婚後のことだった。

結局祐一にとって由奈は、隙を突き、卑怯な手で妻の座を奪った女でしかないのだ。

けれど――彼は知らない。

本当は、由奈の方が先に祐一と出会っていたのだ。だが彼は、その記憶をとっくに忘れていた。

結婚すれば思い出してくれる。冷え切った心も、寄り添えば少しずつ温まっていく。由奈はそう信じていた。

けれど、それは思い上がりにすぎなかった。

祐一は彼女を憎んでいる。愛してくれることなど、決してないのだ。

その証拠に、六年間の結婚生活のあいだ、彼は周囲に「独身だ」と言い続け、妻である由奈をまるで存在しない人間のように扱った。

「池上先生?」歩実が気づいて声をかける。

祐一は眉を寄せ、じっと由奈を見つめる。その視線には、まるで「余計なことを口にするな」と言いたげな緊張があった。

その距離感が、刹那に由奈の胸を締めつける。けれど彼女はすぐに表情を整え、頭を下げた。

「長門先生、滝沢社長、お疲れ様です」

祐一は最近、中央病院の出資者となり、病院経営に名を連ねている。もちろん、それは由奈のためではなく、歩実のためだった。

歩実が帰国してすぐ、祐一が彼女を中央病院に入れ、外科部長として推薦したのだ。院内では誰もが「歩実の後ろ盾が滝沢社長」と噂し、さらには二人が恋人関係だという話まで広がっていたが、祐一は何一つ否定しなかった。

歩実は祐一の腕を自然に取り、にこやかに言う。

「そんなにかしこまらなくていいのよ。私なんてまだ入ったばかりだし、これからいろいろ教えてもらわないと」

そのとき、男の子が祐一にしがみついた。「パパ、疲れた。抱っこして?」

由奈の顔色がさっと変わる。

――パパ?

歩実は慌ててしかめ顔をつくる。

「健斗、だめでしょ。そんな呼び方したら」そう言いながら祐一へ申し訳なさそうに視線を向けた。

「ごめんなさい、祐一。子どもがわかってなくて」

祐一はちらりと由奈を見たが、怒ることもなくただ穏やかに子どもを抱き上げた。

「いいんだ」

「僕、祐一パパが大好き!本当に僕のパパになってくれたらいいのに!」

健斗(けんと)は祐一の首に腕を回し、甘えるように声を弾ませた。

「もう、しょうがない子ね」歩実は苦笑しながら彼の頭を撫でた。

由奈は拳を固く握りしめる――こんなに優しい祐一を、彼女は見たことがない。

……もう諦めた。

どんなに頑張っても、冷たい心を温めることはできなかった。なら、終わりにするしかない。

重い気持ちを押し込み、由奈は三人を追い抜いてエレベーターに乗り込んだ。

……

異動の件は誰にも知らせていない、もちろん祐一にも。

知らせる必要がないと思ったし、彼が知りたがるはずもないのだから。

車を走らせ、由奈は滝沢家の本邸へ向かう。門前でチャイムを押すと、しばらくして使用人の森田(もりた)が出てきた。

「奥さま、お帰りなさいませ」

「おばあさまはいらっしゃる?」

「はい、中でお待ちです。どうぞ」

滝沢家の重鎮である和恵。祐一の祖父が亡くなって以来、家の一切を取り仕切ってきた女性だ。

彼女は南の町の商家の出で、若いころから手腕を発揮してきた。姑から疎まれても、表立って彼女を逆らう者はいなかった。

森田に案内され、由奈は静かな和室へ入る。そこでは和恵が座布団に正座し、数珠を手に念仏を唱えていた。

「奥さまがお見えです」

和恵はゆるやかに目を開き、横顔のまま「こちらへ」と告げる。

森田が下がると、由奈も正座して仏前に手を合わせた。

和恵は熱心な仏教徒で、よく寺に参拝し、香をあげていた。出かけると、戻るまでに半月ほどかかることもあった。

しばし沈黙が続いたのち、由奈は小さな声で切り出した。

「おばあさま……私、祐一さんと離婚したいと思っています」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
14 Chapters
บทที่ 1 ยันต์ดอกไม้กันภัย
แคว้นหนานตงบ้านตระกูลมู่ "เถาฮวา นี่เจ้ายังไม่ตื่นอีกเหรอ นังสารเลวนี่ มาอาศัยบ้านคนอื่นอยู่แล้วยังเอาแต่นอนไม่ยอมตื่น เจ้าลุกไปตักน้ำที่แม่น้ำมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ข้าต้องอาบน้ำแล้ว!"เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายทำให้มู่เถาฮวาตกใจสะดุ้งตื่น หญิงสาวมีท่าทีงัวเงียเป็นอย่างมาก เมื่อตั้งสติได้ นางก็ลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะปรายตามองสตรีน้อยตรงหน้าด้วยแววตาเจือความรำคาญ นางมีนามว่ามู่เถาฮวา เป็นหญิงสาวจากยุคปัจจุบัน เมื่อหลายวันก่อนไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น นางล้มป่วยและเสียชีวิต หลังจากนั้นวิญญาณก็ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของสตรีน้อยนางนี้ที่มีชื่อแซ่และหน้าตาเหมือนนางราวกับฝาแฝดชะตาชีวิตของเจ้าของร่างเดิมไม่ค่อยจะดีเท่าใดนัก มารดาตายตั้งแต่อายุสิบขวบ บิดามีภรรยาใหม่ ติดการพนัน จึงเอานางมาฝากท่านป้าให้ช่วยเลี้ยงดู ท่านป้าคือพี่สาวของมารดานางที่เสียชีวิตไปแล้วปีนี้มู่เถาฮวาอายุสิบหกปีแล้ว กำลังเป็นสาวงามสะพรั่ง หน้าตาของนางงดงามเป็นอย่างมาก งดงามสะดุดตาบุรุษในหมู่บ้าน แม้แต่ลุงเขยยังจ้องจะทำมิดีมิร้ายนาง ที่เจ้าของร่างเดิมต้องตายก็เพราะวิ่งหนีลุงบ้ากามที่คิดจะทำร้ายจนพลัดตกแม่น้ำเสียชีวิต แม้จะมีคนไปช่
Read more
บทที่ 2 พาเข้าจวน
เสิ่นหมิงที่ถูกมู่เถาฮวาดึงทึ้งศีรษะอย่างไม่ออมแรงก็ถึงกับโมโหจนเลือดขึ้นหน้า เขาคว้ามีดสั้นมาจ่อคอนางอย่างรวดเร็ว มู่เถาฮวาถึงกับชะงักพลางมองเขาตาปริบๆพี่ชายถึงกับเล่นมีดเลยหรือเสิ่นหมิงมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชา เขายอมรับว่าตนเองไม่ใช่บุรุษนิสัยดีงามรักหยกถนอมบุปผาอันใดเทือกนั้น "การที่ข้ารับตัวเจ้าเข้ามา และดีกับเจ้า ไม่ได้แปลว่าเจ้าจะทำกับข้าเช่นไรก็ได้ ทำตามที่ข้าสั่ง นับแต่นี้เจ้าเป็นทาสของข้า อย่าได้คิดเหิมเกริม!"มู่เถาฮวาเมื่อได้ฟังก็กำมือแน่นทาสหรือ เป็นทั้งทาสทั้งยันต์ดอกไม้กันภัย มันจะเกินไปแล้ว!เมื่อเห็นว่านางไม่เอ่ยสิ่งใด เสิ่นหมิงก็ได้ใจ เขาชอบที่สุดคือสตรีที่เชื่อฟังยอมศิโรราบใต้แทบเท้าเขา แต่ชายหนุ่มเพิ่งจะยิ้มอย่างคนที่อยู่เหนือกว่าได้ไม่นาน มู่เถาฮวาก็ยกเข่ากระทุ้งเข้ามาที่หว่างขาของเขาอย่างเต็มแรง ก่อนจะปัดมีดสั้นในมือเขาจนร่วงลงไปบนพื้น และจับเขากดลงไปบนพื้นโดยที่ตัวนางนั่งคล่อมอยู่บนตัวเขาก่อนหน้านี้เพราะยังมึนงงอยู่ นางจึงลืมว่าต้องปกป้องตนเองเช่นไร แต่ตอนนี้นางมีสติแจ่มชัดแล้ว!"มู่เถาฮวาเจ้ากล้า!""กล้าสิ! มากกว่านี้ข้าก็กล้า นี่ องค์ชายรองบัดซบ จะใช
Read more
บทที่ 3 หาวิธีถอนคุณไสย
ยามเช้าอากาศค่อนข้างดีเป็นอย่างมาก ช่วงวสันต์ฤดูเช่นนี้ี้มักไม่ร้อนอบอ้าวและไม่หนาวจนเกินไป หลังจากอาบน้ำล้างหน้าผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เสร็จเรียบร้อยแล้ว มู่เถาฮวาก็มากินมื้อเช้า เวลาล่วงเลยมาจนถึงตอนเย็นก็มีสาวใช้มาแจ้งนาง บอกว่าเสิ่นหมิงต้องการให้นางไปพบเขาที่ห้องมู่เถาฮวาพยักหน้ารับ เมื่อมาถึงก็พบกับนักพรตผู้นั้น นางพิจารณามองเขาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเสิ่นหมิงอีกครั้ง ก็พบว่ามองไม่เห็นผีสาวตนนั้นแล้ว แต่กลับมีเพียงกลิ่นอายที่แปลกประหลาดสายหนึ่งวนเวียนอยู่รอบตัวเขาเสิ่นหมิงที่เห็นว่ามู่เถาฮวามาแล้ว ก็บอกให้นักพรตกลับไปเสีย ก่อนจะหันมาเอ่ยกับนาง"เจ้าคุ้นชินกับจวนของข้าแล้วใช่หรือไม่ ข้าเรียกเจ้ามาก็เพื่อจะบอกว่าสาวใช้ในจวนเจ้าสามารถเรียกใช้พวกนางได้ จะเบิกเงินซื้อสิ่งใดก็แจ้งพ่อบ้านได้ อีกสองวันจะเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง นักพรตเจี่ยงเฉิงจะทำพิธีปลุกยันต์ดอกไม้กันภัยในตัวเจ้า เตรียมตัวให้ดีด้วยล่ะ"“ข้าต้องทำเช่นไรบ้าง”“ก็ไม่มีอันใด เพียงเปลื้องผ้าอาบน้ำใต้แสงจันทร์ร่วมกับข้า”“เปลื้องผ้า!”มู่เถาฮวาเมื่อได้ฟังก็ถึงกับทำหน้าไม่ถูก หญิงสาวมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาที่กระอักกระอ่วน เสิ
Read more
บทที่ 4 หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน
สายลมบามค่ำพัดผ่านเรือนพักกว้างขวาง เสียงใบไม้เสียดสีกันดังแผ่วคล้ายเสียงขลุ่ย จันทราเต็มดวงส่องลอดม่านบางที่ปลิวไหว เงาสะท้อนบนโต๊ะหินเผยให้เห็นจอกสุราสองจอกวางเรียงคู่กันเสิ่นหมิงหัวเราะเบา ๆ ดวงตาคมทอดมองนางราวจะหลอมรวมวิญญาณเข้าไปในดวงหน้าอันอ่อนโยนนั้นมู่เถาฮวาใบหน้าแดงซ่าน ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์สุรา หรือเพราะอะไรบางอย่าง ร่างกายของนางในตอนนี้รู้สึกเหมือนถูกถ่านร้อนแนบตามลำตัว มันร้อนลุ่มไปทั่วทั้งสรรพางค์กายความวูบไหวนี้ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ และค่อยๆ ชัดเจนขึ้นตามเวลาที่ล่วงผ่านไป และตอนนี้นางก็ข่มอารมณ์ไว้ไม่ไหวแล้วก่อนหน้านี้เขาและนางกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันบนเตียง แล้วแต่ต่อมามู่เถาฮวาก็เริ่มมีสติขึ้นมาเล็กน้อย นางจึงผละออกจากเขาเสิ่นหมิงค่อย ๆ เอื้อมมือไปแตะข้อมือของนางเบา ๆ ปลายนิ้วเย็นเฉียบแนบลงกับผิวอุ่น“อย่าไป...”เขากระซิบใกล้จนลมหายใจอุ่นรินผ่านข้างแก้ม“อยู่ตรงนี้กับข้า...เพียงคืนนี้ก็พอ”ดวงตาทั้งคู่สบกัน ท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยเสียงหัวใจเต้นแรงแล้วเขาก็โน้มตัวเข้าไป จูบแรกแผ่วเบา แต่นานพอให้นางหลับตาลง ริมฝีปากสัมผัสกันอย่างลังเล สั่นไหวราวกับไม่แน่ใจว่าคือคว
Read more
บทที่ 5 ช่วยเหลือ
เช้าวันต่อมาหลังจากที่รู้สึกตัวตื่นแล้ว นางเองรู้สึกประหม่าไม่น้อยแต่ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าท่วงท่าลีลาของเสิ่นหมิงนั้นเร้าใจนางน่าดู ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะไม่เคยผ่านสตรีใดมาก่อนด้านเสิ่นหมองนั้นก็กระอักกระอ่วนไม่ต่างกันเลย ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่กำลังลุกขึ้นมาสวมใส่เสื้อผ้า ทำราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา"ตั้งแต่เกิดมาข้าเพิ่งจะเคยเจอสตรีที่ไร้ยางอายเช่นเจ้า นี่เจ้าไม่รู้สึกกระดากอายบ้างเลยหรือ"มู่เถาฮวาที่สวมเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็หันมามองเสิ่นหมิงก่อนจะเอ่ย"ข้าต้องนั่งร้องไห้หรือ หรือว่าจะให้ข้ากระโดดน้ำฆ่าตัวตายในสระบัว ข้าไม่ทำหรอกนะ ข้ารักชีวิตจะตายไป ในเมื่อแก้ไขสิ่งใดไม่ได้แล้ว ก็ต้องยอมรับ""เหอะ""ทำไม หรือว่าองค์ชายรองเกิดติดใจร่างกายนี้ของข้าขึ้นมา""เหลวไหล เจ้าเป็นเพียงแค่ยันต์ดอกไม้กันภัยของข้าเท่านั้น"มู่เถาฮวาเบ้ปากอย่างไม่ใส่ใจ หลังจากที่คนทั้งสองจัดการสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เสิ่นหมิงก็ให้คนไปเรียกนักพรตเจี่ยงให้มาพบเขานักพรตผู้นี้มีนามว่าเจี่ยงเฉิง อายุยังไม่มากเท่าใดนัก ดูเหมือนจะรุ่นราวคราวเดียวกับเสิ่นหมิงเสียด้วยซ้ำเจี่ยงเฉิงที่ถูกมู่เถาฮวาจ้
Read more
บทที่ 6 รับปาก
เพราะเกรงว่าจะเกิดเรื่องกับเสิ่นหมิงอีก มู่เถาฮวาจึงอยู่เฝ้าเขาตลอดทั้งคืน อีกทั้งยังบอกให้คนไปแจ้งเจี่ยงเฉิงให้รีบมาที่จวนองค์ชายรองโดยเร็วมู่เถาฮวาบอกให้สาวใช้นำน้ำสะอาดและอ่างน้ำเข้ามาให้นาง สาวใช้น้อยแม้จะไม่เต็มใจเท่าใดนักแต่กลับไม่กล้ามีปากมีเสียงแต่ไหนแต่ไรพวกนางชื่นชมในตัวของเสิ่นหมิงมาโดยตลอด ถึงขนาดหวังว่าจะได้เป็นนางบำเรอของเขาสักครั้ง แต่จนปัญญาที่เสิ่นหมิงไม่แม้แต่จะชายตาแลพวกนาง แต่กลับไปเอาตัวสตรีบ้านนอกจากที่ใดไม่รู้มาอยู่ร่วมจวนมู่เถาฮวามีหรือจะมองไม่ออกถึงความคิดของเหล่าสาวใช้พวกนั้น แต่นางคร้านจะถือสาหาความให้มากเรื่องจึงทำเป็นหูทวนลมปิดตาข้างหนึ่งทำเป็นมองไม่เห็นไปเสียเสิ่นหมิงรูปงามออกปานนี้ พวกนางจะมีใจคิดเพ้อฝันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด เมื่อได้ผ้าสะอาดและอ่างน้ำเรียบร้อยแล้ว มู่เถาฮวาก็จัดการเช็ดตัวให้เขาพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสร็จสรรพ หลับนอนก็เคยทำร่วมกันมาแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าเพียงเท่านี้ไม่นับว่าเป็นอันใดเสิ่นหมิงยังคงไม่ฟื้นขึ้นมา มู่เถาฮวามองดูที่รอบลำคอของเขาเขาด้วยแววตาที่ครุ่นคิดคนที่ลงมือโหดเหี้ยมเป็นอย่างมาก ไม่สู้กันซึ่งหน้าแต่กลับใช้วิธีสกป
Read more
บทที่ 7 ใต้แสงจันทร์
มู่เถาฮวาหายไปไม่นานก็กลับมาพร้อมโจ๊กถ้วยหนึ่ง นางป้อนโจ๊กให้เสิ่นหมิงอย่างตั้งใจ แต่เสิ่นหมิงรู้สึกเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก เขาจึงกินโจ๊กถ้วยนั้นลงไปเพียงไม่กี่คำ มู่เถาฮวาเองก็ไม่คิดจะบังคับเขา หากเขาหิวอีก นางก็จะป้อนโจ๊กให้เขากินอีกหนด้านเสิ่นฮ่องเต้ที่ได้ทราบข่าวว่าเสิ่นหมิงบุตรชายของตนล้มป่วยก็ร้อนใจ รีบส่งให้หมอหลวงมาดูอาการของเขาและให้ขันทีนำยาบำรุงชั้นดีไปมอบให้บุตรชายตนที่จวนเสิ่นหมิงเป็นบุตรชายที่เกิดจากเขากับซ่งฮองเอา ซ่งฮองเฮาเป็นสตรีที่อยู่ในดวงใจของเขา เขารักนางมาก เขาถึงกับไม่สนใจฟังเสียงทัดทานใดของเหล่าขุนนาง ต่อให้เสิ่นหมิงจะไม่ดีในสายตาของคนอื่น แต่สำหรบเขา เสิ่นหมิงคือบุตรชายที่เขารักมากที่สุดมีหรือเขาจะไม่รู้ว่าสวีกุ้ยเฟยและเสิ่นหลางนั้นคิดจะทำสิ่งใด แต่เพราะพวกนางสองแม่ลูกไม่ได้ก่อคลื่นลมใด เขาจึงไม่ได้สนใจเพียงปิดตาข้างหนึ่งทำเป็นมองไม่เห็น อย่างไรการต่อสู้กันระหว่างองค์ชายก็อาจจะทำให้เสิ่นหมิงได้ขัดเกลาความคิดและจิตใจมากขึ้นระยะหลังมานี้สภาพร่างกายของเขาไม่ค่อยจะสู้ดีเท่าใดนัก ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงมักจะฝันร้ายอยู่บ่อยๆ นอนหลับก็ไม่ค่อยสนิทเท่าใดนัก ร่างกายแ
Read more
บทที่ 8 ลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น
คนทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่ม เสิ่นหมิงสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปในโพลงปากสวยของมู่เถาฮวา เขาเกี่ยวกระหวััดลิ้นตนกับลิ้นชื้นแฉะของนางอย่างเมามัน ก่อนจะช้อนอุ้มร่างบางที่ตอนนี้เปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ปกปิดมานอนบนแคร่ไม้ที่วางอยู่ข้างอ่างน้ำชายหนุ่มโน้มกายตนไปทาบทับร่างบางระหงของสตรีตรงหน้า ก่อนจะจูบไซ้ซอกคอของนางอย่างหื่นกระหาย สองมือลูบไล้ไปทั่วเรือนกายงามของหญิงสาวอย่างซุกซน "อื้อ"มู่เถาฮวาส่งเสียงครางแว่วหวานออกมาด้วยความเสียวสะท้าน เมื่อถูกเสิ่นหมิงครอบริมฝีปากกลืนกินจุกบัวสีหวานของนางอย่างหื่นกระหาย สองมือหนาใหญ่บีบขยำเคล้นคลึงสองเต้างามจนเกิดเป็นรอยแดงห้านิ้ว ปลายลิ้นร้อนแลบเลียปลายยอดถันของนางเป็นจังหวะถี่เร้า มู่เถาฮวาเสียวสะท้านจนร่างกายบิดเร่า นางแอ่นอกงามให้เขาเชยชมได้ตามใจโดยไม่คิดขัดขืนแม้เพียงน้อยเสิ่นหมิงแลบลิ้นลากเลียลงมาตามท้องน้อยของมู่เถาฮวาช้าๆ แล้วจึงจับเรียวขางามของนางอ้าออกจนกว้าง เผยให้เห็นกลีบดอกกุหลาบสีสวยที่แย้มบานรอให้เขาไปเชยชม เกสรสีหวานเบื้องหน้าช่างเย้าตายวนใจเสียจนชายหนุ่มไม่อาจละสายตาได้ เขาโน้มใบหน้าเข้าไป พร้อมกับใช้ปลายลิ้นกระดกแลบเลียเม็ดเกสรนั้นอย่างถี่ร
Read more
บทที่ 9 ตราทหาร
การแช่น้ำใต้แสงจันทร์ผ่านไปด้วยดี หลังจากที่มู่เถาฮวานอนหลับไปแล้ว เจี่ยงเฉิงก็เดินเข้ามาหาเสิ่นหมิง ตอนนี้คนทั้งสองยังนอนไม่หลับ เจี่ยงเฉิงเองก็ยังไม่ได้กลับจวนตระกูลเจียงเพราะต้องการอยู่เป็นเพื่อนเสิ่นหมิงคนทั้งสองยกจกสุราขึ้นดื่ม ก่อนจะมองไปบนท้องฟ้าคราหนึ่ง เจี่ยงเฉิงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน"อาหมิง เจ้าชอบนางหรือ"เสิ่นหมิงวางจอกสุราลง ก่อนจะหันมามองเจี่ยงเฉิง"ใช่ เจ้าว่าข้้าเหลวไหลเกินไปหรือไม่ ปากไม่ตรงกับใจใช่หรือไม่"เจี่ยงเฉิงส่งเสียงหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างไม่คิดสิ่งใด"ไม่หรอก ความรู้สึกเช่นนี้บางคราเราเองก็ไม่อาจห้ามใจได้ อีกอย่างข้าว่านางก็เป็นคนดี หากเราไม่พบนางบางคราอาจจะหาทางแก้ปัญหาในตอนนี้ไม่ได้เสียด้วยซ้ำ อีกอย่าง นางช่วยให้ข้ามีพลังกลับคืนมา ไม่ต้องถูกผนึกพลังวิญญาณ"เสิ่นหมิงเมื่อที่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย เขารู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับเจี่ยงเฉิงแล้ว ชายหนุ่มมองหน้าสหายตนคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม"เจ้าหาตัวคนที่ลงมือได้หรือยัง"เจี่ยงเฉิงหันมามองเสิ่นหมิงพลางส่ายหน้าไปมาอย่างอับจนหนทาง หลายวันมานี้เขาพยายามสืบแล้ว พบว่าท่านแม่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใ
Read more
บทที่ 10 ถอนคุณไสย
เจี่ยงเฉิงที่ได้รับจดหมายจากเสิ่นหมิงก็เร่งรุดมาที่จวนองค์ชายรองอย่างไม่รอช้า เมื่อมาถึงก็พบว่ามู่เถาฮวากำลังรออยู่ในห้องทำพิธี เขารีบเข้ามาทันที"แม่นางมู่ เหตุใดจึงรีบร้อนถึงเพียงนี้เล่า เดิมทีจะต้องทำพิธีถอนคุณไสยในคืนพระจันทร์เต็มดวงที่กำลังจะมาถึงไม่ใช่หรือ”มู่เถาฮวากันมามองเจี่ยงเฉิง ก่อนจะเอ่ยตอบ“เราจะรอเวลาไม่ได้แล้ว ท่านคงทราบเรื่องที่สวีกุ้ยเฟยและเสิ่นหลางองค์ชายใหญ่ยึดครองอำนาจแล้ว อีกทั้งยังมีราชโองการจากฝ่าบาทให้สวีกุ้ยเฟยเป็นผู้สำเร็จราชการแทน หากเป็นฝีมือของสองแม่ลูกที่ทำคุณไสยใส่เสิ่นหมิงจริงๆ เราก็ไม่อาจรอได้แล้ว""เจ้าเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้วใช่หรือไม่"“อืม”มู่เถาฮวามอบยันต์หลายแผ่นให้กับเจี่ยงเฉิง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง"ข้าจะทำพิธีสะท้อนคุณไสยกลับไปหาคนที่ลงมือ โดยใช้ผีสาวชุดดำเป็นสื่อกลาง แต่วิธีนี้เสิ่นหมิงอาจจะเจ็บตัวเสียหน่อย แต่ไม่เป็นอันตรายอันใด หากกระอักโลหิตออกมาก็ถือว่าหายดีแล้ว""ได้ ข้าจะช่วยเจ้าเอง""อืม"เสิ่นหมิงเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ออกคำสั่งให้ทหารคุ้มกันจวนองค์ชายรองอย่างแน่หนา จนกว่าพิธีแก้คุณไสยจะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีสายลมพัดพาเอาความ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status