บทที่ 4

เรื่องนี้เปรียบเสมือนหนามเล็กๆ ที่ปักคาอยู่ในใจนางมานานหลายปี ทุกครั้งที่นึกถึง กลางอกก็ยังเจ็บยิบๆ ขึ้นมา

บัดนี้ บางทีอาจเป็นเพราะหัวใจของนางตายด้านไปโดยสิ้นเชิงแล้ว เมื่อได้ยินอีกครั้งว่าเขาให้นางไปทำอาหารเจียงหนานเพื่อตู้หว่านหลิง ภายในใจของนางกลับ…ไม่เกิดความไหวหวั่นใดๆ อีกเลย

นางไม่พูดอะไรอีก เพียงยันกายลุกขึ้นอย่างเงียบงัน ลงจากเตียง แล้วเดินตรงไปยังครัวเล็ก

หลายชั่วยามต่อมา อาหารเจียงหนานเต็มโต๊ะที่ครบครันทั้งสี กลิ่น และรส ก็ถูกจัดวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะสี่เหลี่ยมในครัวเล็ก

หร่วนเยวียนหน้าซีด เหงื่อจากความอ่อนแรงซึมออกมาที่หน้าผาก นางต้องพิงแท่นเตาไว้ จึงจะพอฝืนยืนให้มั่นได้

จี้จือจิ่งมองอาหารที่ทำมาอย่างประณีตเหล่านั้น แววตาฉายความรู้สึกซับซ้อนวูบหนึ่ง คำชมมาถึงริมฝีปากแล้ว แต่กลับรู้สึกว่าพูดออกมาได้ยาก

เมื่อเห็นนางมีสภาพซูบเซียวเช่นนั้น เขาก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาจริงๆ อย่างที่หาได้ยาก

“ลำบากเจ้าแล้ว” เขาผ่อนน้ำเสียงให้อ่อนโยนลง “เมื่อก่อนเจ้าอยากให้ข้าอยู่กินข้าวกับเจ้าดีๆ สักมื้อมาตลอดมิใช่หรือ? วันนี้ก็พอดีเลย ข้าจะกินเป็นเพื่อนเจ้า”

หร่วนเยวียนกำลังจะเอ่ยปฏิเสธ ทว่าสาวใช้คนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบเสียก่อน เป็นสาวใช้ที่คอยรับใช้อยู่ข้างกายตู้หว่านหลิง

“ท่านรัฐทายาท! คุณหนูตู้บอกว่าหิวแล้ว ให้บ่าวมาถามว่าทางนี้เสร็จเรียบร้อยหรือยังเจ้าคะ?”

ความอ่อนโยนบนใบหน้าของจี้จือจิ่งพลันแข็งค้าง เขาเหลือบมองอาหารบนโต๊ะ ก่อนจะหันไปมองหร่วนเยวียนอีกครั้ง

หร่วนเยวียนเอ่ยขึ้นอย่างสงบนิ่ง “ไม่ต้องอยู่กินเป็นเพื่อนข้าหรอก ข้ากินเองได้ จัดใส่กล่องให้เรียบร้อยแล้วส่งไปให้นางเถอะ”

จี้จือจิ่งดูคล้ายจะโล่งอก เขารีบหากล่องอาหารมา แล้วเริ่มจัดกับข้าวใส่ลงไป ท่าทางเร่งร้อนอยู่ไม่น้อย

ขณะที่เขากำลังยกถ้วยน้ำแกงใบสุดท้ายขึ้นนั้น ข้อศอกกลับเผลอไปชนกาทองแดงใบเล็กซึ่งกำลังอุ่นน้ำร้อนอยู่บนเตาข้างๆ!

เสียงเคร้งดังขึ้น กาทองแดงล้มคว่ำ น้ำร้อนจัดสาดออกมา กระเด็นใส่น่องของหร่วนเยวียนที่ยืนอยู่ข้างๆ พอดี!

“อ๊ะ!” หร่วนเยวียนเจ็บเสียจนร้องออกมาเบาๆ ก่อนจะเซถอยหลังไป

จี้จือจิ่งสะดุ้งตกใจ รีบวางกล่องอาหารลงทันที “เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

ทว่าขณะเอ่ยถามเช่นนั้น สายตาของเขากลับยังเหลือบมองกล่องอาหารอยู่ แม้แต่เท้าก็ยังเผลอขยับไปทางประตูครึ่งก้าว เห็นได้ชัดว่าใจของเขาลอยไปหาตู้หว่านหลิงเสียแล้ว

หร่วนเยวียนมองปฏิกิริยาของเขา น่องปวดแสบปวดร้อน ทว่าในใจกลับรู้สึกเพียงว่าทุกอย่างช่างเหลวไหลและน่าขัน

นางส่ายหน้า ไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะค่อยๆ เดินกะเผลกกลับไปยังห้องของตน

จี้จือจิ่งมองแผ่นหลังของนางลับหายไปตรงประตู ก่อนจะมองกล่องอาหารที่หิ้วอยู่ในมืออีกครั้ง สุดท้ายเขาเพียงถอนหายใจ แล้วหิ้วกล่องอาหารเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อกลับถึงห้อง หร่วนเยวียนก็หายาทาออกมาด้วยตนเอง แล้วทายาลงบนน่องที่ถูกลวกอย่างเงียบๆ

ชุนซิ่งมองอยู่ข้างๆ น้ำตาไหลไม่หยุด “ฮูหยิน เหตุใดท่านต้องยอมให้ตัวเองต้องทนคับข้องใจถึงเพียงนี้ด้วยเจ้าคะ…”

หร่วนเยวียนทายาอย่างสงบนิ่ง ราวกับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลย

“ข้าไม่รู้สึกคับข้องใจหรอก” นางเอ่ยเบาๆ “อีกไม่นาน ก็จะจบแล้ว”

หลายวันต่อมา หร่วนเยวียนเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน ไม่ออกไปไหน และพักรักษาบาดแผลอยู่ในเรือนเล็กของตนอย่างสงบ

ไม่ว่าข้างนอกจะเล่าลือกันอย่างไรว่าท่านรัฐทายาทดูแลตู้หว่านหลิงอย่างเอาใจใส่เพียงใด หรือว่านางขอสิ่งใดเขาก็ตอบรับทุกอย่าง หร่วนเยวียนก็ไม่สนใจรับฟัง

จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่นางกำลังอ่านหนังสืออย่างเงียบๆ อยู่ข้างหน้าต่าง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบและสับสนดังปะปนมากับเสียงเอะอะจากด้านนอก

“เร็วเข้า! ระวังหน่อย!”

“รีบไปตามหมอหลวงมา! เร็วเข้า!”

“ระวังขั้นบันได!”

นางเงยหน้าขึ้น มองผ่านหน้าต่างที่เปิดแง้มอยู่ เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังหามร่างที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัว รีบผ่านลานเรือนไปทางเรือนหลัก โดยมีตู้หว่านหลิงที่ร้องไห้จนตาแดง เดินโซเซตามอยู่ข้างๆ

ส่วนคนที่ถูกหามอยู่นั้น แม้ใบหน้าจะซีดเผือด แต่ยังฝืนยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ตู้หว่านหลิง ก็คือจี้จือจิ่งนั่นเอง

เสียงของเขาอ่อนแรง แต่ยังได้ยินชัดเจนว่า “หว่านหลิง อย่ากลัว…ข้าไม่เป็นไร ไม่เจ็บ…”

หร่วนเยวียนวางหนังสือลง ก่อนลุกขึ้นเดินไปที่ประตู

ชุนซิ่งเองก็ได้ยินเสียงความวุ่นวาย นางขยับเข้ามาใกล้แล้วพูดเบาๆ ว่า “ฮูหยิน ได้ยินมาว่าวันนี้ท่านรัฐทายาทพาคุณหนูตู้ไปเลือกเครื่องประดับที่ร้านหอเจินเป่า ระหว่างทางกลับพวกเขาพบมือสังหารเข้า! ท่านรัฐทายาทได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะปกป้องคุณหนูตู้…”

หร่วนเยวียนได้ยินแล้วก็ไม่มีสีหน้าใดๆ เพียงตอบรับเบาๆ ว่าอ้อ จากนั้นจึงหันกลับไปที่โต๊ะ หยิบหนังสือขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นข้างนอกไม่เกี่ยวข้องกับนาง

ชุนซิ่งอดถามมิได้ว่า “ฮูหยิน ท่านไม่ไปดูท่านรัฐทายาทสักหน่อยหรือเจ้าคะ?”

หร่วนเยวียนไม่แม้แต่จะเงยหน้า “มีทั้งหมอหลวง มีคุณหนูตู้ แล้วยังมีบ่าวรับใช้อีกตั้งมากมาย ขาดข้าไปสักคนก็คงไม่เป็นไรหรอก”

หลายวันหลังจากนั้น บ่าวรับใช้ของจี้จือจิ่งมักมาหาหร่วนเยวียนอยู่บ่อยๆ

“ฮูหยิน ท่านรัฐทายาทบอกว่ากินอาหารที่ครัวทำไม่ลง อยากกินโจ๊กที่ท่านเคี่ยวเจ้าค่ะ…”

“ฮูหยิน บาดแผลของท่านรัฐทายาทเจ็บจนหลับไม่ลง จึงนึกถึงกำยานสงบใจที่ท่านเคยปรุงไว้เมื่อก่อนเจ้าค่ะ…”

“ฮูหยิน ท่านรัฐทายาทฝากมาบอกว่า…”

ทุกครั้ง หร่วนเยวียนก็ปฏิเสธอย่างสงบว่า “ไม่ว่าง” “ทำไม่เป็น” “ไปหาคนอื่นเถอะ”

จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่นางกำลังจัดสิ่งของเก่าๆ อยู่ในห้อง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง นึกว่าเป็นบ่าวรับใช้มาฝากคำอีกแล้ว จึงเอ่ยโดยไม่หันกลับไปว่า “บอกแล้วว่าไม่ว่าง ไม่ไป”

“เจ้ายุ่งถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?” เสียงของจี้จือจิ่งดังมาจากด้านหลัง เขาพยายามสะกดกลั้นโทสะเอาไว้ “ข้าบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้ แค่มาดูข้าสักครั้ง เจ้าก็ยังไม่เต็มใจหรือ?”

หร่วนเยวียนชะงักไป ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา

ใบหน้าของจี้จือจิ่งยังคงซีดอยู่บ้าง เขายืนอยู่ตรงประตูโดยมีเด็กรับใช้สองคนช่วยพยุง สายตาจ้องนางนิ่งๆ แฝงไว้ด้วยความไม่เข้าใจ ความขุ่นเคือง และความน้อยใจเล็กน้อยที่แทบสังเกตไม่เห็น