คำคืนแห่งความเหงา.!?

ประตูห้องพักถูกเปิดออกอีกครั้ง ชลธีกลับออกมาพร้อมชุดนอนตัวเก่งที่เป็นเพียงเสื้อกล้ามสีขาวหม่นรัดรึงไปกับมัดกล้ามเนื้อ และกางเกงขาสั้นผ้าร่มที่เขาใส่นอนเป็นประจำ แม้จะเป็นเพียงชุดธรรมดา ทว่าความสูงใหญ่และสง่าราศีของชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวข้ามผ่านวัยเด็กมาหมาดๆ กลับทำให้บรรยากาศในห้องโถงนั้นดูเล็กลงไปถนัดตา

ปรียานุชยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม ทว่าแววตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่ประดับตรงมุมปาก รอยยิ้มนั้นเปรียบเสมือนน้ำหล่อเลี้ยงที่ทำให้ใบหน้าที่เคยซีดเซียวแลดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างในแสงสลัว

“นอนไม่หลับอีกแล้วเหรอครับ?” ชลธีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยน เขาเดินไปลากเก้าอี้พลาสติกอีกตัวออกมานั่งลงข้างๆ โดยรักษาระยะห่างไว้พอประมาณตามประสาเด็กหนุ่มที่ให้เกียรติรุ่นพี่ ทว่าระยะห่างนั้นกลับไม่ได้ทำให้กระแสความห่วงใยที่เขามีลดน้อยลงเลย

“มันคงกลายเป็นโรคประจำตัวพี่ไปแล้วล่ะจ้ะธี...” เธอตอบพลางถอนหายใจแผ่วเบา เป็นการยอมรับในชะตากรรมที่ต้องเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าในทุกคืนวันหยุดที่สามีทิ้งไป “วันนี้ดูเหนื่อยๆ นะเรา”

เธอบรรจงทอดสายตามองดูเด็กหนุ่มตรงหน้า สายตาที่ปนเปไปด้วยความเอ็นดูและความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็ยังไม่กล้านิยาม

“นิดหน่อยครับพี่... แค่เหนื่อยกาย แต่ใจผมยังสบายดีครับ” ชลธียิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวสะอาด รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยพลังงานบวกและชีวิตชีวาของเขาทำให้ปรียานุชรู้สึกเหมือนได้รับแสงแดดยามเช้าท่ามกลางคืนที่มืดมิด

ทั้งคู่ใช้เวลาคุยกันอยู่ครู่ใหญ่ บทสนทนาไหลลื่นไปตามธรรมชาติ ตั้งแต่เรื่องสัพเพเหระในร้านอาหาร ไปจนถึงมุกตลกฝืดๆ ที่ชลธีขุดมาเล่าเพื่อหวังจะฉุดรั้งให้ผู้หญิงตรงหน้าหลุดพ้นจากหล่มแห่งความเศร้า รอยยิ้มและเสียงหัวเราะเริ่มผุดพรายขึ้นบนใบหน้าของปรียานุชบ่อยครั้งขึ้น และนั่นก็พลอยทำให้ชลธีพลอยรู้สึกร่าเริงตามไปด้วยจนลืมความเหนื่อยล้าไปจนหมดสิ้น

“เห็นพี่ยิ้มได้อย่างนี้แล้ว... ผมก็มีความสุขครับ” ชลธีโพล่งขึ้นมาตามความรู้สึกที่อยู่ภายใน แววตาที่เขามองเธอเต็มไปด้วยความใสซื่อและจริงใจอย่างที่สุด มันไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ไม่มีการหว่านเสน่ห์ เป็นเพียงความปรารถนาดีของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่อยากเห็นพี่สาวที่แสนดีมีความสุขเท่านั้น

“ขอบใจนะธี...” ปรียานุชเอ่ยแผ่วเบา ดวงตาของเธอเริ่มสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อได้รับความอาทรที่โหยหามานาน “พี่ก็มีแค่ธีนี่แหละ... ที่พอจะพูดคุยอะไรด้วยได้บ้างในบ้านหลังนี้”

น้ำเสียงของเธอทิ้งท้ายด้วยความหดหู่ที่เกาะกินหัวใจ จนชลธีรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แฝงมากับคำพูดนั้น ใจของเขากระตุกวูบไปชั่วขณะ รู้สึกผิดที่คำพูดที่ตั้งใจจะมอบความสุขกลับไปสะกิดเอาแผลเป็นที่เปราะบางในใจของเธอให้เปิดออก

ในช่วงวินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ชลธีจ้องมองใบหน้าด้านข้างของปรียานุชที่สวยหยาดเยิ้มทว่าแฝงไว้ด้วยความอ้างว้าง ความสงสารจับใจพลันพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง เขาตั้งคำถามกับตัวเองในใจซ้ำๆ ว่าทำไมกันหนอ... ผู้หญิงที่เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง ทั้งกิริยา มารยาท ความรู้ และความสวยน่ารักแบบที่ผู้ชายคนไหนๆ ก็ใฝ่ฝันอยากจะมีไว้ครอบครอง กลับถูกสามีแท้ๆ ปล่อยให้ต้องเผชิญกับความเปลี่ยวเหงาอยู่เพียงลำพังเยี่ยงนี้

ชลธีเผลอไผลมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ปรือปรอยนั้น ความสวยใสไร้การแต่งแต้มของเธอในยามดึกช่างดูมีเสน่ห์ลึกลับและเปราะบาง จนเขาแอบรู้สึกหวั่นไหวไปกับความงามนั้นอย่างไม่อาจยับยั้ง บางครั้งความชื่นชมก็ปนเปไปกับความหลงใหลชั่ววูบจนเขาต้องรีบเบือนหน้าหลบเพื่อดึงสติตนเองกลับมา เขาอยากจะปกป้องเธอ อยากจะแบ่งเบาความเศร้าเหล่านั้นออกมา ทว่าเขาก็รู้ดีว่าตนเองเป็นเพียงผู้อาศัย เป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ทำได้ดีที่สุดเพียงแค่นั่งอยู่ข้างๆ เป็นเพื่อนเธอในยามที่โลกทั้งใบหันหลังให้เธอเท่านั้น

บรรยากาศในโถงบ้านเช่ายามตีหนึ่งกว่าๆ จึงอบอวลไปด้วยมวลของความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างพี่น้องและความเห็นอกเห็นใจที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

ความเงียบในโถงบ้านเช่ายามวิกาลเริ่มทำงานของมันอย่างซื่อสัตย์ มันบีบคั้นให้อารมณ์ที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกสุดของหัวใจพรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจยับยั้ง ชลธีจ้องมองใบหน้าด้านข้างของปรียานุชที่ดูเปราะบางราวกับแก้วเจียระไนที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ หัวใจของเด็กหนุ่มสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันจนแยกไม่ออก ทั้งความสงสารจับใจที่เห็นพี่สาวผู้แสนดีต้องทนทุกข์ และอารมณ์ดิบในกายชายที่เริ่มเผลอไผลไปกับเสน่ห์อันเย้ายวนในความเงียบงัน

ราวกับมีแรงดึงดูดลึกลับที่มองไม่เห็น ชลธีเผลอขยับกายเข้าไปใกล้ปรียานุชมากขึ้นจนได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาของกันและกัน เขาเลื่อนมือหนาใหญ่ที่กร้านจากการทำงานหนักทว่าอบอุ่นอย่างที่สุด ออกไปกุมมือเรียวบางของปรียานุชที่วางอยู่บนหน้าขาของเธออย่างเป็นอัตโนมัติ มันเป็นการขยับเขยื้อนที่จิตใต้สำนึกสั่งการก่อนที่สมองจะทันได้กลั่นกรองเสียด้วยซ้ำ

เปรี้ยง!

ทันทีที่ผิวเนื้อสัมผัสกัน กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ทว่ารุนแรงพอกลับแล่นพล่านแปล๊บไปทั่วร่างของเด็กหนุ่มทันที มันไม่ใช่สัมผัสธรรมดา แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้ชลธีรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัวจนถึงปลายเท้า ร่างกายของเขาแข็งทื่อราวกับถูกสาป มือที่กุมไว้นั้นไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่เซนติเมตรเดียว หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุอกเสื้อกล้ามสีขาวออกมา

ทว่าสิ่งที่ทำให้โลกทั้งใบของชลธีหมุนคว้างยิ่งกว่าเดิม คือการที่มือเรียวงามที่เคยซีดเซียวของปรียานุช ไม่ได้ชักหนีหรือปฏิเสธสัมผัสจาบจ้วงนั้น ตรงกันข้าม... เธอกลับพลิกฝ่ามือขึ้นมาเป็นฝ่ายกุมมือหนาของเขาเอาไว้อย่างนุ่มนวล นิ้วเรียวของเธอสอดประสานเข้ากับนิ้วของเขาอย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่นในความหมาย มันเป็นการตอบรับที่เงียบเชียบทว่ากึกก้องอยู่ในมโนสำนึกของเด็กหนุ่ม

ทำไม... ทำไมรสสัมผัสระหว่างเขากับครูนุชในคืนนี้ถึงได้แปลกไปขนาดนี้?

มันไม่ใช่ความอบอุ่นแบบพี่สาวน้องสาวอย่างที่เคยเป็น แต่มันมีความโหยหา ความรัญจวน และความลึกลับซ่อนเร้นอยู่จนเขาเริ่มหายใจติดขัด ชลธีรู้สึกตัวอีกทีเมื่อความร้อนจากร่างบอบบางขยับเข้ามาชิดจนไร้ช่องว่าง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูสระผมจากเรือนผมสลวยของปรียานุชลอยมาปะทะจมูกอย่างจังในจังหวะที่เธอค่อยๆ โน้มศีรษะลงซบกับไหล่หนาแกร่งของเขา

ไหล่หนาของชลธีสั่นสะท้านน้อยๆ เมื่อรับรู้น้ำหนักจากศีรษะของหญิงสาว กลิ่นกายสาวที่ผสมปนเปกับกลิ่นหอมสะอาดนั้นเปรียบเสมือนมนต์สะกดที่ทำให้สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดมอดไหม้ไปในพริบตา ปรียานุชหลับตาพริ้มปล่อยให้ความเหงาที่แบกรับมานานพังทลายลงบนบ่าของเด็กหนุ่มที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพียงผู้อาศัย ส่วนชลธีเองก็จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่กำลังถูกเพลิงราคะแผดเผา

ความเงียบในบ้านเช่าหลังเดิมกลับดูอึดอัดและร้อนรุ่มขึ้นอย่างน่าประหลาด ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าเส้นแบ่งบางๆ ที่เรียกว่าศีลธรรมกำลังถูกท้าทาย

ภายในห้องโถงที่สลัวราง ชลธีรู้สึกเหมือนร่างกายของเขากำลังถูกแผดเผาด้วยความร้อนที่ระอุขึ้นมาจากเบื้องลึก รูขุมขนทุกส่วนสั่นสะท้านยามที่ผิวเนื้อสัมผัสกับความนุ่มนวลของครูสาว เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มซึมผุดพรายออกมาตามไรผมและแผ่นหลังแกร่ง ทั้งที่อากาศยามดึกนั้นเย็นเยียบ ใจหนึ่งเขาอยากจะผละออกเพราะรู้ดีว่านี่คือเส้นทางที่มิควรเดิน แต่อีกใจกลับโหยหาไออุ่นที่แสนเปราะบางนี้อย่างประหลาด

“พี่ครับ...”

เสียงที่หลุดออกมาจากลำคอของเด็กหนุ่มนั้นแหบพร่าและเบาหวิว ราวกับถูกเค้นออกมาจากก้นบึ้งของมโนสำนึกที่กำลังพยายามเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา เขาสัมผัสได้ถึงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามกระแทกอก จนเกรงว่าผู้หญิงที่ซบอยู่บนไหล่จะได้ยิน

ทว่า... แทนที่ปรียานุชจะได้สติและรีบผละออกตามกรอบของครูและนักเรียน เธอกลับทำในสิ่งที่ชลธีไม่คาดคิด มือเรียวบางที่เคยสั่นเทานั้นวาดขึ้นโอบรอบลำคอหนาของเด็กหนุ่มเอาไว้แน่นขึ้น 

ร่างกายบอบบางของเธอเบียดกระชับเข้าหาอกแกร่งใต้เสื้อกล้ามสีขาวหม่น จนชลธีรับรู้ได้ถึงความนุ่มหยุ่นและกลิ่นอายสาวที่หอมกรุ่นยิ่งกว่าเดิม

“ขอพี่อยู่อย่างนี้สักพักนะ... ธี...”

น้ำเสียงของปรียานุชสั่นเครือและเต็มไปด้วยความอ้างว้างที่สั่งสมมาเนิ่นนาน เธอหลับตาพริ้ม ซบศีรษะลงกับไหล่กว้างที่ดูพึ่งพิงได้มากกว่าอกของสามีตนเองหลายเท่า ในวินาทีนี้นักบรรณารักษ์สาวผู้งามสง่าหายไป เหลือเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังจมดิ่งสู่พื้นที่ปลอดภัยเพียงแห่งเดียวที่เธอหาได้ในคืนที่มืดมิด

“พี่ขอแค่นี้... พี่จะไม่ทำให้ธีต้องลำบากใจ”

คำพูดนั้นดูเหมือนจะเป็นการยืนยันว่าเธอจะไม่ล้ำเส้นไปมากกว่านี้ ทว่าการกระทำกลับสวนทาง แขนที่โอบรอบคอและลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดซอกคอของชลธี กลับยิ่งส่งแรงกระตุ้นตามธรรมชาติให้ตื่นตัวขึ้นอย่างรุนแรง ชลธีรู้สึกเหมือนมโนสำนึกของเขาเดินมาถึงทางแยกที่บีบคั้นที่สุด

ภาพพิมพิกาคนรักที่แสนดีฉายสลับกับภาพปรียานุชที่กำลังสลัดคราบครูบรรณารักษ์ทิ้งและกลายเป็นเพียงสาวขี้เหงาที่เว้าวอนขอความรัก 

ความสงสารที่มีต่อพี่สาวคนนี้มันลึกซึ้งเสียจนเขามือสั่น ทว่าความต้องการตามสัญชาตญาณชายที่ถูกปลุกเร้าด้วยสัมผัสแนบชิดและชุดนอนผ้าแพรเนื้อบางเบากลับกำลังตะโกนก้องให้เขาโอบกอดเธอไว้

ชลธียืนตัวแข็งทื่อ ลมหายใจหอบถี่สลับกับความพยายามที่จะสะกดกั้นอารมณ์ มือหนาใหญ่ของเขาที่ยังถูกกุมไว้อยู่บัดนี้เริ่มสั่นสะท้าน 

เขาไม่อาจรู้เลยว่า "เพียงแค่นี้" ของปรียานุช จะเป็นจุดเริ่มต้นของพายุที่จะพัดพาชีวิตของเขาและคนรอบข้างให้พังทลายลงในวันพรุ่งนี้หรือไม่ แต่ในนาทีนี้ ความเหงาของครูสาวและความว้าวุ่นของลูกศิษย์หนุ่มกลับรวมตัวกันเป็นมวลอากาศที่ร้อนระอุจนแทบจะระเบิดออกมากลางโถงบ้านเช่าแห่งนี้