ชายารองลู่ถูกพิษ

แม้องครักษ์บางส่วนของตำหนักตงหยางจะเป็นคนของชินอ๋อง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าองครักษ์ทั้งหมดเป็นของเขา ย่อมมีองครักษ์บางส่วนที่เป็นคนของเสวียนเยี่ยนฟางปะปนอยู่

ตระกูลแม่ทัพคู่บัลลังก์จะปล่อยให้บุตรสาวอยู่แบบสิ้นไร้ไม้ตอกได้อย่างไร

เมื่อได้รับสัญญาณคำสั่ง พวกเขาจึงเข้าค้นเรือนนอนของทั้งสามอย่างรวดเร็ว

หยุนอันลอบเข้าไปในเรือนนอนของผู้เป็นนาย โดยสามารถลบเลี่ยงสายตาของทหารเหล่านั้นไปได้ เพียงครู่นางก็ออกมา จากนั้น ก็ลอบมาที่เรือนพระชายา

หลินเฟยหลันตามไปห่างๆ นางไม่เข้าใจว่าบ่าวผู้นี้จะมาที่เรือนมารดานางทำไมกัน

“พี่หญิง อุ๊บ!”

หลินเฟยฉีที่เห็นพี่สาวดูลับๆ ล้อๆ จึงคิดจะเอายถาม แต่ก็ถูกนางเอามือปิดปากไว้เสียก่อนพร้อมกับยกมือส่งสัญญาณว่าไม่ให้พูด เขาจึงเงียบ

เขาซ่อนตัวแล้วรอให้พี่สาวมาหาอยู่นาน แต่รอนานมากพี่สาวก็ไม่มาสักทีจึงได้เผลอหลับไป และเพิ่งตื่นขึ้นมา ก็เห็นหลังของพี่สาวเดินผ่านไปพอดี จึงได้ตามมา

หลินเฟยหลันจึงบอก “มีคนขโมยสมบัติของเสด็จแม่ อย่าได้เสียงดัง”

ท่านชายสี่กำหมัดแน่นอย่างกรุ่นโกรธ

ขโมยสมบัติของเสด็จแม่ เท่ากับขโมยสมบัติของเขา เขาไม่ยอมหรอก ฮึ!

ไม่นาน สองพี่น้องก็เห็นหยุนอันออกมาจากเรือนนอนของมารดา

องครักษ์มากระซิบบางอย่างกับหนิงอ้าย ซึ่งนางก็นำความมาแจ้งแก่ผู้เป็นนาย

เสวียนเยี่ยนฟางขมวดคิ้ว

แต่แล้วแววตาของนางก็มีประกายขบขัน เมื่อเห็นหีบเก็บของจากเรือนทั้งสามราวยี่สิบหีบถูกขนออกมาวางตรงลาน

ได้ยินว่า ตระกูลลู่เติมสินเดิมให้ลู่หว่านเหลียนจำนวนมาก แต่เหตุใดตอนนี้ สามแม่ลูกจึงมีสมบัติรวมกันเพียงสามสิบหีบเล่า

มิใช่ว่าถูกผลาญไปจนหมดแล้วรึ!

ซึ่งในความเป็นจริง แม้บิดาจะรักใคร่ แต่ทว่าสินเดิมของลู่หว่านเหลียนกลับไม่ได้มีมากเท่าที่ควร

นางเป็นเพียงบุตรอนุ ฮูหยินเอกแห่งจวนลู่ย่อมมิอาจให้สินเดิมข้ามหน้าข้ามตาบุตรสาวของตน เดิมทีชินอ๋องเองก็คิดจะเติมสินเดิมให้สตรีที่รักเทียบเท่าชายาเอก หากแต่ถูกไทเฮาปรามไว้

แม้จะได้ตำแหน่งชายารองมาครอง แต่ลู่หว่านเหลียนก็ถูกกดทับไว้ด้วยความแตกต่างของตระกูลอยู่ดี

เพื่อชดเชยให้กับสตรีที่รัก หลังแต่งเข้าตำหนัก หลินฉิงจวินจึงอนุญาตให้ชายารองของตนมีสิทธิ์ใช้สมบัติของเขาได้

เสวียนเยี่ยนฟางเลิกคิ้วด้วยความสุนทรีย์ นางอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ

อนุสุดที่รักของเขามีสมบัติเพียงเท่านี้? เฮอะ! น่าขัน ยามดอกบัวเน่าอยู่ข้างนอกทำตัวราวกับมาจากตระกูลใหญ่

ที่แท้ก็เท่านี้

ลู่หว่านเหลียนถึงกับต้องกำมือแน่น ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความอับอาย นางรึอุตส่าห์ให้คนประโคมข่าวเรื่องสินเดิม แต่วันนี้กลับถูกทำให้ขายหน้าต่อคนนอกเสียได้

หลินเฉิงจวินถึงกับหน้าคล้ำอีกรอบ

มีอย่างที่ไหน บอกให้พวกเขาค้น ก็ค้นทุกซอกทุกมุมจริงๆ 

แต่พอจะเปิดปากตำหนิคนของตน เมื่อมองไปเห็นใบหน้าจริงจัง แววตาเถรตรงของเหล่าองครักษ์ ทำเอาชินอ๋องถึงกับใบ้กิน

สินเดิมส่วนที่เหลือที่หายไป ล้วนเป็นของพระราชทาน ซึ่งจะพิเศษกว่าตรงที่ว่าจะมีการสลักหรือมีสัญลักษณ์ให้รู้ว่าพระราชทานมาจากผู้ใด

ขณะที่นางกำนัลอาวุโสจะลงมือตรวจสอบหีบจากเรือนของชายารอง ลู่หว่านเหลียนก็กระอักเลือดแล้วล้มลงหมดสติต่อหน้าทุกคนเสียก่อน

หลินเฉิงจวินใจหาบวาบ เขารีบช้อนตัวของลู่หว่านเหลียนขึ้นมา แล้วเข้าไปในห้องทันทีพร้อมกับตะโกนบอกให้คนตามหมอหลวงมาอย่างเร่งด่วน

หลังจากหลังจากที่หมอหลวงได้ตรวจดูอาการของลู่หว่านเหลียนก็ได้บอกว่านางถูกพิษ ซึ่งทำให้หลินเฉิงจวินรู้สึกโกรธมาก

สายตาพยัคฆ์จ้องไปยังเสวียนเยี่ยนฟางอย่างโกรธแค้น เพราะเขาเชื่อว่าต้องเป็นฝีมือของนางอย่างแน่นอน “เจ้า”

แต่พระชายากลับยกยิ้มที่มุมปาก สายตาที่จ้องมองชินอ๋องเต็มไปด้วยความดูแคลน พร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “ท่านอ๋อง ข้าวกินอย่างไรก็ได้ หากแต่คำพูดมิอาจกล่าวซี้ซั้ว จะจับคนต้องมีหลักฐาน สินเดิมข้าหาย ข้ายังต้องหาหลักฐาน หากท่านคิดว่าเป็นข้าที่วางยาพิษนาง ก็ให้หาหลักฐานมา อย่าได้คิดมากล่าวหาเช่นนี้ มิเช่นนั้นคนอื่นจะคิดว่าชินอ๋องเป็นพวกโง่เขลาเบาปัญญา”

ตอนนี้ นางไม่สนใจธรรมเนียมหรือมารยาทใดๆ แล้ว แทบจะไม่อยากมองหน้าของบุรุษผู้นี้ด้วยซ้ำไป

อ๋องโง่นี่ คนรักของเจ้าถึงบุตรสาวของหมอหลวง จะโง่ให้ตัวเองโดนพิษไปทำไม หากไม่มีแผนการร้าย

บุญบาปอันใดของข้า ถึงได้แต่งให้คนที่หูตามืดบอกเช่นนี้กัน

อ้อ! ลืมไป ข้าถูกสมรสพระราชทานบังคับ

แต่ก็นึกไม่ถึงว่าสตรีแซ่ลู่จะถึงขั้นลงมือกับตนเอง เพื่อให้บุตรสาวพ้นจากข้อครหา

ช่างกล้าได้กล้าเสียจนน่ากลัว

เอาล่ะมาดูกันว่าหมากตานี้ เป็นข้าหรือเจ้าที่จะม้วย

หลินเฟยหลันเข้าไปกอดเพื่อปลอบมารดา ท่านหญิงใหญ่มองผู้เป็นบิดาด้วยแววตาเย็นชา

หลินเฟยฉีเองก็อยากทำเช่นเดียวกับพี่สาว แต่เพราะไม่ว่าเขาจะทำอะไร ก็ล้วนถูกบิดาตำหนิ จึงทำได้เพียงยืนอยู่ข้างๆ มารดา

สายตาของบุตรสาวคนโตทำให้ผู้เป็นบิดารู้สึกอึดอัด เขาจึงสะบัดตัวแล้วหันหลังให้ทั้งสาม

จากนั้นก็สั่งให้มีการค้นเรือนทุกหลังอีกครั้งเพื่อควานหาตัวคนร้าย แต่ถึงแม้จะค้นเรือนของทุกคนทุกซอกทุกมุมหมดแล้วก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ

ชินอ๋องจึงสั่งให้คนที่ตัวของทุกคนแทน ซึ่งนั่นก็ทำให้ได้พบกำไลหยกดำที่หลินเฟยหลันตามหานั้นอยู่ที่ฝูกงกง และยังพบปิ่นปักที่เป็นของตกทอดจากไทเฮาผู้ล่วงลับที่ตัวของหลินฟางซินอีกด้วย

ใบหน้าของหลินเฉิงจวินจึงแทบดูไม่ได้

ลู่หว่านเหลียนที่นอนอยู่บนเตียงหันไปสบตากับคนสนิท หยุนอันเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงไม่พบห่อยาพิษที่เรือนของพระชายา

เสวียนเยี่ยนฟางและบุตรทั้งสองถูกกักตัวไว้ที่เรือนใหญ่ จนกว่าจะหาตัวคนร้ายได้

“ได้ตัวคนร้ายแล้วพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง” เสิ่นฟู่เอ่ยรายงาน

ชายหนุ่มวัยสิบแปดปี ผู้ที่เป็นทั้งองครักษ์ข้างกายและเป็นลูกศิษย์ที่ชินอ๋องไว้วางใจ

เขาผลักหยุนอันลงต่อหน้าทุกคน ซึ่งตอนนี้รวมตัวกันอยู่ที่ห้องข้างกับห้องนอนของชายารอง แล้วเอ่ยต่อ “กระหม่อมพบบ่าวผู้นี้ลักลอบไปยังห้องของพระชายา และสงสัยว่านางจะเป็นคนร้ายตัวจริง เราพบยาพิษที่ตัวนางพ่ะย่ะค่ะ”

ลู่หว่านเหลียนได้ยินเช่นนั้นถึงกับใจสั่น

ชินอ๋องตบโต๊ะอย่างเดือดดาล “บ่าวชั่ว ชายารองดีต่อเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้ายังคิดร้ายกับนางได้ ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะการทำการนี้ด้วยตัวคนเดียว นำตัวไปลงโทษ จนกว่าจะรับสารภาพ”

หยุนอันถูกทรมานอยู่หนึ่งวันกับหนึ่งคืน จึงสารภาพว่า พระชายาเป็นผู้บงการ

ชินอ๋องจึงใช้โอกาสนี้ ส่งตัวพระชายาของตนไปที่ศาลต้าหลี่ทันที

ท่านหญิงใหญ่และท่านชายสี่ร้องไห้กอดมารดาเอาไว้อย่างไม่อายผู้คน เมื่อมารดาถูกนำตัวไปต่อหน้า

ชาวเมืองต่างมุงดูอย่างใคร่รู้

บางส่วนก็สงสารปนเวทนา

บางคนก็คิดว่าสมควรแล้ว

“ช่างเป็นพระชายาที่โหดร้ายยิ่งนัก ตนเองไม่เป็นที่โปรดปรานของสามีกลับหาเรื่องของอนุภรรยาผู้หนึ่ง ถึงขั้นวางยาพิษ”

“ตระกูลเสวียนเลี้ยงดูคนให้มีจิตใจอำมหิตเกินไปแล้ว”

แม้ว่าลู่หว่านเหลียนจะเป็นอนุภรรยา แต่ชื่อเสียงด้านความเมตตาของนางล้วนเป็นที่ประจักษ์ของชาวเมือง โรคระบาดเมื่อหลายปีก่อนนี้ก็ได้นางเป็นผู้คิดค้นยารักษา ชาวเมืองจำนวนมากรู้สึกชื่นชมนาง

ทุกสิบห้าวัน โรงหมอของตระกูลลู่จะเปิดให้ตรวจโรคสำหรับคนยากไร้โดยไม่คิดเงิน 

แล้วตระกูลเสวียนเล่า ทำประโยชน์อันใด

เมื่อลู่หว่านเหลียนถูกรังแก ชาวเมืองส่วนใหญ่จึงทนไม่ได้

หลายคนต่างทวงถามความยุติธรรมให้แก่นาง คำสาปแช่งตระกูลเสวียนดังขึ้นทั่วเมือง

แต่พวกเขากลับลืมไปว่า ที่พวกเขาได้นอนหลับกินอิ่ม ล้วนมาจากการเสียสละเลือดเนื้อของตระกูลเสวียนทั้งสิ้น

สำหรับสะใภ้เชื้อพระวงศ์และตระกูลใหญ่ พวกเขารู้สึกสนุกที่ได้เห็นการฟาดฟันระหว่างพระชายาเสวียนและชายารองลู่

ชีวิตของคนในตำหนักตงหยางช่างคึกคักเหลือเกิน