ดอกเหมยสีชาด

ร่างผอมโซในชุดนักโทษสีซีดถูกกระชากอย่างไร้ความปราณีพร้อมกับเสียงตวาดจากผู้คุม

“คุกเข่า!”

ตลอดหนึ่งเดือนที่ถูกกักขังแล้วนำตัวมา ณ ที่แห่งนี้

ลานประหารที่ตั้งอยู่ระหว่างเขตแดนระหว่างแคว้นเยว่และแคว้นเว่ย

ผู้คนต่างสาบแช่งอดีตพระชายาขององค์ชายเจ็ดแห่งแคว้นเว่ย ที่เป็นตัวต้นเหตุให้เกิดการนองเลือดขึ้นในทั้งสองแคว้น

เพราะองค์ชายเจ็ดที่มีตระกูลเสวียนหนุนหลังคิดการก่อกบฏโค่นล้มรัชทายาท จึงทำให้เกิดการนองเลือดล้างแผ่นดินขึ้นในแคว้นเว่ย

ขณะเดียวกัน กองทัพตระกูลเสวียนก็คิดการใหญ่ต้องการราชบัลลังก์แคว้นเยว่มาไว้ในมือ ทั้งนี้ก็เพื่อที่จะรวมแผ่นดินให้กลายเป็นแคว้นเดียวกัน

องค์ชายเจ็ดขึ้นเป็นฮ่องเต้ ส่วนพระชายาเสวียนก็ขึ้นเป็นฮองเฮา ปกครองแคว้นใหม่ร่วมกัน

กว่าที่ทั้งสองแคว้นจะสามารถปราบกบฏลงได้ ย่อมต้องสูญเสียเหล่าทหารกล้าไปไม่น้อย

หลายครอบครัวต้องสูญเสียบิดาและบุตรชายไป จึงทำให้พวกเขาโกรธแค้นองค์ชายเจ็ดกับพระชายา และตระกูลเสวียนเข้ากระดูก

องค์ชายเจ็ดถูกสำเร็จโทษที่แคว้นเว่ย

ตระกูลเสวียนก็ถูกประหารต่อหน้าชาวเมืองไปก่อนหน้า

เหลือเพียงพระชายาผู้นี้ที่ผู้คนทั้งสองแคว้นอยากเห็นการตายของนาง

แคว้นเว่ยจึงส่งตัวนางมายังแดนประหารที่เขตชายแดนระหว่างสองแคว้น

ในระหว่างการเดินทางส่งตัวนักโทษ นางได้รับเพียงน้ำข้าววันละหนึ่งถ้วยให้พอประทังเพื่อไม่ให้ตายก่อนถึงแดนประหาร

ตลอดเส้นทางที่ผ่าน นางถูกขว้างปาด้วยก้อนหินก้อนดินหรืออะไรก็ตามที่ชาวบ้านจะหยิบฉวยได้ เพื่อระบายความโกรธแค้นของตน ทำให้ร่างกายที่แสนจะบอบบางเต็มไปด้วยบาดแผล

ใบหน้าที่เคยงดงามมีรอยช้ำปูดบวมจนแทบจำไม่ได้ว่าครั้งหนึ่งสตรีผู้นี้เคยเป็นยอดพธูแห่งแคว้นเยว่ ที่แม้แต่องค์หญิงบางพระองค์ยังไม่อาจเทียบได้

สายตาของอดีตพระชายาเหม่อมองไปข้างหน้า นางไม่ได้ใส่ใจต่อถ้อยคำก่นด่าของชาวเมือง เพราะตลอดเส้นทาง นางได้ยินมันจนรู้สึกชาไปหมด นางแทบอยากจะสำรอกมันออกมาเสียมากกว่า

หึหึ กบฏงั้นรึ

ช่างเป็นแผนที่แยบยลนัก

สวามีของนางร่างกายอ่อนแอขี้โรค ไม่มีแม้แต่แรงจะหยิบมีดขึ้นมาเชือดไก่ กลับถูกยัดข้อหาให้อย่างไม่เป็นธรรม

ท่านตาและคนในตระกูลเสวียนที่จงรักภักดีมาตั้งแต่ก่อตั้งตระกูล ก็ถูกรื้อสะพานทิ้งเมื่อฮ่องเต้โฉดมั่นคงในราชบัลลังก์

ส่วนตัวนางงั้นรึ ถูกตราหน้าว่ามักใหญ่ใฝ่สูง อยากเป็นจักรพรรดินีครอบครองใต้หล้า

ฮ่า  ฮ่า ฮ่า ช่างน่าสมเพชยิ่งนัก

และคนที่อยู่เบื้องหลังแผนการโค่นล้มตระกูลเสวียนก็หาใช่คนอื่นไกล

เป็นผู้ที่ให้กำเนิดนางอย่างไม่ตั้งใจนั่นเอง

บิดาของข้า

ท่านเกลียดข้า เกลียดตระกูลเสวียนถึงเพียงนี้เชียวหรือ

“หลันเอ๋อร์ ลูกแม่ โฮ ฮือ ฮือ ปล่อยข้า” พระชายาเสวียนแห่งชินอ่องแคว้นเยว่สะบัดตัวออกจากการประคองของบ่าวรับใช้ทันทีที่เห็นบุตรสาวถูกผลักลงที่ลานประหาร นางถลาเข้าหาบุตรสาวด้วยหัวใจที่แหลกสลาย

แต่ก็ถูกทหารผู้คุมกันไว้เสียก่อน

“หลันเอ๋อร์ หลันเอ๋อร์ ลูกแม่ ฮือ ฮือ”

เสียงร่ำไห้ปานใจจะขาดของพระชายาชินอ๋องไม่ได้ทำให้ผู้คนรู้สึกสงสารหรือเห็นใจ กลับกัน พวกเขาต่างสมเพชและสาแก่ใจกับโทษทัณฑ์ที่คนตระกูลเสวียนได้รับมากกว่า หากไม่ติดว่านางเป็นพระชายาแห่งชินอ๋อง ไม่แน่ว่านางอาจจะถูกรุมกระทำเฉกเช่นบุตรสาวก็เป็นได้

“หลินเฉิงจวิน ท่านช่างอำมหิตยิ่งนัก นางเป็นบุตรสาวแท้ๆ ของท่านนะ ท่านมันคนไม่มีหัวใจ ฮึก เพื่อยกฐานะนังแพศยา ท่านทำลายเกียรติของข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้าไม่เคยเอามาใส่ใจ ต่อให้ต้องการยกฐานะสายเลือดชั้นต่ำนั่น ข้าก็ไม่ขัดขวาง แต่เพราะเหตุใด...เพราะอะไร ท่านถึงต้องทำลายชีวิตของบุตรทั้งสองของข้าด้วย เหตุใด...ต้องกวาดล้างตระกูลของข้า พวกข้าทำผิดอะไร ทำไม...ทำไม ฮือ ฮือ”

พระชายาเสวียนด่าทอสามีต่อหน้าผู้คนพร้อมกับร่ำไห้ด้วยหัวใจที่ร้าวราน

แม้จะไม่เคยมีความรักให้กันเฉกเช่นสามีภรรยาทั่วไป แต่นางก็นึกไม่ถึงว่า สามีผู้นี้จะมีจิตใจที่อำมหิตมากกว่าที่คิด

เขาสามารถนั่งมองดูบุตรชายของนางถูกตัดหัวโดยไม่กระพริบตาด้วยซ้ำ

“พระชายา ตระกูลเสวียนก่อกบฏ หลักฐานชัดเจน ไม่มีใครใส่ร้ายทั้งนั้น ส่วนคุณชายน้อย หากไม่คบคิดกับแม่ทัพเสวียน ก็คงไม่ต้องจบชีวิตลงเช่นนั้น” หัวหน้าศาลต้าหลี่ทำทีอธิบาย หากว่าแต่ละคำพูดนั้นกลับกระตุ้นให้ผู้คนต้องรู้สึกโกรธแค้นขึ้นไปอีก

ทุกประโยคล้วนเข้าหูหลินเฟยหลัน หัวใจของนางกระตุกวาบ “เสด็จแม่ เกิดอะไรขึ้นกับน้องชาย เกิดอะไรขึ้น บอกข้าที...บอกข้า”

เมื่อหันกลับไปมองบุตรสาว ทำให้พระชายาเสวียนจุกที่ลำคอ

หัวหน้าศาลต้าหลี่แสร้งถอนหายใจ แล้วตอบแทน “ก็หลิน อ้อ...ไม่ใช่ ต้องเรียกว่า เสวียนเฟยฉี จึงจะถูก เพราะเขาถูกถอดออกจากราชวงศ์แล้ว ทั้งยังถูกประหารไปพร้อมกับตระกูลเสวียน ในข้อหากบฏอย่างไรเล่า”

“มะ ไม่จริง ไม่ ไม่จริงงงงงง ฉีเอ๋อร์ น้อง น้องข้า ไม่จริงงงงงง ไม่” ได้ยินเช่นนั้นแล้ว อดีตพระชายาองค์ชายเจ็ดกรีดร้องขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

จนผู้คุมต้องกดตัวนางลง ใบหน้าของนางกระแทกลงที่พื้นอย่างแรง ทำให้กรามที่ถูกกระแทกนั้นหักจนเจ้าตัวต้องร้องขึ้นมาอย่างเจ็บปวด

เจ็บปวดงั้นรึ ไม่เลย ไม่เจ็บสักนิด หัวใจของข้าต่างหากที่เจ็บเจียนตาย

“หลันเอ๋อร์ พวกเจ้า ปล่อยลูกข้านะ ปล่อยนาง หลันเอ๋อร์ ลูกแม่ ฮือ ฮือ” เสียงของมารดาที่ร่ำไห้ทำให้หลินเฟยหลันฝืนลืมตาขึ้นมา

สายตาของนางทอดมองไปที่พลับพลา

“ทะ..ท่าน..ช่าง..อำ..มหิต..นัก” หลินเฟยหลันใช้เรี่ยวแรงอันน้อยนิดที่เหลืออยู่แค่นเสียงออกมา

เพื่อราชบัลลังก์ของพี่ชาย เขาใช้ตระกูลเสวียนเป็นโล่คุ้มภัย เมื่ออำนาจมั่นคง เขาก็รื้อสะพานทิ้ง

เพื่อตำแหน่งผู้สืบทอดของบุตรชายคนโปรด เขาถึงกลับให้ร้ายน้องชายของนางจนต้องตกตาย

และเพื่อตำแหน่งพระชายาของบุตรสาวคนโปรด เขาใช้นางเป็นหินรองเท้าส่งให้น้องสาวผู้นั้นขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งนั่นจนสำเร็จ

หึหึ ช่างเป็นบิดาที่เลวได้ใจยิ่งนัก

แต่ว่า...ต่อให้โกรธแค้นไปก็จะมีประโยชน์อันใดเล่า ในเมื่อทุกอย่างก็บรรลุตามที่คนพวกนั้นต้องการ จะย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้

ห่วงก็แต่...

“สะ... เสด็จ.. แม่..ขอ ขะ..ข้า ขอ..”

หัวหน้าศาลต้าหลี่เหลือบตามองด้วยความรู้สึกสมเพช “อ้อ ได้สิ ไหนๆ ก็จะจากกันแล้ว ให้พวกนางได้บอกลากันหน่อยเถอะ”

เมื่อทหารผู้คุมเปิดทาง พระชายาเสวียนก็ถลาไปหาบุตรสาว มือที่สั่นเทาประคองบุตรสาวขึ้นมากอดอย่างทะนุถนอม “หลันเอ๋อร์ ลูกแม่”

หลินเฟยหลันพยายามเปล่งเสียงออกมา “สะ..เด็จ เสด็จแม่ อะ...อภัยให้...ลูกด้วย”

“หลันเอ๋อร์ ไม่เป็นไรลูกรัก แม่ไม่เคยโกรธเจ้า เป็นแม่ที่ไม่ดี ไม่ได้ดูแลเจ้าให้ดีเท่าที่ควร ฮึก” ผู้เป็นมารดาสะอื้นไห้ด้วยหัวใจที่แหลกสลาย

นางยิ้มบางให้มารดา มือผอมแห้งที่มีเพียงหนังหุ้มกระดูกยกขึ้นมาลูบใบหน้ามารดา เพื่อเก็บเป็นความทรงจำในแสงสุดท้ายของชีวิต

ดวงตาเรียวค่อยๆ หลับลงช้าๆ หยดน้ำตาแห่งความอาลัยมารดาหยดลงมาเป็นหยดสุดท้าย

แม้แต่ถ้อยคำลาครั้งสุดท้าย นางก็ไม่มีโอกาสได้เอื้อนเอ่ย

ชาตินี้ลูกอกตัญญูยิ่งนัก ทำให้เสด็จแม่ทุกข์ใจ หากชาติหน้ามีจริง ขอให้ลูกได้เกิดมาเป็นลูกของเสด็จแม่อีกครั้งนะเพคะ

ลูกรัก แม่ขอโทษ ที่ทำให้เจ้าไม่มีโอกาสได้ออกมาใช้ชีวิตเฉกเช่นคนอื่น