Short
ใต้ดาวนับพันก็ยังรักเธอ

ใต้ดาวนับพันก็ยังรักเธอ

โดย:  มะระผัดไข่จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
25บท
19.4Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

แต่งงานมาสามปี สามีไม่เคยแตะต้องตัวเองเลย แต่กลับระบายความเครียดในยามค่ำคืนกับรูปภาพน้องสาวของเธอ หลินโยวหรานบังเอิญเห็นในมือถือเข้าก็ได้รู้ว่า ที่เขาแต่งงานกับเธอ ก็เพื่อแก้แค้น เพราะเธอคือทายาทตัวจริง ที่แย่งตำแหน่งไปจากน้องสาวที่เป็นทายาทตัวปลอม หลินโยวหรานเสียใจอย่างมาก จึงกลับไปอยู่กับพ่อแม่บุญธรรม แต่ไม่นึกเลยว่าโป๋ซือหานจะบ้าคลั่ง ตามหาเธอไปทุกหนทุกแห่ง

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

1

لقد أمضيتُ ثلاثة أيام وليالٍ أتعذب في الفراش بفعل شهاب أبو العزم.

كان في السابق صهرًا وضيعًا، لم أكن أسمح له بلمسي فحسب، بل كنت أدفعه تحت أقدامي وأهينه.

الآن أنا في حالة بؤس بينما هو في ازدهار، وكأنه ينتقم، لديه طاقة لا تنضب يستخدمها عليّ.

زوجي هو الرجل الذي انتقل للعيش في بيت عائلتي.

في الأصل كنت أحب شقيقه، ولكن بسبب حفل اجتماع الزملاء، استغل سكري وشاركني الفراش.

وانتشر الخبر بين الجميع.

لم يجد والدي بُدًّا من تزويجي منه، لكن بشرط أن ينتقل للعيش في منزل عائلتنا.

وهو ابن والده من زوجته السابقة، بعد طلاق والده وزواجه مرة أخرى، لم يعره والده اهتمامًا يذكر.

لكن ظروف عائلتي المالية جيدة جدًا، وأنا كنت دائمًا مدللة والديّ منذ طفولتي، فطلبنا منه أن يسكن في منزل عائلتنا كان أمرًا يرغب فيه والده بشدة.

وهكذا تزوجنا.

لكنني لم أكن راضية، فأنا أحب شقيقه.

وبسبب استيائي، كنت أهاجمه على جميع الأصعدة، أجبره على النوم على الأرض ليلًا، ولم أسمح له مطلقًا بأن يشاركني السرير.

أثناء تناول الطعام، كنت أنا وأخي نستهزئ به ونضطهده باستمرار، ولا نسمح له بتناول الطعام من الأطباق.

عندما ألتقي بأصدقائي وكانت تمطر، كان يأتي بلطف ليحضر لي المظلة، لكنني كنت أصرخ عليه.

باختصار، إذا لم أشتمه، فإن قلبي لا يهدأ.

لكنه كان شخصًا غريبًا بعض الشيء، وكأنه لا يملك أي غضب، فبغض النظر عن كيفية قمعي أنا وعائلتي له وإذلاله، لم يغضب أبدًا، وكان دائمًا هادئًا.

على الرغم من أنه كان وسيمًا، إلا أنه في أيام الدراسة كان انطوائيًا للغاية، وكانت نتائجه الدراسية متدنية، وكثيرًا ما كرر الصفوف، وكان وجوده في المدرسة شيئًا يثير الازدراء.

أما شقيقه فكان مختلفًا تمامًا، كان مشرقًا وسيمًا، ونتائجه الدراسية ممتازة، وكان شخصية بارزة في المدرسة.

عندما أتذكر أن شعلة الحب التي كانت قد بدأت تتقد بيني وبين شقيقه قد خمدها هو، استولى على قلبي مرة أخرى شعور بعدم الرضا.

في منتصف الليل، نزلت من السرير وركلته ليستيقظ من نومه العميق على الأرض، وقلت إنني عطشانة.

فاستيقظ على الفور وذهب ليحضر لي الماء.

كان شديد الرعاية، ففي فصل الخريف كان يتذكر دائمًا أن يحضر لي كوبًا من الماء الدافئ.

لكن عندما تذكرت كيف استغل ضعفي في تلك الليلة، ثار غضبي ورفعت يدي وسكبت الكوب كله على وجهه.

حتى بعد كل هذا لم يغضب، بل ذهب بهدوء إلى الحمام.

بينما أنظر إلى ظهره الطويل والصامت، شعرت ببعض الذنب في أعماقي، لكنني ما إن تذكرت كيف دمر سعادتي مدى الحياة، حتى تبخر ذلك الذنب دون أثر.

وهكذا، ظللت أقمعهُ وأذله لمدة ثلاث سنوات.

لكن ثلاث سنوات تكفي لحدوث الكثير: عائلتي أفلسَت، بدأت أُحبّه، والأهم... أنه طلب مني الطلاق.

عندما قدم لي اتفاقية الطلاق، قال إن حبيبته القديمة قد عادت.

أعترف، في تلك اللحظة، كنت أشعر بألم كبير، وكأن يدًا كبيرة قبضت على قلبي، وشعرت بضيق لا يحتمل.

لكنّي، ونظرًا لنشأتي المدللة وكبريائي، لم أظهر أمامه أي حزن أو أسى، بل وقّعت على وثيقة الطلاق بلا تردد.

بعد التوقيع، سمعت صوته الهادئ والبارد بجانبي فجأة: "هل تريدين أن أرسل السائق ليوصلكِ؟"

استغرقت وقتًا حتى أدركت ما قاله.

نعم، هذه الفيلا التي عشت فيها لأكثر من عشرين عامًا لم تعد ملكًا لعائلتي بعد الآن.

فقد أفلسَت عائلتي، وتم بيع جميع الأصول.

أما هو، ذلك الرجل الذي تزوجني بحيلة واحتقرته عائلتي بأكملها، فقد أسس شركة سرًا دون علمنا، والآن أصبحت أعماله ناجحة جدًا لدرجة أنه اشترى هذه الفيلا.

لكنني لا أملك الحق لألومه، ولا لأطالبه بتقسيم الممتلكات، لأن كل ما حصل عليه كان نتيجة صبره وتحمله لسنوات عديدة، وجاء بجهوده الخاصة، حتى أنه لم يستخدم فلسًا واحدًا من عائلتنا.

كان ينظر إلي بهدوء دون أن يستعجلني.

وهذا الهدوء الذي يتحلى به جعلني أتذكر كل ما فعلته معه في الماضي، وشعرت بالخجل.

ففي مثل هذه الظروف، بعد أن أصبحت أنا في حالة بؤس وهو في ازدهار، كان ينبغي عليه أن يرد إليّ الإهانات التي تعرض لها مضاعفة.

لكنه لم يفعل، بل حتى أنه كان هادئًا كالمعتاد.

فقلت على الفور: "لا حاجة، يمكنني العودة بنفسي."

وبعد أن قلت ذلك، هرعت إلى الخارج في ذعر.

وسمعت صوت استفساره الخافت من خلفي: "هل أتيتِ لرؤيتي لسبب ما هذا المساء؟"

"لا"، واندفعت خارج السور دون أن ألتفت.

كان المطر يتساقط في الخارج، فشددت قبضتي على الهدية في يدي.

اليوم هو ذكرى زواجنا الثالثة.

لم أكن أحسنُ معاملته في الماضي، ولكن عندما أدركتُ أنني بدأت أشعر بالإعجاب نحوه، أردت أن أحتفل معه بهذه المناسبة بشكل لائق.

لكن لم أكن أتوقع أن ما كان ينتظرني هو وثيقة الطلاق.

ابتسمت ابتسامة ساخرة وتركت المطر الغزير يهطل عليَّ، حتى أصبحت في حالة مُزرية.

وفي اليوم التالي، مرضت واضطررت إلى البقاء في الفراش دون القدرة على النهوض.

وفجأة سمعت ضجة وصياحًا من الخارج.

سحبت جسدي الضعيف إلى الخارج لأرى، فشاهدت والدي جالسًا على سور الجدار المقشر، يقول إنه لا يريد العيش بعد الآن.

نحن نعيش الآن في مبنى سكني قديم، بيئته قذرة وفوضوية، لكن الإيجار رخيص.

بكت أمي بحرقة أمام والدي، قائلة إذا قفز فهي ستقفز أيضًا، ولن يعيش أحد بعد ذلك.

ذهبت لأقنع والدي برأس يكاد ينفجر من الألم، وقلت له إنه مجرد إفلاس، طالما نحن أحياء، فالأمل لا يزال موجودًا.

لكن والدي حدق في فجأة بنظرة ثقيلة، تلك النظرة الحارقة جعلت قلبي يرتجف.

ثم قال: "اذهبي لتتوسلي إلى شهاب ليساعدني، هو صهر عائلتنا، سيساعدنا لا محالة."

وأسرعت أمي قائلة: "نعم، على الرغم من أننا لم نكن طيبين معه في الماضي، لكن نظرًا لمكانتكِ، سيساعدنا بالتأكيد، لذا توسلي إليه."

ابتسمت ابتسامة مريرة، فوالداي لا يزالان لا يعلمان أن شهاب قد طلقني.

رفضت التوسل إلى ذلك الرجل، لكن والدي هددني بالانتحار مرة أخرى.

بلا خيار، وافقت في النهاية.

قبل خروجي، أنفقت أمي القليل من المال المتبقي لشراء ملابس لي: فستان طويل بخط عنق عميق، وأحذية أنيقة مدببة.

حتى أن أمي استعانت بشخص ما ليضع لي مكياجًا جميلًا ويصفف شعري بإتقان.

نظرت إلى نفسي في المرآة، وارتسمت ابتسامة ساخرة على شفتي.

لا يبدو هذا كما لو أنني ذاهبة لأتوسل، بل كما لو أنني ذاهبة للإغواء.

لكن الآن، حتى لو وقفت عارية أمام ذلك الرجل، فلن يمنحني حتى نظرة.

حتى الآن لا أفهم، لماذا شاركني الفراش في ليلة لقاء الزملاء؟ هل كان هو أيضًا سكرانًا فظنني حبيبته القديمة؟

بعد أن طردت تلك الأفكار المزعجة، ومن أجل جعل والديّ ييأسان، قررت أن أتظاهر بالذهاب للتوسل إلى شهاب.

علمت أن شهاب موجود الآن في شركته، لذا ذهبت مباشرة إلى شركته بهذا المظهر.

كان والداي ينتظران "الأخبار السارة" عند مدخل الشركة.

عندما رأيت التعبير المتوقع على وجهي والديّ، لم أعرف ماذا أقول للحظة، شعرت فقط ببعض الحزن.

عندما وصلت إلى الطابق الذي يوجد فيه، ألقى الكثير من الناس عليّ نظرات غريبة، وانتشرت في الهواء مناقشات وتعليقات سيئة.

تظاهرت بعدم السماع، شددت ظهري، وذهبت مباشرة إلى مكتب شهاب.

لكن بمجرد أن رأيته، جُبِنت، وانحنى ظهري قليلًا.

في تلك اللحظة، كان يجلس على الكرسي، بأناقة ووقار، يبتسم وينظر إليّ...

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

สายพิน
สายพิน
สนุกดีค่ะ พล๊อตเรื่องก็แนวซีรีย์ที่กำลังฮิตๆตอนนี้เลย ปกติแอพนี้จะมีแต่นิยายยาวมาก นิยายสนุกๆเยอะนะ แต่เสียอย่างเดียวชอบเทนักอ่าน บางเรื่องก็จบแบบไม่จบ มีนิยายสั้นมาแบบนี้ดีมากเลยค่ะแต่น่าจะปล่อยให้ปลดล็อกด้วยเหรียญได้จะดีมากเลย
2025-09-11 06:52:35
0
0
jing jai
jing jai
เหรียญบอกให้จ่าย ครั้งละ อาทิตย์ หรือ 1 เดือนหรือ 1 ปี แต่เรื่องสั้น มีแค่สี่เรื่องเองที่จบนอกนั้นไม่จบสักเรื่อง มันจะคุ้มไหมล่ะ
2025-08-31 08:27:23
6
0
Niko Lin
Niko Lin
ชอบนางเอกมาก ตอนจบสะใจสุด ๆ นางเอกฉลาดมาก
2025-08-28 21:15:02
4
0
ลมหนาวปลายตุลา
ลมหนาวปลายตุลา
เอิ่มมาก…. ตอนจบ
2025-08-28 18:04:38
3
1
Laddaporn Yamroong
Laddaporn Yamroong
ซื้อเหรียญแล้วก็ยังอ่านไม่ได้
2025-08-27 15:01:20
0
0
25
1
วันครบรอบแต่งงานสามปี หยินโยวหรานเปิดลิ้นชักดูจึงพบว่า ถุงยางอนามัยที่เธอซื้อก่อนแต่งงาน ยังใช้ไม่หมดไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้ป้องกัน แต่เป็นเพราะเธอกับโป๋ซือหานผู้เป็นสามี ไม่ได้มีกิจกรรมคู่รักใด ๆ กันเลยในวันครบรอบแต่งงาน เธอจึงตัดสินใจรวบรวมความกล้าแล้วซื้อชุดนอนเซ็กซี่ดื่มไวน์ไปสามแก้ว เมื่อโป๋ซือหานอาบน้ำเสร็จแล้วออกมา หลินโยวหรานจึงก้าวไปยืนอยู่ตรงหน้าแล้วโอบคอเขาเอาไว้"ที่รัก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "วันนี้เรา..."แต่ไม่ทันไร กลับถูกโป๋ซือหานผลักออก"หลินโยวหราน เธอไร้ยางอายขนาดนี้เลยเหรอ?"ดวงตาของชายหนุ่มสื่อความหมายชัดเจน พลางพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "เธอขอร้องฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าเธออยากมากนัก ก็ไปหาผูู้ชายอื่นซะ"หลินโยวหรานหน้าซีดเผือดเธอไม่เข้าใจ ทั้ง ๆ ที่ขอความรักจากสามีตัวเองทำไมถึงได้คำตอบกลับมาว่าไร้ยางอาย?หลินโยวหรานนอนไม่ได้นอนทั้งคืนเธอขดตัวอยู่ในผ้าห่ม เลื่อนดูโทรศัพท์ บนหน้าจอแสดงหน้าเพจนึงอยู่[ความเจ็บปวดของการแต่งงานที่ไม่มีเพศสัมพันธ์ สามีไม่เคยแตะต้องตัวฉันเลยหลังแต่งงานทำยังไงดี?]บางคนบอกว่า สามีของคุณสนใจผู้ชายหรือเปล่าบางคนบอกว่า ส
อ่านเพิ่มเติม
2
เช้าวันต่อมา หลินโยวหรานสะดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์สั่นเมื่อเปิดโทรศัพท์ดู ก็เห็นข้อความจากแม่ของโป๋ซือหานข้อความเสียงเป็นสิบ ๆ ข้อความนิ้วของหลินโยวหรานกดเล่นโดยไม่รู้ตัว เสียงร้อนรนจากแม่ของโป๋ดังขึ้นในห้อง“โยวหรานนะโยวหราน นี่ก็ผ่านไปอีกเดือนแล้ว ลูกยังไม่มีวี่แววจะท้องเลยเหรอ?”“ไม่ใช่แม่จะว่าอะไรนะ แต่ลูกกับซือหานต้องพยายามให้มากขึ้น ตอนกลางคืนพวกแกต้องขยันกันหน่อยนะ ปีนี้ต้องมีลูกให้ได้...”หลินโยวหรันรีบปิดเสียงลงทันทีแต่ก็ไม่ทันแล้วพอเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นโป๋ซือหานกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำเมื่อได้ยินเนื้อหาในข้อความเสียง มือที่เขากำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตก็ชะงักลงเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา“หลินโยวหราน เธออยากมากขนาดไหน ถึงได้ใช้แม่ของฉันมาอ้างแต่เช้าแบบนี้?”ใบหน้าของหลินโยวหรานซีดเผือด “ฉันไม่ได้...”เธออยากจะอธิบาย แต่ชายหนุ่มกลับใช้มือบีบคางของเธออย่างไม่พอใจนิ้วโป้งและนิ้วกลางบีบคางของเธออย่างหยาบคาย แต่นิ้วชี้กลับเลื่อนผ่านลำคอนุ่มและเรียบเนียนของเธออย่างยั่วยวน“เธอไม่ได้?”โป๋ซือหานหัวเราะเยาะ “งั้นเธอก็อธิบายมาสิว่าทำไมเธอยังใส่ชุดนี้อยู
อ่านเพิ่มเติม
3
แต่โป๋ซือหานกลับไม่ได้อธิบายอะไรกับเธอเขากลับพาเธอตรงไปยังแผนกสูตินรีเวชทีมแพทย์รออยู่แล้ว เมื่อเห็นหลินโยวหรานก็พูดอย่างนอบน้อม“คุณนายคะ รบกวนเปลี่ยนเป็นชุดผ่าตัดก่อนนะคะ เราจะฉีดยากระตุ้นไข่ให้ก่อน แล้วตอนเก็บไข่อาจจะเจ็บนิดหน่อย...”หลินโยวหรานตกตะลึง หันไปมองโป๋ซือหาน“เก็บไข่ไปทำไมคะ?”ความอดทนสุดท้ายในดวงตาของโป๋ซือหานจางหายไป“ก็ต้องทำเด็กหลอดแก้วสิ ไม่งั้นจะมีลูกได้ยังไง?”ใบหน้าของหลินโยวหรานซีดเผือดเธอกับโป๋ซือหานต่างก็แข็งแรงดี แต่เขากลับจะใช้วิธีทำเด็กหลอดแก้วเพื่อมีลูกนี่เป็นเพราะเขาไม่อยากแตะต้องเธอใช่ไหม?แม้จะพยายามอย่างเต็มที่ เสียงของหลินโยวหรานก็ยังคงสั่นสะท้านไม่หยุด“ทำไมคะ?”โป๋ซือหานยิ่งไม่พอใจ “ทำไมอะไร?”“ทำไมต้องมีลูกคนนี้ด้วย?” หลินโยวหรานเงยหน้าขึ้นมาทันที “คุณอยากมีลูกกับฉันจริง ๆ เหรอคะ?”โป๋ซือหานไม่ได้ตัดสินใจจะหย่ากับเธอแล้วเหรอ?แล้วทำไมถึงอยากมีลูกกับเธอ?โป๋ซือหานขมวดเข้าหากันในทันทีเขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่าผู้หญิงตรงหน้าผิดปกติไปหลินโยวหรานคนเดิมใฝ่ฝันอยากมีลูกกับเขา แม้จะเป็นวิธีทำเด็กหลอดแก้วก็ควรจะดีใจแต่เธอในวันนี้กลับด
อ่านเพิ่มเติม
4
หมอยังพูดไม่ทันจบ ไม่นึกเลยว่าหลินโยวหรานก็คว้าหลอดทดลองเหล่านั้นฟาดลงกับพื้นอย่างแรง“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่อยากมีลูกกับเขา”ใบหน้าของหลินโยวหรานซีดเผือด แต่แววตากลับแน่วแน่“ไม่ว่าโป๋ซือหานจะให้พวกคุณเท่าไหร่ ฉันจะให้สิบเท่า อย่าบอกเขา”คุณหมอตกใจมาก “แต่... แต่ถ้าคุณโป๋ถามขึ้นมา...”“ก็ค่อยว่ากันเมื่อเขาถาม”หลินโยวหรานพูดอย่างใจเย็นในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะจากไป เธอก็จะไปให้หมดไม่มีอะไรเหลืออยู่หลินโยวหรันก้มมองเศษหลอดทดลองบนพื้น ส่วนลึกในใจรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยครั้งหนึ่ง เธอเคยตั้งตารอที่จะมีลูกกับโป๋ซือหานแต่ตอนนี้... เธอยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน หลินโยวหรานเดินจากไปทันที...หลินโยวหรานจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลเองเมื่อกลับถึงบ้าน กลิ่นอายของโป๋ซือหานที่อยู่ทุกหนแห่งในห้องกลับทำให้เธอหายใจไม่ออกดังนั้นเธอจึงตัดสินใจไปที่สนามล่าสัตว์เพื่อผ่อนคลายเมื่อก่อนตอนที่หลินโยวหรานอยู่ยุโรป งานอดิเรกที่เธอชื่นชอบที่สุดคือการขี่ม้าล่าสัตว์แต่ในประเทศจีน วัฒนธรรมการล่าสัตว์ไม่ค่อยพัฒนาเท่าไหร่ ตอนที่หลินโยวหรานกลับมาใหม่ ๆ ยังไม่มีที่ให้ล่าสัตว์เลยพอแม่บุญธรรมรู
อ่านเพิ่มเติม
5
หลินโยวหรานตกใจ “ติดอยู่ในภูเขาได้ยังไง?” หลินชิงเสวี่ยเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นในตอนนั้นพวกเขาเห็นหมาป่าขาวตัวหนึ่ง โป๋ซือหานไม่สนใจว่าฝนตกอยู่ จึงบุกเดี่ยวไล่ตามไป แต่ไม่คิดว่าภูเขาจะถล่ม โป๋ซือหานจึงติดอยู่ในภูเขา “บ้าที่สุด!”ใบหน้าของหลินโยวหรานซีดเผือด“ภูเขานี้ดินถล่มอันตรายมาก กลางคืนมีหมาป่าออกอาละวาดอีก โป๋ซือหานไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง!”น้องชายคนหนึ่งของป๋อซือหานเถียงกลับอย่างไม่พอใจ“เธอจะตะโกนทำไม มีความสามารถก็บอกมาสิว่าจะทำยังไง? พวกเราถามเจ้าหน้าที่สนามล่าสัตว์แล้ว ทีมกู้ภัยที่เร็วที่สุดมาถึงที่นี่ก็ต้องใช้เวลาเกือบทั้งวัน... หลินโยวหราน เธอทำอะไรน่ะ!”ท่ามกลางเสียงอุทานตกใจ หลินโยวหรานกระโดดขึ้นหลังม้าอย่างชำนาญเธอพูดเสียงเย็นชา“ก็ไปช่วยเขาน่ะสิ”พูดจบเธอก็ควบม้าจากไป ทิ้งให้คนกลุ่มหนึ่งยืนตะลึงมองหน้ากัน“ฝีมือการขี่ม้าของหลินโยวหรวน... ดีขนาดนี้เชียวเหรอ?”ใบหน้าของหลินชิงเสวี่ยซีดขาว มือกำหมัดแน่นหลินโยวหรันคุ้นเคยกับภูเขาลูกนี้เป็นอย่างดี เธอรีบหาเส้นทางเล็ก ๆ ที่ไม่ถล่มเพื่อเข้าไปในภูเขาเหตุผลที่เธอไปช่วยโป๋ซือหา
อ่านเพิ่มเติม
6
หลินโยวหรานชะงักมือที่กำลังจะผลักประตูคนที่ช่วยโป๋ซือหานออกมาได้คือเธอ ทำไมถึงกลายเป็นหลินชิงเสวี่ยไปได้ล่ะ?เสียงอายๆ ของหลินชิงเสวี่ยดังออกมาจากด้านในห้อง“ที่ซือหานติดอยู่ในภูเขาเพราะจะเอาหมาป่าขาวมาให้ฉัน การที่ฉันช่วยคุณจึงเป็นเรื่องที่สมควรแล้วค่ะ แต่ว่า...”แววตาของหลินชิงเสวี่ยหรี่ลง“ซือหาน คุณไม่ต้องเอาหมาป่าขาวมาปลอบใจฉันหรอกค่ะ ฉันรู้ดีว่า คนที่คุณรักที่สุดคือพี่สาวฉัน ดังนั้นตอนที่พี่สาวถูกลักพาตัวไป คุณถึงยอมเสี่ยงอันตรายเพื่อช่วยเธอ...”“ไม่ใช่อย่างนั้นเลย!”เสียงตื่นเต้นของน้องชายโป๋ซือหานดังขึ้น“คดีลักพาตัวครั้งนั้น เดิมทีเป็นแผนของซือหาน!”“อะไรนะ?” หลินชิงเสวี่ยเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจน้องชายของโป๋ซือหานพูดจาพล่ามไปเรื่อย“ตอนนั้นซือหานต้องการให้ลุงหลินกับป้าหลินของคุณรู้ว่าลูกสาวที่พวกเขารักจริง ๆ คือใคร เลยหาคนปลอมตัวเป็นโจรลักพาตัวคุณกับหลินโยวหรานไป”“ส่วนเรื่องที่เขาช่วยหลินโยวหรานก็แค่แผนหลอก ๆ เพื่อเอาชนะหลินโยวหราน ทำให้เธอยอมแต่งงานกับเขา!”“แต่ชิงเสวี่ย เธอวางใจได้เลย ซือหานแต่งงานกับหลินโยวหรานก็เพื่อผลประโยชน์ของตระกูล เขาวางแผนไว้แล้ว อีกไม่น
อ่านเพิ่มเติม
7
ใบหน้าของโป๋สือหานบึ้งตึงแต่เพื่อนของเขากลับไม่ได้สังเกตเห็นปฏิกิริยาแปลก ๆ บนใบหน้าของเขา ยังคงพูดจาไร้สาระต่อไป“ตามหลักแล้วไม่น่าจะเป็นไปได้นะ พี่หานของเราก็ขนาดใหญ่โตขนาดนั้น หลินโยวหรานจะหลวมแค่ไหนก็ไม่น่าจะไม่อิ่มนะ!”“แกไม่เข้าใจสินะ? หลินโยวหรานนี่ชัดเจนเลยว่ากินที่บ้านไม่อิ่ม เลยไปกินข้างนอกมั่วซั่วไง! ฮ่าๆๆ!”ท่ามกลางเสียงหัวเราะเย้ยหยัน โป๋สือหานก็เดินตรงไปยังหลินโยวหราน“หลินโยวหราน” เสียงของชายหนุ่มเย็นชาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ “เขาเป็นใคร”แต่หลินโยวหรานกลับมีสีหน้าเรียบเฉย “ไม่เกี่ยวกับคุณ”ความโกรธของชายหนุ่มปะทุขึ้นในทันทีเขาจับคางของเธอไว้แน่น ประชิดตัวเธอด้วยแรงกดดันที่น่ากลัว“หลินโยวหราน” เขายิ้มเย้ยหยัน “เธอขาดผู้ชายไม่ได้เลยใช่ไหม?”คำพูดที่เสียดแทงจนเกือบจะดูถูก แต่หลินโยวหรานกลับชาชินไปแล้วแต่เพื่อนร่วมชั้นเก่าที่อยู่ข้าง ๆ เธอกลับรีบร้อนอธิบาย“ไม่ใช่ครับ ผมกับโยวหรานจริง ๆ แล้ว…”แต่ไม่คิดว่าหลินโยวหรานจะขัดจังหวะ“ใช่สิ” เธอเงยหน้าขึ้น ยิ้มเบา ๆ แล้วพูดว่า “ก็ใครใช้ให้สามีอย่างคุณไม่ทำให้ฉันพอใจล่ะ? ถ้าฉันไม่หาผู้ชายคนอื่น คุณจะให้ฉันอัดอั้นจนตายเ
อ่านเพิ่มเติม
8
ฉากเร่าร้อนที่กำลังจะเริ่มขึ้นต้องหยุดชะงักลงอย่างกะทันหันระหว่างทางไปโรงพยาบาล ในที่สุดหลินโยวหรานก็ได้รับรู้ถึงสาเหตุและผลลัพธ์ทั้งหมดเรื่องราวเกิดขึ้นจากมีคนโพสต์แฉทางอินเทอร์เน็ตว่าหลินชิงเสวี่ยไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลหลิน เป็นเพียงคุณหนูปลอม ๆ เท่านั้นแม้ว่าพ่อแม่ของตระกูลหลินจะออกมาปฏิเสธและชี้แจงแล้ว แต่คนที่ออกมาแฉกลับนำหลักฐานการตรวจ DNA ออกมาแสดงอย่างเป็นเรื่องเป็นราวเรื่องนี้สร้างความปั่นป่วนอย่างมากบนโลกออนไลน์สาเหตุหลักคือหลินชิงเสวี่ยมีผู้ติดตามหลายสิบล้านคนบนโซเชียลมีเดีย และภาพลักษณ์ที่ทำให้เธอโด่งดังคือการเป็นคุณหนูตระกูลดังการที่คุณหนูปลอมเป็นคุณหนูจริงเพื่อหลอกลวงแฟนคลับ ทำให้ชาวเน็ตรู้สึกโกรธเคืองเป็นอย่างมากเกิดเสียงด่าทอหลินชิงเสวี่ยบนโลกออนไลน์เต็มไปหมด หลินชิงเสวี่ยที่ไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน ถึงกับกินยาฆ่าตัวตายเมื่อรถจอดใต้โรงพยาบาล โป๋ซือหานเพิ่งวางสายจากทีมประชาสัมพันธ์พอดีหลังจากวางสาย เขาไม่ได้รีบลงจากรถทันที แต่หันไปมองหลินโยวหรานที่อยู่ข้าง ๆ“หลินโยวหราน” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง “เธอไปชี้แจงต่อสาธารณะเดี๋ยวนี้ว่าชิง
อ่านเพิ่มเติม
9
หญิงสาวคนหนึ่งเบื้องหน้าเขาริมฝีปากถูกย้อมด้วยเลือดแดงฉาน ทำให้ใบหน้าซีดเซียวยิ่งดูน่าสงสารขึ้นไปอีกและสีแดงนั้นไม่ได้มีแค่ที่ริมฝีปาก หากแต่ยังสะท้อนอยู่ในเบ้าตาของเธอด้วยจู่ ๆ โป๋ซือหานแข็งทื่อไปทั้งตัวเขาไม่ทันได้ตั้งตัว ผู้ช่วยของเขาก็เดินมายืนข้างรถแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ“ท่านประธานโป๋ซืออครับ คุณชิงเสวี่ยฟื้นแล้วครับ ร้องไห้บอกว่าอยากเจอท่าน...”โป๋ซือหานรู้สึกตัวอีกครั้งเขากดความเจ็บปวดแปลกประหลาดในใจลง บังคับตัวเองให้มีสติกลับคืนมา แล้วหันไปพูดกับหลินโยวหรานด้วยน้ำเสียงเย็นชา“บ่ายนี้ฉันนัดแถลงข่าวไว้ เธอต้องมาให้ทันเวลา เพื่อชี้แจงให้ชัดเจนว่าชิงเสวี่ยคือน้องสาวแท้ ๆ ของเธอ”“ถ้าเธอไม่มา ชีวิตนี้ฉันจะไม่แตะต้องเธออีก!”พูดจบ เขาก็หันตัวแล้วก้าวลงจากรถทันทีประตูรถปิดเสียงดังหลินโยวหรานอดทนกลั้นน้ำตาไว้อย่างสุดความสามารถ สุดท้ายก็ปล่อยให้มันไหลออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้อีกต่อไปชีวิตนี้เหรอ?โป๋ซือหาน พวกเรา... คงไม่มีชีวิตนี้ร่วมกันอีกแล้ว...เมื่อคิดถึงตรงจุดนี้ เธอจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วส่งข้อความถึงทนายความ[ทนายหวัง ช่วยไปที่งานแถลงข่าวตอนนี้เลย
อ่านเพิ่มเติม
10
ในเวลาเดียวกันนั้นเองณ สถานที่จัดงานแถลงข่าวหลังจากส่งข้อความไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้วไม่ได้รับการตอบกลับ โป๋ซือหานก็สุดจะทนอีกต่อไป เขากดโทรศัพท์หาหลินโยวหรานอีกครั้งต่างจากก่อนหน้านี้ที่ไม่มีใครรับสาย ครั้งนี้ ปลายสายกลับมีเพียงเสียงผู้หญิงเย็นชาดังขึ้นมา“ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...”ปิดเครื่องเหรอ?สีหน้าของโป๋ซือหานแดงก่ำขึ้นมาทันทีในขณะเดียวกัน พ่อแม่ของหลินโยวหรานก็รีบเดินเข้ามาใกล้“ซือหาน ลูกติดต่อหลินโยวหรานได้หรือยัง?”โป๋ซือหานส่ายหัวเบา ๆ สีหน้าของพ่อหลินก็พลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีแม่ของหลินโยวหรานถึงกับร้องไห้ออกมาด้วยความร้อนใจ“ตอนนี้นักข่าวข้างนอกก็รอกันเต็มไปหมด ถ้าหลินโยวหรานไม่ปรากฏตัว พวกเขาต้องยิ่งมั่นใจแน่ ๆ ว่าชิงเสวี่ยไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเรา แล้วก็คิดว่าหลินโยวหรานเป็นฝ่ายถูกกระทำอีกแน่ ๆ”“หลินโยวหรานนี่จริง ๆ เลย! ตอนนี้ชิงเสวี่ยก็อาการย่ำแย่แทบขาดใจอยู่แล้ว เธอเป็นพี่แท้ ๆ กลับไม่แม้แต่จะช่วยพูดอะไรให้เลย! ฉันไปทำเวรกรรมอะไรไว้ ถึงได้มีลูกที่เห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้!”พ่อของหลินโยวหรานรีบโอบไหล่ปลอบภรรยา“อย่าคิดมากเลย ห
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status