Short
ใต้ดาวนับพันก็ยังรักเธอ

ใต้ดาวนับพันก็ยังรักเธอ

By:  มะระผัดไข่Kumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
25Mga Kabanata
19.6Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

แต่งงานมาสามปี สามีไม่เคยแตะต้องตัวเองเลย แต่กลับระบายความเครียดในยามค่ำคืนกับรูปภาพน้องสาวของเธอ หลินโยวหรานบังเอิญเห็นในมือถือเข้าก็ได้รู้ว่า ที่เขาแต่งงานกับเธอ ก็เพื่อแก้แค้น เพราะเธอคือทายาทตัวจริง ที่แย่งตำแหน่งไปจากน้องสาวที่เป็นทายาทตัวปลอม หลินโยวหรานเสียใจอย่างมาก จึงกลับไปอยู่กับพ่อแม่บุญธรรม แต่ไม่นึกเลยว่าโป๋ซือหานจะบ้าคลั่ง ตามหาเธอไปทุกหนทุกแห่ง

view more

Kabanata 1

1

Skye 

Of all the futures I imagined for myself, I never dreamed one day I would have to choose between my husband and my unborn child.

My hand trembles as I smooth down the front of my dress—a soft blue one that Jaxon once said he liked. I've spent an hour on my appearance, wanting to look my best when I tell him about the baby. Wanting him to remember why he married me in the first place.

He might not want to, but I owe it to the little life in me to try.

I touch my stomach briefly, gathering courage. "Your father is going to want us," I whisper. "I know he will."

He wants a divorce. I’m sure of it. Actually, I think that’s what he wants to talk about today. He called a meeting of the elders, and he told me to make myself presentable today. I can’t imagine anything else the almighty Alpha could be so nervous about.

Unbonding with one’s fated mate is not easy. Not for an Alpha.

I’ve been bracing myself for today, and I would have accepted my fate, if it weren’t for the unexpected result of this morning’s check-up.  Jaxon made me see the doctor because I haven’t been at my best on the training ground lately. Turns out it wasn’t sickness, but the best thing that could ever happen to us.

So I came early.

He needs to know all the information before he announces his decision.

Taking a deep breath, I head for Jaxon's office. But when I round the corner, I stop short.

The conference room doors are open, and I can see inside.

My heart stutters.

Because he’s not alone. He’s with her. Cassandra. My sister. 

And she's in his arms.

The world tilts sideways. I grip the doorframe to steady myself, my carefully rehearsed words dissolving on my tongue. Jaxon's broad shoulders are bent toward her, his hand at the small of her back, and for a moment—one horrible, crystallizing moment—I'm seventeen again, watching them together at pack gatherings, convinced they belonged to each other.

The sound of my sharp intake of breath cuts through the room.

Jaxon's head snaps up. His steel-gray eyes meet mine, and whatever I see there—surprise? guilt?—makes my stomach drop. He releases Cassandra immediately, stepping back as if burned.

"Skye." His voice is carefully neutral. "I didn't expect you yet."

Cassandra turns, and I'm struck by how perfect she looks. She always does. Honey-blonde hair falling in perfect waves, amber eyes wide with what might be concern if I didn't know better. She's wearing a cream-colored dress that probably costs more than my entire wardrobe, and even her surprise seems elegant.

"Skye," she breathes, pressing a hand to her chest. "I'm so sorry. That probably looked—I was just upset, and Jaxon was comforting me. You know how he is."

Do I? I want to ask. Because I'm not sure I know my husband at all.

"What are you doing here?" The words come out smaller than I intended. "You left. You've been gone for years."

"I came back." Cassandra's smile doesn't quite reach her eyes. "Didn't Jaxon tell you?"

My gaze swings to my husband. His jaw is tight, that familiar furrow between his brows deeper than usual. The scent of cedarwood and amber surrounds him, and even now, even with my heart cracking in my chest, my wolf responds to it. She always does.

"When?" I manage.

"A month ago."

A month.

The room spins. I've been living in the same house as him for a month, sharing the same bed, and he never once mentioned that my sister—his ex-girlfriend, the woman I've spent three years convinced he still loves—was back in the pack.

"You've been here a month," I repeat, hating how my voice shakes. "And no one thought to tell me?"

Jaxon's expression hardens. "It wasn't relevant to you."

The casual cruelty of those words steals my breath. Not relevant. My own sister's return isn't relevant to me.

"I see." My hand instinctively moves to my stomach, then drops. Not yet. I can't tell him about the baby. Not like this. Not when Cassandra is standing there looking at me with something that might be pity.

Because suddenly, everything makes terrible sense. I'd convinced myself Jaxon wanted a divorce because I couldn't give him an heir. The pack doctor had been so careful with his words last month, explaining that stress and the incomplete mate bond could affect fertility, that it might take time. I'd seen the disappointment in Jaxon's eyes, the way he'd withdrawn even further.

But it was never about me being barren.

It was about her.

"How long have you two been meeting?" I ask quietly.

"Skye, it's not what you think—" Cassandra starts.

"How. Long."

Jaxon's nostrils flare. "Cassandra needed help adjusting back into pack life. As Alpha, it's my responsibility—"

"Your responsibility," I echo. "Right. And me? What's your responsibility to me?"

His silence is answer enough.

I look at my sister—beautiful, confident Cassandra, who never doubted her place in the world. Who left this pack and Jaxon behind like it meant nothing, while I stayed and tried to build a life from the ruins of that night. 

"I can't compete with you," I tell Cassandra, and I hate that it's true. "I never could."

Something flickers across her face. "Skye, that's not—"

"I need to speak with Jaxon. Alone." The words scrape out of my throat. "Please."

Cassandra glances at Jaxon, and I don't miss the silent communication that passes between them. She knows him well enough to read his moods, his silences. After a month of secret meetings, maybe she knows him better than I do.

"Of course." She moves toward the door, her jasmine and oak scent trailing after her. It's pretty. Sophisticated. Nothing like my wild honeysuckle and rain. "I'll just—"

The door bursts open before she can finish.

A small boy—maybe four years old—barrels into the room. He has blond hair that falls across his forehead and a strong jawline that makes my heart stutter. Because I know that jawline. I see it every morning across the breakfast table.

The boy's eyes, wide and bright, land on Jaxon.

"Daddy!" he shouts, launching himself forward. "Daddy, you have to come see what I found!"

The world stops.

The air leaves my lungs in a rush, and I can't draw another breath. Can't think. Can't process what I'm seeing as Jaxon's expression shifts—surprise, then something softer, almost tender—and he catches the boy before he collides with his legs.

"Daddy?" The word falls from my lips, barely a whisper.

But loud enough that three pairs of eyes turn to me.

Loud enough that my entire world shatters.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

RebyuMore

สายพิน
สายพิน
สนุกดีค่ะ พล๊อตเรื่องก็แนวซีรีย์ที่กำลังฮิตๆตอนนี้เลย ปกติแอพนี้จะมีแต่นิยายยาวมาก นิยายสนุกๆเยอะนะ แต่เสียอย่างเดียวชอบเทนักอ่าน บางเรื่องก็จบแบบไม่จบ มีนิยายสั้นมาแบบนี้ดีมากเลยค่ะแต่น่าจะปล่อยให้ปลดล็อกด้วยเหรียญได้จะดีมากเลย
2025-09-11 06:52:35
0
0
jing jai
jing jai
เหรียญบอกให้จ่าย ครั้งละ อาทิตย์ หรือ 1 เดือนหรือ 1 ปี แต่เรื่องสั้น มีแค่สี่เรื่องเองที่จบนอกนั้นไม่จบสักเรื่อง มันจะคุ้มไหมล่ะ
2025-08-31 08:27:23
6
0
Niko Lin
Niko Lin
ชอบนางเอกมาก ตอนจบสะใจสุด ๆ นางเอกฉลาดมาก
2025-08-28 21:15:02
4
0
ลมหนาวปลายตุลา
ลมหนาวปลายตุลา
เอิ่มมาก…. ตอนจบ
2025-08-28 18:04:38
3
1
Laddaporn Yamroong
Laddaporn Yamroong
ซื้อเหรียญแล้วก็ยังอ่านไม่ได้
2025-08-27 15:01:20
0
0
25 Kabanata
1
วันครบรอบแต่งงานสามปี หยินโยวหรานเปิดลิ้นชักดูจึงพบว่า ถุงยางอนามัยที่เธอซื้อก่อนแต่งงาน ยังใช้ไม่หมดไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้ป้องกัน แต่เป็นเพราะเธอกับโป๋ซือหานผู้เป็นสามี ไม่ได้มีกิจกรรมคู่รักใด ๆ กันเลยในวันครบรอบแต่งงาน เธอจึงตัดสินใจรวบรวมความกล้าแล้วซื้อชุดนอนเซ็กซี่ดื่มไวน์ไปสามแก้ว เมื่อโป๋ซือหานอาบน้ำเสร็จแล้วออกมา หลินโยวหรานจึงก้าวไปยืนอยู่ตรงหน้าแล้วโอบคอเขาเอาไว้"ที่รัก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "วันนี้เรา..."แต่ไม่ทันไร กลับถูกโป๋ซือหานผลักออก"หลินโยวหราน เธอไร้ยางอายขนาดนี้เลยเหรอ?"ดวงตาของชายหนุ่มสื่อความหมายชัดเจน พลางพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "เธอขอร้องฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าเธออยากมากนัก ก็ไปหาผูู้ชายอื่นซะ"หลินโยวหรานหน้าซีดเผือดเธอไม่เข้าใจ ทั้ง ๆ ที่ขอความรักจากสามีตัวเองทำไมถึงได้คำตอบกลับมาว่าไร้ยางอาย?หลินโยวหรานนอนไม่ได้นอนทั้งคืนเธอขดตัวอยู่ในผ้าห่ม เลื่อนดูโทรศัพท์ บนหน้าจอแสดงหน้าเพจนึงอยู่[ความเจ็บปวดของการแต่งงานที่ไม่มีเพศสัมพันธ์ สามีไม่เคยแตะต้องตัวฉันเลยหลังแต่งงานทำยังไงดี?]บางคนบอกว่า สามีของคุณสนใจผู้ชายหรือเปล่าบางคนบอกว่า ส
Magbasa pa
2
เช้าวันต่อมา หลินโยวหรานสะดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์สั่นเมื่อเปิดโทรศัพท์ดู ก็เห็นข้อความจากแม่ของโป๋ซือหานข้อความเสียงเป็นสิบ ๆ ข้อความนิ้วของหลินโยวหรานกดเล่นโดยไม่รู้ตัว เสียงร้อนรนจากแม่ของโป๋ดังขึ้นในห้อง“โยวหรานนะโยวหราน นี่ก็ผ่านไปอีกเดือนแล้ว ลูกยังไม่มีวี่แววจะท้องเลยเหรอ?”“ไม่ใช่แม่จะว่าอะไรนะ แต่ลูกกับซือหานต้องพยายามให้มากขึ้น ตอนกลางคืนพวกแกต้องขยันกันหน่อยนะ ปีนี้ต้องมีลูกให้ได้...”หลินโยวหรันรีบปิดเสียงลงทันทีแต่ก็ไม่ทันแล้วพอเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นโป๋ซือหานกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำเมื่อได้ยินเนื้อหาในข้อความเสียง มือที่เขากำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตก็ชะงักลงเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา“หลินโยวหราน เธออยากมากขนาดไหน ถึงได้ใช้แม่ของฉันมาอ้างแต่เช้าแบบนี้?”ใบหน้าของหลินโยวหรานซีดเผือด “ฉันไม่ได้...”เธออยากจะอธิบาย แต่ชายหนุ่มกลับใช้มือบีบคางของเธออย่างไม่พอใจนิ้วโป้งและนิ้วกลางบีบคางของเธออย่างหยาบคาย แต่นิ้วชี้กลับเลื่อนผ่านลำคอนุ่มและเรียบเนียนของเธออย่างยั่วยวน“เธอไม่ได้?”โป๋ซือหานหัวเราะเยาะ “งั้นเธอก็อธิบายมาสิว่าทำไมเธอยังใส่ชุดนี้อยู
Magbasa pa
3
แต่โป๋ซือหานกลับไม่ได้อธิบายอะไรกับเธอเขากลับพาเธอตรงไปยังแผนกสูตินรีเวชทีมแพทย์รออยู่แล้ว เมื่อเห็นหลินโยวหรานก็พูดอย่างนอบน้อม“คุณนายคะ รบกวนเปลี่ยนเป็นชุดผ่าตัดก่อนนะคะ เราจะฉีดยากระตุ้นไข่ให้ก่อน แล้วตอนเก็บไข่อาจจะเจ็บนิดหน่อย...”หลินโยวหรานตกตะลึง หันไปมองโป๋ซือหาน“เก็บไข่ไปทำไมคะ?”ความอดทนสุดท้ายในดวงตาของโป๋ซือหานจางหายไป“ก็ต้องทำเด็กหลอดแก้วสิ ไม่งั้นจะมีลูกได้ยังไง?”ใบหน้าของหลินโยวหรานซีดเผือดเธอกับโป๋ซือหานต่างก็แข็งแรงดี แต่เขากลับจะใช้วิธีทำเด็กหลอดแก้วเพื่อมีลูกนี่เป็นเพราะเขาไม่อยากแตะต้องเธอใช่ไหม?แม้จะพยายามอย่างเต็มที่ เสียงของหลินโยวหรานก็ยังคงสั่นสะท้านไม่หยุด“ทำไมคะ?”โป๋ซือหานยิ่งไม่พอใจ “ทำไมอะไร?”“ทำไมต้องมีลูกคนนี้ด้วย?” หลินโยวหรานเงยหน้าขึ้นมาทันที “คุณอยากมีลูกกับฉันจริง ๆ เหรอคะ?”โป๋ซือหานไม่ได้ตัดสินใจจะหย่ากับเธอแล้วเหรอ?แล้วทำไมถึงอยากมีลูกกับเธอ?โป๋ซือหานขมวดเข้าหากันในทันทีเขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่าผู้หญิงตรงหน้าผิดปกติไปหลินโยวหรานคนเดิมใฝ่ฝันอยากมีลูกกับเขา แม้จะเป็นวิธีทำเด็กหลอดแก้วก็ควรจะดีใจแต่เธอในวันนี้กลับด
Magbasa pa
4
หมอยังพูดไม่ทันจบ ไม่นึกเลยว่าหลินโยวหรานก็คว้าหลอดทดลองเหล่านั้นฟาดลงกับพื้นอย่างแรง“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่อยากมีลูกกับเขา”ใบหน้าของหลินโยวหรานซีดเผือด แต่แววตากลับแน่วแน่“ไม่ว่าโป๋ซือหานจะให้พวกคุณเท่าไหร่ ฉันจะให้สิบเท่า อย่าบอกเขา”คุณหมอตกใจมาก “แต่... แต่ถ้าคุณโป๋ถามขึ้นมา...”“ก็ค่อยว่ากันเมื่อเขาถาม”หลินโยวหรานพูดอย่างใจเย็นในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะจากไป เธอก็จะไปให้หมดไม่มีอะไรเหลืออยู่หลินโยวหรันก้มมองเศษหลอดทดลองบนพื้น ส่วนลึกในใจรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยครั้งหนึ่ง เธอเคยตั้งตารอที่จะมีลูกกับโป๋ซือหานแต่ตอนนี้... เธอยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน หลินโยวหรานเดินจากไปทันที...หลินโยวหรานจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลเองเมื่อกลับถึงบ้าน กลิ่นอายของโป๋ซือหานที่อยู่ทุกหนแห่งในห้องกลับทำให้เธอหายใจไม่ออกดังนั้นเธอจึงตัดสินใจไปที่สนามล่าสัตว์เพื่อผ่อนคลายเมื่อก่อนตอนที่หลินโยวหรานอยู่ยุโรป งานอดิเรกที่เธอชื่นชอบที่สุดคือการขี่ม้าล่าสัตว์แต่ในประเทศจีน วัฒนธรรมการล่าสัตว์ไม่ค่อยพัฒนาเท่าไหร่ ตอนที่หลินโยวหรานกลับมาใหม่ ๆ ยังไม่มีที่ให้ล่าสัตว์เลยพอแม่บุญธรรมรู
Magbasa pa
5
หลินโยวหรานตกใจ “ติดอยู่ในภูเขาได้ยังไง?” หลินชิงเสวี่ยเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นในตอนนั้นพวกเขาเห็นหมาป่าขาวตัวหนึ่ง โป๋ซือหานไม่สนใจว่าฝนตกอยู่ จึงบุกเดี่ยวไล่ตามไป แต่ไม่คิดว่าภูเขาจะถล่ม โป๋ซือหานจึงติดอยู่ในภูเขา “บ้าที่สุด!”ใบหน้าของหลินโยวหรานซีดเผือด“ภูเขานี้ดินถล่มอันตรายมาก กลางคืนมีหมาป่าออกอาละวาดอีก โป๋ซือหานไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง!”น้องชายคนหนึ่งของป๋อซือหานเถียงกลับอย่างไม่พอใจ“เธอจะตะโกนทำไม มีความสามารถก็บอกมาสิว่าจะทำยังไง? พวกเราถามเจ้าหน้าที่สนามล่าสัตว์แล้ว ทีมกู้ภัยที่เร็วที่สุดมาถึงที่นี่ก็ต้องใช้เวลาเกือบทั้งวัน... หลินโยวหราน เธอทำอะไรน่ะ!”ท่ามกลางเสียงอุทานตกใจ หลินโยวหรานกระโดดขึ้นหลังม้าอย่างชำนาญเธอพูดเสียงเย็นชา“ก็ไปช่วยเขาน่ะสิ”พูดจบเธอก็ควบม้าจากไป ทิ้งให้คนกลุ่มหนึ่งยืนตะลึงมองหน้ากัน“ฝีมือการขี่ม้าของหลินโยวหรวน... ดีขนาดนี้เชียวเหรอ?”ใบหน้าของหลินชิงเสวี่ยซีดขาว มือกำหมัดแน่นหลินโยวหรันคุ้นเคยกับภูเขาลูกนี้เป็นอย่างดี เธอรีบหาเส้นทางเล็ก ๆ ที่ไม่ถล่มเพื่อเข้าไปในภูเขาเหตุผลที่เธอไปช่วยโป๋ซือหา
Magbasa pa
6
หลินโยวหรานชะงักมือที่กำลังจะผลักประตูคนที่ช่วยโป๋ซือหานออกมาได้คือเธอ ทำไมถึงกลายเป็นหลินชิงเสวี่ยไปได้ล่ะ?เสียงอายๆ ของหลินชิงเสวี่ยดังออกมาจากด้านในห้อง“ที่ซือหานติดอยู่ในภูเขาเพราะจะเอาหมาป่าขาวมาให้ฉัน การที่ฉันช่วยคุณจึงเป็นเรื่องที่สมควรแล้วค่ะ แต่ว่า...”แววตาของหลินชิงเสวี่ยหรี่ลง“ซือหาน คุณไม่ต้องเอาหมาป่าขาวมาปลอบใจฉันหรอกค่ะ ฉันรู้ดีว่า คนที่คุณรักที่สุดคือพี่สาวฉัน ดังนั้นตอนที่พี่สาวถูกลักพาตัวไป คุณถึงยอมเสี่ยงอันตรายเพื่อช่วยเธอ...”“ไม่ใช่อย่างนั้นเลย!”เสียงตื่นเต้นของน้องชายโป๋ซือหานดังขึ้น“คดีลักพาตัวครั้งนั้น เดิมทีเป็นแผนของซือหาน!”“อะไรนะ?” หลินชิงเสวี่ยเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจน้องชายของโป๋ซือหานพูดจาพล่ามไปเรื่อย“ตอนนั้นซือหานต้องการให้ลุงหลินกับป้าหลินของคุณรู้ว่าลูกสาวที่พวกเขารักจริง ๆ คือใคร เลยหาคนปลอมตัวเป็นโจรลักพาตัวคุณกับหลินโยวหรานไป”“ส่วนเรื่องที่เขาช่วยหลินโยวหรานก็แค่แผนหลอก ๆ เพื่อเอาชนะหลินโยวหราน ทำให้เธอยอมแต่งงานกับเขา!”“แต่ชิงเสวี่ย เธอวางใจได้เลย ซือหานแต่งงานกับหลินโยวหรานก็เพื่อผลประโยชน์ของตระกูล เขาวางแผนไว้แล้ว อีกไม่น
Magbasa pa
7
ใบหน้าของโป๋สือหานบึ้งตึงแต่เพื่อนของเขากลับไม่ได้สังเกตเห็นปฏิกิริยาแปลก ๆ บนใบหน้าของเขา ยังคงพูดจาไร้สาระต่อไป“ตามหลักแล้วไม่น่าจะเป็นไปได้นะ พี่หานของเราก็ขนาดใหญ่โตขนาดนั้น หลินโยวหรานจะหลวมแค่ไหนก็ไม่น่าจะไม่อิ่มนะ!”“แกไม่เข้าใจสินะ? หลินโยวหรานนี่ชัดเจนเลยว่ากินที่บ้านไม่อิ่ม เลยไปกินข้างนอกมั่วซั่วไง! ฮ่าๆๆ!”ท่ามกลางเสียงหัวเราะเย้ยหยัน โป๋สือหานก็เดินตรงไปยังหลินโยวหราน“หลินโยวหราน” เสียงของชายหนุ่มเย็นชาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ “เขาเป็นใคร”แต่หลินโยวหรานกลับมีสีหน้าเรียบเฉย “ไม่เกี่ยวกับคุณ”ความโกรธของชายหนุ่มปะทุขึ้นในทันทีเขาจับคางของเธอไว้แน่น ประชิดตัวเธอด้วยแรงกดดันที่น่ากลัว“หลินโยวหราน” เขายิ้มเย้ยหยัน “เธอขาดผู้ชายไม่ได้เลยใช่ไหม?”คำพูดที่เสียดแทงจนเกือบจะดูถูก แต่หลินโยวหรานกลับชาชินไปแล้วแต่เพื่อนร่วมชั้นเก่าที่อยู่ข้าง ๆ เธอกลับรีบร้อนอธิบาย“ไม่ใช่ครับ ผมกับโยวหรานจริง ๆ แล้ว…”แต่ไม่คิดว่าหลินโยวหรานจะขัดจังหวะ“ใช่สิ” เธอเงยหน้าขึ้น ยิ้มเบา ๆ แล้วพูดว่า “ก็ใครใช้ให้สามีอย่างคุณไม่ทำให้ฉันพอใจล่ะ? ถ้าฉันไม่หาผู้ชายคนอื่น คุณจะให้ฉันอัดอั้นจนตายเ
Magbasa pa
8
ฉากเร่าร้อนที่กำลังจะเริ่มขึ้นต้องหยุดชะงักลงอย่างกะทันหันระหว่างทางไปโรงพยาบาล ในที่สุดหลินโยวหรานก็ได้รับรู้ถึงสาเหตุและผลลัพธ์ทั้งหมดเรื่องราวเกิดขึ้นจากมีคนโพสต์แฉทางอินเทอร์เน็ตว่าหลินชิงเสวี่ยไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลหลิน เป็นเพียงคุณหนูปลอม ๆ เท่านั้นแม้ว่าพ่อแม่ของตระกูลหลินจะออกมาปฏิเสธและชี้แจงแล้ว แต่คนที่ออกมาแฉกลับนำหลักฐานการตรวจ DNA ออกมาแสดงอย่างเป็นเรื่องเป็นราวเรื่องนี้สร้างความปั่นป่วนอย่างมากบนโลกออนไลน์สาเหตุหลักคือหลินชิงเสวี่ยมีผู้ติดตามหลายสิบล้านคนบนโซเชียลมีเดีย และภาพลักษณ์ที่ทำให้เธอโด่งดังคือการเป็นคุณหนูตระกูลดังการที่คุณหนูปลอมเป็นคุณหนูจริงเพื่อหลอกลวงแฟนคลับ ทำให้ชาวเน็ตรู้สึกโกรธเคืองเป็นอย่างมากเกิดเสียงด่าทอหลินชิงเสวี่ยบนโลกออนไลน์เต็มไปหมด หลินชิงเสวี่ยที่ไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน ถึงกับกินยาฆ่าตัวตายเมื่อรถจอดใต้โรงพยาบาล โป๋ซือหานเพิ่งวางสายจากทีมประชาสัมพันธ์พอดีหลังจากวางสาย เขาไม่ได้รีบลงจากรถทันที แต่หันไปมองหลินโยวหรานที่อยู่ข้าง ๆ“หลินโยวหราน” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง “เธอไปชี้แจงต่อสาธารณะเดี๋ยวนี้ว่าชิง
Magbasa pa
9
หญิงสาวคนหนึ่งเบื้องหน้าเขาริมฝีปากถูกย้อมด้วยเลือดแดงฉาน ทำให้ใบหน้าซีดเซียวยิ่งดูน่าสงสารขึ้นไปอีกและสีแดงนั้นไม่ได้มีแค่ที่ริมฝีปาก หากแต่ยังสะท้อนอยู่ในเบ้าตาของเธอด้วยจู่ ๆ โป๋ซือหานแข็งทื่อไปทั้งตัวเขาไม่ทันได้ตั้งตัว ผู้ช่วยของเขาก็เดินมายืนข้างรถแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ“ท่านประธานโป๋ซืออครับ คุณชิงเสวี่ยฟื้นแล้วครับ ร้องไห้บอกว่าอยากเจอท่าน...”โป๋ซือหานรู้สึกตัวอีกครั้งเขากดความเจ็บปวดแปลกประหลาดในใจลง บังคับตัวเองให้มีสติกลับคืนมา แล้วหันไปพูดกับหลินโยวหรานด้วยน้ำเสียงเย็นชา“บ่ายนี้ฉันนัดแถลงข่าวไว้ เธอต้องมาให้ทันเวลา เพื่อชี้แจงให้ชัดเจนว่าชิงเสวี่ยคือน้องสาวแท้ ๆ ของเธอ”“ถ้าเธอไม่มา ชีวิตนี้ฉันจะไม่แตะต้องเธออีก!”พูดจบ เขาก็หันตัวแล้วก้าวลงจากรถทันทีประตูรถปิดเสียงดังหลินโยวหรานอดทนกลั้นน้ำตาไว้อย่างสุดความสามารถ สุดท้ายก็ปล่อยให้มันไหลออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้อีกต่อไปชีวิตนี้เหรอ?โป๋ซือหาน พวกเรา... คงไม่มีชีวิตนี้ร่วมกันอีกแล้ว...เมื่อคิดถึงตรงจุดนี้ เธอจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วส่งข้อความถึงทนายความ[ทนายหวัง ช่วยไปที่งานแถลงข่าวตอนนี้เลย
Magbasa pa
10
ในเวลาเดียวกันนั้นเองณ สถานที่จัดงานแถลงข่าวหลังจากส่งข้อความไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้วไม่ได้รับการตอบกลับ โป๋ซือหานก็สุดจะทนอีกต่อไป เขากดโทรศัพท์หาหลินโยวหรานอีกครั้งต่างจากก่อนหน้านี้ที่ไม่มีใครรับสาย ครั้งนี้ ปลายสายกลับมีเพียงเสียงผู้หญิงเย็นชาดังขึ้นมา“ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...”ปิดเครื่องเหรอ?สีหน้าของโป๋ซือหานแดงก่ำขึ้นมาทันทีในขณะเดียวกัน พ่อแม่ของหลินโยวหรานก็รีบเดินเข้ามาใกล้“ซือหาน ลูกติดต่อหลินโยวหรานได้หรือยัง?”โป๋ซือหานส่ายหัวเบา ๆ สีหน้าของพ่อหลินก็พลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีแม่ของหลินโยวหรานถึงกับร้องไห้ออกมาด้วยความร้อนใจ“ตอนนี้นักข่าวข้างนอกก็รอกันเต็มไปหมด ถ้าหลินโยวหรานไม่ปรากฏตัว พวกเขาต้องยิ่งมั่นใจแน่ ๆ ว่าชิงเสวี่ยไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเรา แล้วก็คิดว่าหลินโยวหรานเป็นฝ่ายถูกกระทำอีกแน่ ๆ”“หลินโยวหรานนี่จริง ๆ เลย! ตอนนี้ชิงเสวี่ยก็อาการย่ำแย่แทบขาดใจอยู่แล้ว เธอเป็นพี่แท้ ๆ กลับไม่แม้แต่จะช่วยพูดอะไรให้เลย! ฉันไปทำเวรกรรมอะไรไว้ ถึงได้มีลูกที่เห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้!”พ่อของหลินโยวหรานรีบโอบไหล่ปลอบภรรยา“อย่าคิดมากเลย ห
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status