Short
ใต้ดาวนับพันก็ยังรักเธอ

ใต้ดาวนับพันก็ยังรักเธอ

Oleh:  มะระผัดไข่Tamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
25Bab
19.6KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

แต่งงานมาสามปี สามีไม่เคยแตะต้องตัวเองเลย แต่กลับระบายความเครียดในยามค่ำคืนกับรูปภาพน้องสาวของเธอ หลินโยวหรานบังเอิญเห็นในมือถือเข้าก็ได้รู้ว่า ที่เขาแต่งงานกับเธอ ก็เพื่อแก้แค้น เพราะเธอคือทายาทตัวจริง ที่แย่งตำแหน่งไปจากน้องสาวที่เป็นทายาทตัวปลอม หลินโยวหรานเสียใจอย่างมาก จึงกลับไปอยู่กับพ่อแม่บุญธรรม แต่ไม่นึกเลยว่าโป๋ซือหานจะบ้าคลั่ง ตามหาเธอไปทุกหนทุกแห่ง

Lihat lebih banyak

Bab 1

1

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasanLebih banyak

สายพิน
สายพิน
สนุกดีค่ะ พล๊อตเรื่องก็แนวซีรีย์ที่กำลังฮิตๆตอนนี้เลย ปกติแอพนี้จะมีแต่นิยายยาวมาก นิยายสนุกๆเยอะนะ แต่เสียอย่างเดียวชอบเทนักอ่าน บางเรื่องก็จบแบบไม่จบ มีนิยายสั้นมาแบบนี้ดีมากเลยค่ะแต่น่าจะปล่อยให้ปลดล็อกด้วยเหรียญได้จะดีมากเลย
2025-09-11 06:52:35
0
0
jing jai
jing jai
เหรียญบอกให้จ่าย ครั้งละ อาทิตย์ หรือ 1 เดือนหรือ 1 ปี แต่เรื่องสั้น มีแค่สี่เรื่องเองที่จบนอกนั้นไม่จบสักเรื่อง มันจะคุ้มไหมล่ะ
2025-08-31 08:27:23
6
0
Niko Lin
Niko Lin
ชอบนางเอกมาก ตอนจบสะใจสุด ๆ นางเอกฉลาดมาก
2025-08-28 21:15:02
4
0
ลมหนาวปลายตุลา
ลมหนาวปลายตุลา
เอิ่มมาก…. ตอนจบ
2025-08-28 18:04:38
3
1
Laddaporn Yamroong
Laddaporn Yamroong
ซื้อเหรียญแล้วก็ยังอ่านไม่ได้
2025-08-27 15:01:20
0
0
25 Bab
1
วันครบรอบแต่งงานสามปี หยินโยวหรานเปิดลิ้นชักดูจึงพบว่า ถุงยางอนามัยที่เธอซื้อก่อนแต่งงาน ยังใช้ไม่หมดไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้ป้องกัน แต่เป็นเพราะเธอกับโป๋ซือหานผู้เป็นสามี ไม่ได้มีกิจกรรมคู่รักใด ๆ กันเลยในวันครบรอบแต่งงาน เธอจึงตัดสินใจรวบรวมความกล้าแล้วซื้อชุดนอนเซ็กซี่ดื่มไวน์ไปสามแก้ว เมื่อโป๋ซือหานอาบน้ำเสร็จแล้วออกมา หลินโยวหรานจึงก้าวไปยืนอยู่ตรงหน้าแล้วโอบคอเขาเอาไว้"ที่รัก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "วันนี้เรา..."แต่ไม่ทันไร กลับถูกโป๋ซือหานผลักออก"หลินโยวหราน เธอไร้ยางอายขนาดนี้เลยเหรอ?"ดวงตาของชายหนุ่มสื่อความหมายชัดเจน พลางพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "เธอขอร้องฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าเธออยากมากนัก ก็ไปหาผูู้ชายอื่นซะ"หลินโยวหรานหน้าซีดเผือดเธอไม่เข้าใจ ทั้ง ๆ ที่ขอความรักจากสามีตัวเองทำไมถึงได้คำตอบกลับมาว่าไร้ยางอาย?หลินโยวหรานนอนไม่ได้นอนทั้งคืนเธอขดตัวอยู่ในผ้าห่ม เลื่อนดูโทรศัพท์ บนหน้าจอแสดงหน้าเพจนึงอยู่[ความเจ็บปวดของการแต่งงานที่ไม่มีเพศสัมพันธ์ สามีไม่เคยแตะต้องตัวฉันเลยหลังแต่งงานทำยังไงดี?]บางคนบอกว่า สามีของคุณสนใจผู้ชายหรือเปล่าบางคนบอกว่า ส
Baca selengkapnya
2
เช้าวันต่อมา หลินโยวหรานสะดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์สั่นเมื่อเปิดโทรศัพท์ดู ก็เห็นข้อความจากแม่ของโป๋ซือหานข้อความเสียงเป็นสิบ ๆ ข้อความนิ้วของหลินโยวหรานกดเล่นโดยไม่รู้ตัว เสียงร้อนรนจากแม่ของโป๋ดังขึ้นในห้อง“โยวหรานนะโยวหราน นี่ก็ผ่านไปอีกเดือนแล้ว ลูกยังไม่มีวี่แววจะท้องเลยเหรอ?”“ไม่ใช่แม่จะว่าอะไรนะ แต่ลูกกับซือหานต้องพยายามให้มากขึ้น ตอนกลางคืนพวกแกต้องขยันกันหน่อยนะ ปีนี้ต้องมีลูกให้ได้...”หลินโยวหรันรีบปิดเสียงลงทันทีแต่ก็ไม่ทันแล้วพอเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นโป๋ซือหานกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำเมื่อได้ยินเนื้อหาในข้อความเสียง มือที่เขากำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตก็ชะงักลงเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา“หลินโยวหราน เธออยากมากขนาดไหน ถึงได้ใช้แม่ของฉันมาอ้างแต่เช้าแบบนี้?”ใบหน้าของหลินโยวหรานซีดเผือด “ฉันไม่ได้...”เธออยากจะอธิบาย แต่ชายหนุ่มกลับใช้มือบีบคางของเธออย่างไม่พอใจนิ้วโป้งและนิ้วกลางบีบคางของเธออย่างหยาบคาย แต่นิ้วชี้กลับเลื่อนผ่านลำคอนุ่มและเรียบเนียนของเธออย่างยั่วยวน“เธอไม่ได้?”โป๋ซือหานหัวเราะเยาะ “งั้นเธอก็อธิบายมาสิว่าทำไมเธอยังใส่ชุดนี้อยู
Baca selengkapnya
3
แต่โป๋ซือหานกลับไม่ได้อธิบายอะไรกับเธอเขากลับพาเธอตรงไปยังแผนกสูตินรีเวชทีมแพทย์รออยู่แล้ว เมื่อเห็นหลินโยวหรานก็พูดอย่างนอบน้อม“คุณนายคะ รบกวนเปลี่ยนเป็นชุดผ่าตัดก่อนนะคะ เราจะฉีดยากระตุ้นไข่ให้ก่อน แล้วตอนเก็บไข่อาจจะเจ็บนิดหน่อย...”หลินโยวหรานตกตะลึง หันไปมองโป๋ซือหาน“เก็บไข่ไปทำไมคะ?”ความอดทนสุดท้ายในดวงตาของโป๋ซือหานจางหายไป“ก็ต้องทำเด็กหลอดแก้วสิ ไม่งั้นจะมีลูกได้ยังไง?”ใบหน้าของหลินโยวหรานซีดเผือดเธอกับโป๋ซือหานต่างก็แข็งแรงดี แต่เขากลับจะใช้วิธีทำเด็กหลอดแก้วเพื่อมีลูกนี่เป็นเพราะเขาไม่อยากแตะต้องเธอใช่ไหม?แม้จะพยายามอย่างเต็มที่ เสียงของหลินโยวหรานก็ยังคงสั่นสะท้านไม่หยุด“ทำไมคะ?”โป๋ซือหานยิ่งไม่พอใจ “ทำไมอะไร?”“ทำไมต้องมีลูกคนนี้ด้วย?” หลินโยวหรานเงยหน้าขึ้นมาทันที “คุณอยากมีลูกกับฉันจริง ๆ เหรอคะ?”โป๋ซือหานไม่ได้ตัดสินใจจะหย่ากับเธอแล้วเหรอ?แล้วทำไมถึงอยากมีลูกกับเธอ?โป๋ซือหานขมวดเข้าหากันในทันทีเขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่าผู้หญิงตรงหน้าผิดปกติไปหลินโยวหรานคนเดิมใฝ่ฝันอยากมีลูกกับเขา แม้จะเป็นวิธีทำเด็กหลอดแก้วก็ควรจะดีใจแต่เธอในวันนี้กลับด
Baca selengkapnya
4
หมอยังพูดไม่ทันจบ ไม่นึกเลยว่าหลินโยวหรานก็คว้าหลอดทดลองเหล่านั้นฟาดลงกับพื้นอย่างแรง“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่อยากมีลูกกับเขา”ใบหน้าของหลินโยวหรานซีดเผือด แต่แววตากลับแน่วแน่“ไม่ว่าโป๋ซือหานจะให้พวกคุณเท่าไหร่ ฉันจะให้สิบเท่า อย่าบอกเขา”คุณหมอตกใจมาก “แต่... แต่ถ้าคุณโป๋ถามขึ้นมา...”“ก็ค่อยว่ากันเมื่อเขาถาม”หลินโยวหรานพูดอย่างใจเย็นในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะจากไป เธอก็จะไปให้หมดไม่มีอะไรเหลืออยู่หลินโยวหรันก้มมองเศษหลอดทดลองบนพื้น ส่วนลึกในใจรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยครั้งหนึ่ง เธอเคยตั้งตารอที่จะมีลูกกับโป๋ซือหานแต่ตอนนี้... เธอยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน หลินโยวหรานเดินจากไปทันที...หลินโยวหรานจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลเองเมื่อกลับถึงบ้าน กลิ่นอายของโป๋ซือหานที่อยู่ทุกหนแห่งในห้องกลับทำให้เธอหายใจไม่ออกดังนั้นเธอจึงตัดสินใจไปที่สนามล่าสัตว์เพื่อผ่อนคลายเมื่อก่อนตอนที่หลินโยวหรานอยู่ยุโรป งานอดิเรกที่เธอชื่นชอบที่สุดคือการขี่ม้าล่าสัตว์แต่ในประเทศจีน วัฒนธรรมการล่าสัตว์ไม่ค่อยพัฒนาเท่าไหร่ ตอนที่หลินโยวหรานกลับมาใหม่ ๆ ยังไม่มีที่ให้ล่าสัตว์เลยพอแม่บุญธรรมรู
Baca selengkapnya
5
หลินโยวหรานตกใจ “ติดอยู่ในภูเขาได้ยังไง?” หลินชิงเสวี่ยเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นในตอนนั้นพวกเขาเห็นหมาป่าขาวตัวหนึ่ง โป๋ซือหานไม่สนใจว่าฝนตกอยู่ จึงบุกเดี่ยวไล่ตามไป แต่ไม่คิดว่าภูเขาจะถล่ม โป๋ซือหานจึงติดอยู่ในภูเขา “บ้าที่สุด!”ใบหน้าของหลินโยวหรานซีดเผือด“ภูเขานี้ดินถล่มอันตรายมาก กลางคืนมีหมาป่าออกอาละวาดอีก โป๋ซือหานไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง!”น้องชายคนหนึ่งของป๋อซือหานเถียงกลับอย่างไม่พอใจ“เธอจะตะโกนทำไม มีความสามารถก็บอกมาสิว่าจะทำยังไง? พวกเราถามเจ้าหน้าที่สนามล่าสัตว์แล้ว ทีมกู้ภัยที่เร็วที่สุดมาถึงที่นี่ก็ต้องใช้เวลาเกือบทั้งวัน... หลินโยวหราน เธอทำอะไรน่ะ!”ท่ามกลางเสียงอุทานตกใจ หลินโยวหรานกระโดดขึ้นหลังม้าอย่างชำนาญเธอพูดเสียงเย็นชา“ก็ไปช่วยเขาน่ะสิ”พูดจบเธอก็ควบม้าจากไป ทิ้งให้คนกลุ่มหนึ่งยืนตะลึงมองหน้ากัน“ฝีมือการขี่ม้าของหลินโยวหรวน... ดีขนาดนี้เชียวเหรอ?”ใบหน้าของหลินชิงเสวี่ยซีดขาว มือกำหมัดแน่นหลินโยวหรันคุ้นเคยกับภูเขาลูกนี้เป็นอย่างดี เธอรีบหาเส้นทางเล็ก ๆ ที่ไม่ถล่มเพื่อเข้าไปในภูเขาเหตุผลที่เธอไปช่วยโป๋ซือหา
Baca selengkapnya
6
หลินโยวหรานชะงักมือที่กำลังจะผลักประตูคนที่ช่วยโป๋ซือหานออกมาได้คือเธอ ทำไมถึงกลายเป็นหลินชิงเสวี่ยไปได้ล่ะ?เสียงอายๆ ของหลินชิงเสวี่ยดังออกมาจากด้านในห้อง“ที่ซือหานติดอยู่ในภูเขาเพราะจะเอาหมาป่าขาวมาให้ฉัน การที่ฉันช่วยคุณจึงเป็นเรื่องที่สมควรแล้วค่ะ แต่ว่า...”แววตาของหลินชิงเสวี่ยหรี่ลง“ซือหาน คุณไม่ต้องเอาหมาป่าขาวมาปลอบใจฉันหรอกค่ะ ฉันรู้ดีว่า คนที่คุณรักที่สุดคือพี่สาวฉัน ดังนั้นตอนที่พี่สาวถูกลักพาตัวไป คุณถึงยอมเสี่ยงอันตรายเพื่อช่วยเธอ...”“ไม่ใช่อย่างนั้นเลย!”เสียงตื่นเต้นของน้องชายโป๋ซือหานดังขึ้น“คดีลักพาตัวครั้งนั้น เดิมทีเป็นแผนของซือหาน!”“อะไรนะ?” หลินชิงเสวี่ยเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจน้องชายของโป๋ซือหานพูดจาพล่ามไปเรื่อย“ตอนนั้นซือหานต้องการให้ลุงหลินกับป้าหลินของคุณรู้ว่าลูกสาวที่พวกเขารักจริง ๆ คือใคร เลยหาคนปลอมตัวเป็นโจรลักพาตัวคุณกับหลินโยวหรานไป”“ส่วนเรื่องที่เขาช่วยหลินโยวหรานก็แค่แผนหลอก ๆ เพื่อเอาชนะหลินโยวหราน ทำให้เธอยอมแต่งงานกับเขา!”“แต่ชิงเสวี่ย เธอวางใจได้เลย ซือหานแต่งงานกับหลินโยวหรานก็เพื่อผลประโยชน์ของตระกูล เขาวางแผนไว้แล้ว อีกไม่น
Baca selengkapnya
7
ใบหน้าของโป๋สือหานบึ้งตึงแต่เพื่อนของเขากลับไม่ได้สังเกตเห็นปฏิกิริยาแปลก ๆ บนใบหน้าของเขา ยังคงพูดจาไร้สาระต่อไป“ตามหลักแล้วไม่น่าจะเป็นไปได้นะ พี่หานของเราก็ขนาดใหญ่โตขนาดนั้น หลินโยวหรานจะหลวมแค่ไหนก็ไม่น่าจะไม่อิ่มนะ!”“แกไม่เข้าใจสินะ? หลินโยวหรานนี่ชัดเจนเลยว่ากินที่บ้านไม่อิ่ม เลยไปกินข้างนอกมั่วซั่วไง! ฮ่าๆๆ!”ท่ามกลางเสียงหัวเราะเย้ยหยัน โป๋สือหานก็เดินตรงไปยังหลินโยวหราน“หลินโยวหราน” เสียงของชายหนุ่มเย็นชาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ “เขาเป็นใคร”แต่หลินโยวหรานกลับมีสีหน้าเรียบเฉย “ไม่เกี่ยวกับคุณ”ความโกรธของชายหนุ่มปะทุขึ้นในทันทีเขาจับคางของเธอไว้แน่น ประชิดตัวเธอด้วยแรงกดดันที่น่ากลัว“หลินโยวหราน” เขายิ้มเย้ยหยัน “เธอขาดผู้ชายไม่ได้เลยใช่ไหม?”คำพูดที่เสียดแทงจนเกือบจะดูถูก แต่หลินโยวหรานกลับชาชินไปแล้วแต่เพื่อนร่วมชั้นเก่าที่อยู่ข้าง ๆ เธอกลับรีบร้อนอธิบาย“ไม่ใช่ครับ ผมกับโยวหรานจริง ๆ แล้ว…”แต่ไม่คิดว่าหลินโยวหรานจะขัดจังหวะ“ใช่สิ” เธอเงยหน้าขึ้น ยิ้มเบา ๆ แล้วพูดว่า “ก็ใครใช้ให้สามีอย่างคุณไม่ทำให้ฉันพอใจล่ะ? ถ้าฉันไม่หาผู้ชายคนอื่น คุณจะให้ฉันอัดอั้นจนตายเ
Baca selengkapnya
8
ฉากเร่าร้อนที่กำลังจะเริ่มขึ้นต้องหยุดชะงักลงอย่างกะทันหันระหว่างทางไปโรงพยาบาล ในที่สุดหลินโยวหรานก็ได้รับรู้ถึงสาเหตุและผลลัพธ์ทั้งหมดเรื่องราวเกิดขึ้นจากมีคนโพสต์แฉทางอินเทอร์เน็ตว่าหลินชิงเสวี่ยไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลหลิน เป็นเพียงคุณหนูปลอม ๆ เท่านั้นแม้ว่าพ่อแม่ของตระกูลหลินจะออกมาปฏิเสธและชี้แจงแล้ว แต่คนที่ออกมาแฉกลับนำหลักฐานการตรวจ DNA ออกมาแสดงอย่างเป็นเรื่องเป็นราวเรื่องนี้สร้างความปั่นป่วนอย่างมากบนโลกออนไลน์สาเหตุหลักคือหลินชิงเสวี่ยมีผู้ติดตามหลายสิบล้านคนบนโซเชียลมีเดีย และภาพลักษณ์ที่ทำให้เธอโด่งดังคือการเป็นคุณหนูตระกูลดังการที่คุณหนูปลอมเป็นคุณหนูจริงเพื่อหลอกลวงแฟนคลับ ทำให้ชาวเน็ตรู้สึกโกรธเคืองเป็นอย่างมากเกิดเสียงด่าทอหลินชิงเสวี่ยบนโลกออนไลน์เต็มไปหมด หลินชิงเสวี่ยที่ไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน ถึงกับกินยาฆ่าตัวตายเมื่อรถจอดใต้โรงพยาบาล โป๋ซือหานเพิ่งวางสายจากทีมประชาสัมพันธ์พอดีหลังจากวางสาย เขาไม่ได้รีบลงจากรถทันที แต่หันไปมองหลินโยวหรานที่อยู่ข้าง ๆ“หลินโยวหราน” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง “เธอไปชี้แจงต่อสาธารณะเดี๋ยวนี้ว่าชิง
Baca selengkapnya
9
หญิงสาวคนหนึ่งเบื้องหน้าเขาริมฝีปากถูกย้อมด้วยเลือดแดงฉาน ทำให้ใบหน้าซีดเซียวยิ่งดูน่าสงสารขึ้นไปอีกและสีแดงนั้นไม่ได้มีแค่ที่ริมฝีปาก หากแต่ยังสะท้อนอยู่ในเบ้าตาของเธอด้วยจู่ ๆ โป๋ซือหานแข็งทื่อไปทั้งตัวเขาไม่ทันได้ตั้งตัว ผู้ช่วยของเขาก็เดินมายืนข้างรถแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ“ท่านประธานโป๋ซืออครับ คุณชิงเสวี่ยฟื้นแล้วครับ ร้องไห้บอกว่าอยากเจอท่าน...”โป๋ซือหานรู้สึกตัวอีกครั้งเขากดความเจ็บปวดแปลกประหลาดในใจลง บังคับตัวเองให้มีสติกลับคืนมา แล้วหันไปพูดกับหลินโยวหรานด้วยน้ำเสียงเย็นชา“บ่ายนี้ฉันนัดแถลงข่าวไว้ เธอต้องมาให้ทันเวลา เพื่อชี้แจงให้ชัดเจนว่าชิงเสวี่ยคือน้องสาวแท้ ๆ ของเธอ”“ถ้าเธอไม่มา ชีวิตนี้ฉันจะไม่แตะต้องเธออีก!”พูดจบ เขาก็หันตัวแล้วก้าวลงจากรถทันทีประตูรถปิดเสียงดังหลินโยวหรานอดทนกลั้นน้ำตาไว้อย่างสุดความสามารถ สุดท้ายก็ปล่อยให้มันไหลออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้อีกต่อไปชีวิตนี้เหรอ?โป๋ซือหาน พวกเรา... คงไม่มีชีวิตนี้ร่วมกันอีกแล้ว...เมื่อคิดถึงตรงจุดนี้ เธอจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วส่งข้อความถึงทนายความ[ทนายหวัง ช่วยไปที่งานแถลงข่าวตอนนี้เลย
Baca selengkapnya
10
ในเวลาเดียวกันนั้นเองณ สถานที่จัดงานแถลงข่าวหลังจากส่งข้อความไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้วไม่ได้รับการตอบกลับ โป๋ซือหานก็สุดจะทนอีกต่อไป เขากดโทรศัพท์หาหลินโยวหรานอีกครั้งต่างจากก่อนหน้านี้ที่ไม่มีใครรับสาย ครั้งนี้ ปลายสายกลับมีเพียงเสียงผู้หญิงเย็นชาดังขึ้นมา“ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...”ปิดเครื่องเหรอ?สีหน้าของโป๋ซือหานแดงก่ำขึ้นมาทันทีในขณะเดียวกัน พ่อแม่ของหลินโยวหรานก็รีบเดินเข้ามาใกล้“ซือหาน ลูกติดต่อหลินโยวหรานได้หรือยัง?”โป๋ซือหานส่ายหัวเบา ๆ สีหน้าของพ่อหลินก็พลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีแม่ของหลินโยวหรานถึงกับร้องไห้ออกมาด้วยความร้อนใจ“ตอนนี้นักข่าวข้างนอกก็รอกันเต็มไปหมด ถ้าหลินโยวหรานไม่ปรากฏตัว พวกเขาต้องยิ่งมั่นใจแน่ ๆ ว่าชิงเสวี่ยไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเรา แล้วก็คิดว่าหลินโยวหรานเป็นฝ่ายถูกกระทำอีกแน่ ๆ”“หลินโยวหรานนี่จริง ๆ เลย! ตอนนี้ชิงเสวี่ยก็อาการย่ำแย่แทบขาดใจอยู่แล้ว เธอเป็นพี่แท้ ๆ กลับไม่แม้แต่จะช่วยพูดอะไรให้เลย! ฉันไปทำเวรกรรมอะไรไว้ ถึงได้มีลูกที่เห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้!”พ่อของหลินโยวหรานรีบโอบไหล่ปลอบภรรยา“อย่าคิดมากเลย ห
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status