เมื่อรักเก่าจางหาย วันใหม่จึงเริ่มต้น

ลู่เจียจื๋อรีบปล่อยมือจากฉันทันทีราวกับโดนของร้อน ท่าทางลนลานเหมือนกับว่าฉันต่างหากที่เปิดเผยไม่ได้คนนั้นลู่อวิ๋นจวินกับลู่ถิงเฟิงพุ่งตัวเข้าไปหา สภาพราวกับลูกนกอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงสองตัว“ฮือๆ แม่ฮะ ถ้าแม่ยังไม่กลับมาอีก พวกเราคงโดนตีจนตายแน่ๆ เลย”ซูลั่วชุนกอดพวกเขาเอาไว้แน่น เอ่ยปากตัดพ้อด้วยความใจสลาย“เจียจื๋อ คุณเคยรับปากฉันไว้แล้วนี่คะว่า คุณจะไม่มีวันยอมให้ลูกต้องกล้ำกลืนฝืนทนแม้แต่น้อย แล้วทำไมคุณถึงได้กลับคำพูดแบบนี้ล่ะ!”ต่อให้ปาเข้าไปวัยสามสิบกว่าแล้ว ซูลั่วชุนก็ยังคงดูใสซื่อบริสุทธิ์น่าทะนุถนอมอยู่ดีตอนนั้นทั้งคู่รักกันปานจะกลืนกิน คนหนึ่งเป็นถึงทายาทเศรษฐีรุ่นที่สองชื่อดังของเมืองเซี่ยงไฮ้ ส่วนอีกคนก็เป็นราชินีแห่งวงการนักแข่งรถที่ภายนอกดูอ่อนหวานแต่ภายในแกร่งกร้าวใครๆ ต่างก็เชียร์พวกเขากันทั้งนั้น แต่ซูลั่วชุนกลับเป็นฝ่ายบอกเลิกเพราะอยากทุ่มเทให้กับเรื่องงานลู่เจียจื๋อเลยหันมาแต่งงานกับฉันแทน ตอนที่คุกเข่าขอแต่งงาน ดวงตาของเขาเหมือนบรรจุทั้งทางช้างเผือกเอาไว้เลย“เหวินเหวิน คุณเป็นคนที่ทำให้ผมได้รู้ว่า ความรู้สึกของการมีครอบครัวมันเป็นยังไง”แล้วฉันก็ดันเชื่อ

แต่พอสิ้นเสียงพูด เธอที่แนบอยู่ข้างหูของฉันก็กดเสียงต่ำลงทันทีและพูดว่า "นังแพศยา ปล่อยให้แกคลั่งไป ฉันแค่อยากจะให้แกได้เห็นว่า ใครกันแน่คือคนที่พวกเขาทั้งสามคนรักมากที่สุด"พูดจบ เธอก็จับมือของฉันแล้วกดลงไปที่บาดแผลอย่างรวดเร็ว“กรี๊ด!”เธอกรีดร้องพลางล้มลงกับพื้น และในวินาทีต่อมา ผู้ชายทั้งสามต่างพุ่งเข้าไปหาเธอลู่เจียจื๋อกอดเธอไว้ในอ้อมอกทันทีส่วนลู่อวิ๋นจวินเหมือนนักรบคนหนึ่ง คอยขวางอยู่ข้างหน้าพวกเขาถึงแม้ว่าได้เตรียมใจไว้เป็นพันเป็นหมื่นครั้งแล้ว แต่เมื่อเห็นฉากนี้หัวใจก็ยังคงบีบรัดฉับพลันวินาทีถัดมา กรอบรูปอันหนึ่งก็กระแทกเข้าที่หัวของฉันอย่างกะทันหันตรงหน้ามืดสนิท เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เลือดก็ไหลรินลงมาตามแก้มของฉันอย่างช้าๆถึงอย่างไรลู่ถิงเฟิงก็อายุยังน้อย หลังจากทำร้ายคนแล้วก็ยังคงมีความกลัวอยู่บ้าง“ห้ามหล่อนมาทำร้ายแม่ฉันอีกนะ”ฉันนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้าน เอาแต่จ้องมองรูปถ่ายบนพื้นอย่างเหม่อลอยนั่นคือรูปที่ฉันลากพวกเขามาถ่ายด้วยกันในปีที่ห้าของการแต่งงานฉันโอบกอดลูกทั้งสองคนอย่างมีความสุข ลู่เจียจื๋อโอบกอดฉันจากทางด้านหลังตอนนั้นฉันคิดว่าเป็นจุดเริ่มต้นข

ซูลั่วชุนมีปฏิกิริยาตอบโต้รุนแรงมาก พลางหวีดร้องเสียงแหลมสั่งห้ามว่า“ห้ามเรียกหล่อนว่าคุณย่า นับจากนี้ไป ห้ามเรียกหล่อนว่าคุณย่าต่อหน้าฉันเด็ดขาด!”ลู่ถิงเฟิงสนิทสนมกับคุณย่ามาโดยตลอด จึงตกใจจนร้องไห้ออกมาทันทีลู่อวิ๋นจวินปลอบโยนเขาไปพลาง พูดด้วยความไม่เข้าใจไปพลางว่า “ทำไมล่ะฮะ? คุณย่าดีกับพวกเรามากเลยนะ”ซูลั่วชุนไม่ตอบคำถามอีก ได้แต่เดินวนไปวนมาอยู่ในบ้าน“แล้วพ่อของแกล่ะ? ทำไมถึงหายไปแล้ว?”“ไม่รู้ฮะ…”ลู่อวิ๋นจวินส่ายหัวซูลั่วชุนกดโทรออกทันที ตอนที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอได้พบเขาที่ห้องพักแขกบนชั้นหนึ่ง“เจียจื๋อ เจียจื๋อ ตื่นสิ!”สิบกว่าวินาทีต่อมา ลู่เจียจื๋อก็ค่อยๆ ฟื้นขึ้นมาซูลั่วชุนดีใจจนแทบบ้า โถมตัวเข้าสู่อ้อมกอดของเขาทันที“เจียจื๋อ ในที่สุดคุณก็ฟื้นแล้ว ทำเอาฉันตกใจแทบแย่เลย”แต่ลู่เจียจื๋อกลับผลักเธอออกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แล้วเดินตรงไปยังห้องใต้ดินแต่หลังจากไปถึงที่หมายแล้ว จะยังมีวี่แววของเฉินอี้เหวินอยู่ที่ไหนอีกเล่าซูลั่วชุนวิ่งไล่ตามมาจากทางด้านหลัง พูดออดอ้อนว่า“ยังจะไปหาหล่อนทำไมอีก หนีไปได้ก็หนีไปสิ คนแบบนั้น จบๆ ไปเสียได้ก็ดี วันข้างหน้าคร

ลู่อวิ๋นจวินรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ จึงหุบปากลงทันใดพาน้องชายเดินขึ้นชั้นบนไปซูลั่วชุนยังนึกว่าลู่เจียจื๋อเข้าข้างเธอ จึงแสดงอาการออดอ้อนอย่างกระหยิ่มใจ“คุณสามี ขอบคุณนะคะ…โอ๊ย!”ลู่เจียจื๋อจิกเส้นผมของเธอไว้ในมือเดียว สายตาที่เย็นยะเยือกน่ากลัวจ้องมองตรงมาที่เธอ“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หล่อนมาจากไหนก็ไสหัวกลับไปที่นั่นซะ ฟังเข้าใจไหม?”ฟันของซูลั่วชุนกระทบกันรัวๆ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ“อะไรนะ? คุณจะไล่ฉันไปเหรอ?”“แต่ไหนแต่ไรมาหล่อนก็ไม่คู่ควรกับที่นี่อยู่แล้ว มีสิทธิ์อะไรมาอาศัยอยู่ที่นี่”ซูลั่วชุนไม่ยอมจำนน เธอแผดเสียงแหลมสูงขึ้นมาว่า “ก็อาศัยสิทธิ์ที่ฉันคลอดลูกให้คุณถึงสองคนไงล่ะ!”ลู่เจียจื๋อพยักหน้า บนใบหน้าไม่มีความเห็นอกเห็นใจเลยแม้แต่น้อย“งั้นหล่อนก็พากับพวกเขาไปสิ ดูซิว่าพวกเขาจะยอมไปด้วยไหม?”พอสิ้นเสียงพูด เด็กทั้งสองคนก็ร้องไห้โฮออกมาทันทีพลางวิ่งพรวดพราดลงมาจากชั้นบน“พ่อฮะ พวกเราไม่ยอมฮะ ไม่ยอม!”พร้อมหันหน้าไปแผดเสียงด้วยความรังเกียจใส่ซูลั่วชุนว่า “หล่อนรีบไสหัวไปเลยนะ! พวกเราไม่อยากเห็นหน้าหล่อนอีกแล้ว!”ซูลั่วชุนมุมปากกระตุก ด่าทออ