เมื่อรักเก่าจางหาย วันใหม่จึงเริ่มต้น

คุณนายลู่นิ่งเงียบไปไม่กี่วินาที สุดท้ายก็ส่งเสียงตอบกลับ

“อีกสามวัน หนูค่อยจากไปก็แล้วกัน”

อย่างไรก็เป็นแม่สามีกับลูกสะใภ้กันมาตั้งสิบปี สุดท้ายน้ำเสียงเลยยังสั่นเครืออยู่บ้าง

“เหวินเหวิน หลายปีมานี้ลำบากหนูแล้วนะ แม่รู้ว่าเธอทำดีที่สุดแล้ว”

ฉันเหม่อไปแวบหนึ่ง คำว่าทำดีที่สุดแล้วเนี่ย หลายปีมานี้มีคนพูดกับฉันตั้งมากมาย

ทั้งพวกที่เห็นใจ พวกที่ประชดประชัน หรือแม้แต่พวกที่รอเหยียบซ้ำ

แต่ฉันกลับไม่นึกเสียใจเลยสักนิด

ก็เพราะว่าทำดีที่สุดแล้ว ตอนที่จากไปถึงได้มีแต่ความโล่งใจ

พอวางสายแล้วเดินออกไป ลู่อวิ๋นจวินลูกชายคนโตก็เดินดิ่งมาชนฉันเข้าเต็มๆ

พอเห็นว่าเป็นฉัน หน้าเขาก็ดูลนลานขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนจะพาลโมโหกลบเกลื่อนว่า “หล่อนตาบอดหรือไง!”

“งานวันเกิดฉัน ทำไมหล่อนถึงไม่ไปดำเนินงาน มัวมาแอบอู้อะไรอยู่ตรงนี้!”

ฉันขมวดคิ้ว ปกติแล้วทั้งเขากับลู่ถิงเฟิงต่างก็ไม่ชอบให้ฉันไปร่วมงานวันเกิดแท้ๆ

วันนี้ทำไมถึงได้ผิดปกติขนาดนี้

ฉันไม่ได้คิดอะไรมาก แล้วก็ก้าวขาเดินออกไปเลย

วินาทีถัดมา บนจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ยักษ์ตรงกลางห้องนั่งเล่น ก็ปรากฏภาพถ่ายหวาบหวิวโชว์เนื้อหนังของฉันที่ดูยั่วยวนและหยาบโลนถึงที่สุด

พวกผู้ปกครองทั่วทั้งงานรีบเอามือปิดตาลูกๆ ของตัวเองทันที

แล้วพากันหันมามองฉันด้วยสายตารังเกียจ

ถึงพวกเขาจะไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ แต่ฉันก็เดาได้

ว่านี่คือรูปโป๊ที่คู่แข่งตัดต่อขึ้นมาแกล้ง ตอนที่เมื่อก่อนยังเป็นนักแสดง

ทันทีที่หลุดออกไป ทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตล้วนเต็มไปด้วยคำพูดที่ด่าทอและเหยียดหยามฉันอย่างถึงที่สุด

“ร่านจริงๆ ไม่รู้โดนพวกเสี่ยๆ เล่นสนุกมาตั้งกี่ครั้งแล้ว”

“มองปราดเดียวก็รู้ว่าหล่อนไม่ใช่คนดี ทำเป็นดัดจริต หน้าก็คงไปศัลยกรรมมาทั้งหมดแหละ!”

ลู่อวิ๋นจวินกับลู่ถิงเฟิงหัวเราะจนแทบบ้า พลางชี้มาที่ใบหน้าไร้สีเลือดของฉันแล้วเยาะเย้ยว่า

“นายดูยัยนั่นดิ กลัวจนหน้าถอดสีไปหมดแล้ว ฉันพนันเลยว่ารอบนี้ไม่เกินสามนาที หล่อนได้ร้องไห้จนหน้าตาดูไม่ได้แน่!”

พูดยังไม่ทันขาดคำ ลู่เจียจื๋อที่เพิ่งรู้เรื่องก็พุ่งพรวดออกมาจากห้องทำงานทันที แล้วรีบกดปิดจอโปรเจกเตอร์ลง

เขาคว้าตัวลูกชายทั้งสองคนไว้ด้วยความโมโห แล้วเริ่มสั่งสอนทันที

ในหูฉันส่งเสียงดังอื้ออึงไปหมด ฉันพิงกำแพงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าอยู่บ้าง ก่อนจะยกมือขึ้นจุดบุหรี่มวนหนึ่ง

พอฤทธิ์ของนิโคตินเริ่มทำงาน ฉันก็ค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลงได้

วินาทีถัดมา จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมาแย่งมันไป

“ยังจะสูบต่ออีกเหรอ คุณไม่อยากมีลูกแล้วหรือไง?”

ลู่เจียจื๋อขยี้บุหรี่ให้ดับด้วยความหงุดหงิด แล้วจ้องมองฉันด้วยสายตาตำหนิ

มีลูกเหรอ? ฉันหัวเราะในลำคออย่างนึกสมเพชสองที

บางทีเมื่อก่อนอาจจะเคยคิดอยากมี

แต่เขายังจำได้อยู่หรือเปล่าว่า ลูกคนแรกของฉันต้องตายไปเพราะอะไร?

ตอนแกอายุได้ขวบกับอีกห้าเดือน อาศัยช่วงที่ฉันเข้าห้องน้ำ ลู่อวิ๋นจวินก็จูงมือเล่อเล่อไปเล่นในสวน

กว่าฉันจะล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วออกมาเจอว่าแกหายตัวไป ก็แทบจะพลิกวิลล่าทั้งหลังเพื่อตามหา

ทว่าสิ่งที่รอฉันอยู่ กลับเป็นร่างไร้วิญญาณของแกที่ลอยอยู่ในสระว่ายน้ำหลังบ้าน

วินาทีนััน เสียงกรีดร้องโหยหวนของฉันบาดลึกไปถึงนภากาศ

ฉันกระเสือกกระสนลนลานเข้าไปอุ้มร่างของแกขึ้นมาจากน้ำ

ใบหน้าของเล่อเล่อขาวซีด ในมือยังคงกำเค้กชิ้นเล็กๆ ที่ฉันทำไว้แน่น

ฉันทำซีพีอาร์ปั๊มหัวใจเป็นพันๆ ครั้งเหมือนคนบ้า จนกระทั่งลู่เจียจื๋อทนดูต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

ตรงเข้ามาแย่งแกไปจากอ้อมอกของฉัน

พอฉันพุ่งตัวเข้าไปจะแย่งคืน เขากลับยกมือขึ้นตบหน้าฉันฉาดใหญ่

พลางตะคอกใส่ด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวว่า “ตั้งสติหน่อยสิ! แกตายไปแล้ว!”

ฉันคุกเข่าลงกับพื้นอ้อนวอนเขา ยอมเหยียบย่ำศักดิ์ศรีตัวเองจนจมดิน “ขอร้องล่ะ คืนแกให้ฉันเถอะนะ ฉันจะพาแกไปเอง จะไม่อยู่ให้ขวางหูขวางตาพวกคุณอีกเลย!”

แต่เขากลับบีบหน้าของฉัน บังคับให้ฉันต้องทนดูลูกชายถูกเผาไปต่อหน้าต่อตา

สายตาของฉันว่างเปล่าเหม่อลอย สภาพไม่ต่างอะไรกับหุ่นเชิดตัวหนึ่ง

ควันสีเทาลอยออกมาจากในปล่องไฟไม่ขาดสาย

ณ ช่วงเวลานั้น วิญญาณครึ่งหนึ่งในตัวฉันมันได้ตายตกตามแกไปแล้ว

แกต้องตายอย่างทรมานเกินไปจริงๆ

ฉันกลัวไปหมดแล้ว

พอเห็นฉันมีท่าทีหมดอาลัยตายอยาก ลู่เจียจื๋อก็เอื้อมมือมาโอบฉันเข้าไปในอ้อมอก

ปลอบโยนฉันราวกับกำลังโอ๋เด็กเล็กๆ

“เรื่องมันก็ผ่านไปหมดแล้ว ยังไงพวกเราก็ต้องมองไปข้างหน้า สิบวันมานี้ประจำเดือนคุณก็ยังไม่มาไม่ใช่เหรอ? ไปตรวจที่โรงพยาบาลดู…”

ยังพูดไม่ทันจบประโยค ประตูห้องก็ถูกผลักให้เปิดออกอย่างแรงทันที

ซูลั่วชุนนัยน์ตาแดงก่ำ เอ่ยปากขึ้นด้วยท่าทางที่ดูสะกดกลั้นอารมณ์ไว้อย่างถึงที่สุดว่า

“ทำไมคุณต้องลงไม้ลงมือกับลูกด้วย!”