บทที่ 24 ผมต้านไม่อยู่แล้ว

“เป็นอะไรไป”

เธอมองมือสีเข้มม้วนเส้นพาสต้าขึ้นเข้าปาก คนตัวโตตรงหน้าแม้ว่าจะร่างสูงใหญ่แกร่งดั่งชายชาตรี แต่เมื่อคราวรับประทานอาหารเขากลับเรียบร้อยและสะอาดอย่างไม่น่าเชื่อ เธอมักชอบแอบมองเขาเสมอเวลาเขาหยิบจับของบนโต๊ะ

“เปล่าค่ะ”

เสียงหวานเข้มกว่าทุกวันดวงตากลมโตยังจ้องมองมือ นิ้วเรียวยาวจับส้อมคล้ายแน่นแต่ก็ไม่ ดูราวกับว่าเขาทำทุกสิ่งแผ่วเบาและทะนุถนอม

“แล้วทำไมหน้าตึง”

คราวนี้ปากกระจับเม้มแน่น นอกจากไม่พอใจปนหงุดหงิดแล้ว เธอเริ่มรู้สึกปวดท้องน้อยขึ้นมากะทันหัน อาการประจำเดือนมากำลังเริ่มขึ้น

มิคาอิลวางส้อมลงหยิบผ้าขึ้นเช็ดปากแล้วค่อยหันมองสาวร่างระหงที่ยังยืนนิ่ง สังเกตเหงื่อผลุดซึมชื้นตามไรผม มือเล็กกำแน่นข้างลำตัว

“แพรี่ เป็นอะไร?”

“เปล่าคะ คุณทานเสร็จแล้วใช่ไหมคะ”

ตาคมเข้มมองสาวร่างเล็กกว่าเดินเข้ามาใกล้เพื่อเก็บจาน จึงคว้าข้อมือเล็กไว้

“คุณเหงื่อออก?”

“ปล่อยได้แล้วคุณมิคาอิล ฉันจะได้เก็บจาน”

เขาเพ่งมองปากกระจับสั่นเล็กน้อยจึงลุกขึ้นยืนใช้ฝ่ามือทาบบนหน้าผาก

“ไม่มีไข้นี่”

“ปล่อย! บ้าจริง มิคาอิล”

เสียงหวานสบถออกมายิ่งทำให้บอสหนุ่มสงสัย ดึงมือเธออกจากจานพาสต้า

“คุณสบถ?”

“ใช่ ปล่อยได้แล้ว”

น้ำเสียงบุษบาดูไม่ค่อยดีเท่าไร คิ้วเรียวยังขมวดซ้ำเหงื่อผลุดออกมามากกว่าเดิม

“คุณเป็นอะไร? แพรี่”

“ปล่อย ให้ตายเถอะ! มิคาอิล! ปล่อยฉัน!”

เธอดึงรั้งข้อมือออกจากมือสีเข้มแต่เขาไม่ยอมปล่อย ท้องน้อยปวดหนักขึ้น เธอรู้ว่าอาการปวดประจำเดือนของเธอมักรุนแรงจนต้องนอนพักสองสามชั่วโมงถึงค่อยดีขึ้น

“ไม่ คุณไม่สบาย”

“ฉันสบาย บ้าจริง ต้องรู้ให้ได้ใช่ไหม ได้! มิคาอิล ฉันปวดท้อง”

“ปวดท้อง? ไปกินอะไรมา”

“ฉันปวดท้องก็คือปวดท้อง รู้แล้วก็ปล่อย!!”

มิคาอิลยังก้มมองหน้าหวาน เสียงที่เคยนุ่มนวลกลายเป็นเสียงตวาดแว้ด มือเล็กสั่นเทามากขึ้นและร่างเล็กงอตัวลง

“ไปห้องพยาบาล”

“ไม่ ไม่ต้อง แค่ต้องนอน ปล่อยฉันเถอะมิคาอิล”

เขาดึงรั้งเธอไปทานโซฟาดันไหล่ให้นั่งลงก่อนจะนั่งลงตาม

“ปวดท้องเป็นอะไร ผมจะเรียกหมอมาที่ห้องแล้วกัน”

“ไม่ต้อง ฉัน ฉัน แค่เป็นประจำเดือน”

เสียงแผ่วเบาคล้ายเสียงกระซิบพร้อมใบหน้าแดงก่ำขัดเขิน เขาขยับใบหน้าไปใกล้

“คุณว่าอะไรนะ ผมไม่ได้ยิน”

“ฉันปวดท้องเป็นประจำเดือน”

มือเล็กกุมหน้าท้องไว้ตัวงอลงเล็กน้อย อาการปวดท้องบิดจนเธอไม่อาจนั่งตัวตรงได้ ตากลมโตหรี่ลง สังเกตว่าคนร่างโตด้านข้างนั่งนิ่งขึงไปครู่ก่อนจะลุกขึ้น

“แซค แซค!!”

“คุณจะเรียกแซคมาทำไมคะ โอ้ย!”

คราวนี้บุษบาไม่อาจรั้งร่างให้นั่งตรงได้ล้มลงนอนตะแคงบนโซฟา มือกุมท้องแน่น

“แพรี่!!”

มิคาอิลตาโตคุกเข่าบนพื้นลูบเหงื่อออกจากกรอบหน้ารูปไข่

“อย่าเสียงดังสิ ฉันขอถุงน้ำร้อน ยาแก้ปวด และผ้าอนามัย ได้ไหมคะ”

หนุ่มรัสเซียพยักหน้ารีบเดินออกจากห้องโผล่หน้าออกไปตามโถงเมื่อแซคยังไม่เข้ามาตามเสียงเรียก กวาดตามองไม่เห็นใคร หันกลับไปคนร่างเล็กยังนอนนิ่งบนโซฟา จึงตัดสินใจเดินไปห้องพยาบาลด้วยตัวเอง

“บอสว่ายังไงนะคะ”

แพทย์หญิงประจำเรือที่ห้องพยาบาลตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงาน

“ฮะ แฮ่ม ผมต้องการยาแก้ปวดท้อง ถุงน้ำร้อน และ และ ผ้าอนามัย”

แม้ว่าเขาจะผิวสีเข้มกว่าชายต่างชาติทั่วไปเพราะรสนิยมเล่นกีฬากลางแจ้ง แต่ยังมองเห็นว่าบอสใหญ่ยืนหน้าแดงก่ำ

“ค่ะ ค่ะ”

แพทย์หญิงรีบรับคำหันมองหน้าพยาบาลสาวอีกคนหน้าตื่นพอกัน พลางลุกขึ้นจากโต๊ะเพื่อไปเตรียมของ แต่ด้วยอารามตกใจจึงใช้เวลาหาของนานกว่าปกติจนคนร่างโตต้องเอ่ยถาม

“ทำไมยังไม่ได้อีก? เร็วหน่อยสิ!”

เขาเร่งขึ้นนึกไปถึงคนร่างเล็กป่านนี้ไม่รู้ว่าจะปวดมากขนาดไหน หน้าเข้มเริ่มบึ้งตึงเมื่อสองคนในห้องพยาบาลชักช้า เท้าเคาะเป็นจังหวะที่พื้น

“ได้แล้วค่ะ”

บอสใหญ่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่ก้มมองของในมือของแพทย์หญิง

“คุณไม่มีถุงใส่หรืออะไรที่ เออ ปิดหน่อยเหรอ”

เขามองห่อผ้าอนามัยจำนวนหนึ่งแม้ไม่มาก แต่พวกเธอทั้งสองคนไม่ได้ใส่ถุงหรือห่อให้มิดชิด

“ไม่มีค่ะ ปกติที่ห้องพยาบาลเราไม่มีถุงใส่ยาให้คนไข้อยู่แล้ว เพราะส่วนใหญ่มักป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ จึงใช้ยาไม่มาก”

มิคาอิลพยักหน้ารับจำใจยื่นมือออกไปรับของแล้วกลับออกไปโดยเร็ว ขาแกร่งยาวรีบสาวเท้าเร็วรี่กลับไปยังห้องโดยตลอดทางมีพนักงานมองบ้างประปราย

หน้าเข้มยังแดงก่ำมือกำห่อผ้าอนามัยไว้ในอุ้งมือใหญ่ รีบรุดเข้าห้องพักตรงไปยังบุษบาที่ยังนอนอยู่บนโซฟา

      ‘ว่าพลางโอบอุ้มอรไท       ขึ้นไว้เหนื่อยนักสะพักชม

เอ็นองค์ลงแอบแนบน้อง          เชยปรางพลางประคองสองสม

คลึงเคล้าเย้ายวนสํารวลรมย์     เกลียวกลมสมสวาทไม่คลาดคลาย

กรกอดประทับแล้วรับขวัญ       อย่าตระหนกอกสั่นนะโฉมฉาย

ฤดีดาลซ่านจับเนตรพราย         ดังสายสุนีวาบปลาบตา’[1]

“แพรี่ เป็นยังไงบ้าง”

ตาหวานกลมค่อยปรือลืมขึ้นมอง เห็นมิคาอิลนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกับที่เธอกำลังนอนอยู่

“อื้อ ปวดท้องค่ะ”

“กินยาก่อนนะ”

เขาค่อยประคองร่างระหงขึ้นนั่งก่อนจะส่งยาแก้ปวดให้ ล้วงผ้าเช็ดหน้าของตัวเองออกมาเช็ดเหงื่อที่ยังผลุดซึมตามไรผม

“แพรี่ขอผ้าอนามัย”

เสียงเบาดั่งเสียงกระซิบค่อยบอกชำเลืองมองผ้าอนามัยในมือสีเข้มพลันหน้าแดงซ่าน รีบหยิบออกมาแล้วค่อยลุกออกจากโซฟา

“จะไปไหน? คุณยังปวดท้องอยู่นะ”

บุษบาเอียงหน้ามองมือยังกำผ้าอนามัยอีกข้างกุมท้องน้อย แม้ว่ายังปวดท้องอยู่มากแต่จำต้องลุกไปเข้าห้องน้ำ

“ไปห้องน้ำค่ะ”

เธอขยับชูผ้าอนามัยขึ้นตรงหน้าแล้วรีบลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำ ทันเห็นสีหน้าของคนร่างสูงแดงซ่านขึ้นต่อหน้าต่อตา

อายเหมือนคนอื่นก็เป็น

บุษบาจัดการตัวเองจนเรียบร้อยค่อยโล่งใจว่าประจำเดือนยังไม่ทันมา ตาเริ่มปรือเพราะฤทธิ์ยาแก้ปวดเฉพาะที่

แอ๊ด

“ไปนอนก่อนไหม”

ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงทุ้มดังขึ้นหน้าประตูหันมองมิคาอิล เขามายืนรออยู่ด้านข้างหน้าห้องน้ำ

“ตกใจหมดเลยค่ะ เดี๋ยวแพรี่กลับห้องก่อนนะคะ”

“ไม่ต้องหรอก นอนที่นี่ เดี๋ยวไปเป็นลมระหว่างทาง”

มิคาอิลตวัดแขนอุ้มร่างบอบบางของบุษบาขึ้นพาเดินไปห้องนอน

“ให้ฉันนอนโซฟาก็ได้ นอนสักชั่วโมงก็ดีขึ้นเองค่ะ”

“นอนไม่สบายหรอก นอนบนเตียง ตื่นค่อยกลับห้อง”

บุษบาคร้านจะเถียงเพราะฤทธิ์ยาแก้ปวดทำให้เธอมึนศีรษะง่วงนอน รู้เพียงว่าร่างของเธอจมหายไปในเตียงนุ่ม กระเป๋าน้ำร้อนถูกนำมาวางไว้บนหน้าท้อง มือเล็กจับกระเป๋าบนหน้าท้องพลิกร่างนอนตะแคงแล้วหลับไป

เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของบุษบาทำให้ชายร่างสูงใหญ่ที่ยังนั่งขอบเตียงรู้ว่าเธอหลับไปแล้วจึงค่อยห่มผ้าให้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

“นายไปไหนมา”

มิคาอิลถามแซคทันทีเมื่อเดินออกมาจากห้องแล้วเห็นบอดี้การ์ดเดินเข้ามาพร้อมถุงในมือ

“ไปทานข้าวเที่ยงครับบอส มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“ไม่มีอะไรแล้ว ไปบอกรูมเมทของแพรี่ให้เก็บเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวมาให้หมด”

“บอสครับ! แต่ว่า เธอแต่งงานแล้ว”

มิคาอิลเดินเลยเข้าไปในครัวกดกาแฟร้อน คำถามของแซคยังดังก้องข้างใน แม้ว่าบอดี้การ์ดจะเดินออกจากห้องไปแล้วตามคำสั่งหลังจากที่ตัวเขาเองไม่ตอบคำถาม

ร่างเล็กพลิกตัวนอนหงายพลันรู้สึกถึงร่างอุ่นจนร้อนจัดของใครสักคนด้านหลัง อาการปวดท้องทุเลาลงแล้วจนเกือบหายมีเพียงปวดหน่วงไม่มาก กระพริบตามองไปรอบห้องบ่ายคล้อยมากแล้วจนแสงอาทิตย์ทอสีส้ม

“แพรี่ตื่นแล้ว” เสียงทุ้มดังข้างหูมือสีเข้มโอบรัดแน่นเข้า

“ค่ะ ปล่อยเถอะค่ะ แพรี่จะลุก”

“หายปวดท้องแล้วเหรอ”

“ค่ะ”

เธอขยับตัวไปด้านข้างเพื่อจะลุกแต่เขารัดเธอไว้แน่นรั้งจนร่างเธอแนบไปกับกายชาย

“ย้ายมาอยู่ห้องนี้นะ”

มิคาอิลกระซิบเสียงพร่า มือลูบหน้าท้องแบนราบของบุษบาคล้ายนวดคลึงเบา ๆ

“ไม่ได้ค่ะ ปล่อยเถอะคะ แพรี่อยากกลับห้อง”

บุษบาขยับตัวสะท้านกายเมื่อคนร่างสูงใหญ่ยังรัดแน่น ลมหายใจโรยรินซอกคอ กลิ่นซิการ์ กลิ่นฟีโรโมนเพศชายทำเธอปั่นป่วน มือบนหน้าท้องลูบไล้ไปทั่วเลื่อนขึ้นทรวงอก

“มิคาอิล”

“ผมต้านไม่อยู่แล้วแพรี่”

“อย่าค่ะ อ่า”

[1] อิเหนา หน้า 526-527