บทที่ 13 หนีเที่ยว

บทที่ 13 หนีเที่ยว

“พลอย จะออกไปข้างนอกเหรอ”

บุษบาที่นั่งอยู่ตรงโซฟาห้องนั่งเล่นเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์มือถือ เอ่ยทักเมื่อเห็นอุณากรรณแต่งตัวจัดเต็มในชุดรัดรูปสีดำตัวสั้น ตัวเสื้อควานลึกยังดีที่มีเสื้อคลุมตัวเล็กพอให้ปกปิดบ้าง รองเท้าส้นสูงสีดำสานไขว้ประดับคริสตัลคู่เก่งราคาแพง ดัดผมลอนเล็กน้อยเป็นคลื่นสยายลงกลางหลัง แต่งหน้าสโมคกี้อายแต่ไม่เข้มมาก ริมฝีปากสีแดงสด

“ใช่แล้ว นุ้ยกับติซ่าชวนไปเที่ยวผับเปิดใหม่”

“ใครกัน?”

“โธ่เอ้ย! แพร ก็เพื่อนร่วมงานยังไงล่ะ แพรไปทำงานเป็นอาทิตย์นี่ไม่รู้จักใครเลยเหรอไง”

อุณากรรณพูดพรางหมุนดูตัวเองในกระจกหน้าต่างบานใหญ่ที่สะท้อนหน้าหวานซึ้งเพื่อสำรวจความเรียบร้อยอีกครั้ง

“แล้วนี่พี่เพลิงรู้หรือเปล่า”

“เกี่ยวอะไรกับพี่เพลิงด้วยแพร”

อุณากรรณคว้ากระเป๋าหนังแกะสีดำทรงสี่เหลี่ยมขนาดเก้านิ้วขึ้นสะพายไหล่ เอี้ยวหน้ามองบุษบาฝาแฝดที่เหมือนตัวเองดั่งเงาในกระจก แต่นิสัยผิดแผกแตกต่างราวฟ้ากับดิน

“อ้าว ก็พี่เพลิงเขาโทรหาทุกวันไม่ใช่เหรอ ถ้าพี่เพลิงโทรมาหาจะทำยังไง”

นึกไปถึงอัคคี อย่างที่บุษบาบอกเขาโทรศัพท์มาจากสิงคโปร์ทุกวันจริง ๆ แต่โทรไม่นาน แค่ถามว่าทำอะไร กินข้าวหรือยัง น้องสาวฝาแฝดยักไหล่ ยิ้มหวานให้บุษบาก่อนจะก้มลงหอมแก้ม

“ฟอด! ช่างเขาสิ เขายังไม่กลับมาสักหน่อย เห็นว่ากลับวันจันทร์ นี่วันเสาร์นะแพร วันเสาร์ใครเขาอยู่บ้านกัน อ้อ คงยกเว้นแพรคนเดียว”

“จ้า คงมีแต่แพรที่ชอบอยู่บ้าน แล้วนี่คุยกับแม่หรือยัง ทางนั้นส่งฤกษ์แต่งงานมาแล้วนะ”

“ชิ ก็ส่งไปสิ พลอยไม่ได้จะแต่ง แพรก็ไม่แต่ง ให้เจ้าบ่าวแต่งไปคนเดียว”

“พลอยจะบ้าเหรอ ถ้าไม่แต่งก็รีบพูดบอกพี่เพลิงสิ”

“แพรก็บอกเองสิ”

“พลอย!! แพรจะไปพูดได้ยังไงในเมื่อพลอยยังปลอมตัวเป็นแพรอยู่นะ”

“รู้แล้ว ๆ ล่ะน่า เดี๋ยวรอพี่เพลิงกลับมาก่อนแล้วพลอยจะพูด  พลอยไปแล้วเดี๋ยวจะดึก”

“ระวังตัวด้วยล่ะ แล้วอย่าดึกมากนะ”

“จ้าพี่สาวคนสวย ไปนะ”

บุษบามองตามหลังน้องสาวที่เดินออกไปจากห้องพัก ส่ายหน้าถอนใจ นี่ยังไม่รู้ตัวอีกว่ากำลังโดนอัคคีตะล่อมอยู่ทั้ง ๆ ที่เป็นคนคิดช่างแผนการเอง ไม่รู้ว่าอุณากรรณไปทำท่าไหนถึงทำให้อัคคีเร่งงานแต่งขนาดนี้ ถึงแม้ว่าตัวเธอเองจะมีส่วนทำให้เกิดเรื่องขึ้นด้วยการเรียกตัวของอุณากรรณกลับมาจากสิงคโปร์

ถ้าเป็นเรื่องเอาตัวรอดในการชีวิต อุณากรรณนับว่าเป็นผู้หญิงเก่งคนหนึ่ง แต่พอเป็นเรื่องชายหญิงทำไมถึงกลายเป็นอ่อนหัดไม่ทันอัคคีไปได้

เอาเถอะ! ปล่อยให้ทั้งอุณากรรณและอัคคีจัดการด้วยตัวเองจะดีกว่า ส่วนเธอจะขออยู่เงียบ ๆ มองคนทั้งคู่เดินเข้าสู่ประตูวิวาห์

“กรี๊ด!!”

เสียงผู้คน เสียงดนตรีอึกทึกดังกระหึ่มในผับหรูย่านถนนชั้นนำของเมืองหลวง อุณากรรณพาร่างสูงโปร่งในชุดรัดรูปเดินผ่านโต๊ะแล้วโต๊ะเล่ากระทั่งถึงโต๊ะของติซ่าและนุ้ยที่นัดกันไว้

“มาแล้วจ้า”

“แพรมาแล้ว โอ้โฮ้! นี่แต่งตัวกะจะฆ่าคนอื่นในผับให้ตายไปเลยหรือไง”

“บ้าน่าติซ่า แต่งปกติ แล้วนี่เปิดขวดหรือยัง”

“ยัง รออยู่”

“จะมีคนอื่นมาอีกไหม”

“ไม่มีแล้ว มากันแค่นี้ล่ะ คนอื่นเขาไม่ว่าง”

นุ้ยในชุดเดรสพอดีตัวในร่างอวบเล็กน้อยพอน่ารักเอ่ยตอบ ทั้งสามคนต้องตะโกนคุยกันเพราะเสียงในผับค่อนข้างดัง

“งั้นเปิดขวดเลย”

อุณากรรณขยับร่างขึ้นนั่งเก้าอี้ทรงสูงที่ผับมักนิยมใช้กันเพื่อประหยัดพื้นที่ โต๊ะกลมเล็กแค่พอว่างเครื่องดื่มหนึ่งชุดคือเหล้าหนึ่งขวด ถังน้ำแข็งและแก้วเท่านั้น

“คนเยอะเหมือนกันนะ”

อุณากรรณตะโกนคุยกับติซ่าขณะที่เด็กพนักงานในร้านกำลังชงเหล้า มองไปรอบ ๆ ดูแล้วส่วนใหญ่เป็นพนักงานออฟฟิศ

“วันนี้วันเสาร์ก็เยอะเป็นธรรมดา โอ้ย! โน้น คนอะไรหล่อชะมัด”

อุณากรรณหันไปมองตามมือของติซ่าสบตาเข้ากับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหน้าตาดีมีรสนิยม เสื้อผ้าตลอดทั้งตัวเป็นแบรนด์เนมราคาแพง

“ก็พอได้นะ”

“แพร พอได้งั้นเหรอ นั่นต้องเรียกเทพบุตรแล้ว”

“ฮึ คนหล่อกว่านี้มีอีกเยอะนะติซ่า”

“ไหนใครหล่อกว่า พูดสิ”

“ก็ อย่างบอสไง”

“บอส! แพร อย่างบอสน่ะก็เทพบุตร แต่เป็นเทพบุตรซาตานนะ ดุขนาดนั้น ไม่เอาด้วยคนหรอก”

อุณากรรณหัวเราะร่าชอบใจพรางยกแก้วขึ้นขยับชนแก้วกับติซ่าและนุ้ย

“มาชนแก้ว แด่เพื่อนใหม่”

“แด่เพื่อนใหม่”

“แด่เพื่อนใหม่”

ทั้งติซ่าและนุ้ยพูดขึ้นพร้อมกันและพากันยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

“คอแข็งเหมือนนะแพร”

“เคยสะแล้วติซ่า”

“งั้นเราก็ไม่ต้องกลัวว่าจะต้องหิ้วปีกแพรกลับบ้านแล้ว ถ้างั้นขนอีกแก้ว”

อุณากรรณยกแก้วขึ้นชนเมื่อผสมเหล้าให้ตัวเองเสร็จเรียบร้อย กระดกรวดเดียวจนหมด

ทำงานบนเรือเธอก็มักโดนแขกบนเรือเรียกให้ดื่มตลอดจนคอแข็งประมาณหนึ่ง เมื่อดื่มไปสักสองแก้วฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มไหลวนในกระแสเลือดจนอุณากรรณได้อารมณ์ครึกครื้น ลุกขึ้นเต้นตามติซ่า

เหล้าผสมน้ำแก้วแล้วแก้วเล่าที่เพื่อนใหม่ทั้งสามต่างยกชนไม่หยุด ทั้งเต้นทั้งร้องจนทั้งสามคนเริ่มไม่ไหว

“แพร เราว่าออกไปนั่งด้านหน้าในห้องโต๊ะพูลดีกว่า”

“ทำไมล่ะ กำลังมันเลย”

อุณากรรณชะโชกหน้าไปถามนุ้ย มือยังถือแก้วเหล้าในมือ

“เวียนหัวคนเยอะ ไปห้องโต๊ะพูลดีกว่า สบายด้วย”

“ก็ได้ตามใจ ไปช่วยกันถือ”

อุณากรรณหยิบแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นมาและถังน้ำแข็ง ส่วนติซ่ารับหน้าทีถือขวดเหล้าขวดโซดา ส่วนนุ้ยตัวเล็กกว่าใครเพื่อนเลยอาสาถือขวดน้ำที่เหลือ

ทั้งสามคนค่อยเดินตะแคงตัวลีบแทรกคนในผับออกไปในส่วนสำหรับเล่นพูลซึ่งคนน้อยกว่ามาก

“โต๊ะนั้นว่าง”

อุณากรรณบุ้ยใบ้ไปทางโต๊ะว่างตัวหนึ่งติดมุมห้อง ติซ่าจึงเดินเร็วรี่เข้าไปก่อนเพื่อกันที่ให้ จากนั้นคนทั้งสามก็ได้นั่งพักหลังจากที่ยืนเต้นมานาน

“คนน้อยจริง ๆ ด้วย ดีเหมือนกันนะ ถ้าอยากเต้นก็เต้นได้ไม่มีใครว่า ถ้าอยากจะเล่นพลูก็เล่น”

อุณากรรณเอ่ยขึ้นพูดลอย ๆ

“เออ ใช่ แพรเล่นพูลเป็นไหม”

“ก็เป็นบ้างนะ”

“ไปงั้นเราไปเล่นกัน”

“โอ้ย! แต่นี่ตาเริ่มลายแล้ว จะเมาแล้ว เล่นไม่ไหวหรอก”

“ไป ไป ลองดู เร็วสิแพรลุกขึ้น”

ติซ่าดึงมือให้อุณากรรณลุกขึ้นจากเก้าอี้และดันหลังกระทั่งถึงโต๊ะพูลตัวที่ว่างอยู่

ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไปมากทำให้อุณากรรณถึงกับเซตามแรงเพื่อน ยืนไม่ตรงดีนัก

“ติซ่าจะไหวเหรอ เรามองเห็นลูกสีดำตรงนั้นมีสองลูก”

ติซ่ามองตามนิ้วมือของอุณากรรณที่ชี้ไปยังมุมโต๊ะ

“นั่นมันมีลูกเดียว แพรดูท่าจะเมาแล้วล่ะสิ”

“อืม ก็ดื่มไปหลายแก้ว แต่นั่งพักสักหน่อยก็คงหาย”

“ไม่ ไม่ เล่นก่อนเร็ว เราอยากเห็นแพรเล่น”

อุณากรรณหัวเราะออกมาหยิบไม้พลูขึ้นมา มองหาชอล์กสำหรับขัดหัวไม้คิว หันไปอีกโต๊ะจึงเห็นวางอยู่บนมุมโต๊ะอีกตัว จึงเดินเซเล็กน้อยถัดตัวไปชนขอบโต๊ะ ทั้งหัวเราะตัวเองที่เมาจนยืนอยู่ กำลังก้มลงไปหยิบแท่งชอล์กขัดหัวไม้ สายตาพลันเหลือบมองขึ้นไปเห็นบอสใหญ่เดินอยู่ด้านนอก จึงตกใจจนทำไม้คิวพูลตกพื้น

“แพร เป็นอะไรไป”

ติซ่าเองเมาไม่น้อยไปกว่ากัน เดินเซไปหาอุณากรรณแล้วก้มลงหยิบไม้คิวพูลขึ้นมาส่งให้

“ฉะ ฉัน เอื้อก ตายแน่ ๆ เอื้อก”

ติซ่ามองอย่างมึนงงเมื่ออุณากรรณเอาแต่จ้องไปยังนอกห้องทั้งพูดสะอึกตลอดเวลา

“ตายอะไรกัน นุ้ย แกมาดูเพื่อนสิ ยายแพรเป็นอะไรไปไม่รู้ ยืนนิ่งไม่ขยับเลย”

นุ้ยพาร่างอวบเดินเข้าไปหาเพื่อนทั้งสอง เพราะดื่มน้อยกว่านุ้ยเลยยังพอมีสติ

“แพรเป็นอะไร”

อุณากรรณได้สติเมื่อนุ้ยเขย่าแขน พยายามหาทางหลบชายร่างสูงบอสใหญ่ที่กำลังเดินขึ้นบันไดมา ตรงไปทางเข้าผับ

เขารู้ได้ยังไงว่ามานี่!

ร่างในชุดรัดรูปสีดำรีบหันหลังกลับ มองไปทางซ้ายมือเห็นชายหนุ่มรูปหล่อคนนั้นกำลังเล่นพูลกับเพื่อน รูปร่างส่วนสูงพอใช้ได้ จึงรีบเดินไปหาแต่เพราะฤทธิ์เหล้า เวลาเดินจึงเดินเป๋ไปเป๋มาน่าขัน

ดวงตากลมโตเหลียวมองด้านหลังเห็นอัคคีหยุดตรงหน้าผับรับโทรศัพท์ จากนั้นจึงหันมาทางห้องโต๊ะพูล

มีคนโทรรายงาน! นายอัคคีให้คนคอยตามเราเหรอ ตาบ้า