Part : หวั่นไหว

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : หวั่นไหว

--------------------------------------------------------------------------

คนตัวสูงโน้มหน้าลงไปใกล้ใบหน้าสวย เพื่อต้องการมอบจูบให้เธอ เวลานี้ความคิดในหัวของเธอหยุดนิ่งไป และโฟกัสเพียงแค่ริมฝีปากของอีกคน ที่เขยิบเข้าใกล้เธอเลื่อย ๆ จนเธอรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดข้างแก้มของเธอ

ในจังหวะที่ริมฝีปากของเราสองคนสัมผัสกัน ผมก็เป็นฝ่ายเริ่มจูบเธอก่อน และใช้ลิ้นตวัดเลียริมฝีปากของเธอ เพื่อให้เธออ้าปากออก เพราะผมต้องการดันลิ้นเข้าไปด้านในโพรงปากของเธอ

เราจ้องมองกันอยู่ไม่นานเขาก็บดจูบฉันรุนแรงขึ้น แถมยังบดเบียดตัวเข้าหาฉันไม่หยุดด้วยความเร่าร้อน จนฉันอดที่จะจูบตอบกลับไม่ได้ “อือ อือ”

ตอนนี้คุณหนูเธอเริ่มปล่อยเสียงครางออกมา แถมมือเธอก็ลูบลากอกแกร่งของผมขึ้นมาจนถึงต้นคอ แต่จู่ ๆ เธอก็เกิดดันตัวของผมออก ในขณะที่ผมเริ่มจะมีอารมณ์เต็มที่แล้ว

“ออกไป” สาวสวยพูดไล่อีกคนเสียงแข็ง โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองคนตัวสูง

เธอพูดบอกเจเคให้ออกไปจากห้อง ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบเพื่อไม่ให้บังประตูทางออก เพราะเกิดกลัวว่าถ้าวอมและพ่อของเธอกลับมาตอนนี้ หากมีคนใดคนนึงมาเห็นคงเป็นเรื่องใหญ่แน่

ผมเดินเข้าไปดันตัวคุณหนูชิดกับกำแพง ก่อนจะพุ่งตัวเข้าหาเธอด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน “ทำไมล่ะครับ...ผมแข็งแล้วนะ” ผมลากมือเล็กของเธอไปจับสัมผัสแกนชายของผม ที่ตอนนี้มันกำลังแข็งตัวอยู่ และมันต้องการเธอสุด ๆ

“ออกไป” ฉันพูดบอกมันอีกครั้งด้วยน้ำเสียงธรรมดา ก่อนที่จะชักมือออกจากเป้ากางเกงของมัน

“คุณหนูก็มีอารมณ์เหมือนกัน จะฝืนใจทำไมล่ะครับ” ผมเอ่ยปากถามเธอเพราะเห็นว่าท่าทางของเธอมันเป็นแบบนั้นจริง ๆ ผมคิดว่าเธอเองก็รู้สึกไม่ต่างกันกับผม

“ออกไปเหอะ เดี๋ยวใครมาเห็น”

พอเธอพูดมาแบบนั้น ผมก็พอจะเข้าใจได้ว่า ใครคนนั้นที่เธอกำลังพูดถึงอยู่ คือไอวอม “กลัวไอวอมมาเห็นเหรอครับ”

“...”

“ถ้าคุณหนูไม่ยอมให้ผมเอา ผมจะบอกไอวอมนะครับเรื่องที่...”

“พี่วอมเขารักกู กูถึงยอมให้เขา แต่กับมึงมันไม่ใช่ มึงก็แค่อยากได้กูเฉย ๆ แล้วทำไมกูต้องยอมให้มึงด้วยล่ะ!”

ฉันถามมันกลับอย่างจริงจัง เพราะไม่อยากให้ฉันกับมันต้องมาทำเรื่องแบบนี้ด้วยกันอีก ฉันกลัวว่าสักวันพี่วอมจะรู้เรื่องนี้ แล้วเกิดรับไม่ได้ ฉันกลัวว่าจะต้องเสียเขาไป

“ก็เพราะคุณหนูมองเห็นแต่ไอวอมไงครับ ทำดีแต่กับมัน พูดดีแต่กับมัน”

ในสายตาเธอมีแต่ไอวอมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เธอไม่เคยเปิดใจให้ผมเลยจนถึงตอนนี้...

“ตอนแรกผมก็คิดว่าจะไม่ทำเรื่องแบบนั้นกับคุณหนูแล้ว ผมกะว่าจะถอยให้ไอวอมมัน แต่พอคุณหนูมาทำแบบนั้นกับผมอีก ต่อให้เกลียดหรือไม่ชอบคุณหนูแค่ไหน ผมก็แอบหวั่นไหวเหมือนกันนะครับ...”

ผู้ชายที่ไหนมันจะไม่คิดบ้าง ผมไม่ได้พลาดเอากับเธอแค่ครั้งเดียวซะหน่อย ต่อให้ผมโคตรจะเกลียดเธอก็เถอะ แต่พอได้ทำแบบนั้นกับเธอแล้ว ผมก็หยุดคิดถึงเธอไม่ได้เลย อยากจะกวน อยากจะแกล้งให้เธอหงุดหงิดตลอด ผมเองก็ไม่ชอบที่ตัวเองรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน เพราะผมเองก็เกลียดเธอไม่ต่างจากที่เธอเกลียดผม แต่เหมือนว่าตอนนี้กำลังมีอะไรบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจของผม

ฉันรู้สึกพูดไม่ออกเลยกับคำเมื่อกี้ที่ไอเจเคมันพูดออกมา เหมือนจะไม่ใช่ว่าฉันแค่หวั่นไหวกับเรื่องบ้า ๆ คืนนั้นแค่คนเดียว แต่มันเองก็รู้สึกเหมือนกันทั้งที่เรื่องทุกอย่างมันไม่ควรเกิดขึ้น ทั้งที่เราสองคนเกลียดกันขนาดนี้ แต่ฉันกลับเผลอไปหวั่นไหวให้มัน

แกเป็นบ้าหรือไงโบอา แกมีพี่วอมอยู่แล้วนะ...

“ถ้าคุณหนูยืนยันแบบนั้น ต่อไปผมจะไม่ยุ่งกับคุณหนูแล้ว ขอโทษนะครับ” พอเขาพูดจบ ก็เปิดประตูเดินออกจากห้องไป

สวนหน้าบ้าน...

ผมเดินมาดูดบุหรี่ข้างนอกเพื่อสงบสติอารมณ์ ให้หยุดเรื่องที่คิดอยู่ในหัว แต่เหมือนยิ่งพยามไม่คิด ผมก็จะยิ่งคิดถึงเธอ ยิ่งพยามบอกตัวเองให้เกลียดเธอเหมือนเมื่อก่อน ผมยิ่งรู้สึกหวั่นไหวมากขึ้น

“เหี้ยเอ๊ย!”

“เป็นเหี้ยอะไร ทำหน้าเป็นส้นตีนเลย” เสียงวอมเอ่ยถามกับเจเค เมื่อเดินมาแล้วเห็นว่าเขานั่งหัวเสียอยู่

“พรุ่งนี้เดี๋ยวกูออกไปทำงานกับนายเอง มึงอยู่ดูแลคุณหนูมึงไปแล้วกัน”

เจเคพูดบอกวอมโดยที่ไม่มองหน้าเพื่อนสนิทของตน เพราะเขาไม่อยากจะรู้สึกผิดไปมากกว่าที่เป็นอยู่ เรื่องที่เขาเผลอใจไปหวั่นไหวกับคุณหนู สาวสวยที่เพื่อนแอบชอบ

“ทะเลาะอะไรกันมาอีกเนี่ย” ผมถามเพราะคิดว่ามันกับคุณหนูน่าจะมีเรื่องบาดหมางกัน หรือไม่ก็พึ่งหยุมหัวกันมา ไอเจเคมันถึงได้มานั่งหน้าเครียดอยู่แบบนี้

“ก็คุณหนูมึง เขาเกลียดกูไง เขาอยากอยู่กับมึงมากกว่ากู” พูดจบเจเคก็โยนก้นบุหรี่ทิ้งลงพื้น ก่อนจะใช้เท้าเหยียบดับไฟที่มอดอยู่ให้ดับสนิท และลุกเดินหนีวอมเข้าบ้าน

จู่ ๆ ไอ้เจเคมันก็กระแทกเสียงใส่ผมเหมือนว่ามันจะโมโหที่คุณหนูอยากอยู่กับผมมากกว่ามัน ซึ่งผมไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงดูหงุดหงิดแบบนั้น “หรือคุณหนูจะอาละวาดด่าแม่มันอีกแล้ว มันถึงได้โกรธขนาดนี้”

วอมพูดตั้งข้อสงสัยขึ้น ก่อนจะเลิกคิดและสะบัดเรื่องทุกอย่างออกจากหัว โดยไม่คิดหาคำตอบว่าเป็นเพราะเหตุใด

ห้องนอนโบอา...

ก๊อก ๆ!

“คุณหนูครับ”

เสียงที่ดังอยู่หน้าประตูห้อง มันทำให้ฉันยิ่งปวดใจ และไม่อยากจะเจอหน้าใครทั้งนั้น ยิ่งเป็นเขาแล้วด้วย เพราะคำพูดนั้นของไอเจเคมันยิ่งทำให้ฉันสับสน จากที่ฉันแน่ใจว่าตัวเองชอบพี่วอม ตอนนี้มันกลับสับสนไปหมด เหมือนว่าในใจของฉันจะไม่ได้มีแค่เขาเหมือนเดิมอีกแล้ว เพราะเหมือนว่ามันจะมีเพื่อนของเขาอยู่ด้วย

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~