Part : ใคร!?

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ใคร!?

--------------------------------------------------------------------------

หน้าห้องนอน...

วันนี้ฉันใช้เวลาอยู่กับพ่อไปทั้งวัน ตีกอล์ฟจนปวดแขนไปหมด แต่การใช้แรงทำอะไรแบบนั้นมันก็ทำให้ฉันได้ระบายสิ่งที่อยู่ในใจออกมาเช่นกัน

“คุณหนูจะอาบน้ำนอนเลยเหรอครับ”

ผมเดินมาส่งคุณหนูที่หน้าห้องนอนเพราะเห็นเธอบ่นจะอาบน้ำเข้านอนเร็ว ซึ่งผมก็ไม่อยากที่จะกวนเธอ วันนี้คุณหนูใช้แรงไปเยอะ เธอคงจะเหนื่อย ถ้าผมยิ่งไปกวนเธอตอนนี้ มีแต่จะทำให้เธอยิ่งหงุดหงิด

“ค่ะ” ฉันพูดตอบกลับพี่วอมเสร็จก็ทำปากจู๋ยื่นหน้าเข้าไปหาพี่วอมเพื่อรอให้เขาประทับจูบก่อนจะเดินเข้าห้องไปนอน

พอเห็นว่าคุณหนูทำแบบนั้น ผมก็รีบหันมองซ้ายมองขวา เมื่อไม่เห็นว่าแถวนี้มีใคร ก็รีบประทับจูบลงที่ปากของเธอทันที ตามที่ใจสั่ง

จุ๊บ

“ฝันดีนะครับ^^”

“ฝันดีค่ะ”

หลังจากที่ฉันเดินเข้าห้องก็พุ่งตัวเข้าไปอาบน้ำทันที วันนี้ฉันใช้แรงไปเยอะมาก ทั้งๆ ที่อยากจะอยู่บ้านชิว ๆ กับพ่อแท้ๆ แต่ดันชวนพ่อออกไปใช้แรงซะได้ เพราะไอ...

“เฮ้อ” เธอสลัดชื่อของคนที่คิดถึงอยู่ ให้หลุดออกจากหัว เพราะคิดว่าควรจะชัดเจน กับคนที่ชัดเจนกับเธอมากที่สุด

ห้องนอนโบอา ช่วงกลางดึก...

วันนี้ฉันเข้านอนตั้งแต่ยังไม่สามทุ่มเลยตื่นมากลางดึก แล้วก็ดันหิวอีกด้วยเพราะว่าเมื่อเช้าฉันกินข้าวไปแค่นิดเดียว มัวแต่เอาเวลาไปตีกอล์ฟ ซึ่งตอนนี้ฉันก็หิวจนนอนต่อไม่ได้แล้วด้วย

โคก~

“ร้องอะไรนักเนี่ย” เธอเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนที่นอน ก่อนเอ่ยปากดุท้องของตัวเอง ที่กำลังร้องโคกคากเพราะความหิว

“มาม่าไหม”

ฉันนั่งถามท้องของตัวเองอยู่บนที่นอน ก่อนจะหัวเราะออกมา เพราะอย่างเดียวที่ฉันทำเป็นก็คือต้มมาม่า

โคก~

“อย่าเรื่องมากน่า...” เธอพูดดุท้องของตัวเอง ก่อนจะลุกออกจากเตียง ไปทำมาม่าตามที่ตกลงกับกระเพาะของตัวเองได้

บาร์ครัว เวลาตีสาม...

ตอนนี้ดึกมากแล้ว พวกลูกน้องก็คงจะเข้านอนกันหมด คงใช้ใครให้ทำกับข้าวให้ไม่ได้แล้วด้วย

ในบ้านหลังนี้ ถึงจะดึกแค่ไหน ก็จะไม่ปิดไฟภายในบ้าน เพื่อให้ทั้งบ้านยังคงสว่างอยู่ตลอดเวลา และจะปิดอีกทีในตอนเช้าที่มีแสงสว่างมากพอ

เพียงแค่รู้สึกได้ว่าไม่มีใครอยู่ในบริเวณนี้ เธอก็รีบเดินดุ่ม ๆ เข้าครัวไป ก่อนจะเปิดตู้หยิบมาม่ากระป๋องออกมา แต่ทว่ายังไม่ทันได้กดน้ำร้อนใส่ เธอก็เห็นว่าที่เคาน์เตอร์กลางครัว มีกล่องบางอย่างวางอยู่ และเหมือนว่าด้านในจะเป็นอาหาร

ฟุดฟิด

ฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ก่อนจะใช้จมูกสูดดมกลิ่นจากด้านนอกเพื่อให้แน่ใจว่าด้านในมีของกินอยู่ เพราะหากแกะออกมาแล้วไม่ใช่ ฉันคงจะต้องโมโหที่เสียเวลาแกะถุงนี้ แทนที่จะเอาเวลานั้นไปแกะเครื่องปรุงมาม่า

พอดีฉันเป็นคนขี้เกียจน่ะ เก็บแรงไว้ทำแต่อะไรที่จำเป็น ฮ่า ๆ ...

พอเธอแน่ใจว่าด้านในเป็นของกิน สาวสวยก็กำลังจะยื่นมือไปแกะ แต่จู่ๆ ไฟในบ้านก็ดับลงจนทำฉันสะดุ้งตกใจ

พรึบ!

“อุ๊ย!” ตอนนี้ตาฉันมองไม่เห็นอะไรเลยตรงนี้มันมืดตึดตื๋อไปหมดฉันเดินใช้มือคลำ ๆ ขอบเคาน์เตอร์ครัวเพื่อที่จะเดินไปหาแสงสว่าง

ตึก!

“ใครอ่ะ!” ฉันเดินชนกับบางอย่างเข้าซึ่งฉันก็แน่ใจทันทีว่าที่ฉันชนเมื่อกี้คือคนเพราะฉันเหยียบเท้าของเขาอยู่

เธอใช้มือคลำ ๆ จับดูก็รู้ว่านี่คือคนแน่นอน แต่ว่ากลับไม่มีเสียงตอบกลับ..

“นี่! ไม่ได้ยินหรือไง ฉันถามว่าใคร...คนจีนเหรอ?” ตอนนี้ฉันคิดไปว่าหมอนี่อาจจะเป็นลูกน้องคนจีนของพ่อที่อยู่ที่นี่ ถึงได้ไม่พูดตอบกลับ และเงียบใส่ฉันแบบนี้

“หนี่ ซื่อ เสย (นายเป็นใคร) ” พอฉันถามมันกลับเป็นภาษาจีน มันก็ยังเงียบอยู่ดี จนฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วล่ะ ว่าไอนี่มันเป็นคนหรือเปล่า

เธอเริ่มใช้มือลูบคลำใบหน้าของชายร่างสูง ซึ่งจากความสูงของเขา เธอก็นึกออกแค่วอมและอีกคน ซึ่งพอมือน้อยลากมาหยุดอยู่ที่ใบหู เธอก็จำได้ว่า มีคนเดียวที่ใส่จิวหูก้านยาวแบบนี้ คนเดียวที่เธอไม่อยากให้เป็นเขา

ผมรู้สึกว่ามือของเธอค่อย ๆ ลดมือลงช้า ๆ และเงียบเสียงไป เหมือนว่าเธอจะรู้แล้วว่าผมคือใคร พอรู้สึกว่าเธอกำลังจะถอยห่างออกจากผม ผมก็รีบดึงเธอเข้ามากอดทันที วันนี้ผมไม่ได้เจอหน้าเธอทั้งวันเลย ได้กอดเธอในความมืดแบบนี้ก็ยังดี

“ปล่อย” ฉันพูดเสียงแข็งใส่ไอเจเค ก่อนที่จะพยามดันมันออกห่าง แต่ว่ามันก็ไม่ยอมคลายกอดออกเลย “บอกให้ปล่อยไง”

“ผมขอกอดคุณหนูแป๊ปนึงได้ไหมครับ”

เสียงพูดนั้นมันทำให้ฉันแน่ใจ ว่าคนที่ยืนอยู่ในความมืดกับฉันตอนนี้เป็นไอเจเคจริง ๆ “มึงออกไปนัวกับผู้หญิงมา แล้วกลับมากอดกูเนี่ยนะสกปรก!”

ฉันพูดเน้นคำว่าสกปรกใส่มัน เพราะรู้สึกไม่ชอบที่วันนี้มันออกไปหาผู้หญิงคนอื่น แล้วเอาตัวมันมากอดฉันแบบนี้ ไม่รู้ว่ามันออกไปทำอะไรกันมาบ้าง แต่ฉันไม่ชอบใจเลยจริง ๆ

ผมตั้งใจที่จะบอกไอวอมไปแบบนั้น ว่าจะออกไปหาสาว เพราะแค่อยากรู้ ว่าคุณหนูจะถามถึงผมหรือเปล่า แล้วถ้ามันบอกเธอไปแบบนั้น เธอจะรู้สึกโกรธหรือหึงผมบ้างไหม

“ไม่ชอบที่ผมไปหาผู้หญิงคนอื่นเหรอครับ” ผมเอ่ยปากถามเธอขึ้นขณะที่ยังกอดเธออยู่ในความมืด

“มึงจะไปหาใคร ก็เรื่องของมึงสิ ปล่อยกู!” เสียงของไอเจเคที่เอ่ยถามฉันเมื่อกี้เหมือนว่ามันจะรู้สึกชอบใจที่เห็นว่าฉันหงุดหงิดกับเรื่องที่มันออกไปหาผู้หญิงข้างนอก ซึ่งแน่นอนว่าฉันกำลังรู้สึกแบบนั้นอยู่

“ผมไม่ได้ออกไปหาสาวครับ ผมออกไปซื้อของกินให้สาวมา”

“มึงจะออกไปซื้อข้าวให้ใครแดกก็เรื่องของมึง ไม่ต้องมาบอกกู!” เธอพยามดิ้นและทุบตีอีกคน เพื่อให้เขาปล่อย

ปุก! ตุบ! ปุก!

“ปล่อย!” ไม่รู้ว่ามันต้องการอะไรจากฉัน ถึงพูดให้ฉันโมโหแบบนั้น

“ผมออกไปซื้อสเต็กปลาแซลมอนย่างเกลือให้คุณหนูมาครับ..”

วันนี้ผมรู้สึกอยากขับรถออกไปข้างนอก เพราะไม่อยากที่จะต้องอยู่เห็นคุณหนูกับไอวอมสวีทกันที่บ้าน แล้วระหว่างทางกลับบ้านก็นึกได้ว่าคุณหนูอยากกินสเต็กปลาแซลมอนย่างเกลือ ก็เลยขับรถหาร้านซื้อกลับมาฝากเธอ แต่พอกลับมาถึงบ้าน ไอ้วอมก็บอกว่าเธอเข้านอนไปแล้ว ผมเลยวางมันไว้ที่เคาน์เตอร์กลางครัวแทน แล้วที่ผมเดินออกมาจากห้องกลางดึกแบบนี้ ก็ตั้งใจจะมาดูว่าของที่ผมซื้อให้ เธอได้กินหรือยัง แต่ไฟก็ดันมาดับซะก่อน

สิ่งที่เจเคพูดเมื่อกี้ ทำให้มือเล็กของเธอที่ทุบหน้าอกแกร่งอยู่ หยุดมือลง..

ตอนนี้มันทำให้ฉันกับมาสับสนอีกครั้ง หลังจากที่แน่ใจ ว่ายังไงฉันก็ไม่มีทางชอบผู้ชายอย่างมันแน่ ก็แค่หวั่นไหวชั่วคราวเดี๋ยวก็คงจะเลิกคิดไปเอง

แต่พอมันมาทำดีด้วยแบบนี้ ฉันก็เริ่มคิดแล้วล่ะ ว่าตัวเองอาจจะเผลอใจไปชอบมันแล้วจริง ๆ

“ฮึก”

คุณหนูหยุดมือที่ทุบผมลง และเงียบเสียงไป ก่อนที่ผมจะรู้สึกเหมือนว่าเธอสะอึกหรือเป็นอะไรสักอย่าง “ร้องไห้ทำไมครับ?”

เจเคถามอย่างแปลกใจ เมื่อเขาใช้มือสัมผัสไปที่ใบหน้าสวยของเธอ และรู้สึกได้ว่าสองข้างแก้มของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา

“อย่ามาทำให้ฉันสับสนได้ไหม” ฉันเป็นคนที่เข้มแข็งก็จริง แต่กับเรื่องความสัมพันธ์ หรือคนที่รักฉัน มันไม่ไหวจริง ๆ ที่จะฝืนเข้มแข็ง

“คุณหนูชอบผมเหรอครับ” ผมไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะต้องมาถามคำถามนี้กับเธอ แล้วก็ไม่เคยคิดด้วยว่าเราสองคนจะมามีความรู้สึกแบบนี้ต่อกัน

“ไม่”

ผมเชื่อว่าที่เธอพูดออกมา เธอไม่ได้รู้สึกแบบนั้นจริงๆ “แต่ว่าผม...เริ่มชอบคุณหนูแล้วครับ”

คำที่ผมพูดออกไปเมื่อกี้ผมก็รู้สึกแบบนั้นจริง ๆ ผมเป็นคนที่ไม่ชอบเก็บความรู้สึก เกลียดก็บอกว่าเกลียด ชอบก็บอกว่าชอบ ซึ่งผมก็รู้สึกโมโหตัวเองเหมือนกัน ที่ไปชอบคนแบบเธอ ผู้หญิงหยาบคายงี่เง่าเอาแต่ใจ เก่งแต่ทำลายข้าวของ ปากร้าย

ผมยังสงสัยตัวเองอยู่เลย ว่าไปเริ่มชอบเธอได้ยังไง จากตรงไหน...แต่ตอนนี้ผมก็รู้สึกแบบนั้นไปแล้วจริง ๆ

“จะทำอะไร?”

ตอนนี้ฉันรู้สึกว่านิ้วยาวของมันกำลังเขี่ยเล่นกับริมฝีปากของฉันอยู่ และพอสิ้นเสียงคำถามของฉัน มันก็ประกบจูบฉันทันที ซึ่งร่างกายของฉันมันก็ไม่คิดจะต่อต้านการกระทำนั้นเลย แถมยังจูบตอบกลับมันอย่างตั้งใจอีกด้วย

ปิ๊ง!

จู่ๆ ไฟ้ในบ้านก็สว่างขึ้น เรียกสติสาวสวยให้กลับมา ซึ่งตอนที่เธอผลักจูบออกจากเจเค และหันหลังให้เขา เธอกลับเห็นภาพผู้ชายอีกคนที่เธอรัก ยืนอยู่ไม่ห่าง “...พี่วอม”

ตอนนี้ผมรู้แล้วล่ะ ว่าอะไรที่ทำให้คุณหนูลังเลกับความสัมพันธ์ของเรา “ไอเหี้ยเจเค!”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~