Part : เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด

--------------------------------------------------------------------------

หลังจากเมื่อคืนที่ฉันกับพี่วอมได้ปรับความเข้าใจกัน ฉันก็ตัดสินใจที่จะอยู่ที่นี่ต่อ เพื่อรอพ่อจัดการงานของตัวเองเสร็จ และกลับบ้านพร้อมกัน ทั้งพี่วอม ทั้งพ่อ แล้วก็ไอ....

แก๊ก!

พอเปิดประตูออกมาข้างนอก ก็เห็นว่าไอเจเคมันนอนหลับอยู่ที่โซฟากลางบ้านไม่ไกลจากห้องนอนของฉัน ส่วนพี่วอมก็ออกไปทำธุระกับพ่อข้างนอกตั้งแต่เช้าแล้ว ตอนนี้ก็คงจะยังไม่กลับ

เธอเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ที่โซฟาใกล้ๆ กับที่เจเคนอนอยู่ ก่อนจะแอบด่าเขาลับหลังอย่างเบาเสียง เพื่อไม่ให้คนที่หลับอยู่ได้ยิน

หมับ! ฟุบ!

ผมคว้าแขนของคุณหนูได้ก็ดึงเธอลงมานอนอยู่บนตัวของผมทันที ก่อนจะใช้ขาสองข้างของผมล็อคตัวเธอไว้แน่นไม่ให้เธอดิ้นหลุดไปได้

“ปล่อย ปล่อยกู!”

พอเห็นว่าคุณหนูยิ่งหงุดหงิด ผมก็ยิ่งชอบใจ อยากจะฟัดเธอ “ก็ดิ้นให้หลุดสิครับ” ฟอด

“อุ๊ย!”

“ตกใจอะไรครับ มากกว่าหอมผมก็ทำมาแล้ว” ฟอด

“นี่!” เธอทำตาเขียวใส่อีกคนเพื่อบอกให้เขาหยุดการกระทำนั้น

“ดุเหรอครับ คิดว่าผมกลัวคุณหนูหรือไง?” ฟอด ฟอด เจเคระดมหอมเธออยู่แบบนั้นอย่างเอาแต่ใจ

“นี่ ปล่อยนะ”

พอเห็นว่าคุณหนูยิ้มหัวเราะกับสิ่งที่ผมทำก็รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย แต่ผมก็ชอบนะที่เห็นว่าเธอเป็นแบบนี้ ผมไม่ชอบตอนที่เธอทำกิริยาก้าวร้าวใส่ผมเลยจริง ๆ อยากให้เธอทำกับผมเหมือนตอนที่เธอทำกับไอวอมบ้าง

“ปล่อย จะไปกินข้าว...”

“ไปครับ ผมก็หิวเหมือนกัน”

ผมลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนจะเดินจูงมือคุณหนูไปที่ครัวเพื่อไปหาอะไรกิน เพราะตอนนี้ผมหิวมาก หิวจนแทบจะกินคุณหนูได้ทั้งตัวแล้ว

ผมเดินมานอนรอคุณหนูออกจากห้องตั้งแต่ตอนที่ไอวอมออกไปกับนายตั้งแต่เช้าแล้ว แต่กว่าเธอจะออกมาจากห้องก็เกือบเที่ยง

ห้องครัว...

จู่ ๆ ไอเจเคมันก็ลากฉันเข้าครัวก่อนจะชวนฉันทำกับข้าวกิน ซึ่งคนแบบฉันเวฟข้าวกล่องข้าวยังไหม้เลยถ้าให้ทำกับข้าวก็คงไม่ได้กินดีหรอก แต่ดูเหมือนว่าไอเจเคมันจะพอทำกับข้าวเป็นอยู่บ้าง

“อยากกินอะไรครับ?”

“อะไรก็ได้”

“อะไรก็ได้ไม่มีครับ ไปคิดเมนูมา...” ผมพูดกวน ๆ ใส่เธอก่อนจะหันไปหยิบของในตู้เย็น

เปรี๊ยะ!

“โอ๊ย!” ผมหันขวับไปทันทีเมื่อโดนมือเล็กของเธอฟาดลงที่กลางหลังอย่างแรงจนทำหลังผมแอ่น

“อย่ากวนตีนได้ไหม!”

เธอตะโกนใส่หน้าเขาอย่างหงุดหงิดที่โดนเขากวนประสาทไม่หยุด ก่อนที่จะจ้องหน้าทำตาเขียวใส่อีกคน เพื่อให้เขาเกรงกลัวต่อท่าทางดุร้ายของเธอ แต่ทว่าคนตัวสูงกลับไม่ได้กลัวเธอเลยสักนิด หนำซ้ำยังโน้มหน้ามาขโมยจูบเธออีกด้วย

จุ๊บ~

“รู้แล้วครับ...”

หลังจากที่ผมขโมยจูบเธอเสร็จ ก็พูดตอบรับคำของเธอและเดินเบี่ยงตัวไปที่เคาน์เตอร์กลางครัวเพื่อจะเอาเนื้อกับผักไปหั่น ซึ่งคุณหนูก็ยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหน เหมือนว่าจะช็อคอยู่ กับสิ่งที่ผมทำ

ตอนนี้ฉันไม่กล้าหันหน้ากลับไปมองมันเลย เพราะรู้สึกเหมือนว่าตัวเองจะหลุดยิ้มชอบใจกับสิ่งที่มันทำ ทั้ง ๆ ที่ฉันควรจะโกรธแต่ฉันกลับรู้สึกดี ฉันต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ ๆ

(หยุดนะ! ห้ามยิ้ม! ห้ามคิดนะเว้ย!) ตุบ! ตับ!

เธอพูดหยุดตัวเองในความคิด พร้อมกับใช้มือน้อยทุบตีหัวตัวเองและพยายามสลัดความคิดนั้นออกจากหัว จนคนที่อยู่ใกล้ ๆ เริ่มกลัวว่าเธอจะเป็นบ้าเข้าจริง ๆ จากการกระทำที่เธอทำอยู่

ผมหันไปมองตามเสียงตุบตับนั้น แล้วก็เห็นว่าคุณหนูยืนตบหัวตัวเองอยู่ ซึ่งภาพนั้นมันทำให้ผมตกใจมาก เรื่องที่เธอแปลก ผมก็เข้าใจอยู่หรอก แต่มายืนตบหัวตัวเองอยู่แบบนี้ก็แปลกเกิน

พอเรียกสติตัวเองกลับมาเสร็จ ฉันก็หันกลับไปบอกเมนูที่อยากกินกับมัน “ฉันอยากกิน สเต็กปลาแซลมอนย่างเกลือ”

“เอาง่าย ๆ สิคุณหนู เห็นผมเป็นเชฟหรือไง” ผมหยุดมือที่กำลังหันหอมใหญ่ทันทีก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปขว้างตาค้อนใส่เธอ

“งั้นจะทำอะไรก็ทำ หิวแล้ว เร็ว ๆ!” เธอพูดกระแทกเสียงใส่อีกคน ก่อนจะเดินมานั่งรอที่โซฟาห้องนั่งเล่นใกล้ ๆ เพื่อรอเจเคทำอาหารมื้อแรกของวันให้เธอทาน

ผมหยิบกุ้งกับไข่ออกมาจากตู้เย็นเพราะตั้งใจจะทำเมนูกุ้งผัดไข่ ของโปรดของตัวเอง แล้วก็คิดว่าคุณหนูน่าจะชอบกิน เพราะเท่าที่จำได้ แม่บ้านเคยพูดอยู่บ่อย ๆ ว่าคุณหนูไม่ชอบกินของเผ็ด ซึ่งเมนูนี้เธอก็น่าจะกินได้ หรือท่าไม่ได้ ก็หากินเองแล้วกัน...

ซ่า~ ฉันได้ยินเสียงไอเจเคมันผัดอะไรสักอย่างอยู่ในครัว แล้วกลิ่มมันก็เริ่มหอมตีจมูกจนทำฉันอดใจรอกินข้าวแทบไม่ไหว ไม่รู้ว่าพ่อกับพี่วอมจะกลับมาตอนไหน เห็นเขาบอกว่าพ่อต้องออกไปเคลียร์งานสำคัญซึ่งต้องพาพี่วอมไปด้วย ฉันคงไปงี่เง่าใส่มันได้ไม่มาก ไม่งั้นคงอดกินข้าวแน่

พอทำกับข้าวเสร็จผมก็เดินมาจัดโต๊ะกินข้าวแล้วคุณหนูก็รีบลุกจากโซฟาย้ายมานั่งที่โต๊ะกินข้าวใกล้ๆ ทันที ดูเหมือนว่าเธอจะหิวมากจริง ๆ

“เอาโค้กในตู้เย็นให้ด้วย”

เธอเงยหน้าขึ้นมาสั่งผม และผมก็กะว่าจะเดินไปเอาของในครัวอยู่แล้วก็เลยยอมหยิบโค้กติดมือมาให้เธอ

“นี่ครับ” ผมวางลงให้เธอพร้อมกับแก้วที่มีน้ำแข็งอยู่ข้างใน

“เทให้ด้วยสิ”

“ให้กินให้ด้วยไหมครับ” เขาถามไปอย่างกวน ๆ แต่มือก็ทำในสิ่งที่เธอเอ่ยขออย่างไม่รีรอ

“…” สาวสวยขว้างตาดุ

“คุณหนูจะอยู่อีกกี่วันครับ”

“จนกว่าพ่อจะทำงานเสร็จนั่นแหละ” เธอตอบกลับคำถามอีกคน โดยที่ยังก้มหน้าก้มตากินข้าวอยู่

“หาเรื่องจะอยู่ต่อกับไอวอมมากกว่า”

“ทำไม อิจฉาพี่วอมหรือไง?”

“ครับ ผมอิจฉามัน..”

“...” อย่าบอกนะ ว่ามันชอบฉัน...

“อิจฉาที่มันได้ไปทำงานกับนาย ส่วนผมต้องมาอยู่ดูแลคุณหนูที่นี่...” คำพูดกวนๆ ของเขาทำใจดวงน้อยเกิดความสับสน จนไม่อาจทนนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะด้วยกันต่อได้

โบอาลุกขึ้นออกจากโต๊ะด้วยท่าทางไม่พอใจ ซึ่งอีกคนก็ลุกตามเธอไปติด ๆ

ผมพูดเพราะอยากจะกวนเธอกลับบ้าง แต่เหมือนว่าจะทำให้คุณหนูโกรธจริงจัง “คุณหนูครับ”

ปึง!

“ไม่อยากดูแลกู แล้วเดินตามเข้ามาในห้องทำไม...” เธอจ้องหน้าถามอีกคน ที่วิ่งดันประตูเข้ามาในห้องของเธอ

“คุณหนูก็ทำตัวให้มันดีดีหน่อยสิครับ อย่าดื้อกับผมนักสิ” เขาพูดบอกถึงเหตุผลที่ไม่อยากดูแลเธอด้วยสีหน้า และท่าทางจริงจัง เพราะอยากให้เธอเปลี่ยนนิสัยเสียๆ ของเธอ เขาจึงจะยอมทำดีด้วย

“ไม่”

“งั้นถ้าคุณหนูยังดื้อกับผมอยู่ ผมจะฟ้องไอวอม เรื่องวันนั้น ที่คุณหนูเข้ามาปล้ำผมในห้อง”

ร่างบางของสาวสวยถูกดึงเข้ามาโอบแนบชิด กับร่างหนากำยำของชายหนุ่ม สายตาดุเข้มจ้องมองเพื่อขู่ให้เธอกลัว ซึ่งเวลานี้คนที่สับสนกับเรื่องความสำพันธ์มั่ว ๆ นี้อยู่ ก็เกิดกลัวคำขู่ของเขาขึ้นมาจริง ๆ

กลัวว่าทุกสิ่งจะพังไม่เป็นท่า หากว่าเรื่องทั้งหมดเข้าหูวอม เพราะเธอไม่อาจเดาได้เลยว่าเขาจะรู้สึกเช่นไร หากรู้เรื่องของเธอกับเจเค

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~