Part : ที่ปรึกษา

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ที่ปรึกษา

--------------------------------------------------------------------------

“ยัยหนูหลับเหรอ”

เสียงของนายเอ่ยถามผมขึ้นจากทางด้านหลังจนทำผมสะดุ้งตกใจ เพราะไม่รู้ว่านายเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ “ไม่รู้สิครับ ผมยืนเคาะประตูอยู่สักพักแล้ว แต่เธอไม่ออกมาเปิดประตูเลย”

ผมเดาว่าคุณหนูอาจจะหลับอยู่ แล้วขี้เกียจลุกมาเปิดประตูหรือไม่ก็อาบน้ำอยู่แล้วไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูก็ได้

“ไหนฉันลองเคาะซิ๊ เผื่อลูกจะเปิด”

ก๊อก ๆ!

“ยัยหนู~ เปิดประตูให้พ่อหน่อยครับ” คนเป็นพ่อลากเสียงหวานอบอุ่น อ้อนลูกสาวเหมือนกับที่เขาเคยทำ

ก๊อก ๆ!

“ลูกจ๋า~ เด็กดีของพ่อ~”

ก๊อก ๆ!

“โบอาลูก” น้ำเสียงของเขายิ่งฟังยิ่งดูสิ้นหวัง เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับจากภายในห้องนั้น

ลูกคงจะยังโกรธผมอยู่แน่ เธอคงจะไม่อยากเจอหน้าพ่ออย่างผม...

แก๊ก!

จู่ ๆ ประตูห้องที่ปิดล็อคอยู่ก็ถูกปลดล็อคจากคนด้านใน ซึ่งเธอก็ไม่ได้โผล่หน้าออกมาต้อนรับแต่อย่างใด เพียงแค่แง้มประตูไว้

“ผมลงไปข้างล่างนะครับนาย” ผมคิดว่าเธอคงอยากจะใช้เวลาคุยกับนายตามลำพัง ซึ่งผมไม่ควรรบกวนเวลาของพ่อลูก

ถึงจะรู้สึกสงสัยว่าที่ผมเคาะประตูก่อนหน้านี้ เธอไม่ได้ยิน หรือว่าเธอไม่อยากเปิดประตูให้ผม แต่ก็ไม่อาจเอ่ยถามได้ตามอำเภอใจ

ระเบียงห้องนอน...

พอผมเดินเข้ามาก็เห็นว่าลูกของผมนั่งรออยู่ที่เก้าอี้ด้านนอกของระเบียงห้อง สีหน้าและท่าทางที่เรียบเฉยของเธอ ผมเดาไม่ออกเลยว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

“คือพ่อ...”

“ไม่ต้องพูดเรื่องนั้นแล้วค่ะ หนูไม่อยากได้ยินแล้ว” ฉันรู้ว่าพ่อกำลังจะพูดถึงเรื่องอะไร แล้วฉันก็เบื่อที่จะฟังคำขอโทษจากเขาเต็มที เพราะยิ่งได้ยินคำพวกนั้นฉันยิ่งเจ็บใจ

“ลูกหายโกรธพ่อหรือยัง...” คนเป็นพ่อเอ่ยถามอย่างรู้สึกผิดกับลูกสาว

“ยังโกรธอยู่ค่ะ...” โบอาตอบไปตามตรงอย่างที่เธอรู้สึกอยู่ เพราะถึงจะโกรธเขาแค่ไหน แต่เธอก็มีเพียงแค่เขาผู้เป็นพ่อ “แต่หนูก็ไม่มีใครแล้วนอกจากพ่อ...ไม่มีใครแล้วจริง ๆ”

“พ่อขอโทษนะ”

โบอาพูดโดยที่ไม่ได้มองหน้าคนเป็นพ่อ เธอพูดออกมาหน้านิ่ง ไม่แสดงท่าทางว่าเธอเจ็บปวด ในขณะที่น้ำใสเอ่อล้นจากตาของเธอเป็นสาย แต่กลับไม่มีเสียงร้องไห้หรือเสียงสะอึกสะอื้นจากเธอเลย นั่นมันยิ่งทำให้คนเป็นพ่อปวดใจ เพราะเขารับรู้ได้ว่าในเวลานี้ ภายในใจของลูกสาวคงแตกสลายไปหมด จากการกระทำของตน

เธอหันหน้าไปมองหน้าคนเป็นพ่อ ก่อนที่จะพูดบางอย่างบอกกับเขา “ห้ามทำอีกนะคะ...เรามีกันแค่นี้ อย่าทำให้หนูเสียใจอีกนะ ฮึก”

มือหนาของผู้เป็นพ่อ ยื่นเข้ามาปาดน้ำตาบนแก้มของเธอออก ก่อนที่น้ำตาของพ่อก็จะไหลออกมาเป็นสายเช่นกัน “พ่อจะไม่ทำแล้วครับ จะไม่ทำอีกแล้ว”

โบอาจ้องมองหน้าผมสักพัก ก่อนที่มือเล็กของลูก จะยื่นเข้ามาปาดน้ำตาบนหน้าของผมออก แล้วตอนนั้นมันก็ทำให้ผมคิดได้ในทันทีว่า ผมควรจะกลับมาทำหน้าที่พ่อที่แสนดีให้กับเธอ

ผมเคยอยากให้ไอเจเคช่วยดัดนิสัยเสีย ๆ ของลูกสาว ผมแต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่เธอเป็นเด็กก้าวร้าวหรือเอาแต่ใจเลย ปัญหามันอยู่ที่ผม ผมคนที่เป็นพ่อเธอ ผมเคยมอบความรักให้เธอและมีเวลาให้กับโบอามาตลอด แต่พอวันนึงที่ผมเปลี่ยนไปสนใจอย่างอื่นมากกว่าสนใจลูก เธอก็เพียงแค่เรียกร้องความรัก ความใส่ใจที่เธอเคยได้จากผมก็เท่านั้น

ผมเองต่างหาก ที่เป็นคนทำให้เธอกลายเป็นเด็กดื้อแบบนี้ ปัญหานี้ผมก็ต้องเป็นคนแก้มันเอง หากว่าผมอยากได้ลูกสาวที่น่ารักกลับคืน ผมก็ต้องมอบทุกสิ่งที่เธอเคยได้ กลับคืนให้เธอเช่นกัน

“พรุ่งนี้ลูกอยากไปเที่ยวไหนไหม เดี๋ยวพ่อพาไป”

“ไม่ค่ะ หนูไม่อยากไปไหน”

ฉันไม่รู้ว่าตั้งแต่พ่อมาอยู่ที่นี่ เขาได้หยุดพักทำงานบ้างหรือยัง แต่ถ้าพรุ่งนี้พ่อจะได้หยุด ฉันก็อยากให้เขาได้พักอยู่บ้าน ไม่อยากให้เขาเหนื่อยพาฉันออกไปเที่ยวไหน

“งั้นพรุ่งนี้ พ่อจะหยุดอยู่บ้านกับหนูดีไหม”

“ค่ะ” เธอยิ้มรับคำพูดของคนเป็นพ่อ ทั้งที่แววตายังดูเศร้าอยู่ไม่หาย

เพราะถึงแม้ว่าเรื่องของเธอและพ่อจะคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้น แต่ก็ยังมีเรื่องที่ทำให้เธอหนักใจอยู่

“ทำไมยังทำหน้าแบบนั้นอยู่อีกล่ะ?”

สายตาของฉันมันดันเหลือบไปเห็นคนที่นั่งอยู่ที่ม้านั่งด้านล่าง ซึ่งเขาเองก็มองขึ้นมาสบตาฉันในจังหวะนั้นเช่นกัน แต่พอเขาเห็นว่าฉันมองเขาอยู่ เขาก็ลุกเดินหนีไป ซึ่งนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันยังทำหน้าบูดอยู่

“โบอา” เมื่อกี้ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้ยินคำถามของผมในก่อนหน้านี้

“คะ?”

“เป็นอะไรหรือเปล่าลูก”

“...เป็นมั้งคะ”

“ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับพ่อใช่ไหม”

“ไม่ใช่ค่ะ” จริง ๆ จะเกี่ยวไหมก็เกี่ยวแหละ เพราะสองคนนั้นเป็นลูกน้องพ่อ ฉันกำลังหนักใจเรื่องของสองคนนั้นอยู่

เธอดูเหมือนอึดอัดใจ ที่จะพูดเรื่องนี้กับผม ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องอะไรที่ทำให้ลูกสาวของผมเคลียดได้ เท่ากับเรื่องของผมอีกแล้ว “งั้นเรื่องอะไร เล่าให้พ่อฟังหน่อยได้ไหม?”

“พูดได้เหรอคะ?”

“ได้สิ พ่อรับฟังลูกได้ทุกอย่างนั่นแหละ”

“เรื่อง...ผู้ชายค่ะ” ด้วยความเป็นคนตรงไปตรงมาของโบอา เธอจึงพูดมันออกไปโดยธรรมชาติ เพราะคิดว่าพ่อของเธอจะเข้าใจและยอมรับฟัง

“ว่าแล้ว ไหนเล่ามาสิ ว่าลูกหนักใจเรื่องอะไร”

ผมถามเธอด้วยความตื่นเต้น และผมก็ไม่เคยว่าเธอเลย หากว่าโบอาจะมีแฟน เพราะกับแฟนคนก่อนของเธอ ผมก็เคยเจอหมอนั่นเหมือนกัน แต่เจ้านั่นทนความงี่เง่าของลูกสาวผมไม่ไหว ก็เลยทิ้งโบอาไป ซึ่งถ้าโบอาจะเจอรักครั้งใหม่ผมก็ยินดี

“คือหนูชอบผู้ชายคนนึงอยู่น่ะค่ะ และเขาก็ชอบหนูเหมือนกัน...”

“ลูกชอบกัน ก็ไม่เห็นมีอะไรหน้าหนักใจเลยหนิ”

“แต่ว่า...หนูดันไปหวั่นไหวกับผู้ชายอีกคน”

“...” เหมือนว่าที่ลูกสาวผมจะเครียดอยู่น่าจะเป็นเรื่องที่เธอชอบผู้ชายสองคนในเวลาเดียวกัน

“แล้วยังไงต่อ...ลูกชอบใครมากกว่าล่ะ เอ หรือ บี” ผมเริ่มตั้งใจฟังที่เธอกำลังจะพูดมากขึ้น เพราะอยากให้เธอระบายสิ่งที่อึดอัดอยู่ในใจให้ผมฟัง เผื่อว่าเธอจะรู้สึกดีขึ้น หรือว่าผมอาจจะช่วยเธอแก้ปัญหานั้นได้

“เอหรือบีเหรอคะ...หนูชอบเอมากกว่าค่ะ เขาใจดีอบอุ่น แล้วก็ตามใจหนูมากกว่าไอ้บี”

“งั้นก็เลือกเอไปเลยสิลูก ทำไมจะต้องคิดมากด้วยล่ะ”

“แต่ว่ากับไอ้บี หนูกับมัน เกลียดกันมากค่ะ เราไม่ชอบหน้ากันเลย แต่เหมือนว่าตอนนี้ ทั้งหนูแล้วก็มัน จะเผลอชอบกันไปแล้ว เพราะงี่หนูเลยสับสน...”

“งั้นลูกก็คบสองคนพร้อมกันไปเลยสิ แล้วถ้าลูกมั่นใจว่าชอบคนไหนมากกว่า ก็ค่อยทิ้งอีกคนแล้วไปเลือกอีกคนไง ลองคบดูก่อน ก็ไม่เสียหายจริงไหม...”

“ทำแบบนั้นไม่ได้ค่ะ...”

“ทำไมล่ะ?”

“เขาสองคนเป็นเพื่อนกัน...”

โอเค ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วล่ะ ที่ลูกของผมจะทำหน้าบูดอยู่แบบนี้ พอฟังแบบนี้แล้ว ผมก็รู้สึกเครียดตามลูกผมเลย ไม่รู้ว่าตอนจบของความสัมพันธ์นี้จะเป็นยังไง...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~