ผู้ชายเสื้อดำ

“น้อง ๆ”

“ยัยน้อง”

“ฮะ! อะไรนะเกด” คคนางค์สะดุ้งหลุดจากห้วงความคิด เมื่อเสียงเรียกเกินระดับเดซิเบลของเพื่อนสาวดังลั่นขึ้น

“เหม่อคิดถึงใครยะ เรียกตั้งนานไม่ตอบ” เกษญาภาเพื่อนร่วมห้องแซว

“เปล่า คิดอะไรเพลิน ๆ เรื่อยเปื่อยน่ะ”

“แน่เหรอ ไม่ใช่แอบคิดถึงใครล่ะ จะคิดถึงใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่พี่วีนะยะ”

“ย่ะ ฉันรู้หรอก แล้วอีพี่วีก็ไม่ใช่สเปคฉันด้วย”

“อะไรนะ สูง ขาว ตี๋หล่อโอปป้าอย่างพี่วีนี่นะ ไม่ใช่สเปคแก แล้วแกชอบแบบไหนยะ” เกษญาภาแอบเย้าเพื่อน เพราะตั้งแต่รู้จักกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งถึงตอนนี้ก็ปีสามแล้ว ไม่มีวี่แววว่าคคนางค์จะสนใจใครเป็นพิเศษ แม้มีหนุ่ม ๆ ทั้งในและต่างคณะแวะเวียนมาขายขนมจีบบ้าง และบรรดาเพื่อนฝูงก็ต่างมีแฟนกันแทบทุกคนแล้ว ทว่าเพื่อนสาวก็ยังครองความโสดไว้ได้อย่างเหนียวแน่น

“ไม่รู้สิ รู้แต่ว่ามีในใจก็แล้วกัน” ตอบเพื่อนไปแล้ว แต่ทำไมหน้าของชายหนุ่มนาม ‘คุณเสือ’ ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง จนหน้าแดงให้เพื่อนสงสัย

“ใคร บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ” เกษญาภาส่งสายตาคาดคั้น

“บ้า ล้อเล่น ไม่มีหรอก ใครจะมาสนใจเด็กกะโปโลอย่างเรา” คคนางค์พูดตามความรู้สึก เพราะเจอกันครั้งแรก เขาก็ไม่ได้มีท่าทีอะไร แอบจะติดรำคาญด้วยซ้ำ ไหนจะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ไม่เคยเห็นเขาผ่านมาให้เห็นเลย ยิ่งตอบย้ำว่าคือความบังเอิญและเธอเองที่คงคิดบ้าบอไปจริง ๆ

“กะโปโลแต่น่ารักอย่างแกน่ะ ดูยังไงก็ไม่เบื่อ สวย ๆ อย่างฉัน ผู้ชายบางคนไม่ชอบก็มี”

“หือ! เป็นไปได้ด้วยเหรอ ส่วนมากเห็นแต่ชอบคนสวย”

“แน่สิ สวย ๆ อย่างฉันก็โดนหักอกมาแล้วนะ ว่าแล้วยังแค้นไม่หาย ว่าแล้วคืนนี้แกไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ ฉันรู้มาว่าพี่วีก็ไปด้วยแหละแก คอยดูนะถ้าได้พี่วีมาเป็นแฟน จะควงไปเย้ยถึงที่เลย นะแกนะ คืนนี้ไปเที่ยวกัน” เกษญาภาเปลี่ยนเรื่องแล้วโยงเข้าความต้องการตัวเองได้อย่างแนบเนียน

“แต่มันใกล้สอบแล้วนะแก ฉันไม่อยากให้พี่หนึ่งมาเขกกบาลฉัน”

“ระดับแก ไม่อ่านหนังสือสักวัน เกียรตินิยมก็อยู่ตรงหน้าแล้วแหละ”

“แกก็พูดเวอร์ไป โอเค แต่ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้วนะ สอบเสร็จแล้วค่อยว่ากันใหม่  ถ้าแกไม่จบขึ้นมา ฉันไม่ช่วยแกหรอกนะ”

“จ้า เพื่อนรัก รักแกที่สุดว่ะ” เพื่อนสาวเข้ามากอดรัดอย่างดีใจ เมื่อได้สิ่งที่ต้องการ โดยที่คคนางค์ได้แต่ถอนหายใจ

หลังจากที่จำใจรับคำเพื่อน คคนางค์ก็มานั่งแกร่วรอเพื่อนสาวอย่างเกษญาภา ลั้นลาอย่างมีความสุขเพราะได้ใกล้ชิดชายหนุ่มที่หมายตาเอาไว้

บรรดากลุ่มเพื่อนที่ลากกันออกมาสังสรรค์นั้น มีนับสิบ แต่พักหลัง ๆ มา เธอกลับรู้สึกไม่สนุกกับการเที่ยวกลางคืนเช่นนี้ อาจเพราะกังวลกับการสอบที่จะมาถึงในไม่ช้า และการเที่ยวกลางคืนไม่ใช่สิ่งที่น่าตื่นเต้นสำหรับเธออีกแล้ว แรก ๆ ที่ดูตื่นเต้นนั้น เพราะเป็นสิ่งที่น้าสาวห้ามนักห้ามหนา เธอก็แค่อยากลองอยากรู้เท่านั้นว่าเป็นยังไง พอได้มาสัมผัสจริง ๆ และบ่อยครั้งเข้าก็เริ่มเบื่อหน่าย และคิดว่าตนไม่ชอบอยู่หลายอย่าง ซึ่งเรื่องเที่ยวกลางคืน ก็เป็นหนึ่งในนั้น

“น้อง ๆ ดูผู้ชายโต๊ะนั้นสิ น่ากินทั้งโต๊ะเลย หล่อเข้ม น่าค้นหา สเปคฉันเลยแก” อนนท์ เพื่อนชายแต่ใจหญิงสะกิดคคนางค์

“อีนนท์ เก็บอาการหน่อย ฉันจองคนเสื้อดำนะ เห็นเค้ามองมาที่ฉันบ่อย ๆ  กะเทยควายอย่างแก เค้าไม่สนหรอกย่ะ ต้องสวย อึ๋ม อย่างฉันเนี่ย กล้าม ๆ อย่างแกถอยไปเลย” กวินตรา เพื่อนสาวแท้ในกลุ่มขัดขึ้นมา

“อร้าย! นังก้อย แกก็มโนเนอะ”

“มโนที่ไหน เค้ามองมาที่โต๊ะเราจริง ๆ ตอนแรกยังสงสัยเลยว่าเป็นรุ่นพี่ใน ม. เรารึเปล่า แต่หล่อ ๆ อย่างนี้ ถ้าอยู่ใน ม. เรา ไม่พ้นสายตาฉันไปได้หรอก”

“เออจริง พ่อเลี้ยงที่ไหนหรือเปล่าแก ดูออร่าเข้าตาฉันสุด ๆ แต่ว่าไปพ่อเสื้อน้ำเงิน ก็ออกแนวโครเรีย          โอปป้าอยู่นะแก ส่วนพ่อหนุ่มเสื้อเหลืองก็น่ารักไปอีกแบบ เฮ้อ! เลือกคนไหนดีนะ”

“ไม่รู้ล่ะ ฉันจองคนเสื้อดำ” กวินตรารีบตัดหน้า

“อีก้อย แกนี่ตลอด เรื่องแอ๊วผู้ชายเนี่ย ไม่เคยยอมเลยใช่ไหม”

“เออสิ จะมายอมเรื่องแบบนี้ได้ยังไง ใช่ไหมยัยน้อง?”

“หือ ว่าไงนะ?” คคนางค์ที่ก้มหน้าสนใจอยู่ที่หน้าจอสมาร์ตโฟนเงยหน้าขึ้นถามงง ๆ เพราะเป็นเรื่องปกติของเพื่อนทั้งสอง ที่เวลามาเที่ยว จะต้องเถียงกันเรื่องเหล่ผู้ชาย สุดท้ายเธอก็เห็นไม่ได้ใครมาสักคน มีเพียงเกษญาภาคนเดียวเท่านั้นล่ะมั้ง ที่สนใจผู้ชายคนไหนก็มักจะประสบผลสำเร็จ เธอและเพื่อน ๆ แค่มาเป็นเพื่อนดื่มกิน และพบปะพูดคุยสนุกสนานเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรมากกว่านี้

“มองโต๊ะนั้น ข้างหลังแก ค่อย ๆ หันไปนะ” คคนางค์หันขวับไปมอง จนอนนท์ร้องหวีด

“นังน้อง ฉันบอกให้ค่อย ๆ หันไป แกมองพรวดไปอย่างนั้น เค้าก็รู้สิว่าเราแอบมองอยู่” อนนท์ก้มหัวลงมากระซิบ ส่วนกวินตราจากที่ฉอด ๆ และเล็งอยู่พักหนึ่ง ก็ต้องค่อย ๆ หลบตามอนนท์อีกคน

คคนางค์มองตามตำแหน่งที่เพื่อนระบุ ก็เห็นชายหนุ่มสองคน นั่งดื่ม คุยกันปกติ ไม่ได้มีวอกแวกมองมาทางโต๊ะตนอย่างที่เพื่อนคุยกัน

“เสื้อดำเดินไปแล้ว ๆ” อนนท์โบ้ยหน้าให้มองไปอีกทาง คคนางค์เห็นเพียงแผ่นหลัง ที่เดินแทรกผู้คนออกไปอีกทาง

“แล้วไง? “คคนางค์ถามงง ๆ

“ก็คนหล่อที่สุดเดินออกไปแล้วน่ะสิ แกคงไม่มีบุญเห็นหน้าเค้า”

“บ้าบอแล้วพวกแก” คคนางค์ส่ายหัว ลุกขึ้นจากเก้าอี้

“แกจะไปไหนน้อง”

“ชั้นปวดฉี่ จะไปเข้าห้องน้ำ มีใครจะไปไหม”

“ไม่อ่ะ ตามสบาย ขอมองสองหนุ่มที่เหลือต่อก่อน อาหารตาชัด ๆ” อนนท์ปฏิเสธ ส่วนกวินตราก็ส่ายหน้าแทนคำตอบเช่นกัน

คคนางค์ยิ้มขำกับพฤติกรรมของเพื่อนทั้งสอง ส่วนคนชวนมาอย่างเกษญาภา ทิ้งเพื่อนไปตั้งแต่เดินเข้าร้านมา เพื่อไปนั่งโต๊ะเดียวกับปวีย์ ชายหนุ่มที่เพื่อนสาวหมายตาและตั้งใจจะขอชายหนุ่มมาเป็นแฟนให้ได้