ไร่เสือโคร่ง

สายหมอกหนายามเช้าคลี่คลุมทิวเขาสลับซับซ้อนไล่ระดับสุดลูกหูลูกตา ลอยอ้อยอิ่ง เกิดเป็นทะเลแห่งสายหมอกบนแดนดินยอดดอยแห่งนี้ ที่มีชื่อว่า ‘ไร่เสือโคร่ง’ อาณาจักรแห่งชานับพันไร่ บนเทือกเขาสูงแห่งเมืองเชียงราย ทำให้ผู้เป็นเจ้าของกลายเป็นผู้ทรงอิทธิพลของจังหวัดไปโดยปริยาย ไม่ว่าจะเป็นด้านความมั่งคั่งร่ำรวย ที่มีฐานเดิมมาจากตระกูลเก่าแก่ทางเชียงใหม่ และความเก่งกาจในด้านการบริหารจัดการของผู้เป็นเจ้าของไร่ จึงไม่แปลกที่ใครก็ต่างรู้จักพ่อเลี้ยงศารทูล แห่งไร่เสือโคร่งกันถ้วนหน้า

“ให้แม่อิ่มตั้งโต๊ะเลยนะคะคุณเสือ” เสียงแม่บ้านวัยกลางคนที่ทำหน้าที่ดูแลภายในบ้านไร่เอ่ยถาม แต่ยังไม่ทันที่เขาจะตอบ ทั้งถ้วยข้าวต้มกุ้งที่ควันยังลอยฉุย ขนมปัง กาแฟ ก็ต่างทยอยตามกันวางบนโต๊ะ

ชายหนุ่มละสายตาจากหน้าจอสมาร์ตโฟนในมือพร้อมขยับตัวออกนิดเพื่อให้อีกฝ่ายวางอาหารได้สะดวก หยิบกาแฟที่วางเรียบร้อยแล้วขึ้นมาจิบเป็นอันดับแรก

“ถ้าวันนี้ทานแต่กาแฟ อิ่มงอนจริง ๆ นะคุณเสือ” เสียงกระเง้ากระงอดดังขึ้นเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังไม่ยอมแตะต้องอาหารเช้าที่ตนยกมาเสิร์ฟ

“โถ ๆ มางอนอะไรกันแม่อิ่มคนสวย”

“ไม่ต้องมาอ้อนเลยค่ะ ทำไมถึงไม่ชอบกินอาหารเช้า อิ่มบอกตั้งหลายครั้งแล้วว่ามันไม่ดีต่อร่างกาย ต้องทานให้เคยชิน รู้ไหมคะว่าอาหารเช้าจำเป็นต่อร่างกาย ทำให้แข็งแรงจะได้ไม่เป็นหมันนะคะ” ศารทูลแทบจะสำลักกาแฟเมื่อได้ยิน

“เมียผมยังไม่มีเลย จะเป็นหมันก็ช่างมันเถอะครับ ว่าแต่ทฤษฎีไหนเนี่ยแม่อิ่ม ไม่เห็นเคยได้ยิน” ชายหนุ่มถามกลับขำ ๆ เคยได้ยินแต่สูบบุหรี่กับดื่มเหล้าเยอะอาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ผู้ชายเป็นหมัน แต่ดื่มกาแฟแล้วเป็นหมันนี่ไม่น่าจะใช่

“มันก็คงเหมือนกันนั่นแหละ แล้วก็ไม่ต้องมาปากดีเลย เรื่องมีเมียเนี่ย ตัวเองก็อายุอานามเท่าไรแล้ว มรดกก็เยอะแยะ เสียดายแย่ ถ้าตกเป็นของคนอื่น” แม่อิ่มเถียงข้าง ๆ คู ๆ แล้ววกมาบ่นเรื่องอื่น

แม่อิ่มนั้นเป็นคนเก่าแก่ของมารดาเขา มาอยู่ดูแลตั้งแต่บุกเบิกไร่นี้ใหม่ ๆ ซึ่งชายหนุ่มเองก็นับถือดุจญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง จึงไม่แปลกที่เขาจะยอมให้บ่นทุกเรื่อง และไม่ถือสากับความเจ้ากี้เจ้าการของแม่อิ่มนัก

“หาแล้ว แต่มันยังไม่ได้นี่ จะให้ทำไง มีแนะนำรึเปล่าล่ะครับ” ชายหนุ่มนึกสนุก เลยต่อปากต่อคำเล่น

“สาวเยอะแยะแต่ไม่สนใจเอง เล่นตัวไปเถอะ”

“ใครจะมารักคนเถื่อนอย่างผมกัน”

“ทำตัวให้เถื่อนเอง ตัวเองหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ที่ไหน”

“นี่ชมว่าผมหล่อเหรอครับ”

“ถ้าคุณเสือของอิ่มไม่หล่อ แล้วใครจะหล่อล่ะคะ ทำเป็นมาถาม” แม่อิ่มตอบเอาใจแต่ก็มาจากความจริง

 “เอาล่ะ! อิ่มไม่คุยกับคุณเสือแล้ว ทานข้าวต้มให้หมดนะคะ อิ่มไปทำงานต่อก่อนค่ะ ”  ศารทูลส่ายหน้ามองตามยิ้ม ๆ คำพูดของแม่บ้านคนเก่าแก่ ทำให้ชายหนุ่มนึกไปถึงใครบางคนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

นับจากวันนั้นที่เจอกันครั้งแรก เขาก็ไม่เคยได้เจอเธออีกเลย ผ่านมาก็หลายเดือนแล้ว แม้จะกลับไปเชียงใหม่บ้างเป็นระยะ บังเอิญขับรถผ่านแถวหน้ามหาวิทยาลัยแห่งนั้นบ้าง ทว่าเขาก็ยังไม่ได้เจอเธอสักที

ส่วนคนินพี่ชายของเธอ ก็เห็นลางานเพื่อไปเยี่ยมน้องสาวบ้าง แต่กระนั้นเขาเองก็ไม่ได้ละลาบละล้วงกับเรื่องส่วนตัวของพนักงาน และที่สำคัญคือเขายังไม่แน่ใจกับอาการประหลาด ๆ ของตัวเองมากกว่า ทำได้เพียงรอให้กาลเวลาลบความรู้สึกนั้นให้หายออกไปจากหัวใจ แต่ทว่าเวลากลับเดินช้าเสียยิ่งกระไร ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้ว่าอยากเร่งวันเวลาให้เดินไวขึ้นเพื่ออะไร แต่ก็แอบขัดใจที่มันช้าเหลือเกิน …

จากวันเป็นคืน จากเดือนเป็นปี หลายปีแล้ว ที่คคนางค์ตั้งใจเรียนโดยที่ไม่ได้อยู่ในความดูแลของน้าสาว และไกลสายตาพี่ชายสุดที่รัก เธอเองได้แต่นับวันเวลาเพื่อที่จะสำเร็จการศึกษาอย่างที่ตั้งใจไว้ ระหว่างนี้ก็เก็บเกี่ยวความสุขตามประสาวัยรุ่น นักศึกษาอย่างเต็มที่ ตั้งใจเรียนบ้าง แอบเที่ยวบ้าง เถลไถลบ้าง แต่สุดท้ายก็มาโฟกัสที่การเรียนเสมอ

คนินยังคงมาเยี่ยมอย่างเสมอต้นเสมอปลาย แต่ไม่รู้ว่าตั้งใจมาเยี่ยมน้องอย่างแท้จริง หรือเพราะงานที่ต้องมาติดต่อสำนักงานที่เชียงใหม่แทบทุกเดือนเลย เธอก็เลยได้เจอพี่ชายบ่อยขึ้น แต่ก็ดีใจที่อย่างน้อยได้เจอหน้าพี่ชายบ่อยกว่าตอนอยู่กรุงเทพ ฯ

เวลาที่คนินแวะมาหาเธอ มีทั้งมาคนเดียวและพ่วงนนทกรมาด้วย โดยรายหลังนั้นได้กลายมาเป็นพี่ชายคนที่สองของเธอโดยปริยาย ด้วยข้ออ้างที่ว่า เห็นเธอแล้วคิดถึงน้องสาวซึ่งขณะนี้เรียนอยู่ที่ต่างประเทศ เลยขอเธอเป็นน้องสาวอีกคน ซึ่งคคนางค์เองก็ไม่ได้ขัดอะไร ดีด้วยซ้ำที่มีพี่ชายเพิ่มขึ้นอีกคน

ส่วนเจ้านายของบรรดาพี่ชายเธอนั้น นับจากวันที่เจอกันครั้งแรกนั้น ก็ไม่เคยเจอเขาอีกเลย ได้ยินแต่ชื่อที่พี่ชายเธอและนนทกรเอ่ยถึง เมื่อเวลามาทำธุระต่าง ๆ แทน จน ‘คุณเสือ’ กลายมาเป็นชื่อคุ้นหูของเธอไปโดยปริยาย และน่าแปลกที่ภาพคุณเสือในวันนั้น ยังกระจ่างชัดในวันนี้