Chapter: ตอนพิเศษ*ตอนพิเศษ: เมื่อหัวใจดวงเล็ก…เริ่มมีเจ้าของ**บ้านหลังใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กเล็กวันนี้…ยังคงมีเสียงหัวเราะอยู่แต่มีบางอย่าง…กำลังเปลี่ยนไปจากเดิม“ม๊ามี๊ขา…หนูมีเรื่องจะบอก”เสียงของชินดี้ในวัย 18 ปีไม่ได้ใสซื่อเหมือนเด็กน้อยอีกต่อไปเธอยืนอยู่หน้าประตูห้องครัวมือกำแน่นเข้าหากันเล็กน้อยอย่างรู้สึกประหม่าโซเฟียที่กำลังเริ่มทำอาหารอยู่หันมามองลูกสาว ก่อนจะยิ้มอ่อนให้พร้อมถามชินดี้“มีอะไรคะลูกทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้น”ชินดี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะบอกกับแม่ออกไป“หนู…มีคนที่ชอบแล้วค่ะ”"…"เงียบเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาบนผนังห้อง“เขาคือ...ใครคะ” โซเฟียถามเสียงนิ่งแต่แววตายังคงอ่อนโยนเสมอ“เพื่อนที่โรงเรียนค่ะ…เขาดีมากเลยนะคะ สุภาพ เรียนเก่ง แล้วก็— หล่อมาก”“มันชื่ออะไร!”เสียงทุ้มต่ำแทรกเข้ามาจากด้านหลังทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกันก็เห็นราชันยืนอยู่ที่หน้าประตูเขาเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้สายตาคมกริบจ้องมองลูกสาวนิ่งจนอ่านสายตาไม่ออกอินดี้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก“แด๊ดดี๊..คือหนู”“แด๊ดถามว่า…เขาชื่ออะไร?” เขาถามอีกครั้ง“ค…คิมค่ะ”ราชันพยักหน้าเล็กน้อย“พรุ่งนี
Last Updated: 2026-04-18
Chapter: บทที่18 จบเสียงคลื่นน้ำทะเลซัดเข้าหาฝั่งเป็นระยะแสงแดดยามเช้าส่องกระทบผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับทะเลกำลังยิ้มรับการมาเยือนของพวกเขาบนชายหาดสีขาวสะอาด มีครอบครัวหนึ่งกำลังใช้ช่วงเวลาที่แสนธรรมดา…แต่มีค่ามากที่สุดในชีวิตราชันพาทั้งครอบครัวมาเที่ยวทะเลเป็นครั้งแรก“แม่คะ! เร็วสิคะ ชินดี้จะโดนน้ำแล้ว!”เสียงใสของเด็กหญิงตัวน้อยดังลั่น ขณะที่เธอกำลังวิ่งหนีคลื่นลูกเล็ก ๆ ที่ไหลตามมาถึงปลายเท้าโซเฟียหัวเราะเบา ๆ รีบวิ่งตามไปอย่างไม่รีบร้อนนัก แต่ในแววตาเต็มไปด้วยความสุขเมื่อเห็นลูกสาวและลูกชายมีความสุข“ไม่ต้องหนีค่ะลูก คลื่นแค่มาทักทายเองคะ”“แต่มันไล่หนู!” ชินดี้ทำหน้ามุ่ย ก่อนจะรีบวิ่งกลับมาหาแม่แล้วกอดขาแน่นโซเฟียย่อตัวลงให้ตัวเองอยู่ระดับเดียวกับลูกสาวแล้วเอ่ยพูดพลางใช่มือลูบหัวอย่างอ่อนโยน"มันแค่ไล่เพราะมันรักหนูค่ะ ""จริงนะคะ?""จริงสิ ลูกของแม่เป็นเด็กดีธรรมชาติและทุกคนก็รักเป็นธรรมดาจ้ะ" เธอเอ่ยบอกลูกสาว"เหมือนที่แด๊ดดี้รักใช่ไหมคะ?"คำถามใส ๆ ทำให้โซเฟียชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง"ใช่…เหมือนแด๊ดดี้เลย""ใครเรียกแด๊ดดี้หืมม" เสียงทุ้มจากคนที่เพิ่งถูกกล่าวถึงดังขึ้นจากด้านหลังขอ
Last Updated: 2026-04-17
Chapter: บทที่17หลังจากเขาว่างแผนกับลูกสาวสำเร็จซินดี้ก็ไปขอให้แม่มีน้องชายให้และโซเฟียก็ตกลงราชันดีใจมากกว่าลูกสาวซะอีก ''ซี๊ดดดด อืม กะ เก่งมากคะ" "อ๊าา อย่างนั้นแหละคะ " เธอทำแบบเดิมซ้ำๆจนในทีสุด เขาก็เสร็จ อ๊อก อ็อก อ็อก น้ำสีขาวขุ่น เลอะเทอะเต็มปากคนตัวเล็ก "ห้ามกลืนคะ คายออกมา" อึก อึก!โซเฟียกลืนลงไปหมดแล้ว "ดึ้อชะมัดเลย! " เธอยักไหล่ ก่อนจะยิ้มให้อย่างไม่แยแส ก่อนที่เขาจะเริ่มซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง พร้อมสลับไปดูดดื่มกับริมฝีปากสีเชอรี่อันอวบอิ่ม ช่วงชิงลมหายใจของคนตัวเล็กจนทำให้เธอเอามือทุบหน้าอกแกร่งเพราะหายใจไม่ทัน "พะ พอก่อนเฮีย! เฟียหายใจไม่ทัน" เธอเอ่ยบอกแต่เขากลับกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วหรอ หืม!" เขากำลังเตรียมจะจูบกับเธออีกครั้ง แต่เธอเอามือมาปิดปากเขาไว้เสียก่อน พรืบ!อือ "เดี๋ยวค่ะ ลูกอยู่ไหน!" เธอเอ่ยถามเพราะไม่เห็นลูกสาวมานอนด้วยปกติไม่เคยนอนแยกห้องกับผู้เป็นแม่ "ลูกไปนอนบ้านไอ้สิงห์ เมื่อกี้อีวานไปส่ง เห็นบอกว่าอยากไปเล่นกับน้องตัวเล็ก "ใช่แล้วตอนนี้สิงหา ก็มีลูกเป็นของตัวเองแถมเป็นลูกชายซึ่งลูกสาวเขาก็หลงรักเด็กชายตัวน้อยนั้นมากๆจนบางครั้ง
Last Updated: 2026-04-16
Chapter: บทที่163ปีต่อมา หลังจากที่ภรรยาคนสวยอย่างโซเฟียคลอดลูกสาวผู้เป็นสามีจึงพากลับมาอยู่ที่คฤหาสน์ดั่งเดิมเคยบอกว่าจะกลับไปที่ไร่นานๆทีซึ่งมันสะดวกสบายเวลาลูกสาวของตนวิ่งเล่น น้องซินดี้อายุ 3 ขวบกว่าๆน่ารักสดใส น่าฟัด แก้มจ้ำม่ำเป็นที่รักของลุงๆมาเฟียเพื่อนทั้งสามของผู้เป็นพ่อ เด็กหญิงตัวน้อยจะติดคนเป็นพ่อ มากกว่าแม่ซะอีก ไม่ว่าจะเวลานอน อาบน้ำ กินข้าวหรือไปโรงเรียนก็ต้องออดอ้อนทุกครั้ง แล้วแบบนี้จะให้คนเป็นพ่อทำใจโกรธ หรือดุเวลาที่ทำผิดได้อย่างไรกันละ" มามี๊ขา แด๊ดดี้น้องอยู่หน๊าย"เด็กหญิงซินดี้ร้องเรียกหาผู้เป็นพ่อทุกเช้าเวลาตื่นนอน จนทุกวันนี้ทุกคนในคฤหาสน์เริ่มชินซะแล้ว"แด๊ดดี้ อยู่ในส่วนค่ะลูกรัก" ผู้เป็นแม่เอ่ยบอกเท่านั้นทำให้เด็กอ้วนกลมเลิ่มงอแงแบ๊ะปากร้องไห้ทันทีฮึก ฮึก แอ้~~"หืม น้องซินดี้หนูร้องไห้ทำไมกันลูกไหนเป็นอะไรคะบอกมาม๊าสิค่ะ" โซเฟียเดินมาอุ้มลูกสาวตัวน้อย ที่ยืนร้องไห้ทั้งน้ำตาจนทำให้ผู้เป็นแม่ตกใจ"ฮึ ฮึก ดะ...แด๊ดดี้น้อง" เอ่ยบอกทั้งน้ำตาไม่นานนักแด๊ดดี้ คนที่ถูกถามหาก็รีบวิ่งเข้ามาในคฤหาสน์เมื่อกี้เขาแค่เดินไปสั่งงานลูกน้องแล้วไฉนลูกสาวตัวน้อยของเขาถึงร้องไห้ลั่นบ้านขนา
Last Updated: 2026-04-16
Chapter: บทที่15ตอนนี้โซเฟียท้อง 9เดือนแล้วแต่ยังไม่มีวี่แววที่จะคลอดเลย ท้องของเธอใหญ่มากๆ เฮียราชันกลุ้มใจเอามากๆ ทำไมป่านนี้ลูกของเขาถึงยังไม่ออกมาอีก เขาเป็นห่วงภรรยาตัวน้อยของตัวเองมากๆจึงหอบเอางานทุกอย่างมาไว้ที่คฤหาสน์จนหมด ตอนนี้ทั้งคู่ย้ายกลับมาอยู่ที่คฤหาสน์เหมือนเดิมเพราะราชันบอกว่าจะได้สะดวกเวลาไปคลอดและจะได้มีเวลาดูแลลูกด้วย เพราะงานส่วนใหญ่ของเขาจะอยู่ที่นี่ เธอจึงจำใจปล่อยให้คนงานที่โน่นดูแลไร่แทน คนตัวเล็กเดินลงมาจากชั้น 2 ของบ้านแล้วตรงไปยังห้องครัว ช่วงนี้เธอกินเยอะเป็นพิเศษมากๆ แถมวันนี้ลูกสาวก็ดิ้นแรงกว่าปกติ ดิ้นทีไรผู้เป็นแม่ต้องน้ำตาคอทุกที"ป้าน้อยค่ะ วันนี้มีอะไรทานบ้างคะหนูหิวมากๆเลย" เธอเดินไปถามแม่บ้านที่กำลังวุ่นวายกับการเตรียมอาหารอยู่โดยมีพ่อบ้านเอลยื่นคุม"วันนี้มีแกงเขียวหวาน มีอาหารอิตาเลียน แล้วก็ต้มยำกุ้งน้ำข้นที่นายหญิงชอบทานด้วยค่ะ" พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วรู้สึกตื่นเต้นที่วันนี้เธอจะได้กินต้มยำกุ้งน้ำข้น เพราะตั้งแต่เธอตั้งครรภ์มานี้ทานต้มยำกุ้งได้เกือบทุกวันเลยส่วนประเภทผลไม้ประเภทส้ม เธอจะไม่ได้แตะเลยหากเป็นเฮียราชันของเธออีกทีเป็นคนกินของพวกนั้น เขาทั้งอาเจีย
Last Updated: 2026-04-16
Chapter: บทที่143เดือนต่อมาแสงแดดอ่อนๆช่วงสายสาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าของคนตัวเล็กเบาๆราชันลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ตนเองพึ่งจะได้นอนตอนตี3กว่าๆ ร่างหนาก้มมองลงมาที่โซเฟีนที่นอนซุกอยู่ที่หน้าอกของเขาอยู่ “ฟอดๆ~” สามีสุดหล่อราชันก้มลงหอมแก้มเมียรักที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงจากศึกร้อนรักเมือคืน เขาค่อยๆขะยับตัวเองลุกขึ้นมานั้งพิงที่หัวเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อต่อสายหาลูกน้องคนสนิทอีธานกดรับสายในทันที'ครับนาย' อีธานเอยตอบ'มึงช่วยไปทำอะไรบางอย่างให้กูหน่อย เดี๋ยวกูจะส่งรายละเอียดให้''ครับ'ติด ติด ติ๊ด!เพียงเท่านั้นคนร่างสูงก็รีบวางสายในทันทีเขาเดินเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำ ออกมาแต่งตัวสำเร็จพอมองไปยังคนที่นอนอยู่บนเตียงก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะตื่นขึ้นมาเลย เขาเลยเดินออกไปจากห้องนอนอีกพากหนึ่ง"พวกมึงสำเร็จหรือยัง เดี๋ยวนายหญิงตื่นมาเห็นพอดีหรอก" อีวานที่ได้รับมอบหมายจากอีธานมาอีกที เรื่องภารกิจเซอร์ไพรส์นายหญิงของตนจึงรีบเร่งลูกน้องอีกที''ยังไม่สำเร็จเลยครับลูกพี่'' ชายฉกรรจ์ชุดดำหลายคนเอยตอบอีวาน"ถ้างั้นก็ช่วยเร่งมือกันหน่อยแล้วกัน ถ้าเสร็จไม่ทันคอพวกมึงได้ขาดแน่ รู้ใช่ไหมเวลานายโกรธจะเป
Last Updated: 2026-04-16
Chapter: ตอนที่19 ความสุข (จบ)แสงแดดยามเช้าส่องลงลนไร่องุ่นกว้างสุดสายตาเสียงหัวเราะของคุณหนูของไร่ดังขึ้นทั่วบ้านตั้งแต่เช้า"พ่อ!" พรีมเด็กหญิงวัย4ขวบวิ่งด้วยความเร็วไปเกาะขาพ่อเลี้ยงเพลิงผาทันทีที่เห็นเขาเดินลงมาจากห้องทำงานน้องพรีมหน้าตาสวยหวานเหมือนกับฟ้ารดาแทบทุกอย่างแต่กลับมีนิสัยเหมือนกับพ่ออย่างไม่น่าเชื่อพูดน้อยขี้หวงของและติดพ่อหนักมาก"วันนี้พ่อจะไปไหนคะ" เด็กน้อยถามด้วยสีหน้าจริงจังเพลิงผาก้มลงไปอุ้มลูกสาวขึ้นมาในอ้อมแขน ถึงแม้ตอนนี้เด็กน้อยจะ4ขวบแต่เขาก็ยังอยากอุ้มอยู่ดี"ไม่ไปไหนครับ" น้องพรีมยิ้มกว้างทันที"ดีค่ะ"ฟ้ารดาที่จัดดอกไม้อยู่ถึงกับหลุดขำเพราะเธอรู้ดีว่าลูกสาวนั้นหวงพ่อมากเวลาพ่อไปไหนอย่าออกไปด้วยเพราะกลัวพ่อจะไปหาสาว"ลูกหวงพ่ออีกแล้ว?" ฟ้ารดาเอ่ยถามน้องพรีมจึงหันมาทันที"หนูไม่ได้หวง""หรอค่ะ" เธอถามยิ้มๆ"ใช่ค่ะ หนูแค่จะดูแลคุณพ่อเท่านั้น" คำตอบแบบนี้เหมือนถอดแบบมาจากเพลิงผาไม่มีผิดจนเพลิงผาหลุดขำเวลาต่อมาอีกมุมของบ้านภูผาลูกชายวัย3ขวบกำลังนั่งข้างๆผู้เป็นแม่เด็กชายผู้มีใบหน้าหล่อเหลาผิวขาวดวงตากลมหวานเหมือนกับผู้เป็นแม่ไม่มีพิษต่างจากพี่สาวที่ติดพ่อภูผาติดแม่ชนิดที่ว่าไม่ยอมห่างเล
Last Updated: 2026-06-02
Chapter: ตอนที่15 คุณหนูของไร่เสียงหัวเราะเจี๊ยวจ๊าวดังไปทั่วบ้านตั้งแต่เช้าเด็กหญิงตัวน้อยในชุดกระโปรงสีครีมกำลังคานหนีพ่อของตัวเองอย่างสนุกสนานอยู่บนพรมผืนใหญ่กลางห้องรับแขก"อ๊ะ! อะ" เสียงเล็กๆดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มฟันน้ำนมจนคนทั้งบ้านหรือหัวเราะเมื่อเห็นการกระทำนั้น"คุณหนูหนีพ่ออีกแล้วนะคะ"ป้านวลหัวเราะเบาๆขณะยืนมองภาพตรงหน้าส่วนคนที่กำลังนั่งกางแขนอยู่บนพื้นกับถอนหายใจออกมายาวๆเพลิงผาวันนี้เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำธรรมดาต่างจากภาพลักษณ์มาเฟียผู้น่าเกรงขามและพ่อเลี้ยงของไร่ที่คนภายนอกเคยเห็นโดยสิ้นเชิงเพราะตอนนี้เขากำลังโดนลูกสาววัย 1 ขวบปฏิเสธอย่างเนื้อเยื่อใย"มาหาพ่อเร็วครับ" เพลิงผาเรียกลูกสาวเสียงอ่อนแต่เจ้าตัวเล็กกลับหัวเราะคิกครับก่อนคลานอ้อมไปอีกทางทันทีจนคนทั้งบ้านเริ่มขำกันหนักกว่าเดิมโดยเฉพาะพวกสาวใช้เด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาเหมือนฟ้ารดาเรากับแกะโดยเฉพาะดวงตากลมโตและแก้มยุ้ยนิ่มๆนั่นแต่สิ่งเดียวที่เหมือนเพลิงผาชัดมากก็คือความดื้อ"เมื่อกี้ยังให้แม่อุ้มอยู่เลยนะ" เพลิงผาทำหน้าเหมือนคนน้อยใจ ฟ้ารดาก็กล้วยที่นั่งอยู่บนโซฟาถึงกับหลุดขำกับการกระทำนั้น1 ปีที่ผ่านมาชีวิตของเธอเปลี่ยนไปมากจริงๆจากผู้หญิงเอาแต
Last Updated: 2026-05-30
Chapter: ตอนที่14 ง้อ (รู้ว่าท้อง)เช้าวันต่อมาอากาศสดใสมากกว่าปกติแต่ฟ้ารดากลับรู้สึกแปลกๆตั้งแต่ตื่นนอนขึ้นมาเวียนหัวเหนื่อยง่ายแถมยังกินอะไรแทบไม่ลงหญิงสาวนั่งเงียบอยู่ที่โต๊ะอาหารเช้าขณะที่แม่ของเธอสังเกตอาการของลูกสาวได้"หน้าซีดนะเรา เมื่อคืนอ้วกหนักเลยละสิ""ค่ะคุณแม่แล้วคุณลุงหมอว่ายังไงบ้างหรอคะ'' เธอถามด้วยความสงสัยเพราะเมื่อคืนหลังจากที่อ้วกเสร็จเธอก็แทบลุกออกจากห้องน้ำไม่ได้ดีที่คุณแม่และคุณพ่อของเธอเดินเข้ามาแล้วก็พาลุงหมอเข้ามาตรวจแต่เธอก็ยังไม่ได้ฟังการวินิจฉัยหลับไปซะก่อน"คุณลุงหมอบอกว่า..." แต่ยังไม่ทันที่ผู้เป็นแม่จะเอ่ยออกเธอก็รู้สึกคลื่นไส้และอย่าอาเจียนอีกครั้ง"อุ๊บ.." เธอรีบเอามือขึ้นมาปิดปากและวิ่งเข้าไปห้องน้ำได้ทันที"เป็นไงบ้างลูกดีขึ้นไหม?" ตอนนี้ฟ้ารดาถูกพาตัวมานั่งที่ห้องรับแขกด้านล่างของบ้านในมือของเธอมียาดมและยาหอมที่ผู้เป็นแม่ให้คนใช้หามาให้"หนูดีขึ้นแล้วค่ะแม่"ไม่นานนักเสียงรถก็ดังขึ้นจากหน้าบ้านฟ้ารดาสงสัยเล็กน้อยว่าใครมาแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากและไม่นานเธอก็ได้ยินเหมือนเสียงฝีเท้าคนวิ่งเข้ามาทางที่เธออยู่พอหันไปมองก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ"ฟ้า!""คุณเพลิง" เธอลุกขึ้นทันทีเ
Last Updated: 2026-05-30
Chapter: ตอนที13 บ้านที่ไม่มีเธอเช้าวันต่อมาทั้งบ้านของพ่อเลี้ยงเพลิงผาเงียบผิดปกติคนในบ้านแทบไม่มีใครกล้าพูดเสียงดังเมื่อเห็นชี้หน้าของพ่อเลี้ยงเพลิงผา เขานั่งอยู่ในห้องรับแขกอย่างเงียบๆตั้งแต่เช้าบุหรี่ในมือถูกจุดทิ้งไว้หลายม้วนแต่แทบไม่ได้สูบ สายตาคมยังคงมองขึ้นไปยังบันไดชั้นสองของบ้านตลอดเวลารอให้ฟ้าลดาเดินลงมาและในที่สุดหญิงสาวก็เดินลงมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่หลายใบหัวใจของเขากระตุกวูบทันทีเขาลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไปหาเธอ"ฟ้า..คุณจะไปจริงๆหรอ""ค่ะ ฉันจะกลับบ้าน" เธอตอบเสียงเรียบ"ผมบอกแล้วไงว่าไม่ให้ไป" น้ำเสียงของเขาหนักเเน่นขึ้นอย่างชัดเจน แต่ครั้งนี้ฟ้ารดาไม่ได้กลัว"คุณไม่มีสิทธิ์ครั้งฉันไว้ที่นี่นะคะฉันจะไปไหนมันก็คือสิทธิ์ของฉัน" เพลิงเผาชะงักเพราะเขารู้ดีเขาไม่มีวันบังคับเธอได้จริงๆ ต่อให้เขามีอำนาจมากแค่ไหนถึงคนทั้งไร่จะเกรงกลัวแต่กับผู้หญิงคนนี้เขาไม่เคยอยากฝืนใจเธอเลยไม่เคยเลยจริงๆ"แล้วทำไมต้องเอากระเป๋าไปตั้งหลายใบคุณจะกลับมาเมื่อไหร่""ฉันยังไม่รู้ค่ะ " เพลิงผานิ่งงัน เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจ"ผมจะรอ....ไม่ว่ากี่วันกี่เดือนผมก็จะรอคุณกลับมา" น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งฟ้ารดารีบหลบสายตาทันทีเธอ
Last Updated: 2026-05-30
Chapter: ตอนที12 เข้าใจผิด1เดือนต่อมา ภายในห้องรับเเขก"วันนี้ผมต้องเข้าเมืองช่วงบ่าย" เพลิงผาพูดขึ้นเธอชะงักเล็กน้อย"ไปนานไหมคะ" "ก็ยังไม่รู้นะแล้วผมจะโทรหา" ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไรต่อเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นคลืน คลืน~เพลิงผาหยิบมันขึ้นมาแล้วพบว่าคนที่โทรมาไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นลิตา เขาหันไปมองฟ้ารดารับโทรศัพท์แป๊บนะ"รับเถอะค่ะ" เธอบอกด้วยรอยยิ้ม"สวัสดีครับ...อะไรนะ!เกิดอะไรขึ้น"เพลิงผาเผลอลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยไม่รู้ตัวฟ้าระดามองเขาด้วยความอยากรู้"ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้" เขากำลังจะวิ่งออกไปให้แต่โดนฟ้ารดาคัดไว้ก่อน"คุณจะไปไหนคะ?""เอาไว้กลับมาผมอธิบายให้คุณฟังนะ ผมรีบ" พูดจบเขาก็รีบวิ่งออกไปทันทีปล่อยให้เธอยึนงงอยู่คนเดียว"อ้าว!มันไอ้เพลิงมันจะไปไหนน้องฟ้า" น้ำหนาวทีเข้ามาพร้อมกับฟรานซิสเอ่ยถาม"ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เห็นว่ารับโทรศัพท์แล้วรีบวิ่งออกไปเลยสงสัยจะมีเรื่องด่วน" ทั้งสองคนพยักหน้า"งั้นพวกพี่ขอเข้าไปรอเงินในบ้านก็แล้วกันนะ""ตามสบายเลยค่ะ....ป้านวลคะเดี๋ยวให้เด็กหาของว่างแล้วนะผลไม้เย็นๆไปเสิร์ฟให้คุณน้ำหนาวและคุณฟรานซิสด้วยนะ" "ได้ค่ะคุณฟ้า''ตกดึกช่วงค่ำของไร่เงียบถูกกว่าปกติสายฝนโปรยลงมาเบาๆต
Last Updated: 2026-05-30
Chapter: ตอนที่11 สิ่งที่ไม่คาดคิดหลังจากช่วงหลายวันที่ผ่านมาเต็มไปด้วยความวุ่นวายในที่สุดพ่อเลี้ยงเพลิงผาก็ตัดสินใจที่จะพาฟ้ารดาออกไปพักผ่อน"พรุ่งนี้เตรียมตัวให้ดี" เขาพูดขึ้นในขณะที่ทานอาหารเย็นด้วยกันหญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากจารอาหารของตัวเอง"ทำไมหรอคะ""ผมจะพาไปเที่ยว" คำว่าเที่ยวทำให้เธอชะงัก"เที่ยวหรอคะ?""ครับ ที่น้ำตกท้ายไร่"ฟ้ารดาได้ยินดังนั้นก็ยิ้มอย่างดีใจเธอไม่เคยไปเที่ยวน้ำตกเลยตั้งแต่เกิดมาอีกอย่างนี้ก็เป็นครั้งแรกที่เธอจะได้เที่ยวกับเขาสองต่อสอง"ได้ค่ะ ฉันจะเตียมตัวตั้งแต่เช้าเลย"....เช้าวันต่อมารถกระบะของพ่อเลี้ยงเพลิงผาเล่นออกจากไร่ตั้งแต่เช้าบรรยากาศยามเช้าเย็นสบายสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจีฟ้ารดานั่งเงียบๆมองวิวข้างทางอย่างมีความสุขส่วนเพลิงผาก็ค่อยมองเธอเป็นระยะจนเธอเริ่มรู้สึกตัว"มองอะไรคะ""มองเมีย" คำตอบตรงๆทำให้ฟ้ารดาหน้าขึ้นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด"คุณเนี่ยนะ!" เพลิงผาหัวเราะเบาๆบรรยากาศอบอุ่นจนเหมือนโลกทั้งใบเหลือเพียงพวกเขาสองคนรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเพลิงผาเพียงแค่นั้นก็ทำให้ฟ้ารดาหัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก—เช้าวันต่อมารถคันหรูแล่นออกจากไร่ตั้งแต่เช้าอากาศเย็นสบายสอ
Last Updated: 2026-05-30
LOGIN
