ตอนที่ 4 ยิ่งนานวันยิ่งเหมือนผู้ชาย

วันนี้เป็นวันหยุดของดารินทร์ แต่เนื่องด้วยทีมของเธอมีประชุมด่วน เธอเลยต้องเข้ามายังสถานี เมื่อประชุมเสร็จเธอก็เดินออกจากห้องประชุม บังเอิญเจอเข้ากับรุ่นพี่นักข่าวสายบันเทิงพอดี

"น้องริน พี่หาตัวอยู่พอดี" เธอเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นดารินทร์

"มีอะไรให้รินช่วยคะพี่รส"

"วันนี้พี่มีสัมภาษณ์ดาราในงานเปิดตัวพรีเซนเตอร์ครีมอาบน้ำ ที่โรงแรมแกรนด์อิงค์ รินช่วยไปแทนพี่หน่อยได้ไหมพอดีแม่พี่เข้าโรงพยาบาลกะทันหัน"

รสรินนักข่าวสายบันเทิง เธอเป็นรุ่นพี่อีกคนพี่ดารินทร์ค่อนข้างจะสนิทด้วย เวลาที่เธอติดภารกิจด่วน เธอมักจะวานให้ดารินทร์ไปแทนเสมอ เพราะเธอเห็นว่าดารินทร์เป็นคนที่มีไหวพริบและความรู้รอบตัวเยอะพอสมควร

"ได้ค่ะพี่รส วันนี้รินว่างพอดี"

"ขอบใจมากนะจ๊ะ กลับมาเดี๋ยวพี่เลี้ยงตอบแทน"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ"

"ไม่ได้ๆ เวลาพักผ่อนของน้องรินทั้งที พี่อุตส่าห์รบกวนอีก"

"ถือว่ารินไปหาประสบการณ์ใหม่ๆแล้วกันค่ะ เผื่อรินอยากเปลี่ยนสายงาน"

นี่เป็นครั้งที่สามที่เธอรับหน้าที่ออกพื้นที่หาข่าวบันเทิงให้กับพี่สาวต่างสายงาน

"อย่าคิดเชียวนะ แม่นักข่าวภาคสนามสายบู๊ เดี๋ยวพี่ตกงาน"

"ฮ่า ๆ ๆ พี่ก็ว่าไป รินไม่เปลี่ยนสายงานหรอกค่ะ"

"โอเค...เดี๋ยวพี่ไปก่อนนะต้องเดินทางอีก 2 ชั่วโมง ส่วนข้อมูลของพรีเซนเตอร์คนนี้อยู่ในซองนี้นะจ๊ะ อ้อแต่งตัวให้มันสวย ๆหน่อย คืนนี้ในงานส่วนใหญ่มีแต่พวกไฮโซ เผื่อเจอเสี่ยสักคน อย่าแต่งตัวเข้าป่าล่ะ"

"ฮ่า ๆ ๆพี่รสแซวน้องอีกแล้วนะ"

"มันก็จริงนี่ ยิ่งนานวันยิ่งเหมือนผู้ชาย แล้วเมื่อไหร่จะมีหนุ่ม ๆมาจีบ"

"อยู่แบบนี้ก็ดีแล้วนี่คะ งานที่รินทำก็ไม่ได้อยู่กับที่ถ้ามีแฟนกลัวเขาจะไม่เข้าใจริน"

"จ้าแม่คนเก่ง"

"ไปเถอะค่ะขับรถดี ๆนะคะ"

"คืนนี้ขอให้โชคดีนะแล้วเจอกัน"

เมื่อรสรินเดินไป ดารินทร์จึงดึงเอกสารในซองออกมาดูข้อมูลของดาราที่เธอต้องไปสัมภาษณ์ ซึ่งในเอกสารระบุว่า

ดาราสาวชื่อ เอมมี่ นาราเกียรติ อายุ 26 ปี ลูกสาวคนสุดท้องของ นายเอกยุทธ นาราเกียรติ นักการเมืองใหญ่ เธอกำลังคบหาดูใจกับนักธุรกิจหนุ่ม เจ้าของโรงงานส่งออกพืชผลการเกษตรที่ใหญ่ที่สุดในภาคกลาง นายศศิน วิจิตรแสง

อ่านถึงตรงนี้ ดารินทร์ก็เก็บเอกสารใส่ซองทันที เธอรู้แล้วว่าเธอต้องถามคำถามอะไรกับดาราสาวคนนี้...

เธอเดินทางกลับไปที่ห้องพัก จัดการเปิดตู้เสื้อผ้าที่มีแค่ไม่กี่ชุด รสรินบอกให้เธอใส่ชุดที่มันสวย ๆ เธอจะเอาจากไหน ในตู้เสื้อผ้าเธอมีแต่ชุดเดินป่า ออกพื้นที่ เสื้อยืดกางเกงยีนส์ มีแบบนี้ก็ใส่แบบนี้ไปละกัน

แกร๊ก!!!

ดารินทร์หันไปมองทางประตู เป็นนลินีนั่นเองที่เปิดประตูเข้ามา

"อ้าวน้องริน พี่คิดว่าไม่มีคนอยู่ เลยไม่ได้เคาะประตู ขอโทษด้วยนะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบแค่นั้นแล้วหันไปสนใจเสื้อผ้าในตู้ต่อ

"แล้วทำอะไรอยู่"

นลินีที่สังเกตเห็นดารินทร์เอาเสื้อผ้าออกมาทาบตัวแล้วแขวนกลับอยู่หลายรอบ

"หาชุดใส่ไปงานเปิดตัวพรีเซนเตอร์ครีมอาบน้ำค่ะ"

"ไปแทนพี่รสใช่มั้ย เห็นเมื่อตอนเที่ยงถามหารินจากพี่อยู่"

"ใช่ค่ะ พี่โรสวานให้ไปงานนี้แทน"

"งานนี้จัดใหญ่พอสมควร ฉะนั้นชุดต้องแปะ" นลินีเดินเข้าไปใกล้ ๆ ดารินทร์ เธอเดินวนหญิงสาวอยู่สองรอบก่อนจะนึกไอเดียออก

ดารินทร์เป็นสาวสายลุยจะให้แต่งตัวหวาน ๆ ก็คงไม่เหมาะ แต่จะให้แต่งแบบแมน ๆ ไปก็ไม่ดี ดังนั้นเธอจึงต้องผสมผสานความแมนกับความหวานให้ลงตัว

"เอากางเกงยีนส์ตัวนั้นออกมา"

นลินีชี้ไปยังกางเกงยีนทรงเก้าส่วนสีซีด เมื่อดารินทร์หยิบมาให้เธอจึงเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางพร้อมเสื้อกล้ามเอวลอยสีดำของเธอออกมาจากตู้ ก่อนจะส่งให้ดารินทร์

"ให้รินใส่ชุดนี้เหรอ"

นลินีพยักหน้า ดารินทร์เลยรับไป ที่เธอไม่ขัดใจนลินี เพราะเธอเชื่อว่านลินีต้องหาชุดที่เหมาะกับเธอให้แน่นอน

เมื่อดารินทร์เดินออกมาจากห้องน้ำ นลีนีดูจะภูมิใจในความเก่งของเธอเอง มันดูเป็นชุดธรรมดา แค่เสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนส์ แต่มันพิเศษเมื่ออยู่บนตัวของดารินทร์ ด้วยหุ่นที่ซ่อนรูปนั้น ปกติเธอชอบใส่เสื้อผ้าตัวใหญ่ ๆ ทำให้คนไม่รู้ว่าหุ่นเธอแซบแค่ไหน เพราะอยู่ด้วยกันจึงทำให้นลินีรู้ว่าเอวบาง ๆ นั้นแอบมีซิกแพค สะโพกที่ผายน่ามอง บวกกับอกกลม ๆไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไป ดูรวม ๆ แล้วเธอดูเซ็กซี่มาก ๆ

เสื้อเชิ้ตตัวบางที่นลินีเลือกออกมานั้น สามารถเห็นไปถึงเสื้อกล้ามเอวลอยสีดำ ซึ่งเป็นการแอบโชว์หุ่นของเธอเบา ๆ

"มันดูบางไปมั้ยคะ เสื้อตัวนี้"

"ไม่เลย บางคนใส่แค่ตัวด้านใน ไม่มีเสื้อเชิ้ตด้วยซ้ำ เขายังไม่อายเลย"

ดารินทร์ก้มมองตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปหมุนซ้ายหมุนขวาตรงกระจก

"แบบนี้แหละดีแล้ว เหมาะกับรินที่สุด เชื่อพี่"

"ก็ได้ค่ะ"

"มาพี่แต่งหน้าให้"

"ต้องแต่งด้วยเหรอคะ"

นลินีได้แต่ส่ายหน้าให้น้องสาว เธอเอาแต่ทุ่มเทให้การทำข่าว จนลืมดูแลตัวเอง แต่ดีที่ดารินทร์มีหน้าตาและผิวพรรณที่ดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หน้าสดของเธอยังสวยกว่าสาว ๆ หลายคนที่แต่งหน้า เธอดูหน้าเด็ก แต่ออกงานแบบนี้เธอต้องดูเป็นสาวมั่นให้สมกับอาชีพของเธอ

"อ่ะ เสร็จแล้ว"

ดารินทร์หันไปมองทางกระจกทันที เธอรู้สึกแปลกตา เพราะถ้าจำไม่ผิด เธอแต่งหน้าครั้งสุดท้ายตอนรับปริญญา จากนั้นเธอก็เอาแต่สนใจเรื่องการทำข่าวมาตลอด

"นี่รินเหรอ" เธอเอามือสองข้างจับหน้าตัวเอง

"รินสวยมากเลยนะ ต่อไปเวลาออกอ่านข่าวภาคสนามต้องแต่งหน้าบ้างนะ ไม่ใช่หน้าสดรินไม่สวยนะ แต่อาชีพเราต้องถูกแพร่ภาพไปทั่วประเทศ ฉะนั้นคนดูก็ต้องมีความหลากหลาย บุคลิกภายนอกก็เลยเป็นเรื่องสำคัญ"

นลินีมักจะเป็นแบบนี้เสมอ เธอจะคอยสอนดารินทร์ในเรื่องต่าง ๆ จึงทำให้ดารินทร์อุ่นใจทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้นลินี

"รินจะค่อย ๆ เปลี่ยนนะคะ"

"โอเคเลย พี่จะเป็นพี่เลี้ยงให้ แค่รินยอมเป็นตุ๊กตาให้พี่ก็พอ"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ แล้วแต่พี่เลย รินเชื่อมือพี่"

"แล้วเดี๋ยวจะไปยังไง"

"เดี๋ยวพี่ ๆ ทีมงานมารับค่ะ"