ตอนที่ 5 ข่าวดี

เมื่อถึงเวลาที่นัดหมายรถตู้ก็มาจอดหน้าคอนโดนักข่าวสาว ดารินทร์ที่นั่งรออยู่แล้วจึงเดินไปขึ้นรถ

"น้องขึ้นรถผิดหรือเปล่าครับ" ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับเอ่ยถาม

"ไม่นะคะ ถูกแล้ว" ดารินทร์มองบรรยากาศในรถตู้ก่อนจะตอบแบบงง ๆ

"เรามารับน้องดารินทร์สายบู๊ ไม่ใช่นางแบบสาวสวย"

"นี่แอบแซวกันใช่มั้ยคะ"

"ไอ้กาย มึงก็แกล้งน้อง" ลลิตาเอามือผลักหัวธนกฤตเบา ๆ แต่ไม่ลืมที่จะหันไปชมดารินทร์ "วันนี้ดูดีมากจนพี่เกือบจำไม่ได้แน่ะ"

ทั้งสองคนเป็นทีมงานในสายบันเทิง รู้จักดารินทร์ดี เพราะก่อนเธอจะถูกส่งมา ข่าวลือของเธอก็แพร่สะบัดไปทั่ว ยิ่งได้เจอตัวจริง ข่าวลือก็คือความจริง เพราะเธอห่าวดองมาก

"ฝีมือพี่นีค่ะ"

"รายนั้นถ้าไม่เป็นนักข่าว แน่นอนว่าต้องเป็นสไตล์ลิสต์"

"พร้อมไปท่องโลกมายาหรือยัง ถ้าพร้อมแล้ว Let's go"

รถตู้ของสถานีถูกขับมุ่งไปยังโรงแรมแกรนด์อิงค์ในเวลาต่อมา...

ในงานค่ำคืนนี้มีแต่ดาราไฮโซเหมือนที่รสรินได้บอกดารินทร์ไว้ แต่เพราะดารินทร์ไม่ค่อยสนใจข่าวพวกนี้เธอจึงไม่ค่อยรู้จักดารามากเท่าไหร่นัก ขณะเดินในงานหลายคนต่างก็หันมองเธอ ทำให้เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

"ทำไมคนมองรินจังคะพี่ตา" ดารินทร์กระซิบถามลลิตาที่เดินอยู่ข้าง ๆ ส่วนธนกฤตก็แบกกล้องเดินตามอยู่ด้านหลัง

"เค้าคงคิดว่าน้องรินเป็นดาราหน้าใหม่มั้ง"

เธอตอบไปตามความคิดของเธอ เพราะคืนนี้ดารินทร์ก็ดูโดดเด่นไม่แพ้ดาราที่มาร่วมงาน...

เมื่อการโชว์ตัวพรีเซนเตอร์จบลง ดาราสาวอย่างเอมมี่จึงลงมาจากเวทีเดินไปยืนยังจุดที่ถูกเตรียมไว้เพื่อให้นักข่าวสัมภาษณ์

"โฆษณาตัวนี้ เริ่มถ่ายทำไปถึงไหนแล้วคะ" นักข่าวช่องมากสีถามขึ้น

"ตอนนี้ถ่ายทำไปแล้วประมาณ เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ คาดว่าอีกไม่นานพวกพี่ ๆ ก็จะได้ชมค่ะ"

"ช่วงนี้จะมีงานละครมาให้ชมบ้างมั้ยครับ" นักข่าวช่องสี่ถามต่อ

"ตอนนี้มีติดต่อเข้ามาสองสามเรื่องค่ะ มี่กำลังดู ๆ บทอยู่"

"แสดงว่าอีกไม่นานเราจะได้เห็นละครที่คุณเอมมี่แสดงใช่มั้ยครับ" นักข่าวคนเดิม

"แน่นอนค่ะ"

"ไม่ทราบว่างานแต่งที่วางแผนไว้จะมีการตั้งโต๊ะแถลงข่าวมั้ยคะ"   ดารินทร์ยิงคำถามที่นักข่าวคนอื่น ๆ ยังไม่รู้ จึงเกิดเสียงซุบซิบขึ้นมา

"เรื่องนี้เป็นแผนที่มี่กับคุณศศินคุย ๆ กันไว้ค่ะ แต่ยังไม่ได้กำหนดวัน หากได้วันแล้วจะมีการตั้งโต๊ะแถลงข่าวแน่นอนค่ะ"

คำตอบที่ได้รับกลับมากลับทำให้ดารินทร์ต้องสะอึก

"แสดงว่าอีกไม่นานเราจะได้ฟังข่าวดีใช่มั้ยคะ" นักข่าวช่องมากสีถามอีกหนึ่งคำถาม

กรี๊ดดดด!!!

เสียงผู้คนหวีดร้องดังมาจากในงานทำให้ผู้คนต่างพากันตกใจ และแตกตื่น ดารินทร์หันซ้ายหันขวาเพื่อหาต้นเหตุ แต่เธอกลับเห็นผู้ชายที่เธอไม่ได้เจอมาเกือบสิบปี เธอจำเขาได้ดี ศศินนั่นเองเขากำลังวิ่งมาทางนี้ แต่อยู่ ๆ ก็มีแก๊สน้ำตาถูกโยนเข้ามาในงาน ควันเริ่มฟุ้งกระจาย สัญญานเตือนจึงดังขึ้นพร้อมกับน้ำโปรยลงมาจากระบบดับเพลิงอัตโนมัติของโรงแรม  ดารินทร์กวาดสายตามองหาศศินทันที

ปัง!!!

เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดทุกคนที่กำลังวิ่งผ่านกลุ่มควัน ต่างก็หมอบลงกับพื้น ดารินทร์ก็เช่นกัน แต่จู่ๆ เธอก็เห็นชายชุดดำเล็งปืนไปอีกฝั่ง เธอหันมองตามองศาของปืน

"พี่ซัน!!"

ดารินทร์ทิ้งความคิดทุกอย่างทันที สิ่งเดียวที่เธอจะต้องทำตอนนี้คือช่วยศศิน เธอจึงวิ่งกระโจนเข้าหาศศินทันที เธอกลิ้งไปพร้อมเขาสองสามตลบ

ปัง!!!

และเป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงปืนดังขึ้น เมื่อรู้ว่ายิงพลาด ชายชุดดำก็ซ่อนตัวอีกครั้ง

"พี่ซันเป็นอะไรมั้ยคะ"

ศศินมองหน้าดารินทร์อย่างแปลกใจ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันทำไมถึงเรียกชื่อเล่นของเขา แต่เธอก็ไม่ได้สนใจสายตาคู่นั้น เธอสำรวจตามร่างกายของเขาว่ามีบาดแผลหรือไม่ เมื่อมั่นใจว่าเขาไม่ได้เป็นอะไร เธอจึงมองหาที่หลบเพื่อจะพาศศินไปหลบ ดารินทร์รู้สึกสังหรณ์ใจว่าศศินจะไม่ปลอดภัย เธอเหลือบไปเห็นห้องควบคุมเสียงที่เพิ่งมีคนวิ่งหนีออกมา หากมองจากด้านนอกจะไม่เห็นคนด้านใน

"พี่ซันตามรินมาค่ะ"

ศศินยังยืนนิ่งดารินทร์จึงคว้ามือของศศินให้วิ่งตามเธอไปยังห้องนั้น ซึ่งศศินก็วิ่งตามไปแบบงง ๆ เพราะเขามัวแต่สงสัยว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร

"พี่เข้าไปก่อน"

ศศินก็ยังยืนเฉยดารินทร์จึงเปิดประตูแล้วผลักศศินเข้าไป ก่อนจะยื่นขวดน้ำเปล่าที่หยิบติดมือมาด้วยส่งให้ศศิน

"พี่ซันล้างหน้าซะนะคะ แล้วอย่าขยี้ตาเป็นอันขาด รอรินอยู่ในนี้นะคะแล้วพี่จะปลอดภัย เดี๋ยวรินกลับมา"

"เดี๋ยว..."

ปัง!!