ตอนที่ 7 ลองง้อพี่สิครับ

“ผู้หญิงโต๊ะด้านหน้าแม่งสวยฉิบหาย” เสียงซุบซิบจากชายหนุ่มที่นั่งโต๊ะตรงหน้าของเธอดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท คนตัวเล็กได้แต่ส่งยิ้มบางๆ กลับไปโดยไม่ได้สนใจอีกฝ่ายมากนัก

ไม่นาน ไต้ฝุ่นก็เดินกลับมาพร้อมกับชามบะหมี่ที่ถืออยู่ในมือสองชาม

“โห...ได้แล้วเหรอคะ ไวเหมือนกันนะเนี่ย” 

“พอดีพี่รู้จักกับป้าเจ้าของร้านอะ ลองชิมดูก่อนนะค่อยปรุง” คนตัวสูงตอบกลับ ก่อนจะหยิบช้อนและตะเกียบยื่นให้เธอ

ทันใดนั้น คิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหาแน่น เมื่อก้มมองชามบะหมี่ของตัวเองตรงหน้า

“ของเราไม่ใส่กระเทียมนะ...”

“สงสัยป้าแกลืม มาพี่ตักออกให้” ว่าแล้วไต้ฝุ่นก็ตักกระเทียมออกจากชามของคนตัวเล็ก มาใส่ชามตัวเองทันที

“น่าจะหมดแล้วนะ ถ้ายังเจออีกก็ตักมาใส่ชามพี่”

“อือ ขอบคุณนะคะ น่าจะหมดแล้วแหละ” เธอยิ้มบางๆ ให้กับเขา ก่อนจะตักน้ำซุปขึ้นมาชิม

“เป่าก่อน มันร้อน” เสียงทุ้มเอ่ยเตือน

ทว่าเธอกลับซดน้ำซุปเข้าปากไปแล้ว พลางสูดปากแล้วร้องออกมาเบาๆ

“อื้อ อ่าา~ ร้อนๆ”

ไต้ฝุ่นได้แต่ส่ายหน้าช้าๆ พร้อมกับยกยิ้มอย่างเอ็นดู เขาเหลือบสายตามองคนตรงหน้ากินอย่างมีความสุข เธอเคี้ยวเต็มปากเต็มคำโดยไม่ห่วงสวยเลยแม้แต่น้อย

ในระหว่างที่ทั้งคู่กำลังกินบะหมี่อยู่นั้น เสียงพูดคุยจากโต๊ะด้านหลังดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของเขาอย่างชัดเจน มือหนาชะงักกลางอากาศทันที ราวกับถูกดึงความสนใจไปโดยไม่ตั้งใจ

“สวยอย่างเดียวไม่พอ คอยังลึกอีกต่างหาก อยากให้มาอมของกูจังว่ะ”

“เออ! สูดปากทีทำกูเสียวไปหมด”

“ผัวเผลอแล้วเจอกัน น่าเอาฉิบหาย”

ไต้ฝุ่นนั่งฟังบทสนทนาของผู้ชายด้านหลังอยู่พักหนึ่ง เขาขบกรามแน่นพยายามระงับอารมณ์ที่กำลังปะทุอยู่ในอก แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว มือหนาวางช้อนกระแทกกับชามบะหมี่อย่างแรงจนเสียงดังสะท้าน

เพล้ง!

คนตัวเล็กเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พลางขมวดคิ้วแน่นกับท่าทีของเขาที่ดูเกรี้ยวกราดในตอนนี้

ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นพรวดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันหลังแล้วก้าวเท้าไปยังโต๊ะด้านหลังโดยไม่รอช้า

“เมื่อกี้มึงพูดถึงใคร” เขาเอ่ยเสียงเข้ม พร้อมกวาดสายตาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างดุดัน 

ไอ้พวกเด็กเทคนิค…

“กูพูดถึงคนสวย มึงมีปัญหาอะไร” หนึ่งในนั้นตอบกลับอย่างยียวน พลางจ้องหน้าเขาด้วยแววตาหาเรื่อง

“คนสวยที่มึงพูดถึง คือคนไหน” ไต้ฝุ่นย้อนถามกลับ ถ้าคนสวยที่มันพูดถึง คือคนสวยของเขา มันได้ไปนอนหยอดน้ำเกลือที่โรงพยาบาลแน่

สิ้นเสียงทุ้ม อีกฝ่ายก็ชะโงกหน้ามองไปด้านหลังของเขา ที่มีคนตัวเล็กยืนดูอยู่ไม่ไกล แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนๆ

“คนที่ผิวขาวๆ นมโตๆ พูดแล้วน่าบีบชะมัด” ผู้ชายคนนั้นเว้นช่วง ก่อนจะหันกลับมามองเขาด้วยสีหน้าท้าทาย

“ของจริงไหมวะ”

ไต้ฝุ่นขบกรามแน่น พลางกระชากคอเสื้อของคนตรงหน้าทันที

หมับ!

“ไอ้เหี้ย” เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย พร้อมกับง้างแขนขึ้นเพื่อเตรียมชกลงบนใบหน้าของอีกฝ่าย

ทว่าชาร์มกลับเข้ามาคว้าแขนของเขาเอาไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“พี่ไต้ฝุ่น! อย่ามีเรื่องกันเลยนะ คนมองหมดแล้ว”

เขาหันหน้าไปมองเธอด้วยแววตาฉายความไม่พอใจอย่างชัดเจน

“เมื่อกี้มันพูดถึงเธอแบบนั้น ไม่ได้ยินหรือไงวะ”

คนตัวเล็กเหลือบสายตามองไปทางผู้ชายสองคนนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมามองเขาแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

“ได้ยิน...แต่เราไม่ถือ ใครจะมองจะวิจารณ์รูปร่างเรายังไงก็ตามใจเขาเลย”

สิ้นเสียงหวาน ไต้ฝุ่นก็ขบกรามแน่นอย่างหงุดหงิด

จากนั้น ผู้ชายคนที่เขารั้งคอเสื้อเอาไว้ก็เอ่ยขึ้น

“ผัวที่ดีต้องเชื่อฟังเมียนะครับ”

ดวงตาคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายนิ่ง ก่อนจะผลักออกห่างอย่างเต็มแรง เพราะมันพูดเข้าหูเขาหรอกนะถึงยอมปล่อยไปง่ายๆ

“กลับ!” พูดจบ เขาก็คว้าแขนของคนตัวเล็กให้เดินตามมาออกมาอย่างรวดเร็ว

บรรยากาศภายในรถเงียบสนิทจนน่าอึดอัด ชาร์มได้แต่ชำเลืองมองคนด้านข้างเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ

“พี่จะทำหน้าตึงใส่เราทำไมเนี่ย”

ไต้ฝุ่นหันมามองเธอนิ่ง พลางตอบอย่างตรงไปตรงมา

“พี่โกรธเธอไง! มันว่าเธอขนาดนั้นจะให้ยอมได้ยังไงวะ น่าจะให้พี่ซัดพวกมันสักทีสองที” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเดือดดาล

“เล่นสมบทบาทมาก พี่นี่มืออาชีพสุดๆ เลย” ชาร์มพูดพร้อมรอยยิ้ม 

เพราะทั้งคู่ตกลงกันว่าเป็นแฟนปลอมๆ แต่เขากลับแสดงท่าทีห่วงใยเธออย่างไม่เสแสร้ง จนเธออดรู้สึกแปลกๆ ในใจไม่ได้

“สมบทบาทอะไร?” ไต้ฝุ่นขมวดคิ้วย้อนถามกลับอย่างไม่เข้าใจ

“ก็แฟนปลอมๆ ไง พี่เล่นได้เนียนมาก” เธอตอบกลับทันควัน พลางจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่บึ้งตึงอย่างไม่ลดละ

ทันใดนั้น ไต้ฝุ่นก็เบือนหน้าหนีไปอีกทางเพื่อหลบสายตาคู่สวย เพราะเธอมีผลต่อใจเขาเหลือเกิน

ชาร์มที่เห็นคนด้านข้างเอาแต่นั่งนิ่ง ไม่ยอมหันหน้ามาคุยกันสักที เธอจึงขยับเข้าไปใกล้อีกนิด พลางยื่นมือสะกิดแขนของเขาเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้น

“ถ้าแฟนโกรธแบบนี้ เราต้องง้อยังไงอ่า”

สิ้นเสียงหวาน เขาก็หันขวับมามองเธอทันที พร้อมกับเลิกคิ้วถาม

“อยากง้อ?”

“อือ” คนตัวเล็กพยักหน้ารับเบาๆ

จากนั้น ไต้ฝุ่นก็อุ้มเธอขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักแกร่งของเขาอย่างรวดเร็ว โดยที่ทั้งคู่หันหน้าเข้าหากัน

พรึบ!!

“พะ พี่จะทำอะไรอะ” ชาร์มเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พร้อมกับเอ่ยถามเสียงสั่น

“ก็ให้เธอได้ง้อพี่ถนัดๆ ไงล่ะ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

คนตัวเล็กขมวดคิ้วเข้าหากันทันที พลางมองเขาอย่างไม่เข้าใจ แล้วถามออกไป

“มันต้องขนาดนี้เลยเหรอ?”

“อือ” ไต้ฝุ่นพยักหน้าเบาๆ มือหนาโอบกอดเอวบางเอาไว้แน่น

“พี่ชอบสกินชีพอ่า ยิ่งนั่งบนตักแบบนี้...พี่ยิ่งใจอ่อนง่าย หายโกรธไว” เขาว่า

ชาร์มได้แต่นั่งนิ่ง จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาโดยไม่พูดอะไร

ทันใดนั้น ไต้ฝุ่นก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ไหนลองง้อพี่สิครับ”

“ไม่ง้อ” เธอพยายามดิ้นเพื่อลุกลงจากตักแกร่ง ทว่าคนเอาแต่ใจกลับไม่ยอมปล่อยให้เป็นแบบนั้น เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ แล้วพูดชิดใบหูเล็กเบาๆ

“ถือว่าฝึกไว้ง้อแฟนเธอไง”

คำพูดหลอกล่อของเขา ทำให้คนตัวเล็กชะงักไปทันที พลันนึกอยากลองเพื่อฝึกไว้ง้อกวินแฟนหนุ่มของเธอ

ร่างบางสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วจ้องมองเข้าไปในดวงตาคมกริบ ก่อนจะพูดออกไป

“เรื่องเมื่อกี้…เรารู้ว่าพี่โกรธ แต่พี่อย่าถือสาคนพวกนั้นเลยนะ เพราะยังไงคนที่ได้ครอบครองเรา ก็มีแค่พี่” เธอพูดพร้อมกับโอบลำคอของเขา พลางเอียงคอเล็กน้อย แล้วกะพริบตาปริบๆ อย่างออดอ้อน

ไต้ฝุ่นมองท่าทางของคนตรงหน้านิ่ง ใจแกร่งเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ เขาจึงรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางโดยเร็ว

“โห...แล้วทำหน้าโคตรน่ารักเลย เล่นเอาใจพี่สั่นหมดแล้วเนี่ย” 

“งั้นแสดงว่าพี่หายโกรธเราแล้วใช่ปะ” เธอยิ้มกว้างอย่างดีใจ 

“อือ เจอแบบนี้พี่โกรธไม่ลงเลยว่ะ”