ตอนที่ 6 อยากเห็นหน้าแฟนเธอว่ะ

เช้าวันต่อมา

ชาร์มสะดุ้งตื่นเมื่อเสียงเรียกเข้าของใครบางคนดังขึ้นข้างหู เธอเลือกที่จะเพิกเฉย ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะราวกับต้องการตัดขาดจากโลกภายนอก

ทว่าเสียงนั้นยังคงดังรบกวนอย่างต่อเนื่องไม่ยอมหยุด จนคนตัวเล็กต้องเอื้อมมือควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อมากดรับสายด้วยความรำคาญ

“ฮัลโหล...” เธอเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ดวงตาคู่สวยยังคงปิดสนิท

 (ยังไม่ตื่นเหรอ?) ปลายสายย้อนถามกลับทันควัน

สิ้นเสียงทุ้ม คนตัวเล็กก็หรี่ตามองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไป

“เสียงง่วงขนาดนี้ตื่นแล้วมั้ง แล้วพี่มีอะไรโทรมาหาเราแต่เช้าเลยเนี่ย”

 (โทรปลุกไง เป็นแฟนที่ดีปะ) ไต้ฝุ่นเอ่ยขึ้น

ชาร์มได้แต่ส่ายหน้าไปมาช้าๆ แค่แฟนปลอมๆ เขาต้องจริงจังขนาดนี้เลยเหรอ? ทั้งบอกฝันดีและโทรปลุก

แฟนตัวจริงของเธอ ยังไม่เคยทำสักครั้ง…

“หึ! เรามีเรียนบ่าย” เธอตอบออกไป เพราะตอนนี้มันเพิ่งจะแปดโมง

 (อ้าว! พี่ไม่รู้อะ ขอโทษนะ) ปลายสายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

“อือ ไม่เป็นไรค่ะ แล้วพี่มีอะไรอีกไหม เราจะได้นอนต่อ” 

 (งั้นพี่ไม่กวนแล้ว เย็นนี้เจอกันครับ) 

หลังกดวางสายจากอีกฝ่าย ชาร์มก็หลับตาลงทันที เธอเป็นคนหลับง่าย ไม่นานก็จมหายเข้าสู่ห้วงความฝันอีกครั้ง

อีกฟากฝั่ง

ไต้ฝุ่นนั่งยิ้มให้กับหน้าจอโทรศัพท์มือถืออยู่พักหนึ่ง แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอมีคนในใจอยู่แล้ว รอยยิ้มนั้นก็ค่อยๆ จางหายไปจากใบหน้าหล่อเหลา

“อยากเห็นหน้าแฟนเธอว่ะ” เขาพึมพำเสียงเบา ก่อนจะลุกลงจากเตียง แล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการอาบน้ำและแต่งตัวไปเรียน

ในระหว่างที่ไต้ฝุ่นกับกลุ่มเพื่อนกำลังนั่งรออาจารย์เข้าสอนอยู่นั้น นิ้วหนาก็กดพิมพ์ข้อความส่งไปหาใครบางคนพร้อมกับยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว จนเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ อดเอ่ยถามไม่ได้

“มึงมีสาวเหรอวะไอ้ฝุ่น ช่วงนี้ทำตัวแปลกๆ” เพลิงกัลป์ว่า พลางจ้องมองหน้าเขาอย่างจับพิรุธ

“เออ! เลิกเรียนก็รีบกลับก่อน เหมือนรีบไปหาใคร” ช็อปเปอร์เอ่ยเสริมทันที

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“พวกมึงอย่าคิดเองเออเอง กูยังไม่มีใคร” ถึงแม้ในใจจะอยากเป็นมากกว่านั้น แต่เขาก็รู้ดีว่าคงไม่มีวันได้โอกาสนั้น

จู่ๆ ใบหน้าหล่อเหลาก็หม่นหมองลงทันที ราวกับความคิดบางอย่างได้ฉุดเขากลับไปยังความเป็นจริง

ช็อปเปอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางมองหน้าเพื่อนด้วยความงุนงง ก่อนจะเอ่ยถามออกมา

“แล้วมาทำหน้าเศร้าทำไมวะ หรือมึงแอบชอบคนที่เขามีแฟนแล้ว”

คำพูดนั้น เหมือนจี้ปมบางอย่างในใจของเขา ไต้ฝุ่นได้แต่นั่งนิ่ง โดยไม่ตอบอะไรกลับไป ดวงตาคมเหม่อลอยไปข้างหน้า ขณะที่ในใจกลับเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่ไม่อาจเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้

“มันเงียบว่ะ” เพลิงกัลป์ว่า พร้อมกับชะโงกหน้าเข้ามาใกล้เขา

“ไม่เถียงซะด้วย อย่าบอกว่าจริง” ช็อปเปอร์เสริมขึ้นทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอยากรู้

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงอย่างผิดสังเกต ทั้งสองคนสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนที่เพลิงกัลป์จะเบิกตากว้าง ราวกับเพิ่งปะติดปะต่ออะไรบางอย่างได้ แล้วรีบคะยั้นคะยอถามเขาอย่างตื่นเต้น

“ไอ้ฝุ่น! ใครวะ มึงชอบใคร สาวคณะไหนวะ”

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะตอบออกไปเสียงเบา

“ไม่ใช่มอเรา”

“เชี่ย! ใครกันที่ทำให้มึงตกหลุมรักได้ อยากเห็นหน้าเลยว่ะ” ช็อปเปอร์ว่า

ไต้ฝุ่นหันไปมองหน้าเพื่อน แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขมขื่น

“กูคงทำได้แค่รักข้างเดียวว่ะ เพราะเธอมีแฟนแล้ว”

เพลิงกัลป์กับช็อปเปอร์สบตากันโดยอัตโนมัติ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเพื่อนที่นั่งทำสีหน้าตัดพ้ออย่างเห็นใจ

“แฟนเขาดีไหมล่ะ ถ้าไม่ดีมึงก็แย่งมา” ช็อปเปอร์ชี้แนะออกไป

ทันใดนั้น ผิงผิงเพื่อนสาวคนเดียวในกลุ่มที่นั่งฟังอยู่นานก็เอ่ยขึ้น

“เปอร์! มึงก็แนะนำเพื่อนดีๆ หน่อยดิ”

“กูเห็นด้วยกับไอ้เปอร์นะ นานๆ ทีไอ้ฝุ่นมันจะเจอคนที่ถูกใจ ถ้าแฟนเขาไม่ดี มึงก็แค่แย่งมาแล้วดูแลแทน” เพลิงกัลป์ว่า

“ใช่! กูคนหนึ่งที่ทนไม่ได้ ถ้าเห็นคนที่เรารักต้องเจอผู้ชายเหี้ยๆ” ช็อปเปอร์เสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ไต้ฝุ่นเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับพยายามใช้ความคิด ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

“แต่กูไม่รู้เลยว่ะ ว่าแฟนเธอเป็นคนดีหรือเปล่า” เพราะเขายังไม่รู้เลยว่าใครคือแฟนของเธอ

“มึงก็หลอกถามดิ ฉลาดหน่อยสิครับเพื่อน อยากได้เขาอย่ามัวทำตัวเป็นพระเอก” เพลิงกัลป์ว่า

จากนั้น ช็อปเปอร์ก็เอ่ยถามทันที 

“ผู้หญิงที่มึงชอบเรียนมอไหนวะ?”

“หยุดพูดกันก่อน อาจารย์มาแล้ว” ผิงผิงเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นอาจารย์เดินเข้ามาภายในห้อง

หลังจากนั้นทุกคนก็ชะงักนิ่งไป ก่อนจะตั้งใจเรียนอย่างจริงจังทันที

เวลา 17.00 น.

ไต้ฝุ่นยืนรอชาร์มอยู่ตรงโรงจอดรถของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งเหมือนเช่นทุกครั้ง

ไม่นาน คนตัวเล็กก็เดินทางมาถึง

“หิวไหม?” เขาเอ่ยถามทันทีที่เธอก้าวลงจากรถ

“อือ” เธอพยักหน้ารับเบาๆ

เขาจ้องมองใบหน้าสวยด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะยื่นมือไปหยิบใบไม้ออกจากบนศีรษะเล็ก พร้อมกับเอ่ยถาม

“อยากกินอะไร ปิ้งย่างหรือชาบู หืม?”

ชาร์มเม้มริมฝีปากเล็กน้อยกับการกระทำของเขาเมื่อครู่ แล้วตอบเสียงเบา

“เราอยากกินบะหมี่เกี๊ยวอ่า”

“พี่มีร้านประจำอยู่ เจ้านี้อร่อยมาก ไปปะ?” ไต้ฝุ่นถามกลับทันควัน

“อือ งั้นพี่ขับนำเราไปเลย” เธอว่า ก่อนจะหันหลังเปิดประตูรถ

ทันใดนั้น เสียงทุ้มก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้คนตัวเล็กชะงักทันที

“ไปด้วยได้ไหม เดี๋ยวพี่ขับรถให้”

ชาร์มหันขวับมามองเขา พลางเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยถาม

“พี่จะทิ้งรถไว้ที่นี่เหรอ?”

“อืม เดี๋ยวค่อยกลับมาเอา”

หญิงสาวยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลบางอย่างในใจ

แต่แล้วไต้ฝุ่นก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง พลางแบมือไปตรงหน้าเธอ

“พี่ขอกุญแจรถหน่อย”

ชาร์มมองสบตาเขาตรงๆ ก่อนจะยื่นกุญแจรถให้กับอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย แล้วหมุนตัวเดินไปนั่งฝั่งข้างคนขับทันที

ใช้เวลาไม่นานนัก ไต้ฝุ่นก็พาคนตัวเล็กมาถึงยังร้านบะหมี่เกี๊ยวชื่อดังที่เขาชอบทานเป็นประจำ ซึ่งร้านจะตั้งอยู่ระหว่างมหาวิทยาลัยของเขาและเธอ

“ร้านนี้เหรอ? คนเยอะมากเลย เราจะได้กินกี่โมงเนี่ย” ชาร์มเอ่ยขึ้น ขณะเดินมาหยุดอยู่หน้าร้าน ดวงตาคู่สวยจ้องมองเข้าไปด้านในที่เต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมาก

“ตามพี่มา! เดี๋ยวก็ได้กิน”

พูดจบ ไต้ฝุ่นก็คว้าข้อมือเล็กให้เดินตามเขาเข้าไปอย่างไม่รีรอ

“กินอะไร เดี๋ยวพี่ไปสั่งให้” เขาเอ่ยถาม เมื่อเธอนั่งลงบนเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว

“เราเอาบะหมี่เกี๊ยวต้มยำ ไม่ใส่กระเทียม” 

“อืม นั่งรอพี่อยู่ตรงนี้ก่อนนะ”

ชาร์มพยักหน้ารับเบาๆ หลังจากนั้นไต้ฝุ่นก็เดินเข้าไปสั่งกับป้าคนขายที่อยู่ด้านในทันที

“ผู้หญิงโต๊ะด้านหน้าแม่งสวยฉิบหาย”