Share

บทที่ 3 มองคนไม่ผิด 2/2

last update publish date: 2026-06-30 04:38:28

เย็นวันนั้นจื่อรั่วก็ได้เข้ามาหาไป๋มู่เหยาที่อยู่ในห้องเพียงลำพัง นางนำรายงานมอบให้กับเจ้านายสาวด้วยสีหน้านอบน้อม

"เรื่องที่คุณหนูให้บ่าวไปสืบได้ความแล้วเจ้าค่ะ"

ไป๋มู่เหยารับมาด้วยรอยยิ้ม นางรีบเปิดอ่านเอกสารทันทีด้วยความอยากรู้ กวาดสายตาอ่านเพียงครู่หนึ่งก็จดจำเนื้อหาได้ทั้งหมด

"ทำได้ดีมาก นี่คือรางวัลของเจ้า"

ไป๋มู่เหยามอบสินน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับสาวใช้คนโปรด อีกฝ่ายรับมาด้วยความยินดี

"ขอบคุณมากเจ้าค่ะ"

"วันพรุ่งเตรียมตัวออกไปข้างนอกกับข้าด้วย ข้ารู้สึกว่าอยากจะได้ผ้าไหมมาตัดชุดใส่เล่นเสียหน่อย"

"แต่วันนี้คุณหนูเพิ่งจะไปตัดชุดใหม่มาเองนะเจ้าคะ"

"แต่ผ้าที่ได้วันนี้ไม่ใช่จากร้านของคุณชายโม่นี่น่า ข้าอยากจะตัดชุดจากผ้าไหมของเขา"

ไป๋มู่เหยาเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยแผนการที่ผุดขึ้นมาในหัวของตน นางรู้แล้วว่าจะเข้าหาโม่เซวียนอย่างไรดี ในเมื่อเขาคือพ่อค้าผ้าเช่นนั้นนางก็จะซื้อผ้าจากเขาเสีย มิแน่วันพรุ่งนางอาจจะได้พบหน้าเขาอีกครั้งก็เป็นได้

"คุณหนูแน่ใจที่จะทำเช่นนี้จริง ๆ หรือเจ้าคะ"

"แน่ใจสิจื่อรั่ว ข้าคิดว่าตนเองมองคนไม่ผิดนักหรอก คุณชายโม่ผู้นี้ทั้งรูปงาม กล้าหาญ และยังอ่อนโยนอีกด้วย หลังจากทานข้าวด้วยกันข้าก็พอรู้นิสัยของเขามาบ้าง เขาไม่สั่งสุราอย่างน้อยก็ไม่ใช่คนติดสุรานัก ไม่ทำสีหน้ากะลิ้มกะเหลี่ยใส่ข้าก็แสดงว่าไม่ใช่บุรุษมักมากในกาม และจากที่เจ้าไปสืบมาก็ทำให้ข้ารู้จักเขามากขึ้น เช่นนี้แล้วยังมีอะไรที่ต้องลังเลอีกเล่าจื่อรั่ว"

"หากคุณหนูตัดสินใจเช่นนี้แล้ว บ่าวก็จะช่วยคุณหนูอีกแรงหนึ่งเจ้าค่ะ"

จื่อรั่วยืดอกด้วยท่าทางจริงจัง หากคุณหนูอยากจะได้คุณชายโม่เซวียนมาเป็นสามี นางก็จะช่วยให้ความปรารถนาของคุณหนูเป็นจริงให้จงได้

"ฮ่ะฮ่า เด็กดี"

ไป๋มู่เหยาอมยิ้มด้วยความเอ็นดู ก่อนที่นางจะเผากระดาษในมือทิ้งเพื่อไม่ให้เหลือหลักฐาน ด้วยตัวนางจดจำเรื่องทั้งหมดของโม่เซวียนเอาไว้ได้หมดแล้ว คอยดูเถิดว่านางจะงัดวิธีใดในการเกี้ยวบุรุษผู้นี้กัน

เช้าวันรุ่งขึ้นที่ร้านอาภรณ์ของตระกูลเหลียน ไป๋มู่เหยาและจื่อรั่วมาถึงร้านในยามสาย ทันทีที่พวกนางทั้งสองปรากฏกายขึ้น หลงจู๊ก็รีบเข้ามาต้อนรับด้วยท่าทางแข็งขันทันที

"คารวะคุณหนูใหญ่ไป๋เจ้าคะ หากมิสิ่งใดที่ต้องการบอกข้าน้อยได้เลยนะเจ้าคะ"

หลงจู๊ผู้นี้นางเป็นสตรีหม้ายที่สามีตาย ด้วยความช่างเจรจาและเฉลียวฉลาดทำให้นางได้เป็นหลงจู๊ประจำร้าน แม้ร้านอาภรณ์ตระกูลเหลียนจะไม่ใช่ร้านอาภรณ์อันดับหนึ่งของเมืองฉางชิง ทว่าก็ถือเป็นร้านอาภรณ์ที่ขึ้นชื่ออันดับสอง

"ข้าอยากรู้ว่ามีผ้าไหมจากเมืองหลวงหรือไม่" นางเอ่ยถามเพื่อหยั่งเชิง

หลงจู๊นิ่งคิดไปครู่ "คุณหนูใหญ่ไป๋ช่างกว้างขวางนัก เมื่อเร็ว ๆ นี้เพิ่งมีผ้าไหมเนื้อดีจากเมืองหลวงเข้ามาเจ้าค่ะ เป็นโชคดีของร้านตระกูลเหลียนที่ได้ร่วมลงทุนกับพ่อค้าผ้าแซ่โม่เจ้าค่ะ ทำให้ที่ร้านมีผ้าไหมเนื้อดีที่มาจากเมืองหลวงหลายพับเลยเจ้าค่ะ ขอเชิญคุณหนูไป๋นั่งรอตรงนี้สักครู่ ข้าน้อยจะรีบไปนำมาให้เดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ"

"รบกวนแล้ว"

ไป๋มู่เหยาแย้มยิ้มบาง ๆ นางนั่งรอตรงห้องส่วนตัวที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ เพียงไม่นานหลงจู๊ก็เดินเข้ามาพร้อมกับคนงานร้านที่นำผ้าไหมเข้ามาเกือบยี่สิบพับ

"ผ้าไหมจากนายท่านโม่เนื้อดีมากเลยเจ้าค่ะ เชิญคุณหนูใหญ่ไป๋เลือกดูได้ตามใจชอบเลยนะเจ้าคะ"

"ขอบใจเจ้ามาก" ไป๋มู่เหยาลูบไล้ผ้าไหมที่วางอยู่ตรงหน้าด้วยความสนใจ "ผ้าไหมพวกนี้ชั้นดีนัก ทั้งสัมผัสยังนุ่มลื่นเย็นสบายนัก เหมาะจะตัดชุดใส่ในช่วงนี้พอดีเลย เช่นนั้นข้าเอา..."

ไป๋มู่เหยาชี้ไปยังผ้าไหมสีแดง สีชมพู สีฟ้า สีม่วง และสีเขียว ก่อนจะชี้ไปยังผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มเป็นผืนสุดท้าย

"คุณหนูใหญ่ไป๋ช่างตาถึงนัก ข้าน้อยจะรีบตัดชุดที่งดงามที่สุดเลยเจ้าค่ะ" หลงจู๊ยิ้มกว้างด้วยความยินดี

"ผ้าไหมทั้งห้าพับนี้ข้าจะตัดเป็นชุด ส่วนสีน้ำเงินเจ้าช่วยห่อให้ข้าด้วย"

"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"

หลงจู๊รับคำด้วยสีหน้าปลื้มปริ่ม นางรีบนำผ้าไหมทั้งหมดออกไปจัดการห่อข้างนอกทันที จื่อรั่วลุกขึ้นแล้วเดินตามหลงจู๊ไปจ่ายเงินให้กับเจ้านายสาว ก่อนจะแอบกระซิบถามเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน

"ท่านหลงจู๊ มิทราบว่านายท่านโม่ผู้นี้จะมาที่ร้านหรือไม่"

หลงจู๊มองจื่อรั่วด้วยความสงสัย คราแรกนางตั้งใจจะไม่เอ่ยถึงนายท่านโม่ ทว่าเห็นจื่อรั่วพยักหน้าไปยังห้องที่ไป๋มู่เหยานั่งอยู่จึงเข้าใจในฉับพลัน

"ข้าเข้าใจแล้ว เดิมทีนายท่านโม่ไม่ได้เข้ามาที่ร้านบ่อยนัก แต่ทุก ๆ สามวันในยามเฉินถึงยามอู่นายท่านจะเข้ามาตรวจบัญชีที่ร้าน"

"ขอบใจหลงจู๊มาก"

จื่อรั่วยัดถุงเงินใส่มือของหลงจู๊ ก่อนจะเดินยิ้มเข้าไปในห้องเพื่อรายงานให้กับเจ้านายสาวทราบ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   ตอนพิเศษ 2 สามีเอาอกเอาใจ

    ตอนพิเศษ 2สามีเอาอกเอาใจไป๋มู่เหยาปรับตัวเข้ากับวงสังคมชั้นสูงได้อย่างรวดเร็ว อนึ่งเพราะนางมีไทเฮาและฮูหยินของฝ่ายไทเฮาและฮ่องเต้คอยให้การสนับสนุน กอปรกับความมีไหวพริบและรู้จักมองสถานการณ์ว่าควรอ่อนน้อมหรือแข็งข้อ ทำให้เวลานี้ตัวนางเองได้กลายเป็นสตรีที่มีอิทธิพลในชนชั้นสูงมิน้อยเลย วันนี้เองนางก็ได้รับเชิญให้ไปดื่มชาชมดอกโบตั๋นที่จวนของอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย"วันนี้มู่ฮูหยินก็แต่งกายได้งดงามมากเลย มิทราบว่าอาภรณ์นี้ตัดที่ร้านใดหรือ" ฮูหยินของขุนนางขั้นสามเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น"จางฮูหยินเอ่ยชมเกินไปแล้ว อาภรณ์นี้เป็นท่านกั๋วกงที่สั่งตัดที่ร้านอาภรณ์นภาจันทร์ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าผ้าที่ใช้เป็นไหมของอะไร""ขอให้ข้าจับดูได้หรือไม่" ลั่วฮูหยินผู้มีความรู้เรื่องผ้าไหมเอ่ยถามด้วยความสนใจ ตั้งแต่เห็นไป๋มู่เหยาเดินเข้ามานางก็จดจ้องไม่วางตาแล้ว ไม่รู้ว่าจะใช่ผ้าไหมที่นางคิดในใจหรือไม่"ย่อมได้อยู่แล้ว"ไป๋มู่เหยายื่นแขนให้กับฮูหยินของท่านรองเสนาบดีกรมตุลาการ ทันทีที่อีกฝ่ายสัมผัสเนื้อผ้าของนางก็ดวงตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้น "นี่คือผ้าไหมน้ำค้างแข็งแห่งแดนเหนือไม่ผิดแน่ ผ้าไหมที่ทั้งเรียบลื่

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   ตอนพิเศษ 1 ออดอ้อนภรรยา

    ตอนพิเศษ 1ออดอ้อนภรรยา"ท่านพี่ ข้าจั๊กจี้นะเจ้าคะ หยุดได้แล้วเจ้าค่ะ"ไป๋มู่เหยาพยายามหลบจมูกโด่งที่ซุกไซ้ซอกคอขาวของนางไม่หยุด ทว่าไม่ว่านางจะพยายามเบือนหน้าหนีเพียงใด แต่ก็มิอาจรอดพ้นริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาไปได้เลย ทั้งยังถูกเขาจับคางของนางให้หันกลับมามองเขาเสียด้วย ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะฉกวูบลงมาที่เรียวปากนุ่มของตน ดูดเม้มไปมาก่อให้เกิดความรู้สึกปั่นป่วนในท้องน้อย"อือ... ยังหวานมิเปลี่ยนไปเลยนะน้องหญิง เมื่อไหร่เจ้าจะทำงานเสร็จเสียทีเล่า พี่รอเจ้ามานานกว่าครึ่งชั่วยามแล้ว" ใบหน้าอันหล่อเหลาผละออกมาเล็กน้อย ดวงตาคู่คมทอดมองสตรีที่นั่งอยู่บนตักอย่างแสนรัก จมูกโด่งพลันกดฟอดลงไปที่แก้มนุ่มนิ่มหลายที"ข้าขอเวลาอีกแค่หนึ่งถ้วยชานะเจ้าคะ ขอจัดการบัญชีตรงนี้ชั่วครู่หนึ่งก็เสร็จแล้วเจ้าค่ะ""เฮ้อ... ตัวข้านั้นสำคัญน้อยกว่าบัญชีพวกนี้ใช่หรือไม่"ไป๋มู่เหยากับท่าทางแสนงอนของสามี นางวางพู่กันในมือลงแล้วหันไปจุ๊บแก้มสากของสามีแผ่วเบา "ท่านพี่ของข้าย่อมต้องสำคัญที่สุดอยู่แล้วเจ้าค่ะ ที่ข้าเร่งทำงานให้เสร็จโดยไวก็เพราะอยากจะใช้เวลาอยู่กับท่านพี่นาน ๆ นี่เจ้าคะ""เช่นนั้นก็ได้ งั้นพี่ไปรอที่ห้

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   บทที่ 16 งานแต่งงานอันชื่นมื่น (ตอนจบ)

    บทที่ 16งานแต่งงานอันชื่นมื่นหนึ่งเดือนผ่านไปเมืองฉางชิงได้กลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง หลังจากการสอบจอหงวนในเมืองหลวงได้ผ่านพ้นไปแล้ว ฮ่องเต้ได้ทรงแต่งตั้งทั่นฮวาคนใหม่ให้มาดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองแห่งเมืองฉางชิง และผู้นั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นไป๋อวี้หยุน บุตรชายคนโตของสกุลไป๋นั่นเองคนสกุลไป๋ได้กลายเป็นสกุลที่มีอำนาจมากที่สุดในเมืองทันที ทว่าคนสกุลไป๋กลับประพฤติตัวอย่างเช่นที่เคยเป็นมา นั่นยิ่งทำให้ชาวเมืองรักและเทิดทูนคนสกุลไป๋มากขึ้นไปอีก ยิ่งเจ้าเมืองคนใหม่ทั้งหล่อเหลาและชาญฉลาดมากถึงเพียงนี้ด้วยแล้ว นับว่าเป็นโชควาสนาของคนเมืองฉางชิงโดยแท้ในวันที่อากาศแจ่มใสเหมาะแก่การเก็บผลลิ้นจี่ลูกสีแดงสวย สวนลิ้นจี่ของสกุลไป๋เต็มไปด้วยคนงานที่เวลานี้กำลังวุ่นวายกับการเริ่มเก็บผลลิ้นจี่ในสวน ไป๋มู่เหยาต้องมาควบคุมงานด้วยตนเองเพื่อไม่ให้มีอะไรผิดพลาด ผลลิ้นจี่ที่เก็บแล้วจะถูกส่งไปยังลานกว้างเพื่อคัดแยกต่อไป ผลลูกใหญ่สวยจะถูกนำไปขาย ส่วนผลเล็กจะถูกเก็บไปทำสุราลิ้นจี่"คุณหนูเจ้าคะ นายท่านให้มาตามคุณหนูกลับจวนเจ้าค่ะ""มีเรื่องอะไรหรือไม่""บ่าวเองก็ไม่ทราบเช่นกันเจ้าค่ะ เพียงแต่เห็นรถม้าหลายคั

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   บทที่ 15 สามีภรรยารวมใจเป็นหนึ่ง 2/2

    "ท่านพ่อ ฮือ ๆ ทำร้ายคนดีแล้ว เป็นพวกเจ้าที่ทำร้ายพี่ชายข้าและท่านพ่อ"เฉินหยู่ถงที่ถูกพาตัวเข้ามายังศาลกรีดร้องด้วยความไม่พอใจ ขณะที่เฉินฮูหยินนั่งตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แม้นางจะไม่ใช่สตรีที่ฉลาดมากนัก แต่ก็มองออกว่าบัดนี้พวกนางสกุลเฉินถึงคราวซวยแล้วปัง!"ข้าเตือนเจ้าแล้วนะเฉินฟู่ว่าถ้ายังพ่นคำหยาบคายจะต้องเจอกับอะไร"โม่เซวียนพยักหน้าให้กับอวี่ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาพร้อมกับถือดาบเข้ามาใกล้ เฉินฟู่ตกใจกลัวจนแทบสิ้นสติ"ขะ ข้าน้อยผิดไปแล้วขอรับ ข้าน้อยเพียงแค่โกรธที่นางกลับขาวเป็นดำก็เท่านั้นเอง ท่านมู่กั๋วกงโปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วยขอรับ ข้าน้อยจะไม่พูดแล้ว""ข้าจะยังไม่ตัดลิ้นเจ้าหรอกเฉินฟู่ เพียงแต่ว่าเจ้าสมควรได้รับคำเตือนที่ขึ้นใจ"ฉึก!"โอ๊ยยยย"ใบหูข้างซ้ายของเฉินฟู่ถูกตัดกระเด็นตกลงพื้นข้างตัวของเขา เลือดสีแดงเข้มพลันไหลกระฉูดออกมาราวกับม่านน้ำไหล เฉินฟู่ทั้งตกใจและหวาดกลัวจนตัวสั่น เขาทำได้แค่กุมหูที่เลือดไหลไม่หยุดของตน"เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าเงียบเสียงแล้วเช่นนั้นข้าจะมาตัดสินเรื่องนี้เสียที พาตัวเฉินเย่เซียว เฉินหยู่ถงมาด้านหน้านี้""ขอรับ"คนของศาลว่าการ

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   บทที่ 15 สามีภรรยารวมใจเป็นหนึ่ง 1/2

    บทที่ 15สามีภรรยารวมใจเป็นหนึ่งสามวันถัดมาหน้าจวนที่ว่าการอำเภอเนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากมายที่มารอชมเรื่องสนุก ภาพที่เฉินฟู่ถูกลากตัวกลายเป็นเรื่องขบขันของคนทั้งเมือง มีผู้คนไม่น้อยที่ออกมาด่าทอและขว้างปาสิ่งของใส่ร่างของอดีตเจ้าเมืองผู้โลภมาก เพราะที่ผ่านมาเขาปกครองเมืองฉางชิงไม่ดีนัก เอื้ออำนวยต่อพวกพ้องและรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าอย่างหน้าไม่อาย ที่ผ่านมาพวกเขาต้องเจ็บช้ำกับการปกครองเมืองของเฉินฟู่มามากมายนัก ในที่สุดก็มีวันที่พวกเขาจะได้รับอิสระจากการถูกกดขี่ข่มเหงแล้ว"เปิดศาล!"ทันทีที่สิ้นเสียงของเจ้าหน้าที่ศาลว่าการ เหล่าชาวเมืองก็เงียบเสียงลงในฉับพลัน ร่างสูงสง่าของโม่เซวียนในชุดขุนนางสีแดงเลือดนกก้าวไปนั่งยังตำแหน่งสูงสุด เขากวาดตามองทุกผู้คนก่อนจะหยุดสายตาไปยังที่ไป๋มู่เหยาที่มาในฐานะผู้ร้องทุกข์ มุมปากหยักพลันปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ เมื่อนึกถึงค่ำคืนอันร้อนแรงที่ผ่านมา"นำตัวนักโทษเฉินฟู่เข้ามาได้""ขอรับ"ชั่วอึดใจร่างอันทรุดโทรมที่แทบจดจำไม่ได้ก็เดินเข้ามายังกลางลาน มือและเท้าของเขาถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็กอันหนักอึ้ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิง ทั้งยังมีกลิ่นเหม็นเน่าลอยคลุ้งมา

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   บทที่ 14 จัดการคนสกุลไป๋ 2/2

    "ผู้ที่คิดจะก่อกบฏเกรงว่าจะเป็นพวกเจ้าคนสกุลเฉินต่างหากเล่า"น้ำเสียงอันทรงอำนาจดังขึ้นมาจากทางหน้าประตู ร่างสูงสง่าในชุดขุนนางสีแดงอร่ามปรายตามองทั้งหมดด้วยสีหน้าเย็นเยียบ ลวดลายเมฆมงคลบนชุดปักด้วยด้ายทองคำอย่างสง่างาม ในมือยังถือแส้เหล็กที่ประดับด้วยทองคำอันหรูหรา เพียงแค่เขาก้าวเข้ามาก็ทำให้ผู้คนตกตะลึงจนพูดคำใดไม่ออก บรรยากาศรอบตัวเขาให้ความรู้สึกสูงสง่าและกดดันเป็นอย่างมาก"บังอาจ! เห็นท่านมู่กั๋วกงแล้วยังไม่คุกเข่าอีก"อวี่ในชุดผ้าไหมเนื้อดีสีดำตวาดเสียงดังก้อง เมื่อนั้นทุกคนจึงได้ล่วงรู้ฐานะที่แท้จริงของโม่เซวียน แท้จริงแล้วตัวตนของเขาก็ยิ่งใหญ่มากถึงเพียงนี้เชียวท่านมู่กั๋วกงผู้เป็นพระญาติฝั่งพระมารดาเพียงคนเดียวของฮ่องเต้น้อย มารดาของเขาคือน้องสาวของไทเฮา ทั้งเขายังเป็นไท่ฝูผู้คอยให้คำชี้แนะแด่ฮ่องเต้น้อยที่พระชนมายุเพียง 13 พรรษาเท่านั้น เขาคือผู้ที่ควบรวมอำนาจให้กับฮ่องเต้น้อย เป็นผู้ที่ฮ่องเต้และไทเฮาให้ความไว้วางใจมากที่สุด"ทะ ท่านมู่กั๋วกงอย่างนั้นหรือ ปะ เป็นไปไม่ได้"เฉินฟู่มองดูโม่เซวียนด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ เขาส่ายหน้าไปมาด้วยมิอาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้ พ่อค

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status