บทที่ 5 หลานชายกับเมียอา

ห้องอาหาร คฤหาสน์หลักตระกูลหยาง | เวลา 07.10

แสงแดดอุ่นสาดส่องเข้ามาตามแนวหน้าต่างตลอดโถงทางเดิน ชิงหลีต้องกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามแผ่นหลังกว้างอย่างพัลวัน ด้วยขาเรียวของเธอแทบจะก้าวตามจังหวะเดินที่มั่นคงและรวดเร็วของเขาไม่ทัน

หยางเป่ยหยุดชะงักที่หน้าทางเข้าห้องอาหารเพื่อรอให้คนตัวเล็กตามมาถึง ฝ่ามือหนาวาดลงไปโอบกระชับเอวคอดกิ่วเป็นสัญญาณให้เธอรู้ว่าละครบทถัดไปกำลังจะเริ่มขึ้น ก่อนจะพาเดินเข้าไปยังโต๊ะอาหารตัวยาวที่มีหยางเฉินผู้เป็นบิดานั่งนิ่งสงบอยู่หัวโต๊ะ

บนโต๊ะวันนี้ดูวุ่นวายเป็นพิเศษ ลูกชายของหยางหนานพี่ชายคนรองกำลังก้มหน้าก้มตาจัดการมื้อเช้าอย่างรีบเร่งจนแทบไม่ได้เงยหน้าเพื่อให้ทันเวลาไปโรงเรียนพร้อมกับลูกชายของหยางซี

ชายหนุ่มพาร่างบางนั่งลงที่เก้าอี้ว่างและติดกับเขา “ตาแก่... นี่ฉันมานอนค้างที่นี่ทั้งที จิตใจจะให้กินแต่ข้าวต้มจืดๆ นี่เหรอ?” หยางเป่ยเปรยขึ้นพลางชายตามองถ้วยอาหารตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์

หยางเฉินเงยหน้าจากหนังสือนิตยสารวงการธุรกิจ มองลูกชายคนเล็กด้วยสายตาราบเรียบ “ปกติแกก็กินได้... มีเมียแล้วอย่ามาทำตัวเป็นหัวโจกแถวนี้ แล้วก็หัดสำรวมเสียบ้าง”

ชิงหลีมองข้าวต้มหอมกรุ่นตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจว่าหยางเป่ยจะตีโพยตีพายไปทำไม ในเมื่อกลิ่นของมันช่างยั่วน้ำลายเสียจนเธอต้องหันไปมองเขาอย่างฉงนใจ

“น้องสะใภ้เล็กไม่ต้องตกใจไปหรอก เช้าไหนที่หยางเป่ยไม่หาเรื่องพ่อ นั่นแหละคือเรื่องผิดปกติ ค่อยมทตกใจ” หยางหนานพี่ชายคนรองเอ่ยกลั้วหัวเราะพลางส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจเมื่อเห็นสีหน้ามึนงงของชิงหลี

หยางเป่ยพ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ เขาแสร้งหันมามองร่างบางข้างกายด้วยสายตาเชื่อมเยิ้ม “ทานไปก่อนนะชิงหลี รอกลับคฤหาสน์ของเราเมื่อไหร่... เฮียจะเตรียมมื้อที่วิเศษที่สุดเอาไว้ปรนเปรอหนูเอง” เขาเอ่ยเสียงหวานเลี่ยนจงใจล้อไปกับบทบาทสามีหลงเมีย

เหล่าพี่ชายที่นั่งอยู่พากันทำท่าเหมือนจะอ้วกออกมาพลางหัวเราะร่วน ส่วนหยางเฉินได้แต่ส่ายหัวเบาๆ ให้กับลูกชายคนเล็กที่เป็นลูกหลงและมีความเอาแต่ใจเป็นที่หนึ่งในบรรดาพี่น้องทั้งหมด

ชิงหลีทำได้เพียงก้มหน้าลง ตักข้าวต้มเข้าปากอย่างหวาดๆ แม้คนอื่นในโต๊ะจะดูรื่นเริง ทว่าเธอกลับสัมผัสได้ถึงสายตาของหยางเฉินที่ลอบพินิจมาเป็นระยะ ทว่าแววตานั้นกลับว่างเปล่าจนน่าขนพอง... ราวกับว่าเธอเป็นเชื้อโรคร้ายที่แฝงตัวเข้ามาในตระกูลหยางอย่างไรอย่างนั้น

** **

ห้องโถงใหญ่ คฤหาสน์หลักตระกูลหยาง | 08:50 น.

หลังมื้อเช้าสิ้นสุดลง ทุกคนต่างย้ายขบวนมาพักผ่อนที่ห้องโถงใหญ่ ชิงหลีนั่งหดกายลีบเล็กอยู่เคียงข้างหยางเป่ยที่กำลังประลองหมากล้อมกับหยางตงพี่ชายคนโตอย่างเคร่งเครียด แม้เธอจะดูไม่ออกว่าหมากกระดานนี้ใครได้เปรียบ แต่บรรยากาศแห่งการชิงไหวชิงพริบระหว่างสายเลือดก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูหนักอึ้ง

จนกระทั่งหลี่เจียง ภรรยาของหยางตงเดินเท้าสะเอวเข้ามาเร่งให้สามีโทรตามลูกชายเสียที หยางเป่ยจึงได้ทีบีบคั้นให้พี่ใหญ่จำต้องละทิ้งหมากกระดานนี้ให้เขาก่อน ถึงจะยอมปล่อยตัวให้ลุกไปตามคำสั่งเมีย

“ไอ้เป่ย! เอ็งจะเอาแต่ใจไปถึงไหนวะ เมียก็นั่งหัวโด่อยู่ข้างๆ ยังจะบังคับให้เฮียยอมแพ้อีก!” หยางตงสบถอย่างหัวเสียเมื่อน้องชายตัวแสบไม่ยอมขยับทางให้

หยางเป่ยไม่สนคำบ่น เขาตวัดแขนแกร่งโอบรอบเอวบางของชิงหลีอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ “เฮียยอมแพ้ก่อน แล้วจะไปทำอะไรก็ไป”

สิ้นประโยคเอาแต่ใจนั้น ทั้งห้องโถงก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างขบขันในนิสัยลูกหลงของน้องเล็กที่ไม่เคยยอมใคร

“เอาวะ! แม่งโทรตรงนี้แหละ!” ด้วยศักดิ์ศรีพี่ใหญ่ค้ำคอ หยางตงไม่ยอมแพ้หมากกระดานนี้ง่ายๆ เขาจึงควักสมาร์ทโฟนต่อสายหาลูกชายกลางห้องโถงทันที “หยางชาน... ลูกอยู่ไหน?” หยางตงกรอกเสียงลงไป “รีบมาหน่อย อาเล็กของลูกพาเมียมาด้วยเนี่ย มาดูสิว่าอาสะใภ้เล็กจะสวยสู้แฟนเก่า ของลูกได้หรือเปล่า... เออ รีบมา แค่นี้แหละ”

วินาทีที่สิ้นประโยคของหยางตง กายบางพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนน่าใจหายอย่างควบคุมไม่ได้ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกจากอก ลำคอพลันแห้งผากราวกับผืนทรายที่ขาดน้ำ ร่างกายทุกส่วนเครียดเกร็งราวกับกำลังเผชิญหน้ากับความตาย

หยางเป่ยกระชับอ้อมแขนที่โอบเอวบางไว้แน่นขึ้น สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากร่างที่นั่งข้างๆ สัญชาตญาณพยัคฆ์บอกเขาว่าความลับที่เธอกลบฝังไว้กำลังจะถูกขุดขึ้นมา เขาโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูเล็ก “ดูเหมือนมึงจะสั่นเป็นเจ้าเข้าเลยนะ... อีโสเภณี”

ชิงหลีพยายามกลืนก้อนความหวาดกลัวลงสู่ลำคอที่ตีบตัน “คะ... คุณพูดอะไรนะคะ?” เธอเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่สั่นระริกปิดไม่มิด

หยางเป่ยเหยียดยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เขามองเห็นความละอายและหวาดหวั่นในดวงตาสีเทาที่เคยว่างเปล่าคู่นั้น “หรือมันเป็นผัวเก่ามึงล่ะ” เขาถามย้ำเสียงเบา ทว่ากรีดลึกไปถึงขั้วหัวใจคนฟัง

ชิงหลีรีบส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน “อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ!”

“เฮ้ย! เฮียยังนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ จะพรอดรักอะไรก็เกรงใจกันบ้าง!” หยางตงสบถออกมาอย่างขำๆ เมื่อเห็นน้องชายมัวแต่ซุกไซ้กระซิบกระซาบกับเมียจนลืมกระดานหมากล้อม

ทั้งห้องโถงเฮลั่นอีกครั้ง บรรยากาศกลับมาครึกครื้นและอบอวลไปด้วยความอบอุ่นของตระกูลใหญ่ที่มารวมตัวกันเพื่อฉลองให้การแต่งงานของน้องเล็ก... โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้อ้อมกอดที่ดูรักใคร่นั้น หยางเป่ยกำลังบีบเค้นบดขยี้ดวงใจของสตรีในอ้อมกอดอย่างเลือดเย็น!

 ***

เวลา 11:00 น.

บรรยากาศที่เคยรื่นเริงพลันตื่นตัวขึ้นทันที เมื่อหลี่เจียงส่งเสียงเรียกชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้ามาในโถงด้วยความดีใจ “หยางชาน! มานี่เร็วลูก มาดูอาสะใภ้เล็กของแกสิ สวยอย่างกับนางฟ้าเลยนะนั่น”

ชิงหลีตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ทั่วทั้งสรรพางค์กายกลับแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน วินาทีที่สบตากับชายหนุ่มตรงหน้า... หยางชาน อดีตคนรักที่เธอถูกบังคับให้เลิกราอย่างไม่เต็มใจก่อนจะต้องมาแต่งงานกับอาเล็กของเขา แววตาสีเทาที่เคยว่างเปล่าบัดนี้สั่นระริกด้วยความรู้สึกผิดและอาวรณ์ที่ท่วมท้นจนปิดไม่มิด

หยางเป่ยที่เฝ้าสังเกตปฏิกิริยานั้นอยู่ตลอดแค่นหัวเราะในลำคออย่างเหี้ยมเกรียม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากกายเขาจนคนรอบข้างเริ่มขยับตัวอย่างอึดอัดโดยไม่ทราบสาเหตุ เขาโน้มตัวลงกระซิบชิดใบหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ “ที่แท้... มันก็คือผัวเก่าของมึงจริงๆ สินะ”

เขาจงใจกระชากร่างบางเข้าหาตัวจนไร้ซึ่งช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน จนร่างทั้งสองบดเบียดกันอย่างจงใจยั่วยุสายตาหลานชาย หยางเป่ยเงยหน้าขึ้น จ้องประสานสายตากับหลานชายด้วยนัยน์ตาพยัคฆ์ที่เหนือกว่า และยั่วเย้า “หยางชาน... นี่คือภรรยาของอา เจิ้งชิงหลี”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ... อาสะใภ้เล็ก” หยางชานตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวที่เห็นหญิงสาวในดวงใจตกอยู่ในเงื้อมมือของชายที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุดในตระกูล

ชิงหลีสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของหยางเป่ยอย่างห้ามไม่อยู่ ขอบตาของเธอร้อนผ่าวและเริ่มแดงก่ำ เธอมองหยางชานด้วยความคิดถึงอย่างสุดซึ้งทว่ากลับทำได้เพียงยืนนิ่ง ในขณะที่มือหนาของหยางเป่ยบีบเค้นเอวบางไว้แน่นราวกับจะฝังประทับรอยตีตราเพื่อประจานสิทธิ์ขาดเหนือร่างกายเธอต่อหน้าอดีตของเธอ!

 ***

มุมมืดหลังเสาโถงหลัก…. หยางเป่ยบีบกรามมนของชิงหลีแน่นจนนวลหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ “ดูหน้ากูไว้! กูคือผัวมึง! อย่าสะเออะทำตัวสำส่อนส่งสายตาอาวรณ์ให้มันต่อหน้ากูอีก ไม่งั้นกูจะจับมึงสมสู่ประจานให้ผัวเก่ามึงดูจนขาดใจตายตรงนี้แหละ!!” เขาสะบัดมือออกอย่างแรง

ร่างบางเซถลาไปกระแทกเสาต้นใหญ่ ชิงหลีต้องรีบคว้าเสาไว้เพื่อไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น ทว่ายังไม่ทันได้ตั้งตัว

ฝ่ามือสากของหยางเป่ยพลันตวัดกลับมาคว้าเอวคอดกิ่วไว้อีกครั้ง เขาฉุดกระชากให้เธอเดินตามกลับเข้าไปในโถงใหญ่ ท่าทางภายนอกดูเหมือนประคองโอบไหล่ด้วยความรัก ทว่าแรงบีบที่เอวนั้นกลับทำให้ชิงหลีรู้สึกเหมือนกระดูกจะแตกละเอียด เขาพาเธอไปนั่งที่โซฟาห่างจากฝูงชน

ทว่าหยางชานยังคงจ้องมองชิงหลีด้วยสายตาที่อาวรณ์อย่างไม่วางตา ก่อนที่โทสะที่เผาไหม้จิตใจทำให้หลานชายบังอาจเดินเข้าหาพยัคฆ์ เพื่อท้าทายอำนาจของอาเล็กตัวเอง “ดูแลเธอให้ดีนะครับอาเล็ก... ไม่งั้นผมจะเอาคืน”

“มึงไม่มีสิทธิ์เอาคืน เพราะคนอย่างกูไม่มีวันพลาด และไม่มีวันปล่อยของที่กูตีตราจองแล้วให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น!” หยางเป่ยตอบโต้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าเย็นเยียบจนอากาศรอบตัวคล้ายจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง

หยางชานมองไปยังชิงหลีด้วยแววตาที่เสียใจถึงขีดสุด แต่เมื่อถูกสายตาเชือดเฉือนของผู้เป็นอาเล็กจ้องเขม็งกลับมา สุดท้ายเขาก็เป็นฝ่ายที่ต้องหลบตาคอตก เดินกลับไปหาหยางตงและหลี่เจียงด้วยความพ่ายแพ้

ชิงหลีรู้สึกขยะแขยงสถานการณ์ตรงนี้จนอยากจะอาเจียนออกมา ความกดดันมหาศาลทำให้ท้องไส้ปั่นป่วน เธออยากจะวิ่งหนีไปให้พ้นจากขุมนรกที่ชื่อตระกูลหยาง แต่แรงบีบมหาศาลจากฝ่ามือหนาของหยางเป่ยกลับย้ำเตือนสติเธอไว้จนไม่กล้าแม้แต่จะขยับกาย

“มึงอยากกลับไปหามันสินะ?” หยางเป่ยก้มลงมากระซิบอาฆาตชิดริมฝีปาก “ถ้ามึงกล้าขยับเข้าใกล้มันแม้แต่ก้าวเดียว... กูจะค่อยๆ ตัดมือ ตัดเท้า ถลกหนังมันทีละชิ้นต่อหน้ามึง จำไว้... อีโสเภณี!”

ชิงหลีหน้ามองชายหนุ่มด้วยนัยน์ตาสั่นระริก เธอพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา “ฉะ...ฉันแต่งงานกับคุณแล้ว และฉันก็เป็นภรรยาของคุณ ฉันจะไม่ยุ่งกับคนอื่น... ฉันซื่อสัตย์มากพอค่ะ” เธอกะพริบตาถี่ๆ พยายามย้ำสถานะตัวเองกับหยางเป่ย เพื่อหวังให้เขาคลายความบ้าคลั่งลงบ้าง

“จำได้ก็ดี... แต่อย่าเสือกดีแต่ปากแล้วทำไม่ได้” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสายตายังคงจดจ้องไปที่หลานชายอย่างหมายหัว!

** **

บนรถลีมูซีน ทางกลับคฤหาสน์ส่วนตัว | เวลา 18:07 น.

แสงอัสดงสีส้มฉานที่ใกล้ลับขอบฟ้า สาดทอผ่านกระจกนิรภัย ที่บรรยาอึมครึมแผ่ซ่านไปด้วยรังสีอำมหิตจากร่างหนา “มึงทำหน้าเศร้าอาลัยอาวรณ์ให้ใครดู! อีโสเภณี!” หยางเป่ยคำรามลั่นรถจนพลขับต้องเกร็งตัว ดวงตาคมกริบจ้องมองเมียแต่งด้วยความเหี้ยมเกรียม “อย่าให้กูรู้ว่ามึงแอบติดต่อกับผัวเก่าของมึง ไม่งั้นกูจะจับมันมาตัดขา ควักลูกตาออกทีละข้าง... ให้มึงดูจนกว่ามึงจะพอใจ!”

“คะ...คุณพูดเรื่องอะไรคะ... ฉันไม่เคยมีผัว คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ” ชิงหลีโต้กลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่เปรียบเสมือนหน้ากากปิดบังความจริงที่แหลกสลายแตกละเอียดอยู่ภายในใจของเธออย่างไม่ชิ้นดี

“อ่อ...งั้นถ้าคืนนี้กูสั่งเก็บไอ้หยางชวนทิ้ง มึงก็คงไม่เดือดร้อนสินะ?” หยางเป่ยกระชากคางมนให้เข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวหน้า “จำใส่หัวมึงไว้... มึงแต่งงานกับกู มึงเป็นของกู! มึงไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้นถ้ากูไม่อนุญาต!”

ลมหายใจอุ่นร้อนผสมกับกลิ่นบุหรี่ และกลิ่นน้ำหอมประจำตัวที่เข้ามาปะทะใบหน้า ทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียดถึงขีดสุด ชิงหลีหลับตารวบรวมความกล้า ทำสิ่งที่หยางเป่ยไม่คาดคิด เธอยืดตัวเข้าหาริมฝีปากหนาก่อนจะประทับจูบเขาอย่างรวดเร็ว ราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ

หยางเป่ยชะงักไปเสี่ยววิ มือที่บีบคางคลายออกด้วยความตกใจ “อีชิงหลี... มึงคิดจะทำอะไร!” เขาขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน หัวใจกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกจักกระจี้ที่ริมฝีปาก กำลังจุดไฟในตัวชายหนุ่มให้ลุกโชน

“ก็ไหนบอกว่าเราแต่งงานกันแล้วไม่ใช่เหรอคะเฮีย?” ชิงหลียิ้มยียวน ท้าทายอำนาจของเขาด้วยสรรพนามที่เขาสั่งให้เรียก

หยางเป่ยพุ่งเข้าหาเธอราวกับเสือตะครุบเหยื่อ เขาตรึงมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะ มืออีกข้างลูบไล้จากลำคอลงสู่เนินอกอย่างคุกคาม “มึงนี่มันสมกับเป็นโสเภณีจริงๆ... แต่จำไว้ มึงต้องเป็นโสเภณีของกูคนเดียวจนกว่ากูจะเบื่อ!” เขาก้มลงซุกไซร้ซอกคอขาวระหง ขบเม้มสร้างตราประทับแห่งราคะ

“คุณ! ไม่เอา... ไม่ใช่บนรถ!” ชิงหลีเริ่มพยายามขัดขืนเมื่อสัญชาตญาณเตือนถึงอันตรายที่มาถึงตัวที่แท้จริงจากแววตาหิวกระหายของอสูรกายตรงหน้า

“มึงไม่มีสิทธิ์เลือก!” เขาใช้เข่าดันแยกเรียวขาของเธอออกอย่างป่าเถื่อน ทว่าก่อนที่เหตุการณ์จะเลยเถิดไปสู่จุดที่กู่ไม่กลับ

ชิงหลีกลับพูดออกมาด้วยความหวังและเสียงสั่นพร่า “เดะ...เดี๋ยวชุดของแม่คุณจะขาดนะคะ...”

หยางเป่ยหยุดชะงักทันที... ราวกับถูกกระชากจิตวิญญาณให้คืนสู่โลกแห่งความจริง เขาส่งเสียงคำรามในลำคอด้วยความหงุดหงิดที่ต้องฝืนอารมณ์ดิบเอาไว้เพียงเพราะเห็นแก่ชุดสำคัญของแม่ที่เธอสวมอยู่ เขาสะบัดมือออกจากข้อมือเธอแล้วถอยกลับไปนั่งตัวตรง ปรับลมหายใจที่หอบพร่าให้คงที่ “ลุกขึ้นมานั่งดีๆ!หรืออยากให้กูทำต่อ?”

ชิงหลีขยับกายลุกขึ้นมานั่งด้วยร่างกายที่สั่นเทาราวกับลูกนกที่เพิ่งถูกพยัคฆ์ร้ายตบลงมาจากกลางอากาศ เธอพยายามจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ขณะที่บรรยากาศในรถยังคงร้อนระอุไปด้วยไอแห่งความปรารถนาที่ยังไม่ถูกปลดปล่อย