Novels by H.O.Darkness

ออฟฟิศชั่วคราว เขตก่อสร้าง | เวลา 18:30 น.ต่อ... “มึงตามกูมา!” หยางเป่ยไม่ยอมปล่อยมือ เขาออกแรงดึงร่างบางให้ถลาเข้าไปข้างในออฟฟิศตู้คอนเทนเนอร์ทันทีโดยไม่สนแรงขัดขืนทันทีที่หยางเป่ยกระชากแขนชิงหลีที่อาบไปด้วยน้ำตาเข้ามาในห้อง ทุกคนภายในออฟฟิศต่างชะงักค้างด้วยความตกตะลึง พี่ชายทั้งสามคนอยู่ในสภาพมอมแมมไม่ต่างจากหยางเป่ยหากชิงหลีไม่มัวแต่สะอึกสะอื้นจนตาพร่า เธอคงจะสังเกตเห็นว่าตามเนื้อตัวของพวกเขาทุกคนมีแต่เศษฝุ่นและดินโคลนเกาะหนาเตอะ“มึงดู! แล้วมึงมองสภาพกูด้วย!” หยางเป่ยจับไหล่ชิงหลีแน่น พลางบังคับให้เธอสังเกตสภาพอันแสนมอมแมมที่ผ่านการตรากตรำทำงานหนักมาด้วยกัน “มึงลองเช็ดน้ำตาแล้วมองดูพวกกูดีๆ กูขอนะชิงหลี อย่าเพิ่งโกรธกูตอนนี้”พยัคฆ์ร้ายขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูนด้วยความอดกลั้นอย่างที่สุด ถ้าตัวเขาไม่สกปรก และแผ่นหลังของเธอไม่เพิ่งผ่านการสักมาเมื่อเช้า เขาคงรวบตัวเธอเข้ามากอดปลอบไปนานแล้ว “เช็ดน้ำตาของมึงก่อน มือของกูสกปรก แล้วมองดูรอบตัวมึงหน่อย”“แล้วทำไมคุณถึงเดินออกมาพร้อมผู้หญิงคนนั้นล่ะ! ไอ้คนโกหก! ไปให้พ้น!” ชิงหลีแผดเสียงสู้ เธอปิดกั้นการรับรู้ทุกอย่างด้วยกำแพงแห่งความน้อยเ

ห้องพักชั่วคราว ไซต์งานก่อสร้างต่อ...“เฮีย... ผมจัดการส่งตัวช่างสักออกไปพ้นเขตไซต์งานเรียบร้อยแล้ว ส่วนอุปกรณ์ที่จัดซื้อมาเพิ่มผมยกให้มันไปเลย เพราะยังไงเราก็ไม่ได้ใช้อีกแล้ว” ปานันรายงานพลางลอบมองสภาพนายหญิง“เออ ให้มันไปเถอะ” หยางเป่ยตอบปัดอย่างไม่ใส่ใจ เขาประคองแก้วน้ำให้ชิงหลีดื่มยาขณะที่เธอยังนั่งซบกายอยู่บนตักแกร่งไม่ยอมห่างแม้แต่เพียงนิ้วเดียว “กินยาชะ แล้วไปนอนที่เตียง กูต้องออกไปดูงานต่ออีกนิด”ชิงหลีฝืนร่างกายที่หนักอึ้ง ผละออกมามองสามีด้วยแววตาคู่สวยที่สั่นระริกและหม่นแสงลงด้วยพิษไข้ “แค่งานใช่ไหม... ไม่ได้จะไปหานักศึกษาคนไหนอีกใช่ไหมคะ?”หยางเป่ยพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงด้วยความเหนื่อยหน่ายที่ปนไปกับความเอ็นดู “กูจะบ้าตายกับมึงจริงๆ ชิงหลี! กูจะเอาเวลาไหนไปสนใจคนอื่น? กูนั่งเฝ้ามึงแทบจะสิงร่างตลอดยี่สิบชั่วโมง มึงยังไม่เข้าใจอีกหรือไง!” เขารั้งศีรษะทุยสวยเข้าแนบกับอกแกร่งด้วยความหมั่นเขี้ยว แต่ก็ไม่กล้าสัมผัสแผ่นหลังเพราะกลัวเธอเจ็บ “มึงไปนอนพักได้แล้ว อย่าเพิ่งปั่นประสาทกูตอนนี้”ชิงหลีพยักหน้ารับคำสั่งอย่างว่าง่าย ทว่าในใจกลับยังคงจดจ้องกับแผนการติดตามความเคลื่อนไหว แม้จ

ตู้คอนเทนเนอร์ สตูดิโอชั่วคราว | เวลา 12:00 น.ต่อ... หยางเป่ยยอมปล่อยแขนหวัง แต่เขาขยับไปแทรกตัวนั่งบนเตียงปรับระดับตรงหน้า เขาตัดสินใจประคองร่างเล็กไว้ในอ้อมกอด ให้เธอซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดแกร่งแนบชิดกับอกกว้างในขณะที่ช่างต้องทำงานต่อที่แผ่นหลัง การทำแบบนี้ยิ่งทำให้หยางเป่ยหึงหนักขึ้นไปอีก เพราะเขามองเห็นแผ่นหลังเนียนละเอียดที่เริ่มถูกแต้มด้วยน้ำหมึกสีดำเข้มตัดกับผิวขาวทุกครั้งที่ช่างใช้สำลีเช็ดคราบหมึกบนผิวขาว หยางเป่ยจะจ้องมือช่างตาไม่กระพริบ ราวกับอยากจะกระชากมือนั้นออกมาแล้วเช็ดให้เธอเอง“กูบอกมึงแล้วไงว่าอย่าใช้มือโดนผิวเธอ!” หยางเป่ยตวาดลั่นด้วยน้ำเสียงดุดันราวกับราชสีห์ที่หวงอาณาเขต เมื่อเห็นช่างสักเผลอใช้นิ้วก้อยยันผิวแผ่นหลังเพื่อประคองมือให้มั่นคง“เฮียหยางเป่ย! ถ้าเฮียไม่เงียบ ฉันจะสั่งให้ช่างสักลายเป็ดน้อย แทนทูตมรณะแล้วนะคะ!” ชิงหลีขู่เสียงแข็ง เธอรู้สึกว่าหยางเป่ยกำลังทำสิ่งที่มากเกินไป และสร้างความลำบากให้ช่างสักลายโดยไม่จำเป็น และเขาไม่ทำแบบนั้นแล้วลายออกมามาสวยก็โนเขาด่าอีก เธอจึงต้องร้องขอให้เขาหยุดบ่นพยัคฆ์ร้ายสงบปากสงบคำลงทันที เขาทำได้เพียงขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน

เขตไซต์งานก่อสร้าง ตระกูลหยาง | เวลา 10:00 น.บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ปานันยืนมองดูเครนขนาดยักษ์ที่กำลังยกตู้คอนเทนเนอร์เปล่าใบใหม่มาวางใกล้ตู้ห้องพักชั่วคราวของเจ้านายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย เขาอยากจะบ้าตายวันละล้านรอบกับความความคลั่งรักระดับเกินเยียวยาของหยางเป่ยที่เพิ่มขึ้นทวีคูณตั้งแต่มีเมีย“แค่ให้นายหญิงกลับไปสักที่คฤหาสน์มันจะตายไหมวะ!” ปานันสบถกับตัวเองอย่างแผ่วเบา พลางยกมือขึ้นขยี้ผมจนยุ่งเหยิงเขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าการมีเมียมันทำให้คนเรากลายเป็นคนบ้าได้ขนาดนี้เลยหรือไง? เพียงเพื่อความสบายใจและหวงก้างของตัวเอง เจ้านายของเขาถึงขั้นสั่งไปเกณฑ์คนมาเนรมิตตู้คอนเทนเนอร์ใหม่เพื่อทำเป็นห้องสักแผ่นหลังให้นายหญิงชั่วคราว ซึ่งดูทรงแล้วคงใช้งานแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ทิ้ง แต่นี่แหละคือวิถีแห่งพยัคฆ์ผู้มีเงินล้นฟ้า แต่หวงเมียยิ่งกว่าอะไรดี... เงินซื้อได้ทุกอย่าง ยกเว้นการยอมให้ชายอื่นมองหลังเมียลับหลังเขาและภารกิจของเขาวันนี้มันช่างหลุดโลก เขาต้องตีรถกลับไปที่คฤหาสน์เพื่อไปรับช่างสักที่เดินทางมาถึงตามนัดเดิม แล้วยังต้องช่วยกันขนชุดอุปกรณ์สักระดับมาสเตอร์พีซที่ขนมาครบวงจ

ห้องพักชั่วคราว ไซต์งานก่อสร้าง | เวลา 18:00 น.ต่อ... ปานันรีบยืดตัวตรงราวกับถูกไฟช็อตเมื่อนึกขึ้นได้ เขาลืมไปเสียสนิทว่าร้านนี้เป็นชื่อญาติสาวของเขา และเคยเป็นผู้หญิงของเจ้านาย และการจะให้นายหญิงมาทานอาหารจากร้านอาหารที่ใช้ชื่อคนรักเก่าสามี ใครมันจะทานลง และวันนี้ทั้งวันเขาก็ยุ่งจนหัวหมุนจนลืมเรื่องพวกนี้ไปเสียสนิท “ได้ครับนายหญิง เอาหมาล่าเพิ่มไหมครับ เบียร์เย็นๆ ด้วย”ชิงหลีตวัดสายตากลับมา “ฉันเป็นถึงเมียเจ้าของกิจการผู้มั่งคั่งที่สุดในละแวกนี้ และใจกว้างที่สุดในโลก มีอะไรก็ยกมาให้หมด”เคร้ง...ตะเกียบในมือหยางเป่ยร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น ฝ่ามือหนาเอื้อมไปจับต้นแขนภรรยาให้หันมาสบตาคู่คม และปรากฎว่านัยน์ตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่แดงระเรื่ออย่างน่าสงสาร “มึงเป็นเหี้ยอะไร” ชายหนุ่มรีบโอบกอดร่างบาง และหันไปมองพี่ชายทั้งสามหยางตงรีบพิมพ์ข้อความส่งไปที่สมาร์ทโฟนทันที เพราะหากไม่บอก วันพรุ่งนี้น้องชายโง่ๆ ของเขาก็ต้องใช้ปานันไปสั่งอาหารจากร้านเดิมมาให้น้องสะใภ้ และแน่นอนว่าเธอไม่มีวันทานมันลง[ “มึงมันโง่ไม่แบ่งใครเสียจริงซื่อตี้ แกตั้งชื่อภัตาคารนี้ว่าอะไร และมาจากไหน แล้วแก

ห้องพักชั่วคราว ไซต์งานก่อสร้าง | เวลา 18:00 น.ต่อ.... ชิงหลีขยับเอวออกจากแรงบีบ แต่ฝ่ามือแกร่งกลับออกแรงตรึงไว้แน่นไว้แน่นจนเธอต้องนิ่วหน้า “เจ็บน่ะคุณ ปล่อยก่อนสิ”หยางหนานนั่งบนเก้าอี้ที่ถูกยกเข้ามาเสริมระเบิดหัวเราะลั่น “เฮียล่ะถูกใจในความใสซื่อเอ็งจริงๆ อีหนู ชุดน้ำชาเอาประมูลราคาแล้วไม่ต่ำกว่ายี่สิบล้านดอลลาร์ ถ้ามันครบถ้วนล่ะนะ แต่เอ็งทำหล่นแล้วกวาดลงถังขยะ ไม่วิ่งไปเรียกร้องให้ไอ้เจิ้งยวนซ่อมให้ ฮ่าๆ”หยางเป่ยขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน แทบอยากจะหักคอเมียตัวเองทิ้ง ฝ่ามือหนาละจากเอวบางมาบีบสันจมูกตัวเองอย่างแรงเพื่อสกัดกั้นความรู้สึกอยากจับภรรยามาฟาดให้หายโมโหหยางซีถอนหายใจยาว “ไม่เอาน่า ตอนนั้นเมียเป่ยตี้ก็แค่เด็กห้าขวบหกขวบเอง มันจะไปเข้าใจอะไร ทำของตกแตกไม่ร้องไห้วิ่งหนี แต่ยังอุตส่าห์เก็บกวาดเอง และไม่ได้บาดเจ็บมันก็ดีแค่ไหนแล้ว”ชิงหลีรีบพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย มือบางรีบไปคว้าแขนแกร่งอย่างออเซาะ “ใช่ๆ ค่ะเฮียสาม ตอนนั้นฉันยังเด็กอยู่เลย”หยางเป่ยตวัดสายตากลับมามองเมียตัวเองด้วยสายตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ “มึงก็รู้ว่ามึงยังเด็กแล้วเอาของสำคัญออกมาใช้ทำไม

Vortex Innovationต่อ...“เด็กอายุยี่สิบสี่... แม่งเอ้ย! ถ้าเกิดเจอเรื่องส้นตีนแบบมึงขึ้นมากูจะทำยังไงวะ เด็กอายุยี่สิบสี่... แม่งนั่งคุยกับกู แต่กูฟังอะไรจากเธอไม่รู้เรื่องเลยสักอย่าง! กูไม่ชอบเลยว่ะ” นทีหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา พลางรัวนิ้วพิมพ์ข้อความส่งตรงถึงผู้เป็นแม่ทันที[ “แม่ครับ... ผมไปเจอเธอมาแล้วนะ เราสองคนคุยกันไม่รู้เรื่องเลย ผมบอกซ้ายเธอจะไปขวา ผมไม่ชอบ! ผมชอบคนที่คุยกันรู้เรื่อง รู้จักคิด ผมต้องการคู่ชีวิตไม่ใช่ภาระ เด็กสาวน่าเบื่อแบบนั้นหาที่ไหนก็เจอ ผมไม่เอา! ถ้าแม่บังคับอีก ผมจะย้ายกลับสวิตเซอร์แลนด์แล้วจะไม่กลับเมืองไทยอีกเลย คราวนี้ต่อให้แม่ไปตามหา ผมก็จะหนีเข้าป่าไปหาทางตายในที่ที่พ่อแม่หาไม่เจอ อย่ามาบังคับผมอีก!” ]พิมพ์รดามองตรีภพด้วยความสงสัย พลางหันมาเอ่ยกับนที “พี่ทีคะ… มันอาจจะไม่ได้แย่ขนาดนั้นก็ได้มั้งคะ”นทีถอนหายใจยาวออกมาอีกเฮือก “ไม่จริงหรอกน้องพิมพ์... อันดับแรกเลยนะ อายุน้อยกว่าพี่ แน่นอนว่าพี่ชอบ แต่... ก็อย่าเอาเรื่องอายุน้อยมากดดันให้พี่ต้องวิ่งไล่ตามเอาใจทุกอย่างสิ มันไม่ใช่ชีวิตคู่! สักวันพี่ก็ต้องเหนื่อย ต้องเครียด แต่กลับบ้านไปต้องไปนั่งเอาใจเมียที

ณ บ้านหลังเล็กสีเทาเข้ม…ต่อ..“อื้อ… พี่ภพคะ… อ้า… มันลึกเกินไปค่ะ อ๊า…” หญิงสาวครางหวานพลางร้องขอ เมื่อแก่นกายขนาดยักษ์บดกระแทกกระทบจุดเดิมซ้ำๆ ทว่าท่อนเนื้อขนาดมหึมาที่ขยับครูดครัดภายในร่องรักอย่างเนิบนาบ กลับทำให้เธอสัมผัสได้ถึงทุกอณูของความร้อนระอุ และเส้นเลือดปูดโปนรอบความยิ่งใหญ่ที่เต้นตุบตามจังหวะหายใจของร่างหนา ฝ่ามืออวบอิ่มจิกเกร็งผ้าปูที่นอนไว้แน่นจนแทบขาดวิ่น เพราะความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วตัวตรีภพขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน ความอุ่นร้อนภายในกายเมียรักสร้างความรัญจวนใจ ชายหนุ่มเปลี่ยนจังหวะเนิบนาบมาถาโถมกระหน่ำแรงเข้าไปในร่างอวบ ตอกอัดความเป็นชายเข้าไปในผนังเนื้อนุ่มอุ่นอย่างดิบเถื่อน พลางขยับโน้มกายไปด้านหน้า ทำให้ขาอวบสวยย้ายลงมาอยู่ที่แขน เขาเท้าแขนลงกับเบาะพลางโหมกระหน่ำความเป็นชายอันทรงอำนาจเข้าไปด้วยความเร็วแรง จนเรือนร่างอวบอัดสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกดุดัน“อ๊ะ… เบาค่ะ… อ๊า… เบา เบา” ใบหน้างามเหยเกด้วยความเจ็บจุก เมื่อก่อนตรีภพไม่ค่อยทำเช่นนี้กับเธอเพราะกลัวเธอเจ็บ แต่ยามนี้เขากำลังกระแทกกระทั้นแก่นกายมโหฬารเข้าใส่เธอไม่ยั้ง แรงตอกอัดดิบเถื่อนทำเอาร่างกายของเธอสั่น

ณ บ้านสีเทาเข้มหลังเล็ก…กลางดึก…ตรีภพเดินกลับมาจากบ้านไม้หลังเก่า เขารู้สึกโชคดีที่ตนเองได้ซ่อมแซมระบบไฟฟ้าและสายไฟต่างๆ ไว้จนเรียบร้อย เพราะไม่อย่างนั้นคงมีปัญหาเรื่องที่พักเวลานทีเมาหัวราน้ำแบบนี้ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน พลางทอดสายตามองดูร่างอวบอิ่มที่กำลังนั่งอยู่บนพื้น รัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์เพื่อแต่งนิยายอย่างตั้งอกตั้งใจ “พิมพ์… พี่อยากมีลูกแล้ว”พิมพ์รดาชะงักมือที่กำลังกดแป้นพิมพ์ทันที เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบากใจ ก่อนจะหันไปมองหน้าเขา “ขอเวลาพิมพ์สักปีได้ไหมคะ... พิมพ์อยากใช้เวลาอยู่กับพี่ให้หายคิดถึงก่อน”ตรีภพถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะขยับตัวเข้าไปนั่งลงข้างกายของเธอ พลางก้มลงสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่และแชมพูจากเรือนร่างอวบอิ่มอย่างแสนรัก “ได้สิ… พี่เองก็อยากอยู่กับพิมพ์ให้หายคิดถึงเหมือนกัน”พิมพ์รดายิ้มออกมาอย่างงดงาม เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขจากหัวใจ “พี่ภพไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ ตัวเหม็นกลิ่นเหล้ามากๆ เลย”ฝ่ามือหนาเอื้อมไปลูบศีรษะภรรยาอย่างอ่อนโยน “เหม็นมากเลยเหรอครับ”พิมพ์รดาพยักหน้ารับทันที “เหม็นมากจริงๆ ค่ะ”ตรีภพยิ้มขำพลางส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะยอมลุกขึ

Vortex Innovation…ต่อ...“เวรกรรม… เวรกรรม… คำว่าเวรกรรมสะกดยังไง ให้ตามมาดูไอ้สองตัวที่นั่งกอดกันกลมตรงนี้ได้เลย! เชี่ยเอ้ย! ไอ้ภพ... แม่ง... มึงนี่มันควายถวายเจ้าที่ของแท้ล้วนๆ ไม่มีวัวผสมเลยสักนิด!” นทีนั่งบ่นงึมงำอย่างเอือมระอาหลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจมารับตัวพรรณนิภาออกไปแล้ว เขาก็ได้แต่นั่งอึ้ง ทึ่ง ตะลึง... เพราะต่อให้คิดอย่างไรเขาก็คิดไม่ออกจริงๆ ว่ายัยนั่นไปเอาความคิดมาจากไหนว่าตรีภพเคยยื่นมือเข้าไปช่วยตอนโดนแกล้ง เพราะลำพังแค่ไอ้ภพเดินผ่านแล้วยอมหันไปมองหน้าใครสักคนได้ ก็นับว่าที่สุดของมันแล้ว จะเอาอารมณ์ที่ไหนไปช่วยคนอื่น!ตรีภพกอดกระชับร่างอวบอิ่มของภรรยาไว้ในอ้อมอก “ส้นตีนเถอะไอ้ที! กูบอกมึงแล้วว่าอย่าเอาตัวเข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่น สุดท้ายผลกรรมมึงทำไว้ มันเลยตกมาลงที่กูเนี่ย!”“แต่กูก็ต้องยอมรับเลยนะว่ายัยนั่นฉลาดมากจริงๆ” นทีถอนหายใจยาว “มึงคิดดูสิ... วางแผนเล่นงานมึงได้อย่างแยบยวนสุดๆ อาศัยจังหวะและรอยร้าวในใจของพวกมึงจนจัดฉากได้แนบเนียนขนาดนี้ เสียดายความสามารถชะมัดที่เอาไปใช้ผิดทาง” นทีเอ่ยขึ้นเรียบๆ... โดยปกติเขาเป็นคนเคารพคนเก่งเสมอ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาตัดสินใ

นทียกมือขึ้นนวดขมับตัวเองแรงๆ ด้วยความเหนื่อยหน่าย เพราะตัวเขากับตรีภพสนิทกันจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว ขนาดเวลาพาผู้หญิงไปเปิดห้องนอนยังต้องเปิดห้องติดกัน แล้วการที่ตรีภพจะแยกตัวไปนั่งกับเธอเพียงลำพังมันจะเป็นไปได้อย่างไร... “พรรณนิภา... เธอตั้งสติแล้วคิดดูดีๆ มองหน้าฉันสิ! เธอไม่เห็นฉันตอนที่ไอ้ภพเข้าใกล้เธอจริงๆ เหรอ”ตรีภพส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่พรรณนิภาพูด แต่ก็ยังคงกอดร่างอวบอิ่มของภรรยาไว้แน่น พยายามเค้นนึกถึงช่วงเวลาเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน ทว่ากลับไม่มีความทรงจำเหล่านั้นอยู่ในหัวเลย “พรรณนิภา... ฉันไม่รู้จักเธอจริงๆ เรื่องที่บอกว่าฉันช่วยเธอจากการโดนแกล้ง ฉันไม่รู้เลยว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน และฉันมั่นใจว่าไม่เคยทำเรื่องแบบนั้น แล้วเรื่องที่บอกว่าฉันเข้าไปนั่งใกล้เธอตามลำพัง ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่! เพราะฉันกับไอ้นทีอยู่ติดกันตลอดเวลาที่อยู่ในมหาวิทยาลัย!”พรรณนิภาจ้องมองภาพสองสามีภรรยาที่กอดกันกลมด้วยความอิจฉาริษยาที่ปะทุขึ้นในอก “ฮ่าๆ นั่งกอดเมียที่แสนรัก... เมียที่แสนน่ารังเกียจ! แล้วจะกล้าพูดออกมาได้ยังไงว่าเคยหรือไม่เคย! ฮ่าๆ ผู้หญิงที่ยอมคุณทุกอย่าง ไม่เถียง ไม่ตอบโต้ ยอมใ

Vortex Innovation…ต่อ...“ก็ใช่นะสิ!” นทีสบถกร้าว “ส่วนไอ้ควายตัวนี้… ก็เอาแต่ปิดหูปิดตาตัวเอง ไม่ยอมรับฟังความจริงอะไรเลยตอนที่อยู่ในคุกตั้งสิบปี! ถ้ามันรู้จักใช้สมองเปิดใจรับฟังเรื่องราวรอบตัวสักนิด มันก็คงคิดได้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ไม่ต้องปล่อยให้เวลาล่วงเลยมานานขนาดนี้หรอก!” นทีทิ้งตัวลงนั่งกระแทกกับโซฟาด้วยความหัวเสียและโกรธแค้นแทนเพื่อน​“สรุปก็คือ... ทั้งตัวกู พิมพ์ และไอ้ตาม... ตกเป็นเหยื่ออยู่ในเกมของผู้หญิงจิตวิปริตคนนั้นสินะ” ตรีภพแค่นหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยันตัวเอง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความใจร้อนและทิฐิของเขาเองที่ไม่ยอมรอบคอบให้ดีเสียก่อน​“ก็เออนะสิ!” นทีตอกกลับทันควัน “ยัยนั่นเฝ้าสังเกตชีวิตมึงมาหลายปี ตั้งใจเล็งจุดอ่อนที่เปราะบางที่สุดของมึง คอยกวนตะกอนอารมณ์ให้มึงเดือดดาลแล้วลงมือทำลายทิ้ง แถมยังจงใจทรมานคนที่มึงรัก ที่สามารถครอบครองมึงให้แหลกคามือเล่นอีก... เรื่องเล่าตลกบ้าบอคอแตกอะไรตั้งสิบปี เวรจริงๆ! มึงคอยดูนะไอ้ภพ เรื่องตลกเหี้ยๆ แบบนี้น่ะ กูจะเก็บเอาไว้เล่ากรอกหูยันทายาทลูกหลานของมึง! กูจะบังคับให้มันเล่าสืบทอดต่อไปยันโคตรเหง้าศักราชของหลานมึงโน่นเลยคอยดู!”​นทีส