Novels by H. O. Darkness

เมือง XXX | ห้องรับรองในเหมืองร้าง 02 ต่อ...“ผม... ผมไปซื้อรองเท้าตามที่เฮียสั่ง พอกลับมา... เข้าไปในห้องก็เจอแต่ผ้าห่มที่เฮียใช้คลุมตัวเธอทิ้งไว้บนโซฟา ตอนนี้ผมสั่งให้คนออกตามหาไปทั่วเหมืองแล้วครับ!” ปานันรายงานเสียงสั่น เขาอยู่กับหยางเป่ยมานานจนรู้ดีว่า... วันนี้เจ้านายของเขาหลุดการควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ความนิ่งเงียบไร้รอยคลื่นบนใบหน้านี่แหละที่น่ากลัวที่สุด“ฮ่าๆ...” หยางเป่ยระเบิดหัวเราะออกมา แต่มันเป็นสุ้มเสียงหัวเราะที่ยะเยือกสยดสยองยิ่งกว่าเสียงภูตผี สภาพเขาตอนนี้ไม่ต่างจากยมทูตที่กำลังเขียนชื่อเหยื่อลงหลุม “ไอ้หยางชวน... มึงไม่รู้จักเข็ดหลาบจริงๆ สินะ แล้วยังอีตัวน่ารังเกียจเจิ้งอิงอิงนั่นอีกตัว”“ห๊ะ? เดี๋ยวๆ ปานัน แกอธิบายมาก่อน หยางชวนมันเกี่ยวอะไรด้วยวะ?” หยางหนานขมวดคิ้วสงสัย“โธ่... เฮียรอง! ก็...” ปานันแอบชำเลืองมองหยางเป่ย “ก็นั่นมันอดีตคนรักของนายหญิงน่ะสิครับ เคยตามไปขอนายหญิงคืนถึงคฤหาสน์มาแล้วรอบหนึ่ง!”คำตอบของปานันทำเอาหยางหนานและหยางซีถึงกับตะลึงพรึงเพริด พวกเขาสบตากันด้วยความเครียด เมื่อนึกถึงน้องสะใภ้ผู้เลอโฉมที่ตกอยู่ในเงื้อมมือของหลานชายคนโตที่หลงเมียอ

เมือง XXX | ห้องรับรองในเหมืองร้าง 02 | เวลา 11:10 น.บรรยากาศภายในห้องกึ่งปูนกึ่งไม้เต็มไปด้วยความกดดัน เมื่อสามพี่น้องตระกูลหยางอยู่กันตามลำพัง ทั้งสามคนนั่งลงที่โซฟาหน้าเตาผิงเพื่อปรึกษาหารือ หยางหนานวางท่าทางขี้เล่นลงแล้วเปลี่ยนเป็นพี่ชายที่มองโลกอย่างทะลุปรุโปร่ง“อาเป่ย... เฮียขอพูดตรงๆ นะ เมียแกน่ะจะทนไหวเหรอ? แกคิดดีแล้วเหรอที่จะเอาแม่นั่นมาพกติดสอยห้อยตามไปทุกที่แบบนี้จริงๆ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล“ทิ้งไว้ที่คฤหาสน์คนเดียวไม่ได้... มีหมาคอยจะคาบไปกินอยู่” หยางเป่ยตอบด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ เมื่อนึกถึงหยางชวน หลานชายคนโตที่จ้องจะเคลมเมียเขาอยู่ตลอดเวลา“เป่ยตี้... เฮียไม่เถียงว่าแม่นั่นสวยสะดุดตาจนล่อแมงเม่าให้รุมล้อมเข้าหาไฟ แต่ความสวยที่แกพกพาติดตัวแบบนี้มันจะกลายเป็นจุดอ่อนของแก แกอย่าลืมว่าเราเดินอยู่บนคมมีด ถ้าหล่อนทำแกเสียสมดุลเมื่อไหร่... แกจะไม่รอดเอา” หยางซีสำทับด้วยน้ำเสียงเข้ม“ซานเกอ... เฮียพูดเรื่องอะไรอยู่น่ะ” หยางเป่ยขมวดคิ้ว เขาไม่คิดว่าพี่ชายที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน จะมาพล่ามเรื่องไร้สาระ อย่างเรื่องความรักความใคร่กับคนอย่างเขา“เฮ้อ... คนเถื่อน

ลานหน้าคฤหาสน์ตระกูลหยาง ต่อ...หยางหนาน พี่ชายคนรองเดินมาตบไหล่น้องชายคนเล็ก “อ้าว! สวัสดีอีหนู... แหม อาเป่ย มึงนี่มันสะเพร่าเกินไปนะ พาสาวไปลำบากแต่ดันลืมรองเท้า มึงกกเมียไว้ในรังจนลืมไปแล้วหรือไง ว่าคนเราต้องใส่รองเท้าเดิน!!” เขาหัวเราะร่วนพลางแซวน้องชายอย่างออกรสหยางเป่ยขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน แทบอยากจะสบถด่าออกมาดังๆ แค่เรื่องหาเสื้อผ้าคอเต่าแขนยาวที่มิดชิดพอจะปกปิดทรวงอกอิ่มและร่องรอยสวาทที่เขาฝากไว้ได้ โดยไม่ต้องรื้อแก้ใหม่ยกชุด ก็ทำเอาเขาเดินเลือกจนขาลากมาทั้งวันแล้ว ใครจะไปนึกว่ายัยตัวแสบนี่จะไม่มีรองเท้าผ้าใบติดตู้ไว้สักคู่เดียว! “ในตู้... ไม่มีเลยรึไง” หยางเป่ยถามย้ำเหมือนไม่อยากเชื่อ“ไม่มีเลยค่ะ... มีแต่ส้นแหลมทั้งหมดค่ะ” ชิงหลีส่ายหน้ายืนยัน“เออ! เดี๋ยวไปแวะซื้อเอาข้างหน้า ขึ้นรถ!” หยางเป่ยตัดบทห้วนๆ พลางถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย“เฮียรอง เฮียสาม... สวัสดีตอนเช้าค่ะ” ชิงหลีหันไปค้อมตัวทักทายพี่ชายทั้งสองอย่างมีมารยาท ก่อนจะก้าวขึ้นรถตู้ VIP ไปด้วยท่าทางที่ยังคงความสง่า แม้เท้าจะเปลือยเปล่าก็ตามเมื่อสมาชิกหลักประจำที่ครบถ้วน ขบวนรถ SUV กองทัพย่อมๆ ก็เริ่มเคลื่อนต

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...‘ข้างในสมองมึงคิดอะไรอยู่กันแน่ เจิ้งอิงอิง...’ ชิงหลีนึกค่อนขอดในใจ เธออยากจะเปิดกะโหลกน้องสาวคนนี้ดูนักว่าเอาความมั่นใจมาจากไหน เจิ้งยวนผู้เป็นพ่อก็น่าจะรู้ดีว่าคนอย่างหยางเป่ยไม่มีทางติดกับตื้นๆ แบบนี้ แผนการตื้นเขินไร้ชั้นเชิงเช่นนี้ คงไม่พ้นคำเสี้ยมสอนของเจิ้งเหมย แม่ของอิงอิงอย่างแน่นอนชิงหลีถอนหายใจยาวๆ เธอหันไปมองใบหน้าคมเข้มที่ดูราบเรียบในยามนิ่งสนิท ก่อนจะมองไปยังแขนแกร่งที่พาดผ่านตัวเธออยู่ มือน้อยสั่นเทาค่อยๆ พยายามยกลำแขนแกร่งออกอย่างเบามือและระมัดระวังที่สุด เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนเขา“มึงตื่นแล้ว...” สุ่มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นข้างหูจนเธอสะดุ้ง หยางเป่ยขยับแขนออกก่อนจะลุกขยับไปนั่งที่ขอบเตียง เขาดูสงบนิ่งและไม่มีท่าทีเหนื่อยล้าจากการกรำศึกหนักตลอดคืนเลยแม้แต่น้อย “ไปแต่งตัวซะ ตอนนี้คฤหาสน์ปิดตายแล้ว อีกหนึ่งชั่วโมงเราต้องออกเดินทาง... ส่วนเสื้อผ้า ให้ใส่ชุดใหม่ที่กูซื้อให้ ชุดเดรสพวกนั้นห้ามใส่ไปเมือง XXX เด็ดขาด!” สั่งจบเขาก็ลุกเดินเข้าห้องน้ำไปทันทีชิงหลียังคงมึนงงกับคำสั่งที่เอาแต่ใจนั่น หญิงสาวพยายามจะพาร่างที่บอบช้ำ

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง ต่อ...หยางเป่ยมองร่างบางที่ดิ้นพล่านอย่างไม่อภิรมย์ เขาตอกอัดแก่นกายใส่ร่างบางอย่างบ้าคลั่ง หวังเพียงให้ความเจ็บปวดช่วยเรียกสติเธอคืนมาบ้าง แต่เธอกลับยิ่งแอ่นกายเข้าหาเพื่อรับแรงกระแทกนั้นอย่างไม่ลดละ “แล้วคืนนี้มึงห้ามบ่นนะอีเวร!” ชายหนุ่มสบถออกมาอย่างเดือดดาลเสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นไปทั่วห้อง ทว่าเสียงหวีดร้องครางหวานกลับไม่ได้สร้างไฟสวาทอย่างที่ควรจะเป็น ห้องนอนที่ควรเต็มไปด้วยไอรัก กลับถูกปกคลุมด้วยไอสังหารที่คุกรุ่นจากร่างหนา“อื้อ... อ้าส์...” ชิงหลีร้องคราง แม้ร่างกายแทบจะแหลกเป็นเสี่ยงๆ แต่มือบางกลับพยายามคว้าเอวหนาไว้เพื่อร้องขอการปลดปล่อย ไฟนรกที่ลามเลียอยู่ในกายแล่นพล่านเข้าสู่โสตประสาทจนเธอแทบแดดิ้นหยางเป่ยเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นเพื่อปลดปล่อยร่างบาง เพราะสัมผัสได้ว่าภายในของเธอกำลังตอดรัดเขาถี่ยิบจนแทบขยับไม่ได้ “น่าสมเพชสิ้นดี... เมียกู”ชิงหลีขยับร่องขาเข้าหาแรงกระแทกอย่างโหยหา จนกระทั่งร่างกายกระตุกเฮือกอย่างรุนแรง บีบรัดท่อนเนื้อยักษ์เอาไว้อย่างรีดเค้นจนถึงขีดสุด“อื้มส์... แม่ง!” หยางเป่ยอัดกระแทกเน้นซ้ำอีกเพียงสี่ห้าครั้ง ก่อนจ

ห้องอาหาร คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ....เพล้ง! พรวด!!!หยางเป่ยคายน้ำผลไม้ออกมาทันทีที่สัมผัสโดนปลายลิ้น รสชาติผิดเพี้ยนเพียงนิดไม่อาจเล็ดลอดสัญชาตญาณสัตว์ร้ายที่อาบโชกด้วยคาวเลือดและผ่านสมรภูมิความตายมาทั้งชีวิต “น้ำผลไม้นี่มาจากไหน!!!” เสียงคำรามลั่นทำเอาคนทั้งห้องสะดุ้งสุดตัว แม่บ้านบางคนถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความขวัญเสีย “กูถามว่าน้ำผลไม้นี่ใครเป็นคนทำ!”ชิงหลีที่ดื่มเข้าไปก่อนหน้าเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ อาการมึนงงจู่โจมเข้าสู่โสตประสาทอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่เคยบอบช้ำจากศึกเมื่อคืนกลับร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ผิวขาวเนียนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ ดวงตาคู่สวยพร่ามัวเกินจะควบคุม “คะ... คุณ... หยะ... หยางเป่ย...” เธอพึมพำเสียงแผ่ว พยายามจะยันตัวลุกขึ้นแต่กลับไร้เรี่ยวแรงจนแทบจะวูบลงไปกับโต๊ะเจิ้งอิงอิงนั่งตัวสั่นงันงก ความกดดันจากชายหนุ่มมหาศาลจนเธอแทบหายใจไม่ออก “พะ... พี่ชิงหลี... พะ... พี่เป็นอะไรคะ?” เธอยังคงแสร้งทำเป็นตกใจ ทั้งที่ในใจเริ่มหวาดกลัวต่อโทสะของหยางเป่ยอย่างท่วมท้น เพราะเธอไม่เคยเห็นเขาในมุมที่อำมหิตขนาดนี้มาก่อน“เวรเอ้ย! มึงโง่หรือซื่อจนตามคนไม่ทันกันแน่! ว่